Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.149.2025.2.RM

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe oraz w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest:

• nieprawidłowe – w zakresie braku obowiązku rozliczenia w Polsce podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w związku z przemieszczeniem materiałów własnych z Czech do Polski,
• nieprawidłowe – w zakresie braku obowiązku rozliczenia w Polsce podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w związku z przemieszczeniem półproduktów z Polski do Czech oraz
• prawidłowe – w zakresie prawa do doliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu towarów od kontrahenta B.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 marca 2025 r., za pośrednictwem systemu e-Doręczenia, wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania przemieszczenia materiałów własnych z Czech do Polski, przemieszczenia półproduktów z Polski do Czech oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu towarów od kontrahenta B. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 22 kwietnia 2025 r. (wpływ 22 kwietnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(…) s.r.o. (dalej: Wnioskodawczyni, Spółka) jest spółką prawa czeskiego, z siedzibą działalności gospodarczej na terytorium Czech. Przedmiotem działalności gospodarczej Spółki jest produkcja elementów do (….

Wnioskodawczyni zarejestrowana jest dla celów podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny (oraz do celów VAT-UE) w Polsce (PL…) oraz podatnik podatku od wartości dodanej w Czechach (CZ…). Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 28b ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm., dalej: ustawa o VAT).

W ramach swojej działalności gospodarczej Spółka:

1) Dokonuje transportu własnych materiałów produkcyjnych z fabryki w Czechach do polskiego kontrahenta (dalej: kontrahent A).

2) Nabywa towary na terytorium kraju od innego polskiego kontrahenta (dalej: kontrahent B), które dostarczane są przez kontrahenta B do kontrahenta A. Kontrahent B dokumentuje przedmiotową transakcję fakturą, na której widnieje polski NIP Spółki stosując stawkę właściwą dla dostawy krajowej 23% VAT. Spółka pozostaje właścicielem tych towarów.

3) Kontrahent A dokonuje prac na materiale powierzonym, tj.:

• dostarczonym bezpośrednio przez Wnioskodawczynię z terytorium Czech,
• dostarczonym przez kontrahenta B.

W wyniku wykonania usług przez kontrahenta A, powstaje półprodukt, który następnie transportowany jest do fabryki Spółki na terytorium Czech. Powstały półprodukt zawiera więc materiały:

• dostarczone przez Spółkę z Czech do Polski do kontrahenta A,
• zakupione od kontrahenta B na terenie kraju oraz
• dodane przez kontrahenta A w trakcie świadczenia przez niego usług (drobne części mające na celu połączenie wszystkich elementów w całość).

Po wykonaniu usług i przetransportowaniu półproduktu z terytorium Polski do Czech, towar poddawany jest dalszemu procesowi produkcyjnemu prowadzącemu do wytworzenia finalnego produktu.

Wnioskodawczyni wskazuje, że:

• usługi oraz części dostarczone przez Kontrahenta A stanowią 35% wartości półproduktu, który wyjedzie z Polski do Czech,
• towary zakupione od kontrahenta B i dostarczone do Kontrahenta A stanowią 12,3% wartości półproduktu, który wyjedzie z Polski do Czech.

Kontrahent A wystawia z tytułu wykonania usług na rzecz Wnioskodawczyni fakturę z adnotacją „odwrotne obciążenie”, stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy o VAT.

Organizatorem transportu zarówno materiałów z Czech do Polski, jak i półproduktu powstałego po wykonaniu w Polsce usług na materiale powierzonym z Polski do Czech, jest Wnioskodawczyni.

Uzupełnienie wniosku

1) Kiedy miała miejsce transakcja będąca przedmiotem zapytania (stan faktyczny) – proszę podać ramy czasowe?

Transakcje mają miejsce od (…) 2022 r.

2) Co jest przedmiotem umowy zawartej pomiędzy Państwa Spółką a kontrahentem A. (jaki konkretnie przedmiot świadczenia określa/wskazuje umowa), co jest intencją (celem) nabycia przez Państwa od kontrahenta A.?

Przedmiotem umowy jest połączenie materiałów dostarczonych przez Spółkę oraz od kontrahenta B. – jest to montaż, głównie bębenków do zamków (...).

3) Jakie towary (produkty/materiały) nabywają Państwo na terytorium Polski od kontrahenta B. (proszę opisać ogólnie)?

Spółka nabywa od kontrahenta B. części metalowe do zamków.

4) Jakie towary (produkty/materiały) przemieszczają Państwo z Czech do kontrahenta A. do Polski, w celu wykonania usług (proszę opisać ogólnie)?

Spółka przemieszcza z Czech do kontrahenta A. części plastikowe, sprężyny, nadlewki. Towary te pozostają własnością Wnioskodawcy.

5) Na czym polegają usługi wykonywane przez kontrahenta A na materiale powierzonym przez Państwa oraz dostarczonym przez kontrahenta B – proszę opisać zdarzenie?

Usługi te polegają na ręcznym montażu materiału powierzonego (dostarczonego przez Spółkę, stanowiącego jej własność) oraz dostarczonego przez kontrahenta B.

6) Co to jest/z czym należy utożsamiać półprodukt, który powstaje w wyniku usług wykonanych przez kontrahenta A, proszę wyjaśnić (opisać) jakie cechy i właściwości posiada ten półprodukt?

Półprodukt, który powstaje w wyniku prac wykonanych przez kontrahenta A to bębenki do zamków samochodowych.

7) Do kogo należy półprodukt, który powstaje w wyniku prac wykonanych przez kontrahenta A (do Państwa, czy do kontrahenta A), który podmiot (Państwo, czy kontrahent A) może rozporządzać tym towarem (półproduktem) jak właściciel, czy od momentu powstania półproduktu do momentu wydania go Państwa Spółce wszelkie ryzyka związane z tym towarem leżą po Państwa stronie, w tym w szczególności ryzyko uszkodzenia bądź utraty półproduktu?

Półprodukt, który powstaje w wyniku prac wykonanych przez kontrahenta A należy do Spółki i to ona rozporządza nim jak właściciel. Od momentu powstania półproduktu do momentu wydania go Spółce wszelkie ryzyka związane z tym towarem leżą po stronie Spółki, w tym w szczególności ryzyko uszkodzenia bądź utraty półproduktu.

8) Jakie postanowienia wynikają z umowy łączącej Państwa z kontrahentem A w zakresie wynagrodzenia należnego kontrahentowi A za realizację przedmiotu umowy, w jaki sposób kalkulowane jest to wynagrodzenie (co obejmuje)?

Wynagrodzenie należne kontrahentowi A. składa się z wynagrodzenia za świadczone usługi oraz dostarczone części. Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego usługi oraz części dostarczone przez kontrahenta A stanowią 35% półproduktu, który wyjedzie z Polski do Czech.

Zgodnie z uzyskanymi informacjami, kontrahent A. kalkuluje koszt usługi w następujący sposób:

Direct Work (koszty prac montażowych bezpośrednich – głównie wynagrodzenia pracowników) + OvH (narzut kosztów ogólnych) + low value components directly procured (komponenty o niskiej wartości zamawiane bezpośrednio przez kontrahenta A potrzebne do montażu) + profit for Contractor A (narzut zysku dla kontrahenta A).

9) Na czym polega/z jakich czynności się składa „proces produkcyjny prowadzący do wytworzenia finalnego produktu”, któremu poddawany jest w Czechach półprodukt stworzony w Polsce przez kontrahenta A, jaki produkt finalny powstaje w wyniku tego procesu produkcyjnego, jakie cechy i właściwości posiada produkt finalny?

Produkt finalny sprzedawany do producentów samochodów to zestaw kluczyków samochodowych i bębenków zamków (do stacyjki samochodowej, do drzwi, do wlewu benzyny). Produkty te są montowane do zestawów, testowane, dodawane są do nich dodatkowe komponenty od zewnętrznych dostawców, a następnie są sprzedawane do producentów samochodów.

10) Jaki jest związek towarów nabywanych od kontrahenta B z czynnościami dającymi Państwu prawo do odliczenia podatku VAT, czy koszt/wartość ww. towarów jest elementem cenotwórczym w działalności Spółki – proszę opisać w jaki sposób wartość towarów zakupionych od kontrahenta B wpływa na wynagrodzenie należne Wnioskodawcy?

Wartość towarów nabywanych od kontrahenta B pozostaje w bezpośrednim związku z wynagrodzeniem należnym Wnioskodawcy.

Jak wskazano powyżej, Spółka nabywa od kontrahenta B części metalowe do zamków. Części te są przemieszczane do kontrahenta A, wykonuje na rzecz Spółki usługi, których przedmiotem jest połączenie materiałów dostarczonych przez Spółkę oraz od kontrahenta B – jest to montaż, głównie bębenków do zamków (...).

Usługi realizowane przez podmiot A polegają na ręcznym montażu materiału powierzonego (dostarczonego przez Spółkę, stanowiącego jej własność) oraz dostarczonego przez kontrahenta B, w wyniku którego to procesu powstaje produkt finalny, zbywany następnie przez Spółkę.

Produkt finalny sprzedawany do producentów samochodów to zestaw kluczyków samochodowych i bębenków zamków (do stacyjki samochodowej, do drzwi, do wlewu benzyny). Produkty te są montowane do zestawów, testowane, dodawane są do nich dodatkowe komponenty od zewnętrznych dostawców, a następnie są sprzedawane do producentów samochodów.

A zatem koszt/wartość ww. towarów nabywanych od podmiot B jest elementem cenotwórczym w działalności Spółki.

Na ten moment proces wygląda następująco:

W ramach swojej działalności gospodarczej Spółka:

1) Dokonuje transportu własnych materiałów produkcyjnych z fabryki w Czechach do polskiego kontrahenta (dalej: kontrahent A).

2) Nabywa towary na terytorium kraju od innego polskiego kontrahenta (dalej: kontrahent B), które dostarczane są przez kontrahenta B do kontrahenta A. Kontrahent B dokumentuje przedmiotową transakcję fakturą, na której widnieje polski NIP Spółki stosując stawkę właściwą dla dostawy krajowej 23% VAT. Spółka pozostaje właścicielem tych towarów.

3) Kontrahent A dokonuje prac na materiale powierzonym, tj.:

• dostarczonym bezpośrednio przez Wnioskodawczynię z terytorium Czech,
• dostarczonym przez kontrahenta B.

W wyniku wykonania usług przez kontrahenta A powstaje półprodukt, który następnie transportowany jest do fabryki Spółki na terytorium Czech. Powstały półprodukt zawiera więc materiały:

• dostarczone przez Spółkę z Czech do Polski do kontrahenta A,
• zakupione od kontrahenta B na terenie kraju oraz
• dodane przez kontrahenta A w trakcie świadczenia przez niego usług (drobne części mające na celu połączenie wszystkich elementów w całość).

A zatem w sytuacji, gdyby odpowiedź na pytanie 1 i 3 wniosku stanowisko Spółki zostało uznane za nieprawidłowe, gdy kontrahent B wystawia na rzecz Spółki fakturę z zastosowaniem stawki VAT w wysokości 23%, związek towarów nabywanych od kontrahenta B z czynnościami dającymi Spółce prawo do odliczenia podatku VAT, sprowadzałby się do związku z realizowanym przez Spółkę nietransakcyjnym przemieszczeniem towarów powstałych w wyniku czynności zrealizowanych przez podmiot A, o którym to nietransakcyjnym przemieszczeniu towarów mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT.

Spółka wskazuje, że w jej ocenie, w sytuacji wystawienia przez kontrahenta B faktury z NIP czeskim Spółki oraz spełnienia przez kontrahenta warunków wynikających z § 5 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2023 r. w sprawie obniżonych stawek podatku od towarów i usług (Dz.U.2023 poz. 2670) właściwa będzie w przypadku tej transakcji obniżona stawka 0% VAT, a zatem odpowiedź na pytanie 2 wniosku stanie się bezprzedmiotowa.

Pytania

1) Czy przemieszczenie przez Spółkę materiałów produkcyjnych z Czech do Polski nie stanowi wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, w rozumieniu art. 11 ustawy o VAT, w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT?

2) Czy z tytułu zakupu towarów od kontrahenta B Spółce przysługiwać będzie prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego?

3) Czy przemieszczenie przez Wnioskodawczynię towarów (półproduktów) z Polski do Czech - po dokonaniu na nich prac przez kontrahenta A - nie stanowi wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

1) W ocenie Spółki, przemieszczenie przez nią materiałów produkcyjnych z Czech do Polski nie stanowi wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, w rozumieniu art. 11 ustawy o VAT, w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT.

2) Spółka stoi na stanowisku, że w przypadku otrzymania faktury dokumentującej dostawę towarów od kontrahenta B ze stawką 23% VAT, na której ujęto jej polski NIP, będzie ona miała prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu tej dostawy.

3) Zdaniem Wnioskodawczyni prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym przemieszczenie przez Wnioskodawczynię towarów (półproduktów) z Polski do Czech - po dokonaniu na nich prac przez kontrahenta A - nie stanowi wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (dalej: WNT), o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

Przepis ten stosuje się pod warunkiem, że:

1) nabywcą towarów jest:

a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,

b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a- z zastrzeżeniem art. 10;

2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.

Wobec tego, przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w transakcji, WNT o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o VAT ma miejsce wówczas, gdy w wyniku dostawy, w ramach której dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel towary są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki.

Dodatkowo, w myśl art. 11 ust. 1 ustawy o VAT, przez WNT za wynagrodzeniem, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju, jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej podatnika.

Wobec tego, powyższy przepis rozszerza katalog transakcji uznawanych za WNT o przemieszczenie towarów własnych podatnika z kraju członkowskiego do Polski. W myśl powołanej regulacji, przemieszczenie towarów uznawane będzie jako wewnątrzwspólnotowe nabycie wtedy, gdy:

• przemieszczane towary są własnością podatnika, który wszedł w ich posiadanie na terytorium państwa członkowskiego, z którego transportowane są do Polski
• i będą służyć czynnościom wykonywanym przez niego, jako podatnika, na terytorium kraju.

W takim przypadku w państwie, z którego przemieszczane są towary, występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, natomiast w państwie, do którego przemieszczane są towary, następuje ich wewnątrzwspólnotowe nabycie - dokonywane przez ten sam podmiot.

Art. 12 ust. 1 ustawy o VAT zawiera katalog negatywnych przesłanek, a wystąpienie choćby jednej z nich powoduje, że nie ma WNT, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o VAT.

I tak, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT, przemieszczenia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o VAT, przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w przypadku gdy:

• towary mają być przedmiotem wykonanych na terytorium kraju na rzecz tego podatnika usług polegających na ich wycenie lub wykonaniu na nich prac,
• pod warunkiem, że towary po wykonaniu tych usług zostaną z powrotem przemieszczone na terytorium państwa członkowskiego, z którego zostały pierwotnie wywiezione.

W ocenie Wnioskodawczyni, przedstawiona w opisie stanu faktycznego dostawa towarów będzie spełniać pierwszy z powyższych warunków. Spółka będzie bowiem przemieszczać z Czech do Polski należące do niej materiały produkcyjne w celu wykonania na nich przez Kontrahenta A usług polegających na ich przetworzeniu do postaci półproduktu.

Przedmiotowy przepis nie wskazuje, jakie prace mają być wykonane na towarach. W ocenie Wnioskodawczyni należy uznać, że mogą być to jakiekolwiek usługi, po wykonaniu, których towar wróci do tego kraju UE, z którego został wywieziony do Polski.

W związku z powyższym, zdaniem Spółki, czynności wykonywane przez kontrahenta A stanowią świadczenie usług na ruchomym majątku rzeczowym, z uwagi na to, że:

• istotą usług świadczonych przez kontrahenta A jest przetworzenie materiałów (zarówno tych dostarczonych z fabryki Spółki z Czech oraz zakupionych od kontrahenta B) i wzbogacenie ich o dodatkowe elementy, a nie wytworzenie i dostarczenie nowego towaru oraz
• wartość świadczonych przez kontrahenta A usług oraz dostarczonych towarów (materiałów) nie powoduje powstania produktu finalnego, z uwagi na to, że po dokonaniu transportu półproduktu do Spółki na terytorium Czech poddawany on jest dalszym czynnościom celem wytworzenia finalnego produktu.

Również drugi warunek zawarty w art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT pozostaje spełniony, gdyż, jak wskazała Spółka, po zakończeniu świadczenia usług przez kontrahenta A półprodukty będą każdorazowo powrotnie przemieszczane do Czech.

Warto wskazać, że art. 12 ust. 1 pkt 6 Ustawy o VAT nie zawiera stwierdzenia, że powrócić, do kraju, z którego pierwotnie zostały wywiezione, mają towary w dokładnie takim samym stanie. Posługując się słownikiem języka polskiego (https://sjp.pwn.pl/) w celu dokonania wykładni językowej tego przepisu, można zauważyć, że:

• „wykonanie” oznacza: „zrobić coś” czy „wyprodukować coś”,
• natomiast „praca” jest definiowana jako „celowa działalność człowieka zmierzająca do wytworzenia określonych dóbr materialnych lub kulturalnych”.

Wobec tego, skoro dany towar został poddany określonym pracom - w analizowanym stanie faktycznym materiały zostały poddane usługom wykonywanym przez Kontrahenta A, który wykonując te prace, użył własnych oraz tych zakupionych przez Spółkę od Kontrahenta B części - to zawsze w wyniku wykonania tych prac będzie podlegał określonym zmianom i nigdy nie wróci do pierwotnego kraju UE dokładnie ten sam towar, który z niego wyjechał.

Norma zawarta w art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT stanowi uproszczenie w handlu wewnątrzwspólnotowym. Sposób jej wykładni nie powinien prowadzić do pozbawienia jej skuteczności.

Przepis ten stanowi implementację do polskiego systemu prawnego art. 17 ust. 2 lit. f dyrektywy VAT 2006/112. Unijny system opodatkowania podatkiem VAT wymiany pomiędzy państwami członkowskimi, ma na celu przeniesienie wpływów podatkowych do państwa członkowskiego, w którym następuje ostateczna konsumpcja dostarczonych towarów (tak np. wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej: z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. C-536/08 i C-539/08 oraz z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. C-84/09). Zatem, sprzeczne z powyższym byłoby zobligowanie Spółki do wykazania w Polsce WNT towarów własnych jeżeli towary te i tak zostaną wywiezione z kraju, a tym samym ostateczna konsumpcja nie nastąpi w Polsce.

Wnioskodawczyni wskazuje również, że wartość świadczonych przez Kontrahenta A usług oraz dostarczonych towarów, a także towarów dostarczonych od Kontrahenta B stanowi mniej niż połowę wartości końcowego produktu co wskazuje, iż zasadnicza wartość generowana jest na innym etapie produkcji. Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, usługi oraz części dostarczone przez Kontrahenta A stanowią 35% wartości półproduktu, który wyjedzie z Polski do Czech natomiast towary zakupione od kontrahenta B i dostarczone do Kontrahenta A stanowią 12,3% wartości półproduktu. A zatem, istotą usług świadczonych przez Kontrahenta A jest nie tyle wytworzenie i dostarczenie nowego produktu, ile przetworzenie i wzbogacenie o dodatkowe elementy towarów Wnioskodawczyni.

Powyższe potwierdza stanowisko wyrażone w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 marca 2016 r., nr IPTPP2/4512-637/15-3/SM, w której wskazano, że: „Istota usług świadczonych na ruchomym majątku rzeczowym opiera się na założeniu, że usługodawca otrzymuje od zleceniodawcy materiał i przetwarza go w taki sposób, aby otrzymać pożądany przez zleceniodawcę wyrób. Przepisy nie określają rodzaju, ani charakteru prac jakie mogą być wykonane w ramach usług na ruchomym majątku rzeczowym. Mogą to zatem być prace drobne, a także świadczenia złożone, wymagające zaangażowania wielu różnego rodzaju prac. W każdym przypadku otrzymuje się określony wyrób finalny spełniający wymagane kryteria. Nie ma wątpliwości, iż w przypadku powierzania przez zleceniodawcę 100% materiałów, mamy do czynienia z usługami na majątku rzeczowym. W sytuacji, gdy materiały powierzone stanowią mniej niż 100% materiałów zużytych przy wykonaniu danego wyrobu, zdaniem tut. Organu należy przyjąć, że jeśli stanowią one przeważającą część w stosunku do materiałów własnych usługodawcy, w ujęciu wartościowym, świadczenie stanowi usługę na ruchomym majątku rzeczowym”.

Stanowisko Wnioskodawczyni znajduje również potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 maja 2019 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.152.2019.1.KT: „Trzeba bowiem zauważyć, że istota usług świadczonych na ruchomym majątku rzeczowym opiera się na założeniu, że usługodawca otrzymuje od zleceniodawcy materiał i przetwarza go w taki sposób, aby otrzymać pożądany przez zleceniodawcę wyrób. Przepis art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy nie określa rodzaju ani charakteru prac jakie mogą być wykonane w ramach usług na powierzonym majątku rzeczowym. Mogą to być zatem prace drobne, a także świadczenie złożone, wymagające zaangażowania wielu różnego rodzaju prac. W każdym przypadku otrzymuje się określony wyrób finalny spełniający wymagane kryteria.”

Wobec powyższego, w ocenie Spółki przemieszczenie przez nią materiałów produkcyjnych z Czech do Polski nie stanowi wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, w rozumieniu art. 11 ustawy o VAT, w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT.

Ad 2

Zgodnie z art. 86 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Na podstawie art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Ponadto, zgodnie z art. 86 ust. 10 ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.

Natomiast zgodnie z art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w przypadku świadczenia usług powstaje nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę.

W ocenie Wnioskodawczyni, w przypadku otrzymania faktury dokumentującej dostawę towarów od kontrahenta B ze stawką 23% VAT, na której ujęto jej polski NIP, będzie ona miała prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu tej dostawy.

Jednocześnie, zdaniem Zainteresowanych, nie będzie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca prawo do odliczenia VAT na podstawie art. 88 ustawy o VAT.

Wnioskodawczyni pragnie jednak zwrócić uwagę na przepis § 5 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2023 r. w sprawie obniżonych stawek podatku od towarów i usług (Dz.U.2023 poz. 2670, dalej: Rozporządzenie), zgodnie z którym obniżoną do wysokości 0% stawkę podatku stosuje się również do dostawy towarów nabywanych przez podatnika podatku od wartości dodanej, zidentyfikowanego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, w przypadku gdy towary te są przeznaczone do wykonania na nich usług na rzeczowym majątku ruchomym na terytorium kraju, a następnie do wywozu na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.

Stosownie do pkt 2 tego przepisu, stawkę tę stosuje się pod warunkiem, że podatnik dokonujący dostawy towarów:

1) składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE;

2) przekaże, nabyte przez podatnika podatku od wartości dodanej, towary podmiotowi, który wykonuje usługi na rzeczowym majątku ruchomym;

3) wykaże w deklaracji podatkowej oraz informacji podsumowującej za okres, w którym wystawił fakturę stwierdzającą dokonanie dostawy towarów, tę dostawę jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów;

4) otrzyma zapłatę na rachunek bankowy w terminie 60 dni od dnia wydania towaru; otrzymanie zapłaty w terminie późniejszym uprawnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego;

5) posiada dokumenty, z których wynika, że towary przekazywane podmiotowi, który wykonuje usługi na rzeczowym majątku ruchomym, zostaną po wykonaniu tych usług wywiezione z terytorium kraju.

Wobec powyższego zdaniem Spółki należy uznać, że w przypadku:

• wystawienia przez kontrahenta B faktury z NIP czeskim Spółki oraz
• spełnienia przez kontrahenta warunków wynikających z § 5 pkt 2 Rozporządzenia

właściwa będzie w przypadku tej transakcji obniżona stawka 0% VAT.

Spółka wskazuje, że przepis Rozporządzania stanowi jedynie, że towar ma być nabywany przez „podatnika podatku od wartości dodanej, zidentyfikowanego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju” , jednocześnie nie wyłączając spod swojej regulacji podatników podatku od wartości dodanej, zidentyfikowanych na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju oraz zarejestrowanych w Polsce na potrzeby podatku VAT.

Ad 3

Zdaniem Spółki, przemieszczenie przez Wnioskodawczynię towarów (półproduktów) z Polski do Czech - po dokonaniu na nich prac przez kontrahenta A - nie stanowi wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika.

Biorąc pod uwagę przedstawiony opis stanu faktycznego, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów mogłaby mieć miejsce w sytuacji, gdyby towary sprowadzone zostały uprzednio do Polski w ramach WNT, tj. gdyby uznano, że przemieszczenie towarów z siedziby Wnioskodawczyni (Czechy) do Kontrahenta A w celu wykonania na nich usług, stanowiło WNT w Polsce po stronie Spółki.

W świetle uzasadnienia stanowiska Wnioskodawczyni w zakresie pytania 1, Spółka podkreśla, że przemieszczenie materiałów z siedziby Wnioskodawczyni na terytorium Polski nie uznaje się za WNT w Polsce, na podstawie wyłączenia przewidzianego w art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT. W konsekwencji przemieszczenie towarów (półproduktów) z Polski do Czech, które stanowić będzie powrotne przemieszczenie nie może stanowić wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 grudnia 2020 r., nr 0114-KDIP1-1.4012.643.2020.1.RR.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe oraz w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 1 i 4 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą inną czynność, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu). Pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Ponieważ istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Co więcej, czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy:

Według art. 9 ust. 2 ustawy:

Zatem, przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w transakcji, wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy ma miejsce wówczas, gdy w wyniku dostawy, w ramach której dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, towary są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki.

Ponadto, w myśl art. 11 ust. 1 ustawy:

Powołany przepis rozszerza zakres transakcji uznawanych za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów o przemieszczenie towarów własnych podatnika z kraju członkowskiego do Polski. W myśl tej regulacji, przemieszczenie towarów traktowane będzie jako wewnątrzwspólnotowe nabycie wtedy, gdy przemieszczane towary są własnością podatnika, który wszedł w ich posiadanie na terytorium państwa członkowskiego, z którego transportowane są do Polski i będą służyć czynnościom wykonywanym przez niego, jako podatnika, na terytorium kraju. W takim przypadku w państwie, z którego przemieszczane są towary, występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, natomiast w państwie, do którego przemieszczane są towary, następuje ich wewnątrzwspólnotowe nabycie – dokonywane przez ten sam podmiot.

Należy jednak zaznaczyć, że przemieszczenia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, nie uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w przypadku, gdy występuje chociażby jedna z przesłanek negatywnych określonych w art. 12 ust. 1 ustawy.

I tak, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy:

Przy czym, stosownie do art. 12 ust. 2 ustawy:

Natomiast na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 13 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy:

Stosownie do art. 13 ust. 6 ustawy:

Zatem, co do zasady, przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w transakcji, w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy następuje wywóz towarów z Polski na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W takiej sytuacji zachodzi wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.

Ponadto, stosownie do art. 13 ust. 3 ustawy:

Powołany przepis rozszerza pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na czynności, które nie mają charakteru czynności dwustronnych (pomiędzy dwoma odrębnymi podmiotami), polegające na przemieszczeniu towarów przedsiębiorstwa z Polski do innego kraju Unii Europejskiej, które mają służyć działalności gospodarczej podatnika. W takim przypadku dostawca pełni jednocześnie rolę nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy:

Jednocześnie jak stanowi art. 22 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka produkuje elementy do samochodów osobowych i użytkowych. Przedmiotem wniosku jest transakcja, w ramach której polski kontrahent A wykonuje na rzecz Spółki prace na towarach przemieszczonych przez Spółkę z fabryki w Czechach oraz towarach zakupionych przez Spółkę w Polsce od kontrahenta B i dostarczonych przez ten podmiot kontrahentowi A. Efektem prac wykonanych przez kontrahenta A jest półprodukt, który Spółka transportuje do fabryki w Czechach, tam poddaje procesom produkcyjnym i sprzedaje producentom samochodowym (produkt finalny). Półprodukt zawiera również materiały dodane przez kontrahenta A w trakcie świadczenia przez niego usług. Usługi i części dostarczone przez kontrahenta A stanowią 35% półproduktu. Wynagrodzenie należne kontrahentowi A obejmuje koszty prac montażowych bezpośrednich (głównie wynagrodzenia pracowników), narzut kosztów ogólnych, koszt zakupu komponentów o niskiej wartości zamawiane bezpośrednio przez kontrahenta A potrzebne do montażu oraz narzut zysku dla kontrahenta A. Z tytułu wykonania usług Kontrahent A wystawia na rzecz Spółki fakturę z adnotacją „odwrotne obciążenie”, stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy.

Spółka jest zarejestrowana jako podatnik podatku od wartości dodanej w kraju siedziby, tj. w Czechach. Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako podatnik VAT czynny oraz do celów VAT-UE. Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Ad 1 i 3

Wątpliwości wyrażone w pytaniu 1 dotyczą potwierdzenia, że przemieszczenie materiałów produkcyjnych z Czech do Polski nie stanowi wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, w rozumieniu art. 11 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Ponadto, Spółka powzięła wątpliwości, czy przemieszczenie towarów (półproduktów) z Polski do Czech stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy (pytanie 3).

W ocenie Spółki, w odniesieniu do opisanego we wniosku przemieszczenia towarów z Czech do Polski znajduje zastosowanie art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy, w związku z czym nie jest zobowiązana do rozliczenia na terytorium Polski wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy ani do rozliczenia w Polsce wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w związku z przemieszczeniem towarów (półproduktów) z Polski do Czech.

Powyższe Spółka argumentuje tym, że będzie przemieszczać z Czech do Polski należące do niej materiały produkcyjne w celu wykonania na nich przez Kontrahenta A usług polegających na ich przetworzeniu do postaci półproduktu. Spółka podkreśla, że istotą usług świadczonych przez kontrahenta A nie jest wytworzenie i dostarczenie nowego towaru lecz przetworzenie i wzbogacenie o dodatkowe elementy towarów Wnioskodawczyni, tj. materiałów dostarczonych z fabryki Spółki z Czech oraz zakupionych od kontrahenta B. Ponadto, Spółka wskazuje, że po zakończeniu świadczenia usług przez kontrahenta A półprodukty będą każdorazowo powrotnie przemieszczane do Czech, co w Jej ocenie stanowi spełnienie przesłanki określonej w art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy, mówiącej o powrotnym przemieszczeniu towarów po wykonaniu na nich usług na terytorium państwa członkowskiego, z którego zostały pierwotnie wywiezione.

Jednak z niniejszym stanowiskiem nie można się zgodzić. W mojej ocenie, przemieszczenie towarów (materiałów produkcyjnych) z Czech do Polski wpisuje się w dyspozycję art. 11 ust. 1 ustawy i stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w rozumieniu tego przepisu. Jednocześnie, wbrew przekonaniu Spółki, w analizowanej sprawie nie występują przesłanki dla zastosowania wyłączenia z obowiązku rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Jak wskazałem, szczególnym przypadkiem wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest przemieszczenie towarów własnych podatnika z innego niż Polska państwa członkowskiego UE na terytorium Polski (art. 11 ust. 1 ustawy). Zastosowanie wskazanej regulacji warunkowane jest następującymi przesłankami:

• towary są przemieszczane przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz,
• przemieszczenie jest dokonywane z terytorium innego państwa członkowskiego na terytorium Polski,
• towary są własnością podatnika podatku od wartości dodanej, który je przemieszcza,
• towary te zostały przez tego podatnika na terytorium państwa członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, bądź zaimportowane,
• towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika.

W sytuacji opisanej we wniosku przesłanki wynikające z art. 11 ust. 1 ustawy zostały spełnione.

Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka przemieszcza z Czech do Polski do kontrahenta A towary własne, tj. części plastikowe, sprężyny, nadlewki dekoderów oraz związany z nimi sprzęt (materiały produkcyjne). Przy tym, po przemieszczeniu towarów z Czech do Polski Spółka pozostaje właścicielem tych towarów. Jednocześnie, Spółka nabywa w Polsce części metalowe do zamków od kontrahenta B, który dostarcza te towary do kontrahenta A. Przedmiotem umowy zawartej pomiędzy Spółką a kontrahentem A jest montaż/połączenie materiałów dostarczonych przez Spółkę oraz przez kontrahenta B. Podczas wykonywania ww. usług Kontrahent A dodaje również drobne części mające na celu połączenie wszystkich elementów w całość (komponenty niskiej wartości). W wyniku prac wykonanych przez kontrahenta A powstaje półprodukt, tj. bębenki do zamków samochodowych. Półprodukt należy do Spółki i to ona rozporządza nim jak właściciel. Od momentu powstania półproduktu do momentu wydania go Spółce wszelkie ryzyka związane z tym towarem leżą po stronie Spółki, w tym w szczególności ryzyko uszkodzenia bądź utraty półproduktu. Spółka transportuje półprodukt do Czech. Tam jest on poddawany procesowi produkcyjnemu, w wyniku czego powstaje produkt finalny, tj. zestaw kluczyków samochodowych i bębenków zamków do stacyjki samochodowej, do drzwi, oraz do wlewu benzyny. Produkty te są montowane do zestawów, testowane, dodawane są do nich dodatkowe komponenty od zewnętrznych dostawców, a następnie, w ramach działalności gospodarczej sprzedawane przez Spółkę producentom samochodowym.

Zatem, materiały produkcyjne są towarami przemieszczanymi przez Spółkę (podatnika podatku od wartości dodanej). Ich przemieszczenie na terytorium Polski dokonywane jest z terytorium innego państwa członkowskiego (Czechy). Towary zostały przez Spółkę wytworzone lub nabyte na terytorium państwa członkowskiego (Czechy) w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa (Spółka wskazała, że transportuje do kontrahenta A własne materiały produkcyjne z fabryki w Czechach) i przez cały okres pozostają własnością Spółki. Ponadto, przemieszczane materiały produkcyjne niewątpliwie służą działalności gospodarczej Spółki – są bowiem wykorzystane do wykonywanej na rzecz Spółki przez kontrahenta A usługi montażu prowadzącej do powstania półproduktu. Należy mieć na uwadze, że produkcja elementów do samochodów jest przedmiotem działalności gospodarczej Spółki, która zawiera umowy z producentami samochodów na ich sprzedaż. Pewien etap produkcji ww. towaru, z wykorzystaniem m.in. materiałów produkcyjnych przemieszczonych z Czech, wykonywany jest na terytorium Polski przez kontrahenta A na zlecenie Spółki. Tym samym, w sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 11 ust. 1 ustawy.

Jednocześnie, jak wskazałem, w ustawie o podatku od towarów i usług określono przypadki wyłączające obowiązek rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, na podstawie ww. art. 11 ust. 1, które zostały enumeratywnie ujęte w art. 12 ust. 1 ustawy.

Warunkiem zastosowania art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy jest wykonanie na terytorium Polski na przemieszanych towarach usług (polegających na ich wycenie lub wykonaniu na nich prac) oraz (po wykonaniu usług) powrotne przemieszczenie towarów na terytorium państwa członkowskiego, z którego zostały przemieszczone na terytorium Polski. Jednocześnie wskazać należy, że istota usług świadczonych na ruchomym majątku rzeczowym opiera się na założeniu, że usługodawca otrzymuje od zleceniodawcy materiał i przetwarza go w taki sposób, aby otrzymać wyrób pożądany przez zleceniodawcę. Przepisy nie określają rodzaju, ani charakteru prac jakie mogą być wykonane w ramach usług na ruchomym majątku rzeczowym. Niemniej jednak można przyjąć, że wykonanie usługi na materiale powierzonym polega na takim jego przetworzeniu, aby nadać mu nową formę/postać, zgodną z zapotrzebowaniem usługodawcy. Przy czym, mogą to być prace drobne, ale także świadczenie złożone, wymagające zaangażowania wielu różnego rodzaju prac. W każdym przypadku otrzymuje się określony wyrób finalny spełniający wymagane kryteria.

Zatem, w myśl powołanego art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy nie występuje wówczas, gdy towar jest przemieszczany do Polski przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, tu na przemieszczonych towarach są wykonywane usługi, a następnie towary przemieszczane są na terytorium państwa członkowskiego, z którego pierwotnie zostały przywiezione.

Należy również zauważyć, że kryterium proporcji wartości towarów własnych wykonawcy i powierzonych przez zlecającego nie może stanowić jedynego czynnika determinującego klasyfikację takiej transakcji. Potwierdza to wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2012 r. sygn. I FSK 1154/11, w którym NSA stwierdził, że dla klasyfikacji transakcji znaczenie mają także inne kryteria, np. znaczenie dostarczonej przez kontrahenta wiedzy technologicznej, rodzaj świadczonych czynności (przerób, przetworzenie, wymieszanie, uszlachetnianie surowców powierzonych), fakt iż wartość zużytych surowców stanowi element kalkulacyjny ceny samej usługi oraz fakt, że zlecający zamawia określone świadczenie polegające na chemicznej obróbce jego materiałów i dodanych do nich surowców spółki, a celem transakcji nie jest sprzedaż wyrobu, lecz świadczenie usługi przetworzenia dla uzyskania określonego komponentu.

W analizowanej sprawie, Spółka powierza kontrahentowi A przemieszczone z Czech części plastikowe, sprężyny, nadlewki dekoderów i związany z nimi sprzęt oraz towary zakupione od kontrahenta B, tj. części metalowe do zamków. Kontrahent A montuje ręcznie ww. elementy, używając do tego również swoich towarów, tj. drobnych części do połączenia wszystkich elementów w całość. W wyniku prac wykonanych przez kontrahenta A powstaje półprodukt, tj. bębenki do zamków samochodowych. Powyższe wskazuje, że Spółka nie przekazuje kontrahentowi A materiałów produkcyjnych w celu wykonania usług na tych towarach, np. po to aby je ulepszyć, a później wywieźć do Czech. Kontrahent A otrzymuje materiały produkcyjne od Spółki po to aby wykorzystać je w ramach świadczenia polegającego na wykonaniu półproduktu. Polski usługodawca otrzymuje od Spółki m.in. towary, które są przemieszczone z Czech do Polski po to, aby niejako „wmontować” je w półprodukt. Materiały produkcyjne przemieszczone przez Spółkę z Czech do Polski i przekazane kontrahentowi A stają się elementem (komponentem) półproduktu.

Jednocześnie okoliczność, że materiały produkcyjne po ich wmontowaniu przez kontrahenta A w półprodukt, w ramach przemieszczenia wytworzonego półproduktu zostaną przetransportowane z Polski do Czech nie można utożsamiać z powrotnym przemieszczeniem towarów po wykonaniu na nich usług. Przedmiotem przemieszczenia z Czech do Polski są bowiem materiały produkcyjne, tj. części plastikowe, sprężyny, nadlewki dekoderów oraz związany z nimi sprzęt. Natomiast przedmiotem przemieszczenia z Polski do Czech jest zupełnie inny produkt, tj. bębenek do zamka samochodowego wyprodukowany przez kontrahenta A przy użyciu materiałów produkcyjnych przemieszczonych z Czech oraz części zakupionych przez Spółkę od kontrahenta B i części zakupionych przez kontrahenta A (półprodukt). Materiały produkcyjne przemieszczone uprzednio do Polski są elementem składowym tego półproduktu. Nie można zatem zgodzić się ze Spółką, że w sytuacji połączenia (montażu) części zakupionych od kontrahenta B oraz kontrahenta A wraz z materiałami produkcyjnymi przemieszczonymi przez Spółkę z Czech do Polski – kontrahent A świadczy usługę na dostarczonym przez Spółkę towarze. W konsekwencji nie można uznać, że w analizowanym przypadku (pytanie 1) znajdzie zastosowanie wyłączenie, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Ponownie wskazać należy, że koszt materiałów i prac nie może samodzielnie mieć decydującego znaczenia dla uznania transakcji za świadczenie usług czy dostawę towarów. Ograniczenie się tylko do jednego kryterium, a mianowicie proporcji wartości towarów własnych i dostarczonych przez usługodawcę, nie może być uznane za postępowanie prawidłowe. Istotny jest zasadniczy cel nabycia całości świadczenia. W sprawie będącej przedmiotem wniosku, okoliczności sprawy wskazują, że Spółka oczekuje od kontrahenta A nowego produktu (półproduktu), a nie modyfikacji dostarczonych materiałów produkcyjnych.

Wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy występuje w sytuacji gdy następuje przemieszczenie należących do podatnika podatku od wartości dodanej towarów mających służyć działalności gospodarczej podatnika, z terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE na terytorium kraju.

W opisanej sytuacji, Spółka przemieszcza towar (materiały produkcyjne) należący do jej przedsiębiorstwa z terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE (Czechy) na terytorium Polski, gdzie towar ten jest wykorzystywany do wytworzenia półproduktu. Przy tym, Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny (oraz do celów VAT-UE) w Polsce oraz podatnik podatku od wartości dodanej w Czechach.

Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że w przypadku gdy Wnioskodawczyni przemieszcza do Polski z fabryki w Czechach materiały produkcyjne, które wraz z materiałami nabytymi od kontrahenta A i B zostaną połączone w półprodukt, a wytworzony półprodukt zostanie przetransportowany do Czech, tam poddany procesom produkcyjnym i sprzedany producentowi samochodowemu, Spółka powinna rozliczyć wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na terytorium kraju, na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy.

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 1 jest nieprawidłowe.

Odnosząc się do wątpliwości wyrażonych w pytaniu 3, należy wskazać, że zgodnie z powołanym art. 13 ust. 3 ustawy, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów ma miejsce również w sytuacji, gdy następuje przemieszczenie towarów należących do podatnika, mających służyć działalności gospodarczej podatnika, z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego UE.

W analizowanym przypadku, Spółka przemieszcza do Polski materiały produkcyjne oraz nabywa od kontrahenta B na terytorium Polski części metalowe do zamków. Kontrahent A przy wykorzystaniu własnych materiałów dokonuje montażu elementów dostarczonych przez Spółkę z Czech oraz dostarczonych przez kontrahenta B, w efekcie czego powstają bębenki do zamków samochodowych (półprodukt). Przy czym, zarówno materiały produkcyjne przemieszczone z Czech jak i gotowy półprodukt należą do Spółki, która rozporządza nimi jak właściciel. Bębenki do zamków samochodowych (półprodukt) są przez Spółkę transportowane do Czech. Na terytorium Czech, półprodukt poddawany jest procesowi produkcyjnemu. Po zamontowaniu do zestawów, testowaniu i dodaniu dodatkowych komponentów od zewnętrznych dostawców powstaje produkt finalny, tj. zestaw kluczyków samochodowych i bębenków zamków do stacyjki samochodowej, do drzwi, do wlewu benzyny, który Spółka sprzedaje producentom samochodowym.

Zatem, Spółka przemieszcza z Polski do Czech towary należące do Spółki, tj. półprodukty wyprodukowane w Polsce z wykorzystaniem przemieszczonych wcześniej do Polski z Czech towarów (materiałów produkcyjnych), materiałów nabytych w Polsce od kontrahenta B oraz kontrahenta A i wykorzystuje je w prowadzonej działalności gospodarczej (sprzedaż). Oznacza to, że w związku z przemieszczeniem towarów (półproduktów) z Polski do Czech Spółka powinna rozpoznać w Polsce wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy.

Tym samym, stanowisko w zakresie pytania 3 jest nieprawidłowe.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że w pytaniu 3 Spółka pyta o to, czy przemieszczenie półproduktów z Polski do Czech - po dokonaniu na nich prac przez kontrahenta A - nie stanowi wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy. Przy czym, z przedstawionego opisu stanu faktycznego nie wynika, aby półprodukty były poddawane jakimkolwiek usługom na terytorium Polski. Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika natomiast jednoznacznie, że w wyniku prac wykonanych przez kontrahenta A powstaje półprodukt, który Spółka transportuje do Czech i tam po wykonaniu procesu produkcyjnego sprzedaje producentom samochodowym.

Ad 2

Wątpliwości Spółki dotyczą prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez kontrahenta B.

Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:

Zatem w sytuacji nabycia towarów na terytorium Polski, które są wykorzystywane przez zarejestrowanego czynnego podatnika podatku VAT w Polsce do wykonywania czynności opodatkowanych w Polsce, podatnikowi – stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy - przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Spółka jest w Polsce zarejestrowana jest dla celów podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny oraz do celów transakcji wewnątrzwspólnotowych. Spółka nabywa w Polsce od kontrahenta B towary, tj. części metalowe do zamków. Kontrahent B dokumentuje sprzedaż towarów na rzecz Spółki fakturą, na której widnieje polski NIP Spółki oraz podatek VAT 23%. Jednocześnie jak ustaliłem, w związku z przemieszczeniem towarów (półproduktów) z Polski do Czech Spółka będzie zobowiązana rozpoznać w Polsce wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy. Zatem, wystąpi związek podatku naliczonego wykazanego na fakturach wystawionych na rzecz Spółki przez kontrahenta B z tytułu dostawy towarów z czynnościami opodatkowanymi na terytorium Polski, tj. wewnątrzwspólnotową dostawą towarów. Tym samym, Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach wystawionych przez kontrahenta B na rzecz Spółki z tytułu dostawy towarów, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy.

Tym samym, stanowisko w zakresie pytania nr 2, z którego wynika, że w przypadku otrzymania faktury dokumentującej dostawę towarów od kontrahenta B ze stawką 23% VAT, na której ujęto polski NIP Spółki, Spółka będzie miała prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu tej dostawy jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy zwrócić uwagę, że interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą innych organów wydających interpretacje indywidualne w sprawach innych podatników, co jest tym bardziej zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych (jak ma to też miejsce w odniesieniu do powołanych interpretacji) występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających interpretacjom. Zatem z uwagi na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw, powołane przez Państwa interpretacje indywidualne nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.