Obowiązek dokonania zgłoszenia rejestracyjnego na potrzeby podatku VAT.
Spółka A. B.V. z Holandii posiada oddział w Polsce, który wykonuje wyłącznie czynności wsparcia administracyjnego, analitycznego i informacyjnego na rzecz centrali. Oddział nie świadczy usług na rzecz podmiotów zewnętrznych, nie posiada uprawnień do podejmowania decyzji biznesowych ani zawierania umów. Wszelkie istotne…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
6 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy obowiązku dokonania zgłoszenia rejestracyjnego na potrzeby podatku VAT. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 21 kwietnia 2026 r. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
A. B.V. z siedzibą w (...) (dalej: „Spółka” lub „Centrala”) jest holenderską spółką świadczącą usługi specjalistycznego agenta ubezpieczeniowego i zarządzającego polisami. Spółka posiada licencję holenderskiego organu nadzoru finansowego (...), uprawniającą do świadczenia usług pośrednictwa ubezpieczeniowego oraz występowania jako generalny agent zarządzający (Managing General Agent, dalej: „MGA”). Spółka współpracuje z wiodącymi towarzystwami ubezpieczeniowymi. Jako MGA Spółka jest umocowana przez ubezpieczycieli do wydawania polis oraz likwidacji szkód. Spółka może także oferować usługi doradcze w zakresie ryzyka, ubezpieczeń grupowych, rozwiązań emerytalnych i zdrowotnych, ubezpieczeń na życie i hipotek, jednak nie jest to główny przedmiot działalności Spółki.
Polski sąd rejestrowy dokonał wpisu oddziału Spółki (przedsiębiorcy zagranicznego) w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (dalej: „Oddział”) pod numerem KRS (...).
Zakres działalności Oddziału
Oddział wykonuje wyłącznie czynności na rzecz Centrali. Nie są bezpośrednio świadczone żadne usługi na rzecz podmiotów zewnętrznych, w tym w szczególności nie są wykonywane usługi na rzecz podmiotów powiązanych.
Jedynym ekonomicznym odbiorcą realizowanych przez Oddział zadań będzie Centrala. Oddział zwraca uwagę, że z formalnego punktu widzenia nie świadczy usług na rzecz Centrali, gdyż Centrala i Oddział stanowią jeden byt prawny.
Oddział wykonuje powtarzalne czynności zgodnie z wcześniej ustalonymi wytycznymi Centrali. Oddział oferuje jedynie wsparcie administracyjne, analityczne i informacyjne.
Świadczenia wykonywane przez Oddział na polecenie Centrali mogą przykładowo obejmować następujące czynności:
1. Obsługa klientów:
2. Działania tzw. Middle Office w zakresie obsługi roszczeń, polis, oraz funkcji back-office:
3. Obsługa pocztowa i przetwarzanie dokumentów:
4. Wsparcie projektowe:
5. Wsparcie informatyczne:
6. Wsparcie administracyjne (zasoby ludzkie, finansowe, prawne, zgodność z przepisami prawnymi):
7. Rozpatrywanie roszczeń i obsługa szkód:
8. Wsparcie przy ocenie ryzyka (underwriting):
Dodatkowe informacje
Członkowie personelu zlokalizowanego w Oddziale są całkowicie zintegrowani z działami i kierownictwem Centrali i za swoją pracę odpowiadają przed tym kierownictwem. W przyszłości Oddział może zatrudniać osobę uprawnioną do reprezentowania Spółki w oddziale lub osobę wyznaczoną na dyrektora Oddziału, ale nie będzie to osoba uprawniona do podejmowania samodzielnych decyzji niezależnie od zarządu Centrali. Wszelkie procedury, polityki i instrukcje robocze, nawet jeżeli dostosowane są do szczególnej sytuacji Oddziału, tworzone są na poziomie Centrali.
Spółka nie ma zamiaru aby Oddział dokonywał nabyć jako zarejestrowany czynny podatnik VAT lub VAT UE. Spółka może okazjonalnie wysyłać do Oddziału własny sprzęt wykorzystywany w działalności Oddziału (komputery, telefony, itp.). W związku z tymi przemieszczeniami, Spółka planuje dokonać rejestracji jako podatnik VAT w Polsce, w celu rozliczenia wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o VAT, ale nie jest to przedmiotem niniejszego wniosku.
Uzupełnienie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
1. jakie zasoby personalne oraz nieruchomości i zasoby techniczne/rzeczowe posiada Oddział w Polsce oraz na podstawie jakiego rodzaju umów Oddział posiada ww. zasoby;
Zasoby personalne: Oddział zatrudnia/zamierza zatrudniać pracowników na stanowiskach związanych ze wsparciem administracyjnym, analitycznym i informacyjnym Centrali. Oddział poszukuje/zatrudnia m.in. specjalistów HR (ze znajomością języka niderlandzkiego), specjalistów ds. operacji (Operations Specialist) oraz Branch Managera. Pracownicy Oddziału są całkowicie zintegrowani z działami i kierownictwem Centrali.
Zasoby techniczne/rzeczowe: Spółka może okazjonalnie wysyłać do Oddziału własny sprzęt wykorzystywany w działalności Oddziału (komputery, telefony itp.). Oddział korzysta z infrastruktury IT i systemów Centrali (w tym środowisk chmurowych).
Rodzaj umów dotyczących zasobów: Oddział dysponuje powierzchnią biurową na podstawie umowy najmu, a sprzęt IT jest własnością Spółki (Centrali). Pracownicy Oddziału są zatrudnieni w oparciu o umowę o pracę.
2. czy ww. zasoby są/będą wykorzystywane przez Oddział wyłącznie do wykonywania świadczeń na rzecz Centrali, należało wyjaśnić;
Tak. Oddział wykonuje wyłącznie czynności na rzecz Centrali. Nie są bezpośrednio świadczone żadne usługi na rzecz podmiotów zewnętrznych, w tym w szczególności nie są wykonywane usługi na rzecz podmiotów powiązanych.
Jedynym ekonomicznym odbiorcą realizowanych przez Oddział zadań jest Centrala. Oddział oferuje jedynie wsparcie administracyjne, analityczne i informacyjne na polecenie Centrali. Wszelkie zasoby (personalne, techniczne, biurowe) są wykorzystywane wyłącznie do realizacji tych wewnętrznych czynności wsparcia.
3. czy osoby zatrudnione w Oddziale są upoważnione/posiadają pełnomocnictwa do podpisywania w imieniu Centrali umów związanych z nabyciem bądź dokonywaniem na terytorium Polski świadczeń (świadczenia usług/dostawy towarów), należało wyjaśnić;
Nie. Osoby zatrudnione w Oddziale nie posiadają uprawnień do składania w imieniu Spółki wiążących oświadczeń woli. Pracownicy Oddziału nie mają pełnomocnictwa w sensie prawnym do zawierania umów w imieniu Centrali.
Oddział nie zawiera umów z klientami, nie podejmuje ostatecznych decyzji biznesowych (o zawarciu ubezpieczenia, wypłacie roszczeń, akceptacji ryzyka). Pracownicy Oddziału jedynie przygotowują dokumenty, gromadzą informacje i administrują procesami, które prowadzi Centrala.
4. czy Spółka posiada na terytorium Polski jakichś przedstawicieli/handlowców (osoby pozyskujące nowych klientów) którzy są upoważnieni do zawierania umów w imieniu Spółki;
Nie. Spółka nie posiada na terytorium Polski przedstawicieli ani handlowców upoważnionych do zawierania umów w imieniu Spółki. Oddział nie prowadzi sprzedaży usług oferowanych przez Spółkę na terytorium Polski. W rozważanym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym nie istnieje komercyjny (sprzedażowy) powód prowadzenia działalności w Polsce przez Oddział - Oddział został utworzony wyłącznie w celu wspierania operacji Centrali (back-office).
5. czy Oddział wykorzystując infrastrukturę techniczną oraz zasoby osobowe dostępne na terytorium kraju dokonuje/będzie dokonywał czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), jeśli tak to jakie to czynności, z czym związane, na rzecz jakich podmiotów wykonywane;
Zawarte w Wezwaniu pytanie (pkt 5) czy Oddział dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, dotyczy kwalifikacji prawnej opisanych we wniosku czynności, a nie uzupełnienia elementów stanu faktycznego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”), w postępowaniu interpretacyjnym to na organie ciąży obowiązek dokonania samodzielnej wykładni oraz kwalifikacji prawnej przedstawionych przez wnioskodawcę faktów (przykładowo: wyrok NSA z 1 czerwca 2023 r., II FSK 1165/22; wyrok NSA z 6 października 2022 r., II FSK 142/22; wyrok NSA z 30 marca 2023 r., II FSK 420/22; wyrok NSA z 1 grudnia 2022 r., I FSK 1774/19). NSA podkreśla, że wezwanie z art. 14h w zw. z art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja Podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 - t.j. z późn. zm., dalej: „Ordynacja podatkowa”) może dotyczyć jedynie braków w opisie stanu faktycznego, których usunięcie jest konieczne do oceny stanowiska podatnika, natomiast organ nie może żądać, aby wnioskodawca sam dokonywał kwalifikacji prawnej zadeklarowanych faktów ani w istocie udzielał odpowiedzi na pytanie postawione organowi (przykładowo, przytoczone powyżej wyroki NSA: II FSK 1165/22, II FSK 142/22, II FSK 420/22). Przepis art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: „ustawa o VAT”) jest powołany (w złożonym w niniejszej sprawie wniosku) wśród przepisów prawa podatkowego będących przedmiotem wnioskowanej interpretacji indywidualnej. Mając na uwadze powyższe, to tut. Organ jest zobowiązany - na tle szczegółowo opisanego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku - do rozstrzygnięcia, czy czynności Oddziału stanowią czynności podlegające opodatkowaniu VAT w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, i udzielenia w tym zakresie odpowiedzi w treści interpretacji indywidualnej.
Zgodnie ze stanowiskiem Wnioskodawcy wyrażonym we wniosku o interpretację (stanowiskiem, a nie opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego):
a. Czynności realizowane przez Oddział nie stanowią świadczenia usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ustawy o VAT.
b. Centrala wraz z Oddziałem stanowią jednego i tego samego podatnika w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT.
c. Transakcje między Centralą a jej oddziałem, realizowane w ramach jednego podatnika, nie stanowią czynności opodatkowanych, lecz wewnętrzne operacje. Operacje Oddziału mają charakter wewnątrzzakładowy - Oddział wykonuje czynności na polecenie Centrali (wsparcie administracyjne, analityczne, informacyjne), nie świadcząc usług na rzecz podmiotów trzecich.
d. Oddział nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, gdyż nie dysponuje ani decyzyjnością, ani zasobami pozwalającymi na samodzielne świadczenie usług.
Powyższe punkty a)-d) są jednak elementem stanowiska Wnioskodawcy, a nie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, więc nie należy ich traktować jako odpowiedź na pkt 5 Wezwania. Wnioskodawca prosi aby tut. Organ dokonał oceny tego stanowiska, a nie „przerzucał” na Wnioskodawcę obowiązek rozstrzygnięcia kwestii wykładni przepisów prawa podatkowego w opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca zwraca uwagę, że w przypadku wydania przez tut. Organ postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z uwagi na brak udzielenia odpowiedzi na pytanie nr 5 Wezwania, to - zgodnie z powołaną powyżej, utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych - takie postanowienie będzie naruszało art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h, art. 14g § 1, art. 3 pkt 2 i art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, a także art. 121 § 1 oraz 125 w zw. z art. 14h tejże ustawy, co stanowić będzie podstawę dla jego uchylenia w postępowaniu sądowo- administracyjnym.
6. jak długo (w przybliżeniu/około) Oddział zamierza realizować działalność na terytorium Polski;
Oddział został zarejestrowany w KRS w dniu (...) 2025 r., co jest również datą rozpoczęcia działalności Oddziału. Czas działania Oddziału jest nieokreślony.
7. gdzie, w Oddziale czy w Centrali, podejmowane są istotne decyzje dotyczące działalności Spółki.
W Centrali. Wszelkie istotne decyzje dotyczące działalności Spółki podejmowane są w Centrali w (...). Dotyczy to w szczególności:
Oddział nie dysponuje kadrą zarządzającą umocowaną do podejmowania jakichkolwiek decyzji biznesowych w imieniu Spółki. Pracownicy Oddziału pracują pod kierownictwem osób zarządzających z Holandii.
8. czy Oddział nabywa na terytorium Polski jakieś usługi lub towary, jeśli tak należało wskazać:
a) jakie usługi i/lub towary nabywa Oddział;
b) kto, Oddział czy Centrala zawiera umowy związane z nabyciem na terytorium Polski usług i towarów;
c) czy nabyte na terytorium Polski usługi i towary wykorzystywane są dla własnych potrzeb Oddziału w celu dokonywania świadczeń jedynie na rzecz Centrali;
Oddział nie ma samodzielnej zdolności prawnej - w obrocie prawnym występuje jedynie Spółka (por. P. Dolniak [w:] Przeciwdziałanie nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Komentarz, wyd. III, Gdańsk 2025, art. 2.), więc nie może nabywać towarów i usług. Towary lub usługi zawsze nabywa Spółka; tak samo umowy zawsze zawiera Spółka. To Spółka poprzez Oddział zatrudnia pracowników w Polsce, nabywa poprzez Oddział usługi najmu nieruchomości dla potrzeb Oddziału, nabywa też dla potrzeb Oddziału usługi wsparcia administracyjnego (księgowość, doradztwo prawne, itp.). Wszelkie usługi i towary nabyte na terytorium Polski wykorzystywane są wyłącznie dla potrzeb Oddziału w celu wykonywania świadczeń na rzecz Centrali (Oddział wykonuje wyłącznie czynności na rzecz Centrali i nie świadczy usług na rzecz podmiotów zewnętrznych).
9. czy Spółka lub Oddział należą do Grupy VAT, jeśli tak należało wskazać:
a. od kiedy należą do Grupy VAT,
b. jakim numerem NIP posługuje się Grupa VAT do której należy Spółka lub polski Oddział,
c. czy w rozliczeniach z innymi podatnikami Spółka/Oddział posługuje się numerem NIP należącym do Grupy VAT,
- należało wyjaśnić okoliczności zdarzenia.
Ani Spółka ani Oddział nie należą do Grupy VAT (ani w Holandii, ani w Polsce).
Pytanie
Czy ze względu na zakres działalności Oddziału Wnioskodawca jest zobowiązany do dokonania zgłoszenia rejestracyjnego w Polsce na potrzeby VAT?
Państwa stanowisko w sprawie
Wnioskodawca nie jest zobowiązany do dokonywania zgłoszenia rejestracyjnego w Polsce na potrzeby VAT ze względu na zakres działalności Oddziału.
Uzasadnienie stanowiska
Wnioskodawca jest spółką prawa holenderskiego posiadającą siedzibę działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej (w Holandii), niemniej część operacji Wnioskodawcy, które zostały opisane w pkt II wniosku, jest wykonywane w Oddziale w Warszawie. Niniejszy wniosek zmierza do ustalenia czy Wnioskodawca ze względu na zakres działalności tego Oddziału ma obowiązek rejestracji na VAT w Polsce.
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym centrala i jej oddział to ten sam podmiot, a operacje oddziału stanowią integralną część operacji centrali (zob. przykładowo wyrok NSA z 12 lutego 2014 r., I FSK 353/13, LEX nr 1463734). Oddział Spółki pozbawiony jest niezależności oraz że w konsekwencji nie może istnieć żaden stosunek prawny pomiędzy tymi dwoma podmiotami - należy je uznać za jednego i tego samego podatnika (przykładowo wyrok TSUE z 23 marca 2006 r. w sprawie C-210/04 FCE Bank, ZOTSiS 2006, nr 3B, poz. I-2803). Na gruncie VAT, prace wykonywane przez oddział w Polsce mogą powodować obowiązek rejestracji danego podatnika na VAT w Polsce, jeśli oddział ten świadczy usługi w rozumieniu ustawy o VAT i posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W ocenie Wnioskodawcy taka sytuacja nie zachodzi w przypadku Oddziału.
Po pierwsze, czynności realizowane przez Oddział, które zostały opisane w pkt II wniosku nie stanowią świadczenia usług w rozumieniu art. 5 pkt 1 oraz art. 8 ustawy o VAT. Jak zostało wcześniej wskazane, Centrala wraz z Oddziałem są jednym i tym samym podatnikiem w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT. Aby doszło do świadczenia usług opodatkowanych podatkiem VAT, musi być spełniony szereg warunków - m.in. świadczenie musi być wykonane na rzecz odrębnego podmiotu (zob. przykładowo wyrok NSA z 21 czerwca 2023 r., I FSK 1168/19, LEX nr 3636732). Transakcje między centralą a jej oddziałem, realizowane w ramach jednego podatnika, nie stanowią czynności opodatkowanych, tylko wewnętrzne operacje (por. wyrok TSUE z 17 października 2014 w sprawie C- 7/13 Skandia America, ZOTSiS 2014, nr 9, poz. I-2225). Opis działalności Oddziału wskazuje, że Oddział wykonuje szeroko rozumiane wsparcie na rzecz Centrali. Nie są to świadczenia realizowane autonomicznie przez Oddział na rzecz osób trzecich, gdzie Oddział ponosiłby samodzielne ryzyko gospodarcze. Prace Oddziału wspierają główną działalność Centrali, ale jej nie stanowią. Oddział nie zawiera umów z klientami, nie podejmuje ostatecznych decyzji biznesowych (o zawarciu ubezpieczenia, wypłacie roszczeń, akceptacji ryzyka) - jedynie przygotowuje dokumenty, gromadzi informacje i administruje procesami, które prowadzi Centrala. Sytuacja pracowników Oddziału jest analogiczna do sytuacji pracowników wsparcia samej Centrali - w obu przypadkach pracownicy ci nie „świadczą usług” tylko pracują dla Centrali. Z tego względu operacje realizowane przez Oddział są czynnościami o charakterze wewnątrzzakładowym i jako takie nie stanowią świadczenia usług w rozumieniu ustawy o VAT.
Po drugie, Oddział nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce (w rozumieniu postanowień art. 11 rozporządzenia wykonawczego). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem (zob. przykładowo wyrok TSUE z 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12 Welmory, ZOTSiS 2014, nr 10, poz. I-2298) stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powinno charakteryzować się: (i) odpowiednią stałością prowadzonej działalności, (ii) obecnością zasobów ludzkich i technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej oraz (iii) zdolnością do otrzymywania i świadczenia usług. Stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć bowiem w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje - tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności (zob. wyrok NSA z 3 październik 2019 r., I FSK 980/17, LEX nr 2731364). To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług (por. wyrok NSA z 3 października 2019 r., I FSK 980/17, LEX nr 2731364). Co istotne, działalność takiego miejsca musi być prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa; pozwalać na świadczenie usług w sposób niezależny (zob. wyrok TSUE z 28 czerwca 2007 r. w sprawie C- 73/06 Planzer, ZOTSiS 2007, nr 6B, poz. I-5655). Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi bowiem przejawiać się w posiadaniu w danym państwie infrastruktury umożliwiającej zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych - tj. charakteryzować się niezależnością decyzyjną; innymi słowy musi zachodzić możliwość samodzielnego działania przez infrastrukturę zlokalizowaną poza państwem siedziby działalności gospodarczej danego podatnika, w kierunku generowania po stronie tego podatnika obrotu z tytułu czynności opodatkowanych VAT (por. wyrok TSUE z 17 lipca 1997 r. w sprawie C- 190/95 ARO Lease, ECR 1997, nr 7, poz. I-4383).
Na tym tle widać, że Oddział nie posiada ani decyzyjności ani zasobów pozwalających Wnioskodawcy świadczyć - poprzez Oddział - usługi, które sprzedaje. NSA w wyroku z 3 października 2019 r., I FSK 980/17, LEX nr 2731364, zasadnie stwierdził, że:
„Stałe miejsce prowadzenia działalności powinno charakteryzować się m.in. odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. To zaplecze personalne i techniczne powinno być stosowne do tego, aby umożliwić odpowiednio: odbiór i wykorzystanie usług dla własnych potrzeb bądź świadczenie usług. To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności.
Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności.”
W tym miejscu należy zauważyć, że Oddział nie jest w stanie samodzielnie wykonywać usług specjalistycznego agenta ubezpieczeniowego i zarządzającego polisami. Jak zostało to wcześniej omówione, operacje Oddziału mają charakter pomocniczy (akcesoryjny) względem działalności Centrali, ale Oddział nie posiada struktury, która pozwalałaby na samodzielne świadczenie usług, niezależne od Centrali. Zakres działalności Oddziału wskazuje, że przedmiotowy Oddział został założony po to aby wspierać operacje Centrali, a nie świadczyć usługi (Spółki) na terytorium Polski. Działalność Oddziału ogranicza się do wybranych operacji, które nie przekładają się na usługę, którą Spółka świadczy klientowi. Oddział nie dysponuje też kadrą zarządzającą umocowaną do podejmowania jakichkolwiek decyzji biznesowych w imieniu Spółki dotyczących świadczenia przez Spółkę usług (np. komu złożyć ofertę, czyją ofertę przyjąć, na jakich warunkach świadczyć usługę, z kim rozwiązać współpracę, jaka ma być strategia prowadzonej działalności, itp).
Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie jest zobowiązany do dokonywania zgłoszenia rejestracyjnego w Polsce na potrzeby VAT ze względu na zakres działalności Oddziału. Wnioskodawca zwraca uwagę, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał interpretację indywidualną z 2 lipca 2025 r., 0114-KDIP1-2.4012.157.2025.2.RST, w której wyraził podobne zapatrywania do wyrażonych w niniejszym punkcie wniosku. Stanowisko Wnioskodawcy jest także zgodne z zapatrywaniami wyrażonymi w projekcie objaśnień podatkowych Ministerstwa Finansów w zakresie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla potrzeb KSeF (opublikowane 31 grudnia 2025 r. na stronie: https://www.gov.pl/web/finanse/konsultacje- podatkowe, str. 9-11 projektu).
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2) eksport towarów;
3) import towarów na terytorium kraju;
4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Przez terytorium Unii Europejskiej - rozumie się przez to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (…).
Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Według art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).
W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Przy czym należy wskazać, że zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy:
podmioty, o których mowa w art. 15 i art. 15a, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.
Stosownie do art. 96 ust. 3 ustawy:
podmioty wymienione w art. 15, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 lub wykonujące wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, mogą złożyć zgłoszenie rejestracyjne.
W myśl art. 96 ust. 4 ustawy:
Naczelnik urzędu skarbowego po weryfikacji danych podanych w zgłoszeniu rejestracyjnym rejestruje podatnika jako „podatnika VAT czynnego”, a w przypadku podatników, o których mowa w ust. 3 - jako „podatnika VAT zwolnionego”, i na wniosek podatnika potwierdza to zarejestrowanie.
Z powyższych przepisów wynika, że podatnik wykonując czynności określone w art. 5 ustawy jest zobowiązany do zarejestrowania się jako czynny podatnik podatku VAT, pod warunkiem, że jego sprzedaż nie jest np. zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ustawy.
Kwestie dotyczące funkcjonowania oddziału podmiotu zagranicznego działającego w Polsce regulują przepisy ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 89), zwanej dalej ustawą o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych
Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych:
Dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przedsiębiorcy zagraniczni z państw członkowskich mogą tworzyć oddziały z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Pojęcie „oddział” zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 4 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych, jako:
Wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywana przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności.
Na podstawie art. 15 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych:
Przedsiębiorca zagraniczny w ramach oddziału może wykonywać działalność gospodarczą wyłącznie w zakresie, w jakim prowadzi tę działalność za granicą.
W myśl art. 19 pkt 1 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych:
Przedsiębiorca zagraniczny, który utworzył oddział, jest obowiązany używać do oznaczenia oddziału oryginalnej nazwy przedsiębiorcy zagranicznego wraz z przetłumaczoną na język polski nazwą formy prawnej przedsiębiorcy oraz dodaniem wyrazów „oddział w Polsce”.
Oddział posiada więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur firmy macierzystej), natomiast nie dysponuje możliwością prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, a prowadzona działalność stanowi jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego.
W świetle powołanych regulacji prawnych, podmiot zagraniczny prowadzący działalność na terytorium Polski w formie oddziału, zarejestrowany dla potrzeb podatku od towarów i usług, traktowany jest jako jeden podmiot - przedsiębiorca zagraniczny. Rejestracja tego oddziału jest jednoznaczna z rejestracją przedsiębiorcy zagranicznego. Oddział posiada więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur firmy macierzystej), natomiast nie posiada możliwości prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, zaś prowadzona działalność stanowi jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego. Zatem podmiotem prowadzącym działalność w Polsce pozostaje, pomimo utworzenia i funkcjonowania oddziału w Polsce, przedsiębiorca zagraniczny. W kontekście posiadanej podmiotowości prawnej należy stwierdzić, że oddział nie jest odrębnym podmiotem w stosunku do jednostki macierzystej, lecz jest jej częścią.
Zatem oddział nie stanowi odrębnego podatnika podatku od towarów i usług. Przedsiębiorstwo zagraniczne rejestrując swój oddział w Polsce nie dokonuje rejestracji odrębnego podatnika, lecz rejestracji własnego przedsiębiorstwa. Mimo, że na terytorium kraju funkcjonuje oddział przedsiębiorcy zagranicznego, to podatnikiem podatku od towarów i usług pozostaje przedsiębiorca zagraniczny prowadzący działalność za pośrednictwem utworzonego w tym celu oddziału.
Pogląd ten jest zgodny z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 23 marca 2006 r. w sprawie FCE Bank, sygn. C-210/04, Trybunał stwierdził, że stały zakład mający siedzibę w innym państwie członkowskim, niebędący pod względem prawnym podmiotem odrębnym od spółki (będącej nierezydentem), do której należy (…) pozbawiony jest niezależności i stanowi jedynie część składową spółki. Tak więc spółkę oraz jej oddział należy uznać za jednego i tego samego podatnika w rozumieniu art. 4 ust. 1 Szóstej Dyrektywy.
Tym samym, czynności wykonywane pomiędzy oddziałem a macierzystym podmiotem zagranicznym bądź innym oddziałem mają charakter tzw. czynności wewnątrzzakładowych, co skutkuje uznaniem tych czynności za niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W świetle art. 8 ustawy, czynności wykonywanych w ramach jednego podmiotu gospodarczego będącego osobą prawną, nie można uznać za świadczenie usług, gdyż nie jest możliwe świadczenie usług „samemu sobie”.
Tezy powyższego wyroku zostały doprecyzowane przez TSUE w wyroku w sprawie C-7/13 Skandia America Corp. wydanym w dniu 17 września 2014 r. Wyrok ten wskazał, że od zasady ogólnej przedstawionej w przytoczonym powyżej wyroku C-210/04, zgodnie z którą świadczenia między centralą podatnika i jego oddziałami pozostają poza zakresem VAT, istnieje wyjątek. Wyjątek ten dotyczy specyficznej sytuacji, gdy oddział jest członkiem tzw. Grupy VAT. Wówczas rozliczenia pomiędzy centralą podatnika z państwa trzeciego i jego oddziałem powinny być objęte opodatkowaniem VAT.
Warto w tym miejscu wskazać również na orzeczenie TSUE z 11 marca 2021 r. C-812/19 Danske Bank dotyczący sposobu klasyfikacji w ramach UE świadczeń pomiędzy centralą firmy należącą do Grupy VAT oraz jej oddziałem. Trybunał uznał, iż obie jednostki organizacyjne to odrębni podatnicy dla potrzeb rozliczeń z tytułu VAT. Tym samym, TSUE podtrzymał tok rozumowania wyrażony w sprawie C-7/13 Skandia America (który dotyczył relacji z podmiotem spoza UE). TSUE m.in. wskazał, że artykuł 9 ust. 1 i art. 11 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że do celów podatku od wartości dodanej (VAT) zakład główny spółki znajdujący się w danym państwie członkowskim, który należy do utworzonej na podstawie owego art. 11 Grupy VAT, oraz oddział tej spółki, który ma siedzibę w innym państwie członkowskim, należy uznać za odrębnych podatników, gdy ów zakład główny świadczy na rzecz wspomnianego oddziału usługi, których koszty przypisuje temu oddziałowi.
W odniesieniu do świadczeń między podmiotami, które należą do Grup VAT należy zauważyć, że na podstawie art. 2 pkt 47 ustawy:
przez Grupę VAT rozumie się grupę podmiotów powiązanych finansowo, ekonomicznie i organizacyjnie, zarejestrowaną jako podatnik podatku.
W myśl art. 2 pkt 48 ustawy:
przez przedstawiciela grupy VAT rozumie się podmiot reprezentujący grupę VAT w zakresie obowiązków tej grupy.
Na podstawie art. 15a ust. 1 i 2 ustawy:
1. podatnikiem, o którym mowa w art. 15, może być również grupa podmiotów powiązanych finansowo, ekonomicznie i organizacyjnie, które zawrą umowę o utworzeniu grupy VAT.
2. Grupę VAT mogą utworzyć podatnicy:
a. posiadający siedzibę na terytorium kraju lub
b. nieposiadający siedziby na terytorium kraju, w zakresie, w jakim prowadzą działalność gospodarczą na terytorium kraju za pośrednictwem oddziału położonego na terytorium kraju.
Grupę VAT mogą utworzyć podmioty, które mają ze sobą jednocześnie powiązania o charakterze finansowym, ekonomicznym i organizacyjnym. Obowiązki związane z rozliczaniem podatku VAT takiej grupy przejmuje przedstawiciel, a transakcje pomiędzy członkami grupy nie podlegają opodatkowaniu.
Z opisu sprawy wynika, że Spółka („Centrala”) jest holenderskim podmiotem świadczącym usługi specjalistycznego agenta ubezpieczeniowego i zarządzającego polisami. Spółka posiada licencję holenderskiego organu nadzoru finansowego, uprawniającą do świadczenia usług pośrednictwa ubezpieczeniowego oraz występowania jako generalny agent zarządzający („MGA”). Na terytorium Polski Spółka posiada Oddział, który wykonuje czynności wyłącznie na rzecz Centrali. Oddział nie świadczy bezpośrednio żadnych usługi na rzecz podmiotów zewnętrznych, w tym w szczególności nie wykonuje usług na rzecz podmiotów powiązanych. Jedynym ekonomicznym odbiorcą realizowanych przez Oddział zadań jest Centrala. Oddział wykonuje powtarzalne czynności zgodnie z wcześniej ustalonymi wytycznymi Centrali. Oddział oferuje wsparcie administracyjne, analityczne i informacyjne. Ponadto ani Spółka („Centrala”) ani Oddział nie należą do Grupy VAT (ani w Holandii, ani w Polsce).
Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy ze względu na zakres działalności Oddziału Wnioskodawca jest zobowiązany do dokonania zgłoszenia rejestracyjnego w Polsce na potrzeby VAT.
Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy przede wszystkim ustalić czy Oddział wykonuje czynności opodatkowane na terytorium Polski, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy. W tym celu należy przeanalizować czy czynności wykonywane przez Oddział na rzecz Centrali stanowią odpłatne świadczenie usług.
Wskazać należy, że w świetle powołanych regulacji prawnych podmiotem prowadzącym działalność w Polsce pozostaje, pomimo utworzenia i funkcjonowania Oddziału w Polsce, przedsiębiorca zagraniczny. Oddział nie jest odrębnym podmiotem w stosunku do przedsiębiorcy zagranicznego (jednostki macierzystej), lecz jest jej częścią, a tym samym czynności wykonywane pomiędzy przedsiębiorcą zagranicznym a Oddziałem nie stanowią czynności podlegających opodatkowaniu. Czynności wykonywane pomiędzy Oddziałem a macierzystym podmiotem zagranicznym bądź innym oddziałem mają charakter tzw. czynności wewnątrzzakładowych co skutkuje uznaniem tych czynności za niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W świetle art. 8 ustawy, czynności wykonywanych w ramach jednego podmiotu gospodarczego będącego osobą prawną, nie można uznać za świadczenie usług, gdyż nie jest możliwe świadczenie usług „samemu sobie”. Co również istotne ani Centrala ani Oddział nie należą do Grupy VAT (ani w Holandii, ani w Polsce). Zatem należy uznać, że świadczenia wykonywane przez Oddział na rzecz Centrali nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Ponadto Oddział nie świadczy bezpośrednio żadnych usługi na rzecz podmiotów zewnętrznych, jak również nie wykonuje usług na rzecz podmiotów powiązanych. W konsekwencji należy uznać, że Oddział nie wykonuje żadnych czynności opodatkowanych na terytorium Polski.
W kontekście zaś stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, na które to powołujecie się Państwo w swojej argumentacji, wskazać należy, że dla ujednolicenia zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu, w rozporządzeniu 282/2011 została zawarta definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.
Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.
Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:
a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
Z treści wniosku wynika, że na terytorium Polski Spółka posiada Oddział, który wykonuje wyłącznie czynności na rzecz Centrali. Oddział został utworzony w celu wspierania operacji Centrali (back-office). Oddział nie świadczy usług na rzecz podmiotów zewnętrznych, w tym w szczególności nie wykonuje usług na rzecz podmiotów powiązanych. Jedynym ekonomicznym odbiorcą realizowanych przez Oddział zadań będzie Centrala. Członkowie personelu zlokalizowanego w Oddziale są całkowicie zintegrowani z działami i kierownictwem Centrali i za swoją pracę odpowiadają przed tym kierownictwem. Oddział zatrudnia/zamierza zatrudniać pracowników na stanowiskach związanych ze wsparciem administracyjnym, analitycznym i informacyjnym Centrali. Osoby zatrudnione w Oddziale nie posiadają jednak uprawnień do składania w imieniu Spółki wiążących oświadczeń woli. Pracownicy Oddziału nie mają pełnomocnictwa w sensie prawnym do zawierania umów w imieniu Centrali. Oddział dysponuje powierzchnią biurową na podstawie umowy najmu, a sprzęt IT jest własnością Spółki (Centrali). Pracownicy Oddziału są zatrudnieni w oparciu o umowę o pracę. W przyszłości Oddział może zatrudniać osobę uprawnioną do reprezentowania Spółki w Oddziale lub osobę wyznaczoną na dyrektora Oddziału, ale nie będzie to osoba uprawniona do podejmowania samodzielnych decyzji niezależnie od zarządu Centrali. Wszelkie procedury, polityki i instrukcje robocze, nawet jeżeli dostosowane są do szczególnej sytuacji Oddziału, tworzone są na poziomie Centrali. Ponadto wszelkie istotne decyzje dotyczące działalności Spółki podejmowane są w Centrali w (...). Oddział nie zawiera umów z klientami, nie podejmuje ostatecznych decyzji biznesowych (o zawarciu ubezpieczenia, wypłacie roszczeń, akceptacji ryzyka). Pracownicy Oddziału jedynie przygotowują dokumenty, gromadzą informacje i administrują procesami, które prowadzi Centrala.
Na temat stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, np. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C- 931/19 (Titanium), wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C‑333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL), wyrok z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C‑232/22 (Cabot Plastics Belgium SA), wyrok z dnia 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C‑533/22 (SC Adient Ltd & Co. KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20, I SA/Gl 521/23.
Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z rozporządzenia 282/2011 oraz tezy wynikające z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i polskich sądów administracyjnych można wymienić kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”.
O stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić wówczas, gdy występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.
Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób powtarzalny i nieprzemijający (stały).
Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności należy rozpatrywać w powiązaniu z definicją działalności gospodarczej, wskazaną w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy.
Jak wskazał WSA w wyroku sygn. akt III SA/Wa 2074/20 „ W kwestii ustalania miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika nie można pominąć też regulacji art. 53 ust. 1 i 2 Rozporządzenia, który odnosi się do obowiązku podatkowego podatnika mającego stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego. Przepisy te stanowią, że na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy (ust. 1). W przypadku gdy podatnik ma stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w którym należny jest VAT, uznaje się, że to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług w rozumieniu art. 192a lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, chyba że zaplecze techniczne i personel tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są wykorzystywane przez tego podatnika do celów niezbędnych do realizacji podlegającej opodatkowaniu transakcji dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług w tym państwie członkowskim - przed dostawą towarów lub świadczeniem usług lub w ich trakcie (ust. 2).”
Należy także zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17, który porusza kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
W analizowanej sprawie Spółka utworzyła w Polsce Oddział, który zatrudnia pracowników na podstawie umowy o pracę. Dodatkowo w przyszłości Oddział może zatrudnić osobę uprawnioną do reprezentowania Spółki w Oddziale lub osobę wyznaczoną na dyrektora Oddziału, ale nie będzie to osoba uprawniona do podejmowania samodzielnych decyzji niezależnie od zarządu Centrali. Ponadto Oddział dysponuje powierzchnią biurową na podstawie umowy najmu, a sprzęt IT jest własnością Spółki (Centrali). Oddział nie może jednak nabywać towarów i usług. Towary lub usługi zawsze nabywa Spółka, tak samo umowy zawsze zawiera Spółka. To Spółka poprzez Oddział zatrudnia pracowników w Polsce, nabywa poprzez Oddział usługi najmu nieruchomości dla potrzeb Oddziału, nabywa też dla potrzeb Oddziału usługi wsparcia administracyjnego (księgowość, doradztwo prawne, itp.). Wszelkie usługi i towary nabyte na terytorium Polski wykorzystywane są wyłącznie dla potrzeb Oddziału w celu wykonywania świadczeń na rzecz Centrali (Oddział wykonuje wyłącznie czynności na rzecz Centrali i nie świadczy usług na rzecz podmiotów zewnętrznych). Ponadto wszelkie istotne decyzje dotyczące działalności Spółki podejmowane są w Centrali w (...).
Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że działalność Spółki A. B.V. w Polsce w sektorze usług ubezpieczeniowych realizowana poprzez Oddział nie spełnia przesłanki do uznania jej za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, bowiem Oddział takiej działalności dla celów podatku VAT nie wykonuje. Oddział został utworzony w celu świadczenia usług na rzecz swojej centrali w (...). Oddział oferuje jedynie wsparcie administracyjne, analityczne i informacyjne na polecenie Centrali. Wszelkie zasoby (personalne, techniczne, biurowe) są wykorzystywane wyłącznie do realizacji tych wewnętrznych czynności wsparcia. Oddział został bowiem utworzony wyłącznie w celu wspierania operacji Centrali (back-office). Należy wskazać, że prowadzenie działalności gospodarzącej jest czynnikiem konstytuującym powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Nieprowadzenie działalności, czy też prowadzenie działalności jedynie o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym nie powoduje powstania stałego miejsca prowadzenia działalności. Podatnik będzie miał stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, jeżeli przy wykorzystaniu infrastruktury technicznej oraz zasobów osobowych dostępnych na terytorium kraju, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wykorzystywana infrastruktura techniczna i zasoby personalne muszą więc pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, aby wypełnić kryteria wskazane w definicji działalności gospodarczej.
Podsumowując, aktywność Spółki na terytorium kraju, posiadającej opisane we wniosku zaplecze techniczne i personalne nie kwalifikuje prowadzonej działalności Oddziału jako stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W konsekwencji, posiadany w Polsce przez Spółkę Oddział nie stanowi dla celów podatku VAT stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Zatem odpowiadając na Państwa wątpliwości należy wskazać, że skoro czynności wykonywane przez Oddział na rzecz Spółki nie stanowią świadczenia usług zgodnie z art. 8 ustawy i Oddział nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności Spółki na terytorium Polski to Wnioskodawca nie ma obowiązku rejestracji na potrzeby podatku VAT w Polsce.
W konsekwencji Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy:
Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo