Prawo do zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na podstawie posiadanych dokumentów w Wariantach A-F.
Spółka A. sp. z o.o., czynny podatnik VAT zarejestrowany jako podatnik VAT UE, dokonuje wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (WDT) do kontrahentów w innych państwach UE. Towary są transportowane przez przewoźników działających na rzecz Spółki lub nabywcy. Spółka gromadzi faktury i specyfikacje, a w przypadku braków w dokumentacji przewozowej…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
12 marca 2026 r. za pośrednictwem systemu e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% w związku z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów na podstawie posiadanych dokumentów wskazanych w Wariantach A-F. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 17 kwietnia 2026 r. (wpływ 17 kwietnia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
A. sp. z o.o. (dalej jako: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) z siedzibą w (...) (Polska) zalicza się do (...). Przedmiotem jej działalności jest w szczególności produkcja (...). Spółka koncentruje się na (...).
Wnioskodawca jest zarejestrowany w Polsce jako czynny podatnik podatku od towarów i usług, również na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych oraz dokonuje sprzedaży towarów zarówno odbiorcom krajowym, jak i zagranicznym.
W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka współpracuje z podatnikami posiadającymi siedzibę w innych krajach UE, zarejestrowanymi dla celów rozliczania podatku od wartości dodanej, posiadającymi ważny i właściwy numer identyfikacyjny nadany w tym kraju dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, który każdorazowo przekazywany jest do informacji Spółki (dalej jako: „Kontrahenci”). Spółka w ramach prowadzonej działalności dokonuje również wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (dalej jako: „WDT”), o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2025 r. poz. 775) (dalej jako: „ustawa o VAT”).
W ramach transakcji WDT towary są transportowane do Kontrahenta na teren innego państwa UE. W każdym przypadku miejscem rozpoczęcia wywozu towarów jest terytorium Polski, a miejscem ich przeznaczenia (tzn. zakończenia ich wysyłki) jest terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Spółka w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów będącej przedmiotem niniejszego wniosku dokonuje/będzie dokonywała sprzedaży towarów do różnych krajów Unii Europejskiej.
Wywóz towarów z Polski na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest/będzie dokonywany zasadniczo przez (i) dostawcę, tj. przez Spółkę przy pomocy przewoźnika/spedytora działającego na rzecz Spółki lub (ii) odbiorcę – w takich przypadkach towar jest odbierany przez przewoźnika/spedytora działającego na rzecz nabywcy. Spółka pragnie wskazać zatem, że towary są/będą transportowane/wywożone do kontrahentów Spółki, tj. nabywców na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez przewoźnika/spedytora działającego na rzecz Spółki lub przewoźnika/spedytora działającego na rzecz nabywcy. Niniejszy wniosek nie dotyczy sytuacji, w których towary byłyby wywożone własnym środkiem transportu Spółki lub nabywcy.
Wnioskodawca, w celu zastosowania 0% stawki VAT z tytułu WDT, gromadzi/będzie gromadzić dokumenty potwierdzające, iż towary zostały wywiezione z kraju i dostarczone do odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium Polski. Spółka każdorazowo gromadzi/będzie gromadzić następujące dokumenty:
Równocześnie, Spółka pragnie wskazać, iż mogą wystąpić sytuacje, w których omawiana specyfikacja nie będzie stanowiła odrębnego dokumentu, lecz będzie elementem faktury VAT wystawionej na rzecz Kontrahenta. W każdym przypadku (tzn. czy to w ramach samej faktury czy też w formie załącznika do faktury będącego integralnym elementem samej faktury) specyfikacja będzie zawierać dane niezbędne do ustalenia jakie towary były przedmiotem dostawy.
W tym względzie, co do zasady Spółka jest/będzie w posiadaniu odpowiednich dokumentów potwierdzających rozpoczęcie wysyłki na terenie Polski i dostarczenia tych towarów do innego kraju Unii Europejskiej, jakkolwiek przedmiotem niniejszego wniosku o interpretację jest ocena czy posiadana dokumentacja – opisana szczegółowo w ramach poniższych wariantów – jest/będzie z perspektywy przepisów ustawy o VAT wystarczająca dla celów stosowania 0% stawki VAT w odniesieniu do danych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. Mogą bowiem zdarzyć się sytuacje, w których wystąpią pewne braki w dokumentacji od przewoźnika/spedytora co może być spowodowane m.in. zagubieniem ich przez przewoźnika/spedytora lub przesłaniem z pewnymi brakami np. brakiem podpisu odbiorcy lub brakiem referencji do numeru faktury. W takich sytuacjach Spółka gromadzi/będzie gromadzić dokumenty wskazane szczegółowo w Wariantach A-F.
Dokumentacja gromadzona przez Spółkę
Dokumentacja gromadzona przez Spółkę obejmuje/będzie obejmować opisane poniżej przypadki:
Wariant A – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
Wariant B – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
Wariant C – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
Wariant D – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
Wariant E – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
Wariant F – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
1) Czy przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, Spółka posiada/będzie posiadała w swojej dokumentacji dowody, o których mowa we wniosku w opisanych Wariantach A-F, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy (Kontrahenta) na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju?
Odp. Spółka co do zasady posiada/będzie posiadała powyższe dokumenty przed upływem terminu do złożenia deklaracji za dany okres rozliczeniowy. Jednocześnie Spółka pragnie wskazać, iż powyższe wyjaśnienia dotyczą wszystkich wymienionych we Wniosku Wariantów tj. Warianty A-F – zarówno w ramach stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego.
2) Czy składają/będą Państwo składali terminowo informacje podsumowujące, dotyczące sprzedaży towarów, zawierające prawidłowe dane, o których mowa w art. 100 ust. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) a w przypadku uchybień, należycie na piśmie wyjaśnili/wyjaśnią Państwo te uchybienia naczelnikowi urzędu skarbowego?
Odp. Spółka składa/będzie składać terminowo informacje podsumowujące dotyczące sprzedaży towarów, zawierające prawidłowe dane, o których mowa w art. 100 ust. 8 ustawy o VAT. Jednocześnie w przypadku ewentualnych uchybień, Spółka pisemnie należycie wyjaśnia/wyjaśni właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego takowe uchybienia.
3) Czy z dokumentów przewozowych otrzymywanych przez Spółkę (np. w formie listu przewozowego CMR lub Waybill), pomimo braku na nich podpisu odbiorcy towaru (Wariant E) wynika jednoznacznie fakt dostarczenia towarów do Kontrahenta na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju – prosiłem wyjaśnić;
Odp. Spółka wyjaśnia, że z dokumentów przewozowych otrzymywanych przez Spółkę, takich jak w szczególności listy przewozowe CMR lub dokumenty typu Waybill, wynika/będzie wynikać fakt dostarczenia towarów do Kontrahenta na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej niż terytorium kraju, pomimo braku podpisu odbiorcy towaru na tych dokumentach (Wariant E). Przedmiotowe dokumenty przewozowe zawierają/będą zawierać bowiem informacje takie jak m.in. dane nadawcy i odbiorcy towarów, miejsce dostawy towarów, kraj przeznaczenia czy ilość przewożonych towarów, co pozwala/będzie pozwalać na ustalenie miejsca faktycznego dostarczenia towarów.
4) Na podstawie jakich okoliczności wymienione w Wariancie E i F potwierdzenie otrzymania zapłaty przez Kontrahenta za towar wskazuje/będzie wskazywało, że towar został dostarczony nabywcy do miejsca przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego. Prosiłem jednoznacznie sprecyzować, czy np. z warunków zamówienia lub umowy wynika, że płatność za towar jest dokonywana po otrzymaniu towaru przez Kontrahenta, czy dysponujecie Państwo korespondencją mailową, z której wynika, że zapłata za towar dotyczy konkretnego zamówienia dostarczonego do Kontrahenta lub innymi dowodami świadczącymi, że towar został dostarczony Kontrahentowi – prosiłem opisać okoliczności zdarzenia.
Odp. Spółka wyjaśnia, że terminy płatności są ustalane z Kontrahentami przed rozpoczęciem współpracy, a płatność za towar dokonywana jest zasadniczo po otrzymaniu towaru przez Kontrahenta. Szczegółowe warunki dotyczące płatności wynikają z ustaleń dokonanych pomiędzy Spółką z wybranym Kontrahentem. Ustalenia te mogę mieć formę m.in. umowy handlowej, zamówienia bądź korespondencji handlowej dotyczącej danej dostawy. W świetle powyższego oraz zgodnie z powszechnie przyjętą praktyką handlową, dokonanie płatności Spółka utożsamia z akceptacją dokonanej dostawy przez Kontrahenta (de facto płatność dokonywana jest przez kontrahenta każdorazowo po otrzymaniu stosownych towarów, w odniesieniu do których realizowana jest zapłata).
Dodatkowo, Spółka jest w stanie powiązać daną płatność z konkretną dostawą w oparciu o dane takie jak m.in. numer referencyjny zawarty na potwierdzeniu płatności, kwotę płatności, datę płatności lub – o ile jest to koniecznie – dodatkową korespondencję handlową, w której Kontrahent wskazuje zakres dostaw objętych poszczególnymi płatnościami.
Powyższe dotyczy wariantów E i F
Pytania
1) Czy dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów, o których mowa w Wariancie A) powyżej, powinny, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 oraz art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, być opodatkowane 0% stawką VAT?
2) Czy dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie B) powyżej powinny, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, być opodatkowane 0% stawką VAT?
3) Czy dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie C) powyżej powinny, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, być opodatkowane 0% stawką VAT?
4) Czy dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie D) powyżej powinny, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, być opodatkowane 0% stawką VAT?
5) Czy dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie E) powyżej powinny, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, być opodatkowane 0% stawką VAT?
6) Czy dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie F) powyżej powinny, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, być opodatkowane 0% stawką VAT?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy,
1) dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie A) powyżej powinny, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, być opodatkowane 0% stawką VAT,
2) dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie B) powyżej powinny również, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, być opodatkowane 0% stawką VAT.
3) dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie C) powyżej powinny również, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, być opodatkowane 0% stawką VAT.
4) dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie D) powyżej powinny również, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, być opodatkowane 0% stawką VAT.
5) dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie E) powyżej powinny również, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, być opodatkowane 0% stawką VAT.
6) dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie F) powyżej powinny również, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, być opodatkowane 0% stawką VAT.
Stanowisko Wnioskodawcy
1. Uwagi ogólne
A) Pakiet Quick fixes
W celu usprawnienia funkcjonowania wspólnego systemu VAT w zakresie transakcji transgranicznych, Unia Europejska (dalej jako: „UE”) opracowała pakiet zmian nazywanych zbiorczo „Quick Fixes”, na które składają się następujące akty prawne:
Zgodnie z Rozporządzeniem, domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty, w przypadku, gdy podatnik dokonujący WDT posiadać będzie co najmniej dwa niebędące ze sobą w sprzeczności dowody, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem i niezależne od sprzedawcy i nabywcy.
Dokumentację uprawniającą do skorzystania z powyższego domniemania można podzielić co do zasady na dwie grupy:
Niemniej, brak posiadania dokumentacji, o której mowa w Rozporządzeniu, nie powoduje automatycznie, że podatnik nie jest uprawniony do zastosowania stawki 0% dla transakcji WDT. Spełnione bowiem mogą być stosowne warunki dokumentacyjne zgodnie z przepisami polskiej ustawy o VAT.
W ocenie Spółki, sposoby udokumentowania dostarczenia towarów w ramach WDT opisane w Wariantach A-F (w celu opodatkowania tych dostaw stawką 0% VAT), nie stoją wiec w sprzeczności z Rozporządzeniem. Zawarte bowiem w Rozporządzeniu regulacje dotyczące dokumentacji WDT ustanawiają jedynie domniemanie, zgodnie z którym w przypadku zgromadzenia określonej dokumentacji uważa się, że doszło do przemieszczenia towarów między państwami członkowskimi, co wiąże się z prawem do zastosowania stawki 0% dla transakcji WDT. Wspomniane domniemanie nie wyłącza jednak możliwości zastosowania stawki 0% VAT dla transakcji WDT na podstawie dokumentów gromadzonych przez Spółkę, które są zgodne z ustawą o VAT.
Powyższe stanowisko Spółki znajduje odzwierciedlenie w m.in.:
B) Warunki zastosowania stawki 0% VAT dla WDT
Spółka pragnie wskazać, iż transakcje WDT zasadniczo podlegają opodatkowaniu według 0% stawki VAT. Niemniej jednak, art. 42 ust. 1 ustawy o VAT wskazuje warunki, które muszą zostać spełnione, aby podatnik był uprawniony do zastosowania 0% stawki podatku, tj.: „(...)
1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;
3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
Należy przy tym zaznaczyć, iż stosowanie 0% stawki VAT z tytułu WDT nie powinno być postrzegane jako wyjątek od reguły, lecz jako reguła, od której wyjątkiem jest stosowanie stawki krajowej. Jak bowiem zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 stycznia 2012 r. (sygn. III SA/Wa 1220/11) „dokonanie dostaw skutkować powinno stawką podatkową 0%, która – wbrew stanowisku Organów – w ramach WDT nie jest żadną stawką preferencyjną, lecz jedyną i podstawową”. Mając na uwadze powyższe, dostawy wewnątrzwspólnotowe powinny być więc co do zasady opodatkowane stawką 0% VAT, a nie stawką krajową.
Jak zostało podniesione w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, zarówno warunek wskazany w pkt 1 zacytowanego powyżej przepisu, jak i warunek wskazany w pkt 3, zostaną w ocenie Spółki spełnione. Spółka dokonuje/będzie dokonywać bowiem dostaw na rzecz Kontrahentów posiadających właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez właściwe państwo członkowskie, a także jest ona zarejestrowana jako podatnik VAT UE.
Tym samym, warunkiem jaki powinien podlegać analizie w celu stwierdzenia, czy Spółce przysługuje prawo do zastosowania 0% stawki VAT w przypadku realizowanych dostaw jest warunek posiadania przez nią dokumentacji potwierdzającej, że towary zostały przez Spółkę wywiezione z terytorium Polski i dostarczone do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego (stosownie do treści przepisu art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT).
C) Dowody dokumentujące wywóz towarów z terytorium kraju i dostarczenie ich na terytorium innego kraju członkowskiego
Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, wskazanymi powyżej dowodami, są:
Ponadto, zgodnie z treścią przepisu art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, w przypadku, gdy dokumenty te nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, dowodami, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
Jednocześnie, Spółka pragnie podkreślić, iż konstrukcja przytoczonego powyżej przepisu wskazuje, iż wymieniony powyżej katalog tzw. dokumentów pomocniczych ma charakter otwarty, co oznacza, iż podatnik ma prawo potwierdzać fakt dokonania dostawy na rzecz podatnika w innym państwie członkowskim również innymi niż wymienione w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT dokumentami. Jak wskazują bowiem przedstawiciele doktryny prawa podatkowego, w celu udokumentowania WDT podatnik może posłużyć się zupełnie dowolnymi dokumentami.
Takie stanowisko zostało również potwierdzone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej jako: „NSA”), w uchwale wydanej przez poszerzony skład siedmiu sędziów, z dnia 11 października 2010 r., sygn. I FPS 1/10, w której stwierdzono m.in., że przepisy wskazane w art. 42 powinny być stosowane z uwzględnieniem normy określonej w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.), w świetle której „jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem”. Co więcej, NSA wskazał wyraźnie, iż dowody określone w art. 42 ust. 3 i 4 ustawy o VAT nie mają charakteru bezwzględnie obligatoryjnych. Dlatego też w przypadku, gdy podatnik nie dysponuje kompletem dokumentów wskazanych w art. 42 ust. 3 i 4 ustawy o VAT, bądź posiadane dokumenty zawierają pewne braki formalne, może on posłużyć się innymi dowodami potwierdzającymi dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej.
W tej samej uchwale stwierdzono także, że: „dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju”.
W związku z powyższym Spółka stoi na stanowisku, że dla zastosowania stawki 0% VAT w przypadku WDT, nie jest konieczne posiadanie wszystkich dokumentów wymienionych w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, a jedynie posiadanie jednego z dowodów wskazanych w tym przepisie razem z innymi dokumentami wymienionymi w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT (bądź też innymi dowodami, niewymienionymi wprost w tym przepisie), które łącznie, jednoznacznie potwierdzają dostawę towarów do nabywcy na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego.
2. Analiza dokumentacji posiadanej przez Spółkę
A) Dokumenty otrzymywane drogą elektroniczną
W opinii Spółki, przepisy art. 42 ust. 11 ustawy o VAT nie zawierają wymogu, by dokumentacja potwierdzająca dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów gromadzona była wyłącznie w formie papierowej. Tym samym, zdaniem Spółki dopuszczalne jest, aby niektóre dokumenty dodatkowe miały formę elektroniczną, bądź też były Spółce przesłane w formie elektronicznej. Spółka pragnie zwrócić uwagę, iż do takiego wniosku prowadzi m.in. analiza wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2009 r. (sygn. akt III SA/Wa 1909/08), w którym Sąd stwierdził, iż: „z przywołanych przepisów nie wynika wymóg, aby dokumenty potwierdzające wewnątrzwspólnotowy charakter transakcji miały formę „papierową”. Biorąc pod uwagę, że nigdzie nie stanowi się o formie dokumentów, zasadniczo dopuszczalna będzie każda forma, byle uprawdopodobniona była autentyczność tych dokumentów. Zgodzić się zatem należy z twierdzeniem, że dowodem może być także dokument w formie elektronicznej lub przesłany faksem”.
Powyżej wskazane podejście zostało zaprezentowane również przez organy podatkowe przez m.in.:
Mając na względzie powyższe uwagi, w ocenie Spółki dokumenty opisane w ramach Wariantów A-F przesyłane i/lub otrzymywane przez nią drogą elektroniczną, w szczególności w formie skanu potwierdzenia odbioru towarów będącego przedmiotem WDT na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego, a także wysyłane do Kontrahentów drogą elektroniczną zestawienia faktur dokumentujących dokonane dostawy będą stanowiły dowód, o którym mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT.
B) Dokumentacja gromadzona przez Spółkę
Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka każdorazowo posiada/będzie posiadać kopie faktur oraz specyfikacje poszczególnych sztuk ładunku (zawarte w fakturze lub stanowiące osobny dokument, tzn. załącznik do faktury). Spółka gromadzi/będzie gromadzić również listy przewozowe, potwierdzające wywóz towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Niemniej mogą wystąpić sytuacje, w których Spółka nie posiada/nie będzie posiadała właściwych (podstawowych) dokumentów. W takich przypadkach Spółka jednak posiada/będzie posiadała dodatkową dokumentację, o której mowa w przepisie art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, która w jej ocenie jednoznacznie potwierdza dokonanie dostawy towarów - dokumentacja ta opisana została szczegółowo w ramach Wariantów A-F.
Mając natomiast na uwadze przywołaną powyżej uchwałę NSA z dnia 11 października 2010 r., sygn. I FPS 1/10, Spółka stoi na stanowisku, że dla zastosowania stawki 0% VAT w przypadku WDT, nie jest konieczne posiadanie wszystkich dokumentów wymienionych w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, a jedynie posiadanie jednego z dowodów wskazanych w tym przepisie razem z innymi dokumentami (mogą to być dokumenty wymienione wprost w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT lub też inne dowody mieszczące się w dyspozycji w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT), które łącznie, jednoznacznie potwierdzają dostawę towarów do nabywcy na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego.
Wobec tego, zdaniem Spółki, brak dokumentu przewozowego, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT nie pozbawia Spółki prawa do zastosowania 0% stawki VAT, jeżeli będzie ona dysponowała dodatkową dokumentacją, o której mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, łącznie i jednoznacznie potwierdzającą dostawę towarów do Kontrahenta na terytorium innego państwa członkowskiego.
Analiza przypadku przedstawionego w Wariancie A
Dokumenty gromadzone przez Spółkę
Oprócz kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w fakturze lub stanowiącej osobny dokument), dokumenty Spółki zawierają każdorazowo przesłane drogą elektroniczną skany oświadczeń podpisanych przez Kontrahenta, wskazujących, że towary będące przedmiotem WDT zostały dostarczone na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego (tzn. dostarczone do Kontrahenta).
Spółka pragnie zwrócić uwagę, że w przedmiotowym oświadczeniu Kontrahent potwierdza, iż towary (identyfikowalne poprzez podane w oświadczeniu numery faktur) zostały dostarczone do niego. Oświadczenie to, w ocenie Spółki, spełnia tym samym przesłanki dokumentu, o którym mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT.
W konsekwencji, w ocenie Spółki przedmiotowy dokument, tj. przesłany drogą elektroniczną skan oświadczenia podpisanego przez Kontrahenta, łącznie z fakturą i specyfikacją sztuk ładunku potwierdzają jednoznacznie, iż towary będące przedmiotem dostawy zostały (i) wywiezione z terytorium Polski oraz (ii) dostarczone na terytorium innego państwa członkowskiego.
Argumentacja przedstawiona przez Spółkę znajduje potwierdzenie w stanowiskach organów podatkowych, przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 listopada 2025 r. (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.910.2025.1.KC), z dnia 12 lutego 2025 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.676.2024.1.RM), z dnia 27 grudnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.649.2024.1.GK), z dnia 24 października 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.463.2024.1.GK) oraz z dnia 24 kwietnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.35.2024.3.GK).
Analiza przypadku przedstawionego w Wariancie B
Dokumenty gromadzone przez Spółkę
Oprócz kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w fakturze lub stanowiącej osobny dokument), Spółka dysponuje/dysponować będzie elektronicznymi potwierdzeniami odbioru towarów (objętymi wykazami faktur przesłanymi przez Spółkę). W ramach planowanego rozwiązania osoba upoważniona przez Kontrahenta będzie przesyłała Spółce w formie wiadomości e-mail potwierdzenie faktu, iż towary objęte przesłanym przez Spółkę wykazem faktur zostały otrzymane przez Kontrahenta.
Tym samym, rozwiązanie przedstawione w ramach Wariantu B obejmuje potwierdzenie odbioru towarów w sposób zbliżony do przedstawionego w Wariancie A. Kontrahent jednoznacznie potwierdza w treści wiadomości e-mail, iż towary (identyfikowane poprzez numery faktury podane w wykazie przesłanym przez Spółkę) zostały dostarczone do niego. Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, że otrzymanie przedmiotowej wiadomości od Kontrahenta będzie wywierać materialnie identyczne skutki co potwierdzenie otrzymane w formie skanu oświadczenia podpisanego przez Kontrahenta (tzn. będzie stanowić jedynie inną formę aktywnego potwierdzenia odbioru towarów). Stąd powyższe potwierdzenie, w ocenie Spółki, spełnia przesłanki dokumentu, o którym mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT.
W konsekwencji, w ocenie Spółki przedmiotowy dokument, tj. elektroniczne potwierdzenie odbioru towarów, łącznie z fakturą i specyfikacją sztuk ładunku potwierdzają jednoznacznie, iż towary będące przedmiotem dostawy zostały (i) wywiezione z terytorium Polski, a następnie (ii) dostarczone na terytorium innego państwa członkowskiego.
Argumentacja przedstawiona przez Spółkę znajduje potwierdzenie w stanowiskach organów podatkowych, przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 listopada 2025 r. (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.910.2025.1.KC), z dnia 12 lutego 2025 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.676.2024.1.RM), z dnia 27 grudnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.649.2024.1.GK), z dnia 24 października 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.463.2024.1.GK) oraz z dnia 24 kwietnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.35.2024.3.GK).
Analiza przypadku przedstawionego w Wariancie C
Dokumenty gromadzone przez Spółkę
Oprócz kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w fakturze lub stanowiącej osobny dokument), dokumenty Spółki zawierają/zawierać będą każdorazowo zbiorcze zestawienie faktur (dokumentujących dostawy dokonane w danym okresie) wysyłane do Kontrahentów.
W ocenie Spółki, przedmiotowe zestawienie należy uznać za dokument, o którym mowa w art. 43 ust. 11 ustawy o VAT, potwierdzający dostarczenie towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innego niż Polska, także w przypadku, gdy Kontrahenci nie odsyłają odrębnie do Spółki informacji zwrotnej w zakresie otrzymanego zestawienia, gdy z ustaleń dokonanych z Kontrahentami oraz informacji zawartych w przedmiotowym zestawieniu będzie wynikać, iż brak przesłania przez Kontrahenta w określonym terminie potwierdzenia jest równoznaczny z potwierdzeniem, iż towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego innego niż Polska.
Biorąc pod uwagę powyższe, dokument taki ma w ocenie Spółki jednakową moc dowodową jak zbiorcze potwierdzenie odbioru towarów podpisane przez Kontrahenta. Należy bowiem wskazać, iż ustalony przez strony termin na potwierdzenie otrzymania towarów każdorazowo daje Kontrahentowi możliwość dokonania szczegółowej weryfikacji danych zawartych w tym zestawieniu oraz przedstawienie ewentualnych uwag co do jego treści. Nie ulega natomiast wątpliwości, iż każdy racjonalny przedsiębiorca zgłosiłby Spółce wszelkie zauważone braki w towarach mających być przedmiotem dostaw dokonywanych na jego rzecz (udokumentowanych fakturami dostarczonymi Kontrahentom).
Należy w tym miejscu również podkreślić, iż niezgłoszenie przez Kontrahenta zastrzeżeń może być w ocenie Spółki postrzegane jako jego oświadczenie woli zgodne z ustaleniami stron oraz z informacją zawartą na przedmiotowym zestawieniu (która stanowi, iż brak przekazania informacji zwrotnej oznacza w istocie potwierdzenie otrzymania towarów udokumentowanych fakturami, których numery wymienione zostały w zestawieniu).
Jak wskazują bowiem przedstawiciele doktryny prawa cywilnego, „bierne zachowanie podmiotu prawa cywilnego, brak jego aktywności (nazywany w doktrynie milczeniem) może być sposobem złożenia oświadczenia woli, jeżeli istnieją reguły znaczeniowe wiążące z nim sens w postaci woli wywołania skutku prawnego” (Gniewek E., Kodeks Cywilny. Komentarz, Legalis 2014). Przykładowo, taką formę złożenia oświadczenia woli dopuszcza uregulowanie przepisu art. 682 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks Cywilny, zgodnie z którym „jeżeli przedsiębiorca otrzymał od osoby, z którą pozostaje w stałych stosunkach gospodarczych, ofertę zawarcia umowy w ramach swej działalności, brak niezwłocznej odpowiedzi poczytuje się za przyjęcie oferty”.
W świetle powyższego, w ocenie Spółki zestawienie (przesyłane do Kontrahentów i niezakwestionowane przez nich), łącznie z fakturą i specyfikacją ładunku (w formie odrębnego dokumentu lub zawartego w treści faktury) potwierdzają jednoznacznie, iż towary będące przedmiotem dostawy zostały (i) wywiezione z terytorium Polski i (ii) dostarczone do Kontrahenta na terytorium innego państwa członkowskiego.
Argumentacja przedstawiona przez Spółkę znajduje potwierdzenie w stanowiskach organów podatkowych, przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 listopada 2025 r. (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.910.2025.1.KC), z dnia 12 lutego 2025 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.676.2024.1.RM), z dnia 27 grudnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.649.2024.1.GK), z dnia 24 października 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.463.2024.1.GK) oraz z dnia 24 kwietnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.35.2024.3.GK).
Analiza przypadku przedstawionego w Wariancie D
Dokumenty gromadzone przez Spółkę
Oprócz kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w fakturze lub stanowiącej osobny dokument) w opisanym Wariancie D Spółka posiada/będzie posiadała w swojej dokumentacji również oświadczenie przewoźnika (zawierające m.in. informację o odebraniu przez przewoźnika towarów wraz z pieczątką przewoźnika, miejsce rozładunku, datę dostawy, nr przewozowy), wskazujące, że towary będące przedmiotem WDT zostały przez przewoźnika wywiezione z terytorium Polski oraz dostarczone do odbiorcy na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego (tzn. dostarczone do Kontrahenta).
Spółka pragnie zwrócić uwagę, że w przedmiotowym oświadczeniu spedytor (przewoźnik) potwierdza, iż towary (identyfikowalne poprzez określony numer referencyjny wykorzystywany przez spedytora/przewoźnika) zostały dostarczone do nabywcy (Kontrahenta). Oświadczenie to, w ocenie Spółki, spełnia tym samym przesłanki dokumentu, o którym mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT.
W konsekwencji, w ocenie Spółki przedmiotowy dokument, tj. oświadczenie przewoźnika (zawierające m.in. informację o odebraniu przez przewoźnika towarów wraz z pieczątką przewoźnika, miejsce rozładunku, datę dostawy, nr przewozowy), wskazujące, że towary będące przedmiotem WDT zostały przez przewoźnika wywiezione z terytorium Polski oraz dostarczone do odbiorcy na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego (tzn. dostarczone do Kontrahenta), łącznie z fakturą i specyfikacją sztuk ładunku potwierdzają jednoznacznie, iż towary będące przedmiotem dostawy zostały (i) wywiezione z terytorium Polski, a następnie (ii) dostarczone na terytorium innego państwa członkowskiego.
Argumentacja przedstawiona przez Spółkę znajduje potwierdzenie w stanowiskach organów podatkowych, przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia z dnia 3 listopada 2025 r. (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.910.2025.1.KC), 12 lutego 2025 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.676.2024.1.RM), z dnia 27 grudnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.649.2024.1.GK), z dnia 24 października 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.463.2024.1.GK) oraz z dnia 24 kwietnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.35.2024.3.GK.
Analiza przypadku przedstawionego w Wariancie E
Dokumenty gromadzone przez Spółkę
Oprócz kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w fakturze lub stanowiącej osobny dokument) Spółka posiada/będzie posiadać w swojej dokumentacji (i) dokumenty przewozowe wystawione przez przewoźnika (np. w formie listów przewozowych CMR), na których z różnych przyczyn nie widnieje podpis osoby odbierającej towar oraz (ii) potwierdzenie otrzymania zapłaty przez Kontrahenta za dostarczony towar (łącznie Wariant E).
Zdaniem Spółki wskazana powyżej dokumentacja (przedstawiona odpowiednio w Wariancie E) jest wystarczająca do uznania jej za dokumentację jednoznacznie potwierdzającą, że przedmiotowe towary zostały dostarczone do nabywcy (Kontrahenta). Spółka posiadać będzie unikalny zestaw dokumentów umożliwiający identyfikację danej transakcji, w szczególności w kontekście odbiorcy (Kontrahenta i miejsca dostawy w ramach UE). Spółka pragnie wskazać, iż pomimo braku podpisu osoby odbierającej towar na dokumencie przewozowym, Wariant E obejmuje dokumentację, która w sposób satysfakcjonujący z perspektywy przepisów ustawy o VAT potwierdza łącznie fakt dostarczenia towarów do Kontrahenta w ramach UE. Okoliczności bowiem, w których Kontrahent dokonuje płatności za dane towary stanowi w ocenie Spółki obiektywną przesłankę w sposób oczywisty i bezsprzeczny potwierdzającą dostarczenie towarów do tego Kontrahenta na terytorium UE.
Argumentacja przedstawiona przez Spółkę znajduje potwierdzenie w stanowiskach organów podatkowych, przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 listopada 2025 r. (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.910.2025.1.KC), z dnia 24 kwietnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.35.2024.3.GK), z dnia 12 lutego 2025 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.676.2024.1.RM), z dnia 27 grudnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.649.2024.1.GK) oraz z dnia 24 października 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.463.2024.1.GK).
Analiza przypadku przedstawionego w Wariancie F
Dokumenty gromadzone przez Spółkę
Oprócz kopii faktury Spółka posiada/będzie posiadać w swojej dokumentacji potwierdzenie otrzymania zapłaty przez Kontrahenta za dostarczony towar (Wariant F).
W ocenie Spółki już samo potwierdzenie otrzymania zapłaty za towary (łącznie z kopią faktury) stanowią dokumentację, która jednoznacznie, iż towary będące przedmiotem dostawy zostały (i) wywiezione z terytorium Polski, a następnie (ii) dostarczone na terytorium innego państwa członkowskiego. Kontrahent dokonując płatności za towary potwierdza bowiem, że towary te zostały przez niego odebrane tj. dostarczone do określonego państwa unijnego. Należy zwrócić bowiem uwagę, iż płatność za towar dokonywana jest zasadniczo po otrzymaniu towaru przez Kontrahenta. Tym samym w ocenie Spółki, dokumentacja wskazana w Wariancie F również spełnia przesłanki dokumentu, o którym mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT.
Argumentacja przedstawiona przez Spółkę znajduje potwierdzenie w stanowiskach organów podatkowych, przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 listopada 2025 r. (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.910.2025.1.KC), z dnia 24 kwietnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.35.2024.3.GK), z dnia 12 lutego 2025 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.676.2024.1.RM), z dnia 27 grudnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.649.2024.1.GK) oraz z dnia 24 października 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.463.2024.1.GK).
3. Uwagi końcowe
Biorąc pod uwagę powyższe, Spółka stoi na stanowisku, iż posiadane przez nią dokumenty wskazane w Wariantach A-F w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jednoznacznie potwierdzają, że towary zostały wywiezione z terytorium Polski oraz otrzymane przez Kontrahentów na terytorium innego państwa członkowskiego. Tym samym, w ocenie Spółki, nie ulega wątpliwości, iż warunek zastosowania 0% stawki VAT z tytułu dokonanych przez Spółkę dostaw wewnątrzwspólnotowych został w analizowanych Wariantach A-F spełniony i Spółka powinna być uprawniona do zastosowania 0% stawki VAT w oparciu o przedmiotową dokumentację.
Mając na względzie przedstawioną argumentację, Spółka wnosi o potwierdzenie, iż wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów udokumentowane w sposób wskazany w Wariantach A-F opisanych w stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego powinny być opodatkowane 0% stawką VAT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2. eksport towarów;
3. import towarów na terytorium kraju;
4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 i 4 ustawy:
Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Według art. 13 ust. 1 ustawy:
Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.
Stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy:
Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.
Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:
Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7.
Zatem, co do zasady, przy spełnieniu warunków dotyczących podmiotów biorących udział w transakcji, w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy następuje wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.
Z informacji zawartych we wniosku wynika, że przedmiotem działalności Spółki A. jest w szczególności produkcja (...). Spółka koncentruje się na dostarczaniu (...). Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik podatku od towarów i usług, również na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych oraz dokonuje sprzedaży towarów zarówno odbiorcom krajowym, jak i zagranicznym. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka współpracuje z podatnikami posiadającymi siedzibę w innych krajach UE, zarejestrowanymi dla celów rozliczania podatku od wartości dodanej, posiadającymi ważny i właściwy numer identyfikacyjny nadany w tym kraju dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, który każdorazowo przekazywany jest do informacji Spółki (Kontrahenci). Spółka w ramach prowadzonej działalności dokonuje również wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. W ramach transakcji WDT towary są transportowane do Kontrahenta na teren innego państwa UE. W każdym przypadku miejscem rozpoczęcia wywozu towarów jest terytorium Polski, a miejscem ich przeznaczenia (tzn. zakończenia ich wysyłki) jest terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Spółka w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów dokonuje/będzie dokonywała sprzedaży towarów do różnych krajów Unii Europejskiej. Wywóz towarów z Polski na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest/będzie dokonywany zasadniczo przez (i) dostawcę, tj. przez Spółkę przy pomocy przewoźnika/spedytora działającego na rzecz Spółki lub (ii) odbiorcę – w takich przypadkach towar jest odbierany przez przewoźnika/spedytora działającego na rzecz nabywcy. Towary są/będą transportowane/wywożone do kontrahentów Spółki, tj. nabywców na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez przewoźnika/spedytora działającego na rzecz Spółki lub przewoźnika/spedytora działającego na rzecz nabywcy. Wniosek nie dotyczy sytuacji, w których towary byłyby wywożone własnym środkiem transportu Spółki lub nabywcy. Spółka, w celu zastosowania 0% stawki VAT z tytułu WDT, gromadzi/będzie gromadzić dokumenty potwierdzające, iż towary zostały wywiezione z kraju i dostarczone do odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium Polski. Spółka każdorazowo gromadzi/będzie gromadzić następujące dokumenty: kopie faktur, zawierające m.in. dane Kontrahenta (tj. jego nazwę i adres siedziby) oraz specyfikacje poszczególnych sztuk ładunku (w tym nazwę towaru). Mogą wystąpić sytuacje, w których specyfikacja nie będzie stanowiła odrębnego dokumentu, lecz będzie elementem faktury VAT wystawionej na rzecz Kontrahenta. W każdym przypadku (tzn. czy to w ramach samej faktury czy też w formie załącznika do faktury będącego integralnym elementem samej faktury) specyfikacja będzie zawierać dane niezbędne do ustalenia jakie towary były przedmiotem dostawy. W tym względzie, co do zasady Spółka jest/będzie w posiadaniu odpowiednich dokumentów potwierdzających rozpoczęcie wysyłki na terenie Polski i dostarczenia tych towarów do innego kraju Unii Europejskiej. Mogą bowiem zdarzyć się sytuacje, w których wystąpią pewne braki w dokumentacji od przewoźnika/spedytora co może być spowodowane m.in. zagubieniem ich przez przewoźnika/spedytora lub przesłaniem z pewnymi brakami np. brakiem podpisu odbiorcy lub brakiem referencji do numeru faktury. Spółka gromadzi/będzie gromadzić dokumenty wskazane w Wariantach A-F. Spółka co do zasady posiada/będzie posiadała dokumenty przed upływem terminu do złożenia deklaracji za dany okres rozliczeniowy. Spółka składa/będzie składać terminowo informacje podsumowujące dotyczące sprzedaży towarów, zawierające prawidłowe dane, o których mowa w art. 100 ust. 8 ustawy. Jednocześnie w przypadku ewentualnych uchybień, Spółka pisemnie należycie wyjaśnia/wyjaśni właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego takowe uchybienia.
Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą ustalenia czy Spółka jest/będzie uprawniona do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% w związku z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów na podstawie dokumentów wymienionych w Wariantach A-F.
Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że od 1 stycznia 2020 r. w kwestii dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki podatku VAT 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z 4 grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi (Dz. Urz. UE L Nr 311 z 7.12.2018, s. 10), zwanego dalej rozporządzeniem 2018/1912. Rozporządzenie 2018/1912 ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie 2018/1912 wprowadza m.in. domniemania wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
Zgodnie z treścią art. 45a wprowadzonego rozporządzeniem 2018/1912:
Do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków:
a) sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca jest w posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających wysyłkę lub transport, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy;
b) sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów:
(i) pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na rzecz nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia towarów; takie pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i nazwisko oraz adres nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów; w przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny środków transportu; oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy; oraz
(ii) co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających transport lub wysyłkę, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy.
Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w lit. b) pkt (i), do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa.
1. Organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1.
2. Do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub transportu:
a) dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz lotniczy lub faktura od przewoźnika towarów;
b) następujące dokumenty:
(i) polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;
(ii) dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego przeznaczenia;
(iii) poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym państwie członkowskim.
Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji dostawca musi udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.
W myśl art. 41 ust. 3 ustawy:
W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42.
Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:
Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że:
1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;
3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować, że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Jednak zastosowanie stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest także od zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT UE, najpóźniej w momencie składania deklaracji uwzględniającej daną dostawę.
W myśl art. 42 ust. 1a ustawy:
Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:
1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3 pkt 1, lub
2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 100 ust. 8
– chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego
Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.
Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy:
Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:
1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
2) (uchylony)
3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku
4) (uchylony)
– z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
Jednak w myśl art. 42 ust. 11 ustawy:
W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów, potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach wewnątrzwspólnotowych. Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju.
Powyższe rozważania potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy. Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji).
Ponadto NSA stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
Ponadto należy zauważyć, że ustawa nie zawiera definicji „dokumentu przewozowego”. Nawiązując do cyt. art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy, dokument ten powinien być dowodem potwierdzającym, że towar będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy został wywieziony z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. List przewozowy opisany w Rozdziale III Konwencji Genewskiej o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238, z późn. zm.), jest niewątpliwie dowodem zawarcia umowy przewozu. Zgodnie z art. 4 oraz art. 9 Konwencji Genewskiej list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy przewozu, warunków tej umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika, o ile nie zostanie przeprowadzony dowód przeciwny.
Brak, nieprawidłowość lub utrata listu przewozowego nie wpływa na istnienie ani na ważność umowy przewozu, która mimo to podlega przepisom Konwencji. Zatem, sama Konwencja również nie ogranicza możliwości przeprowadzania dowodu w zakresie przewozu towarów tylko do listu przewozowego.
Wobec powyższego dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy, może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), z którego jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały wywiezione i dostarczone nabywcy do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Dokumentem tym może być więc zarówno tradycyjny list przewozowy, jak i każdy inny dokument spełniający warunki formalne i potwierdzający dokonanie dostawy towaru do nabywcy.
Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622), zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż Polska.
Przy czym przepisy regulujące prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku nie określają formy dokumentów potwierdzających wywiezienie i dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy. Obowiązujące w tym zakresie przepisy nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania oryginałów dokumentów w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, stąd można wnioskować, że każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów została uprawdopodobniona. W dobie szeroko rozwiniętych technik komunikacji nie ma podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to dokument udostępniony w formie elektronicznej, e-mail, lub jako skan dokumentu załączony do wiadomości e-mail otrzymanej od przewoźnika lub kontrahenta, niebudzący wątpliwości co do jego autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w powołanych przepisach ustawy. Należy zatem przyjąć, że każda forma dokumentu jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność i integralność z dokumentami źródłowymi została wystarczająco uprawdopodobniona. Dokumenty powinny jednoznacznie dowodzić dostarczenie towarów do ich odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
Ponadto wskazać należy, że faktura sprzedaży wypełnia znamiona specyfikacji, tj. zawiera dane dotyczące w szczególności nazwy i ilości towarów będącego przedmiotem dostawy, umożliwiając jego identyfikację.
Za możliwością uznania, iż faktura stanowi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku, przemawia ugruntowana w tym zakresie praktyka organów podatkowych oraz sądów administracyjnych. Dla przykładu, w wyroku z 9 grudnia 2009 r. o sygn. I FSK 1388/08, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż: „(...) nie wydaje się, by podatnik był zmuszony do posiadania w swej dokumentacji odrębnej specyfikacji dostarczanych w ramach VAT towarów, jeśli specyfikacja taka została zawarta w fakturze VAT. (...). Jeżeli na fakturze wskazano dane, jakie powinna zawierać specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (tj. m.in. nazwę i ilość towarów), faktura taka w istocie stanowi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku. (...) posiadanie w takim przypadku odrębnej od faktury specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku nie jest konieczne do zastosowania 0% VAT w przypadku WDT (...)”.
Jak wynika z opisu sprawy, w celu zastosowania stawki 0% dla transakcji WDT Spółka (zarejestrowany czynny podatnik VAT, również na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych) gromadzi/będzie gromadzić dokumenty potwierdzające, że towary zostały wywiezione z kraju i dostarczone odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium Polski. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka współpracuje z podatnikami posiadającymi siedzibę w innych krajach UE, zarejestrowanymi dla celów rozliczania podatku od wartości dodanej, posiadającymi ważny i właściwy numer identyfikacyjny nadany w tym kraju dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, który każdorazowo przekazywany jest do informacji Spółki. W ramach transakcji WDT towary są transportowane do Kontrahenta na teren innego państwa UE. W każdym przypadku miejscem rozpoczęcia wywozu towarów jest terytorium Polski, a miejscem ich przeznaczenia (tzn. zakończenia ich wysyłki) jest terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Spółka co do zasady posiada/będzie posiadała dokumenty przed upływem terminu do złożenia deklaracji za dany okres rozliczeniowy. Spółka składa/będzie składać terminowo informacje podsumowujące dotyczące sprzedaży towarów, zawierające prawidłowe dane, o których mowa w art. 100 ust. 8 ustawy o VAT. Jednocześnie w przypadku ewentualnych uchybień, Spółka pisemnie należycie wyjaśnia/wyjaśni właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego takie uchybienia.
Spółka każdorazowo gromadzi/będzie gromadzić następujące dokumenty:
Wskazali Państwo, że mogą wystąpić sytuacje, w których omawiana specyfikacja nie będzie stanowiła odrębnego dokumentu, lecz będzie elementem faktury VAT wystawionej na rzecz Kontrahenta. W każdym przypadku (tzn. czy to w ramach samej faktury czy też w formie załącznika do faktury będącego integralnym elementem samej faktury) specyfikacja będzie zawierać dane niezbędne do ustalenia jakie towary były przedmiotem dostawy. W tym względzie, co do zasady Spółka jest/będzie w posiadaniu odpowiednich dokumentów potwierdzających rozpoczęcie wysyłki na terenie Polski i dostarczenia tych towarów do innego kraju Unii Europejskiej. Mogą bowiem zdarzyć się sytuacje, w których wystąpią pewne braki w dokumentacji od przewoźnika/spedytora co może być spowodowane m.in. zagubieniem ich przez przewoźnika/spedytora lub przesłaniem z pewnymi brakami np. brakiem podpisu odbiorcy lub brakiem referencji do numeru faktury. W takich sytuacjach Spółka gromadzi/będzie gromadzić dokumenty wskazane w Wariantach A-F.
Dokumentacja gromadzona przez Spółkę obejmuje/będzie obejmować:
Wariant A – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
Wariant B – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
Wariant C – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
Wariant D – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
Wariant E – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
Z dokumentów przewozowych otrzymywanych przez Spółkę, takich jak w szczególności listy przewozowe CMR lub dokumenty typu Waybill, wynika/będzie wynikać fakt dostarczenia towarów do Kontrahenta na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej niż terytorium kraju, pomimo braku podpisu odbiorcy towaru na tych dokumentach. Przedmiotowe dokumenty przewozowe zawierają/będą zawierać bowiem informacje takie jak m.in. dane nadawcy i odbiorcy towarów, miejsce dostawy towarów, kraj przeznaczenia czy ilość przewożonych towarów, co pozwala/będzie pozwalać na ustalenie miejsca faktycznego dostarczenia towarów.
Wariant F – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
W zakresie Wariantów E i F Spółka wyjaśnia, że terminy płatności są ustalane z Kontrahentami przed rozpoczęciem współpracy, a płatność za towar dokonywana jest zasadniczo po otrzymaniu towaru przez Kontrahenta. Szczegółowe warunki dotyczące płatności wynikają z ustaleń dokonanych pomiędzy Spółką z wybranym Kontrahentem. Ustalenia te mogę mieć formę m.in. umowy handlowej, zamówienia bądź korespondencji handlowej dotyczącej danej dostawy. W świetle powyższego oraz zgodnie z powszechnie przyjętą praktyką handlową, dokonanie płatności Spółka utożsamia z akceptacją dokonanej dostawy przez Kontrahenta (de facto płatność dokonywana jest przez Kontrahenta każdorazowo po otrzymaniu stosownych towarów, w odniesieniu do których realizowana jest zapłata). Dodatkowo, Spółka jest w stanie powiązać daną płatność z konkretną dostawą w oparciu o dane takie jak m.in. numer referencyjny zawarty na potwierdzeniu płatności, kwotę płatności, datę płatności lub – o ile jest to koniecznie – dodatkową korespondencję handlową, w której Kontrahent wskazuje zakres dostaw objętych poszczególnymi płatnościami.
Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy uznać, że gromadzone przez Państwa dokumenty zawarte w Wariantach A-F stanowią/będą stanowić dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej na rzecz Kontrahentów, które zgodnie z art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy, łącznie potwierdzają/będą potwierdzać dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do Kontrahentów na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Tym samym, dokumenty gromadzone w Wariantach A-F, przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy, upoważniają/będą upoważniały Spółkę do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do tych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (WDT).
Zatem stanowisko, zgodnie z którym Spółka posiadając dokumenty opisane w Wariantach A-F w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy jest/będzie uprawniona do zastosowania stawki VAT 0% dla transakcji WDT jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy:
Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Informuję, że wydając interpretację nie przeprowadzam postępowania dowodowego i opieram się wyłącznie na elementach stanu przedstawionych we wniosku. Wszystkie gromadzone dokumenty na okoliczność wywozu towarów z Polski do innego kraju mogą być przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej, przeprowadzanej przez właściwy organ podatkowy.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo