Rezydentka Włoch prowadzi od 2022 r. jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce, świadcząc usługi doradcze wyłącznie na rzecz polskiej spółki. Usługi wykonywane są głównie zdalnie z Włoch, z comiesięcznymi tygodniowymi pobytami służbowymi w Polsce (ok. 100 dni rocznie). Posiada elementy infrastruktury…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
23 marca 2025 r. wpłynął za pośrednictwem platformy ePUAP Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy miejsca świadczenia i opodatkowania wykonywanej przez Panią usługi doradztwa na rzecz polskiego Kontrahenta. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 9 maja 2025 r. (data wpływu 9 maja 2025 r.) oraz pismem z 22 maja 2025 r.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Od 2022 r. jest Pani rezydentką Włoch, gdzie mieszka Pani wraz z mężem i prowadzi Pani gospodarstwo domowe. W Polsce zarejestrowana jest Pani jednoosobowa działalność gospodarcza, z której czerpie Pani całość swoich dochodów. Działalność ta polega na świadczeniu usług doradztwa w zakresie (…), a Pani jedynym klientem od 2022 r. jest polska spółka A. Sp. z o.o. z siedzibą w (…).
Usługi świadczy Pani głównie zdalnie z Włoch, za pośrednictwem komputera i Internetu. Raz w miesiącu przyjeżdża Pani do Polski na około tydzień w celu odbycia spotkań z klientem (A. Sp. z o.o.), omówienia planów, prac, a także uczestnictwa w konferencjach inwestorskich. Łączny czas Pani pobytów w Polsce, to około 100 dni, nie przekracza 183 dni w roku.
Faktury wystawia Pani wyłącznie polskiemu kontrahentowi, w polskiej walucie. Obecnie odprowadza Pani składki ZUS, PPE i VAT w Polsce, a raz w roku składa Pani deklarację podatkową we Włoszech, uwzględniając podatek zapłacony w Polsce i dokonując ewentualnej dopłaty.
Pani wniosek dotyczy podatków za lata 2022, 2023 i 2024. Opisana we wniosku sytuacja była identyczna za cały okres trzech lat.
Dodatkowe informacje:
Pytanie
Czy miejscem świadczenia i opodatkowania usług dokonywanych na rzecz polskiego Kontrahenta jest terytorium Polski?
Pani stanowisko w sprawie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku
Obecnie podatek od towarów i usług VAT opłaca Pani w Polsce.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2) eksport towarów;
3) import towarów na terytorium kraju;
4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy:
Przez import usług - rozumie się świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.
W myśl art. 7 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
W przypadku świadczenia usług istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
Art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ustawy:
1) Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
2) W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
3) W przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.
Jednocześnie ogólna zasada dotycząca miejsca świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami została określona w art. 28c ustawy, zgodnie z którym:
Miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i art. 28h-28n.
Natomiast na podstawie art. 28c ust. 2 ustawy:
W przypadku, gdy usługi są świadczone ze stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługodawcy znajdującego się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Powyższe przepisy są odpowiednikiem art. 44 i 45 Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej: „Dyrektywą”.
Zarówno ustawa o VAT, jak i Dyrektywa posługują się takimi pojęciami jak: siedziba działalności gospodarczej, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania i zwykłe miejsce pobytu. O tym w jaki sposób należy rozumieć te pojęcia dla celów stosowania miejsca świadczenia usług stanowi Rozporządzenie Wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77, str. 1, z późn. zm.) – zwane dalej: „rozporządzeniem 282/2011”.
Zgodnie z art. 10 rozporządzenia 282/2011:
1. Na użytek stosowania art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112/WE „miejscem siedziby działalności gospodarczej podatnika” jest miejsce, w którym wykonywane są funkcje naczelnego zarządu przedsiębiorstwa.
2. W celu ustalenia miejsca, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się miejsce, w którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem, adres zarejestrowanej siedziby przedsiębiorstwa, i miejsce posiedzeń zarządu przedsiębiorstwa.
W przypadku gdy te kryteria nie pozwalają z całkowitą pewnością określić miejsca siedziby działalności gospodarczej podatnika, decydującym kryterium jest miejsce, w którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem.
3. Sam adres pocztowy nie może być uznany za miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika.
W myśl art. 11 ww. rozporządzenia:
1. Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE "stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
2. Na użytek stosowania następujących artykułów "stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:
a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
3. Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Z kolei art. 12 tego rozporządzenia wskazuje, że:
Na użytek stosowania dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce zamieszkania” osoby fizycznej, będącej podatnikiem lub nie, oznacza adres figurujący w krajowej ewidencji ludności lub innym podobnym rejestrze lub adres wskazany przez tę osobę odpowiednim organom podatkowym, chyba że istnieją dowody wskazujące na to, że ten adres nie odzwierciedla rzeczywistości.
Natomiast, stosownie do art. 13 rozporządzenia 282/2011:
„Zwykłe miejsce pobytu” osoby fizycznej, będącej podatnikiem lub nie, o którym mowa w dyrektywie 2006/112/WE, oznacza miejsce, w którym ta osoba fizyczna zazwyczaj mieszka ze względu na powiązania osobiste i zawodowe.
W przypadku gdy powiązania zawodowe istnieją w państwie innym niż państwo, w którym istnieją powiązania osobiste - lub gdy nie istnieją powiązania zawodowe - zwykłe miejsce pobytu określają powiązania osobiste wykazujące ścisłe związki danej osoby fizycznej z miejscem, w którym zamieszkuje.
Jak wskazała Pani we wniosku, od 2022 r. jest Pani rezydentką Włoch, gdzie mieszka Pani wraz z mężem i prowadzi gospodarstwo domowe. Nie jest Pani zarejestrowana do VAT w żadnym innym państwie UE poza Polską. W Polsce zarejestrowana jest Pani jednoosobowa działalność gospodarcza, z której czerpie Pani całość swoich dochodów. Działalność ta polega na świadczeniu usług doradztwa w zakresie (..), a Pani jedynym klientem od 2022 r. jest polska spółka A. Sp. z o.o. z siedzibą w (…). Usługi świadczy Pani głównie zdalnie z Włoch, za pośrednictwem komputera i Internetu. Raz w miesiącu przyjeżdża Pani do Polski na około tydzień w celu odbycia spotkań z klientem (A. Sp. z o.o.), omówienia planów, prac, a także uczestnictwa w konferencjach inwestorskich. Nie posiada Pani zaplecza osobowego ani technicznego do prowadzenia działalności w Polsce poza komputerem i dostępem do Internetu. Faktury wystawia Pani wyłącznie polskiemu kontrahentowi, w polskiej walucie. Dane na fakturze: (…), NIP: (…). Obecnie odprowadza Pani składki ZUS, PPE i VAT w Polsce, a raz w roku składa Pani deklarację podatkową we Włoszech, uwzględniając podatek zapłacony w Polsce i dokonując ewentualnej dopłaty.
Pani wątpliwości dotyczą określenia miejsca świadczenia i opodatkowania usług doradczych świadczonych przez Panią na rzecz polskiego Kontrahenta.
W pierwszej kolejności aby móc określić miejsce świadczenia wykonywanej przez Panią usługi na rzecz Kontrahenta z Polski, trzeba określić czy dla tej transakcji występuje Pani jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą w Polsce czy we Włoszech. Z analizy sytuacji opisanej przez Panią wynika, że w Polsce nie posiada Pani ani siedziby działalności gospodarczej, ani stałego miejsca wykonywania tej działalności. Prowadząc opisywaną we wniosku działalność, obecnie mieszka Pani we Włoszech, gdzie za pośrednictwem komputera i Internetu (zdalnie) świadczy Pani swoje usługi. Ponadto wskazała Pani, że w Polsce nie posiada zaplecza osobowego ani technicznego do prowadzenia działalności w Polsce poza komputerem i dostępem do Internetu. Brak jest zatem jakichkolwiek związków Pani działalności z Polską poza tym, że w Polsce jest zarejestrowana Pani jednoosobowa działalność gospodarcza oraz od czasu do czasu na około tydzień przyjeżdża Pani do Polski w celu odbycia spotkań z Kontrahentem. Odnosząc te okoliczności do cytowanych powyżej przepisów należy uznać, że wszelkie funkcje oraz istotne decyzje związane z Pani działalnością gospodarczą podejmuje Pani we Włoszech. Brak jest zatem jakichkolwiek elementów wskazujących na posiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce. Aktualnie Pani adresem zamieszkania jest adres we Włoszech, gdzie Pani faktycznie mieszka. Należy więc zauważyć, że nie posiada Pani siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, a miejscem prowadzenia przez Panią działalności gospodarczej są Włochy. W związku z tym skoro nie posiada Pani siedziby działalności gospodarczej w Polsce, jak również stałego miejsca prowadzenia działalności, z którego świadczyłaby Pani swoje usługi, oraz nie mieszka Pani w Polsce to oznacza, że dla celów prowadzenia działalności gospodarczej powinna posługiwać się Pani danymi włoskimi w prowadzeniu tak opisanej działalności a nie polskimi.
Należy w tym miejscu zaznaczyć, że ustalanie miejsca świadczenia usług ma istotne znaczenie w transakcjach zawieranych pomiędzy zagranicznym i polskim podatnikiem. Miejsce świadczenia usługi wskazuje bowiem w jakim kraju i który z podatników powinien opodatkować daną usługę. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dana usługa podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy w innym kraju.
Odnosząc się do Pani wątpliwości należy zauważyć, że jak ustaliłem nie posiada Pani siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, a miejscem prowadzenia przez Panią działalności gospodarczej są Włochy. Usługę zaś świadczy Pani dla polskiego Kontrahenta A. Sp. z o.o. z siedzibą w (…), gdzie z wniosku nie wynika aby posiadał stałe miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym kraju niż Polska. Ponadto świadczone przez Panią usługi doradcze nie stanowią usług do których stosuje się szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. W konsekwencji świadczone przez Panią, jako podmiot włoski, usługi doradcze wykonywane na rzecz usługobiorcy, który posiada siedzibę działalności gospodarczej w Polsce, podlegają opodatkowaniu zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy w kraju siedziby działalności gospodarczej kontrahenta, tj. w Polsce.
Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:
Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
b) usługobiorcą jest:
- w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
- w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
- w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
Według art. 17 ust. 2 ustawy:
W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.
Powołany art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia, który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Zastosowanie odwrotnego obciążenia na podstawie tego przepisu jest uzależnione od spełnienia warunków dotyczących usługodawcy i usługobiorcy. Jednocześnie, aby wystąpił import usług musi wystąpić czynność stanowiąca usługę i miejscem świadczenia tej usługi musi być terytorium Polski.
Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku spełnienia warunków określonych w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, podatnikiem staje się nabywca usługi, jeśli dokonał on nabycia usługi od dostawcy spoza terytorium Polski. Przepis ten wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia, który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Warunkiem zastosowania odwrotnego obciążenia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy względem usług jest spełnienie warunków dotyczących usługodawcy jak i usługobiorcy. Jak wynika z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy warunkiem niezbędnym do tego, aby w przypadku nabycia usług podatnikiem stał się usługobiorca jest, to aby dokonującym ich świadczenia na terytorium kraju był podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju.
W Pani sytuacji powołany przepis znajdzie zastosowanie, bowiem, jak już ustaliłem, nie posiada Pani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju. Zatem jako podmiot, który nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, świadczący odpłatne usługi na rzecz polskiego Kontrahenta, nie jest Pani zobowiązana do rozliczenia podatku należnego z tytułu świadczonych usług. Tym samym to Kontrahent z Polski zobowiązany jest do rozliczenia podatku należnego od nabywanych od Pani usług doradczych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy.
Zatem Pani stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie zakresu podatku od towarów i usług. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Zwrócić należy uwagę, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie wynikające z opisu sprawy i stanowiska, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – w wydanej interpretacji rozpatrzone.
Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo