Brak obowiązku rozliczenia podatku VAT z tytułu importu towarów i WNT, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy oraz obowiązek rozliczenia podatku VAT z tytułu WNT, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy.
Spółka z o.o. (czynny podatnik VAT, zarejestrowana jako VAT-UE) nabywa od chińskiego dostawcy towary (świece, oleje) na warunkach DDP. Towar transportowany jest z Chin do Holandii, gdzie dostawca dokonuje odprawy celnej i płaci cło oraz VAT importowy, po czym towar zostaje przewieziony do Polski. Dostawca nie ma siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności w UE, nie jest zarejestrowany do VAT w żadnym państwie…
Interpretacja indywidualna - stanowisko w części prawidłowe oraz w części nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest:
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
19 marca 2026 r. za pośrednictwem e-Urząd Skarbowy wpłynął Państwa wniosek z 18 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania transakcji nabycia towarów od dostawcy z Chin. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 7 kwietnia 2026 r. (wpływ 7 kwietnia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na terytorium Polski i jest czynnym podatnikiem podatku VAT.
Wnioskodawca dokonuje zakupu towarów od dostawcy z Chin. Zgodnie z ustaleniami handlowymi, transakcja realizowana jest na warunkach odpowiadających DDP (Delivered Duty Paid).
W praktyce oznacza to, że:
1. Towar jest wysyłany z Chin do portu Rotterdam w Holandii.
2. Odprawy celnej importowej dokonuje sprzedawca (eksporter z Chin) w Holandii, co obejmuje:
Wynika to z zasady Incoterms DDP, zgodnie z którą sprzedający ponosi pełną odpowiedzialność za dostarczenie towaru do miejsca przeznaczenia oraz za opłacenie cła i podatków w kraju importu, w tym VAT importowego.
Dodatkowo, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, importerem jest podmiot, na którym ciąży obowiązek uiszczenia cła - czyli w tym przypadku sprzedawca, a nie Wnioskodawca.
3. Po ocleniu w Holandii towary stają się towarami unijnymi i są przewożone przez firmę kurierską (np. (...)) na terytorium Polski.
Transport Holandia-Polska opłaca Wnioskodawca, lecz nie ma to wpływu na miejsce importu, gdyż import został już dokonany w Holandii.
4. W dokumentach celnych importowych (holenderskich) Wnioskodawca nie występuje jako importer.
Importerem wskazanym w zgłoszeniu importowym jest sprzedawca lub jego przedstawiciel celny, zgodnie z treścią aktualnych interpretacji KIS, wskazujących, że jeżeli zgłoszenia dokonuje eksporter lub jego przedstawiciel, to nabywca nie jest importerem (np. interpretacja 0112-KDIL1-3.4012.673.2024.2.KK).
5. Towary nie są przemieszczane z magazynu Wnioskodawcy w innym kraju UE - Wnioskodawca nie jest właścicielem towarów w momencie importu w UE oraz nie dokonuje tam żadnej czynności podlegającej VAT.
Uzupełnienie wniosku
1. Na czym polega prowadzona przez Państwa działalność gospodarcza (proszę ogólnie opisać)?
(...) Sp. z o.o. prowadzi działalność gospodarczą polegającą na handlu detalicznym i internetowym artykułami dekoracyjnymi i użytkowymi dla domu. Nabywane towary są przeznaczone do dalszej odsprzedaży na terytorium Polski.
2. Czy jesteście Państwo zarejestrowani w Polsce do celów transakcji wewnątrzwspólnotowych (VAT-UE), zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”?
Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT-UE, zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o VAT. Rejestracja jest aktywna.
3. Od kiedy jesteście Państwo zarejestrowani w Polsce jako czynny podatnik VAT oraz jako podatnik VAT-UE (ewentualnie) - proszę podać datę/y?
Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT w Polsce od rozpoczęcia działalności, tj. przed datą pierwszej transakcji opisanej we wniosku.
4. Czy jesteście Państwo zarejestrowani w Holandii jako podatnik podatku od wartości dodanej oraz czy mają Państwo zarejestrowaną działalność gospodarczą w tym kraju?
Wnioskodawca nie jest zarejestrowany do VAT w Holandii oraz nie prowadzi działalności gospodarczej ani nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium tego państwa.
5. Informacje dotyczące dostawcy towarów z Chin, w tym:
Dostawca towarów - (...) Co., Ltd. - prowadzi działalność produkcyjną i handlową w Chinach w zakresie wytwarzania oraz sprzedaży świec dekoracyjnych, olejów zapachowych oraz akcesoriów z segmentu homeware.
Dostawca nie prowadzi działalności gospodarczej na terytorium żadnego państwa UE.
Dostawca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (FE) na terenie UE, w tym w Holandii.
Dostawca nie posiada numeru VAT-UE i nie jest zarejestrowany jako podatnik podatku od wartości dodanej w żadnym państwie członkowskim.
6. Przedstawili Państwo okoliczności konkretnej transakcji, z którą wiążą się Państwa wątpliwości i do której mam się odnieść wydając interpretację, w tym:
a) kiedy miała miejsce transakcja będąca przedmiotem zapytania, tj. kiedy towar został przetransportowany z Chin do Holandii, kiedy dostawca z Chin zaimportował towar w Holandii (dokonał odprawy celnej, w wyniku której towar został dopuszczony do obrotu w UE) oraz kiedy towar został przetransportowany z Holandii do Polski - proszę podać ramy czasowe (stan faktyczny),
b) jaki towar nabyli Państwo/będą Państwo nabywać od dostawcy z Chin (proszę ogólnie opisać),
c) który uczestnik transakcji będącej przedmiotem zapytania ma/będzie miał zawartą umowę/porozumienie (lub uzgodnienie w innej formie) z firmą kurierską na transport towarów z Holandii do Polski (dostawca towarów z Chin, Państwa Spółka?), w czyim imieniu/na czyją rzecz firma kurierska przetransportowała/przetransportuje towar z Holandii do Polski,
d) w jakim momencie nabyli Państwo/będą Państwo nabywać prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, gdzie/na terytorium jakiego kraju znajduje się/będzie znajdował się wówczas towar,
e) w jaki sposób i na terytorium jakiego kraju dostawca z Chin rozliczył dostawę towarów dokonaną na Państwa rzecz, np. czy dostawca z Chin potraktował dostawę towarów dokonaną na Państwa rzecz jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów z Holandii do Polski, czy znajduje to potwierdzenie w jakimś dokumencie/umowie/adnotacji (np. powołano art. 138 Dyrektywy 2006/112, wskazano nazwę, adres i numer VAT przedstawiciela podatkowego chińskiego dostawcy itp.),
f) czy dostawca z Chin udokumentował transakcję dokonaną na Państwa rzecz fakturą, a jeśli tak to - jakie dane znajdują się na fakturze wystawionej przez dostawcę towarów z Chin na Państwa rzecz, w tym proszę wskazać nazwę dostawcy towarów, numer identyfikacji podatkowej dostawcy i nabywcy towarów, czy faktura zawiera kwotę podatku itd.,
g) w jakim celu nabyli Państwo towary od dostawcy z Chin, w jaki sposób są/będą one przez Państwa wykorzystywane w działalności gospodarczej, np. czy są/będą wykorzystywane do dalszej odsprzedaży? Proszę opisać okoliczności zdarzenia.
Ramy czasowe transakcji: Zamówienie zostało złożone (...) 2023 r. Dostawca przygotował wysyłkę (...) 2023 r. Transport do portu Rotterdam nastąpił w grudniu 2023 r. Import towarów oraz dopuszczenie ich do obrotu w UE miało miejsce w Holandii w grudniu 2023 r. Towar został przetransportowany do Polski i doręczony w styczniu 2024 r.
Kolejna analogiczna transakcja została zainicjowana w kwietniu 2025 r.
Rodzaj nabywanych towarów: Towary obejmują świece dekoracyjne oraz oleje zapachowe przeznaczone do dalszej odsprzedaży.
Strona organizująca transport Holandia - Polska: Transport z Holandii do Polski był w całości organizowany przez dostawcę z Chin, zgodnie z warunkami DDP.
Etykiety przewozowe firm kurierskich ((...)/(...)) zawierają datę zlecenia (...) 2023 r., co potwierdza, że zamówienia dokonano przez dostawcę. Wnioskodawca nie zawierał żadnej umowy transportowej.
Moment nabycia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel: Wnioskodawca nabywa prawo do rozporządzania towarem po dopuszczeniu towarów do obrotu na terytorium UE w Holandii, tj. po dokonaniu importu przez dostawcę, w momencie przekazania towarów przewoźnikowi w celu dostarczenia do Polski.
Rozliczenie dostawy przez dostawcę: Dostawca nie rozlicza dostawy jako WDT z Holandii do Polski.
Cała transakcja jest traktowana jako jedna dostawa DDP z Chin, w ramach której:
Dokumentowanie transakcji przez dostawcę: Dostawca wystawił fakturę handlową (...) z (...) 2023 r. Faktura zawiera wyłącznie dane chińskie, nie zawiera podatku VAT UE, odzwierciedla warunki DDP oraz wskazuje, że wszystkie koszty, w tym cło i VAT importowy, zostały poniesione przez dostawcę.
Cel nabycia towarów: Towary są nabywane w celu dalszej odsprzedaży w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawcy.
Pytania sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku
Czy Wnioskodawca ma obowiązek rozliczenia w Polsce podatku od towarów i usług z tytułu:
1) importu towarów - art. 2 pkt 7 ustawy o VAT,
2) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów - art. 9 ust. 1 ustawy o VAT,
3) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w formie przemieszczenia własnych towarów - art. 11 ust. 1 ustawy o VAT
w związku z nabyciem towarów od dostawcy z Chin na warunkach DDP, gdy import towarów do UE jest dokonywany przez dostawcę w Holandii?
Państwa stanowisko w sprawie sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku
W Państwa ocenie:
1. Brak obowiązku rozliczenia importu towarów w Polsce (art. 2 pkt 7 ustawy o VAT).
Wnioskodawca nie jest importerem. Import został dokonany w Holandii przez dostawcę zgodnie z warunkami DDP. Na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek zapłaty cła ani VAT importowego.
2. Brak obowiązku rozpoznania WNT w rozumieniu art. 9 ustawy o VAT.
Nie dochodzi do dostawy unijnej. Dostawca nie ma numeru VAT UE i nie dokonuje WDT. Towar staje się unijny dopiero po imporcie w Holandii, który wykonuje sprzedawca, nie Wnioskodawca.
3. Brak obowiązku rozpoznania przemieszczenia własnych towarów (art. 11 ustawy o VAT).
Wnioskodawca nie importuje towarów poza Polską, a więc nie przemieszcza własnych towarów z innego państwa UE. Warunki art. 11 nie są spełnione.
Wniosek końcowy:
W przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym:
Wnioskodawca nie ma obowiązku rozliczenia w Polsce podatku VAT z tytułu:
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe oraz w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2. eksport towarów;
3. import towarów na terytorium kraju;
4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
W myśl art. 2 pkt 1, 3 i 5 ustawy:
Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (...).
Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
Na podstawie art. 2 pkt 7 ustawy:
Przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.
Według art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamianę, darowiznę, oraz każdą inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu).
Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.
Innymi słowy pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym.
Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do prawa własności rzeczy.
Ponadto, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy:
Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
Według art. 9 ust. 2 ustawy:
Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:
1) nabywcą towarów jest:
a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,
b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a
- z zastrzeżeniem art. 10;
2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.
Zatem, jeżeli w wyniku dostawy, w ramach której dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, towary są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki, przy spełnieniu warunków dotyczących podmiotów biorących udział w transakcji, występuje wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy.
Ponadto, art. 11 ust. 1 ustawy stanowi, że:
Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju, jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej podatnika.
Przy czym należy zaznaczyć, że przemieszczenia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, nie uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w przypadku, gdy występuje chociażby jedna z przesłanek negatywnych określonych w art. 12 ust. 1 ustawy.
Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy:
Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.
Ponadto, w myśl art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy:
Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne dokonujące wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
Zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy:
Obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11.
Oznacza to, że w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych powstaje dług celny w związku z dopuszczeniem towarów do obrotu wówczas także, co do zasady, powstanie obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu importu tych towarów.
Ponadto, w myśl art. 5 pkt 15, 18, 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10 października 2013 r. str. 1 ze zm.) – zwanym dalej UKC:
- „zgłaszający” oznacza osobę, która składa zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową deklarację skróconą, wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym wywozie we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie, deklaracja lub powiadomienie są składane;
- „dług celny” oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego;
- „dłużnik” oznacza każdą osobę odpowiedzialną za dług celny.
Stosownie do art. 77 UKC:
1. Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym jedną z następujących procedur celnych:
a) dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu;
b) odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.
2. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.
3. Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego. (...)
Według art. 201 UKC:
1. Towary nieunijne przeznaczone do wprowadzenia na rynek Unii lub przeznaczone do osobistego użytku lub konsumpcji na obszarze celnym Unii są obejmowane procedurą dopuszczenia do obrotu.
2. Dopuszczenie do obrotu wymaga:
a) pobrania wszelkich należnych należności celnych przywozowych;
b) pobrania - w stosownych przypadkach - innych należności zgodnie z właściwymi obowiązującymi przepisami dotyczącymi pobierania tych należności;
c) zastosowania środków polityki handlowej oraz zakazów i ograniczeń, jeżeli nie musiały one być stosowane na wcześniejszym etapie; oraz
d) załatwienia pozostałych formalności wymaganych przy przywozie danych towarów.
3. Dopuszczenie do obrotu nadaje towarom nieunijnym unijny status celny.
Jednocześnie jak stanowi art. 22 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy:
Miejscem dostawy towarów jest - w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.
Miejscem dostawy towarów jest - w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
Zgodnie z art. 22 ust. 4 ustawy:
W przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika lub podatnika podatku od wartości dodanej, który jest również podatnikiem z tytułu importu albo zaimportowania tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium państwa członkowskiego importu albo zaimportowania tych towarów.
Natomiast według art. 32 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347 str. 1 z późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą”:
W przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub nabywcę lub też osobę trzecią, za miejsce dostawy uznaje się miejsce, w którym znajdują się towary w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy.
Jednak w przypadku, gdy miejsce rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów znajduje się na terytorium trzecim lub w państwie trzecim, uznaje się, że zarówno miejsce dostawy dokonywanej przez importera wskazanego lub uznanego zgodnie z art. 201 za osobę zobowiązaną do zapłaty VAT, jak i miejsce każdej kolejnej dostawy znajduje się w państwie członkowskim importu towarów.
W myśl art. 25 ust. 1 ustawy:
Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu.
Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy:
Miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.
Jak stanowi art. 26a ust. 2 ustawy:
W przypadku gdy towary zostaną objęte z momentem ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej jedną z następujących procedur:
1) uszlachetniania czynnego,
2) odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych,
3) składowania celnego,
4) tranzytu, w tym także składowaniem czasowym przed objęciem towarów jedną z procedur celnych,
5) wolnego obszaru celnego
- miejscem importu takich towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary te przestaną podlegać tym procedurom.
Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest czynnym podatnikiem VAT oraz jest zarejestrowana jako podatnik VAT-UE. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Spółka m.in. nabywa artykuły dekoracyjne i użytkowe, a następnie dokonuje ich odsprzedaży.
Przedmiotem wniosku jest transakcja, w ramach której Spółka nabyła świece dekoracyjne i oleje zapachowe od dostawcy z Chin. Spółka złożyła zamówienie u dostawcy z Chin na ww. towary (...) 2023 r. Towary zostały przetransportowane z Chin do Holandii w grudniu 2023 r. W Holandii towary zostały zaimportowane przez dostawcę z Chin, a następnie w styczniu 2024 r. przetransportowane z Holandii do Polski. Transport towarów w całości organizował dostawca z Chin. Dostawca udokumentował dostawę towarów dokonaną na rzecz Spółki fakturą z (...) 2023 r. (...), która nie zawiera podatku VAT UE. Faktura zawiera wyłącznie chińskie dane i wskazuje, że wszystkie koszty, w tym cło i VAT importowy poniósł dostawca. Kolejna analogiczna transakcja została zainicjowana w kwietniu 2025 r.
Wątpliwości Spółki dotyczą ustalenia, czy w związku z opisaną transakcją ma obowiązek rozliczenia w Polsce podatku VAT z tytułu importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy lub wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy.
Odnosząc się do kwestii rozliczenia przez Spółkę podatku VAT należnego z tytułu importu towarów w związku z nabyciem towarów od dostawcy z Chin należy wskazać, że za import towarów - w świetle powołanego art. 2 pkt 7 ustawy - uważa się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.
Definicja ta stanowi implementację art. 30 Dyrektywy, w myśl którego „import towarów” oznacza wprowadzenie na terytorium Wspólnoty towarów, które nie znajdują się w swobodnym obrocie w rozumieniu art. 24 Traktatu.
Oznacza to, że importem jest przywóz towarów z kraju trzeciego na terytorium innego państwa UE, przy czym tylko import na terytorium Polski stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy. Należy przy tym zauważyć, że pojęcie importu towarów jest pojęciem szerszym od importu towarów na terytorium kraju stanowiącego czynność podlegającą opodatkowaniu VAT. Aby bowiem wystąpił import towarów w Polsce konieczne jest dodatkowo, aby miejsce świadczenia (miejsce importu) znajdowało się na terytorium kraju (art. 26a ustawy). W związku z tym, konieczność rozliczenia podatku VAT od importu towarów w Polsce, ma miejsce tylko wtedy, gdy miejsce jego świadczenia (opodatkowania) znajduje się w kraju. Co do zasady, miejscem dokonania importu jest kraj, w którym towary zostały dopuszczone do obrotu, dla których z tytułu importu powstaje dług celny, a tym samym obowiązek podatkowy w podatku VAT. Natomiast powstanie obowiązku podatkowego w Polsce z tytułu importu towarów - stosownie do art. 19a ust. 9 ustawy - powiązane jest z powstaniem długu celnego lub faktem zaistnienia określonych procedur celnych, o których mowa w art. 19a ust. 10a i 11 ustawy.
Szczególne zasady wymiaru i poboru podatku w imporcie wiążą się ze specyfiką importu jako czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Podatnikami - o czym stanowi art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy - są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła. Z powołanych regulacji wynika, że dług celny (co oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego) powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 77 ust. 2 UKC). Natomiast dłużnikiem, czyli podmiotem odpowiedzialnym za dług celny, jest zgłaszający (art. 77 ust. 3 UKC). Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych, podlegających należnościom celnym przywozowym, m.in. procedurą dopuszczenia do obrotu (art. 77 ust. 1 lit. a UKC). Z kolei dopuszczenie do obrotu wymaga pobrania wszelkich należnych należności celnych przywozowych oraz pobrania - w stosownych przypadkach - innych należności zgodnie z właściwymi obowiązującymi przepisami dotyczącymi pobierania tych należności (art. 201 ust. 2 lit. a i b UKC).
Należy również podkreślić, że obowiązek zapłaty podatku z tytułu importu towarów ciąży na osobach przywożących towary, bez względu na to, czy są one podatnikami w rozumieniu art. 15 ustawy, czy też nie. W konsekwencji każdy podmiot importujący towary obowiązany jest uiścić podatek z tytułu importu towarów, ponieważ w tym przypadku podatek obciąża czynność faktyczną, jaką jest przywóz towarów. Przepisy nie uzależniają natomiast powstania tego obowiązku od warunku posiadania przez importera prawa do dysponowania towarem jak właściciel.
Na podstawie ww. przepisów należy stwierdzić, że import towarów jest jedną z czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, a podatnikiem, czyli podmiotem zobowiązanym do opodatkowania importu, jest importer.
W analizowanej sprawie, towar został przetransportowany z kraju trzeciego (z Chin) na terytorium państwa członkowskiego UE (Holandia). Zatem wystąpił import towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy. Przy czym, jak wskazuje Spółka, importerem był dostawca z Chin, który dokonał odprawy celnej w Holandii, opłacił należne cło oraz VAT importowy. Towary zostały dopuszczone do obrotu w UE w Holandii.
Przedstawione okoliczności wskazują więc, że miejscem importu towarów - zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy - jest terytorium Holandii, a podatnikiem z tytułu importu towarów jest dostawca z Chin. Tym samym, Spółka nie jest podatnikiem z tytułu importu towarów, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy zobowiązanym do rozliczenia w Polsce podatku VAT z tytułu importu towarów, na podstawie art. 2 pkt 7 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy.
Zatem stanowisko zgodnie z którym, Spółka nie ma obowiązku rozliczenia w Polsce podatku VAT z tytułu importu towarów jest prawidłowe.
Spółka uważa, że w związku z opisaną transakcją nie ma również obowiązku rozliczenia w Polsce podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Brak obowiązku rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9 ustawy w ocenie Spółki wynika z faktu, że dostawca nie posiada numeru VAT UE i nie dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (nie dochodzi do dostawy unijnej). Natomiast brak obowiązku rozliczenia w Polsce podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy Spółka argumentuje tym, że skoro nie importuje towarów poza Polską, to oznacza, że nie przemieszcza do Polski własnych towarów z innego państwa UE.
Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że z powołanych regulacji wynika, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru (WNT), o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy ma miejsce wówczas, gdy podmiot z jednego państwa członkowskiego nabywa prawo do rozporządzania towarami jak właściciel (na rzecz tego podmiotu dokonywana jest dostawa), i wyniku dokonanej dostawy towary te są wysłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego. Przy czym, nie ma znaczenia, kto faktycznie przewozi towar i na czyje zlecenie jest to czynione - towary mogą być wysyłane/transportowane zarówno przez dostawcę jak i nabywcę lub na ich rzecz. Jednocześnie, transakcja może zostać uznana za WNT, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy pod warunkiem, że nabywcą towarów transportowanych z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego kraju członkowskiego jest podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika (lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa powyżej), natomiast dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub podatnikiem podatku od wartości dodanej.
Z kolei powołany art. 11 ust. 1 ustawy rozszerza zakres transakcji uznawanych za WNT o przemieszczenie towarów własnych podatnika z kraju członkowskiego do Polski. W myśl tej regulacji, przemieszczenie towarów traktowane jest jako wewnątrzwspólnotowe nabycie wtedy, gdy przemieszczane towary są własnością podatnika, który wszedł w ich posiadanie na terytorium państwa członkowskiego, z którego transportowane są one do Polski i będą służyć czynnościom wykonywanym przez niego, jako podatnika, na terytorium kraju. W takim przypadku w państwie, z którego przemieszczane są towary, występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Z kolei w państwie, do którego przemieszczane są towary, następuje ich wewnątrzwspólnotowe nabycie - dokonywane przez ten sam podmiot.
Jak stanowi art. 25 ust. 1 ustawy - wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów należy opodatkować w kraju, w którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu. Podatnikiem (podmiotem zobowiązanym do opodatkowania WNT) z tego tytułu jest nabywca towarów.
Należy również wskazać, że stosownie do art. 9 ust. 1 Dyrektywy:
„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Jednocześnie należy podkreślić, że o tym, czy dany podmiot jest podatnikiem podatku od wartości dodanej, czy też nie (podobnie jak podatku od towarów i usług), nie decyduje fakt zarejestrowania się podmiotu dla celów tego podatku, lecz charakter czynności jakie wykonuje. Nawet jeśli podmiot nie jest zarejestrowany w danym państwie członkowskim jako podatnik podatku od wartości dodanej, to występuje jako taki podatnik z uwagi na fakt wykonania czynności podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem.
Dostawca z Chin prowadzi działalność produkcyjną i handlową w Chinach. Natomiast na terytorium UE, w tym w Holandii, dostawca z Chin nie prowadzi działalności gospodarczej i nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Dostawca z Chin nie jest zarejestrowany jako podatnik podatku od wartości dodanej w żadnym państwie członkowskim i nie posiada numeru VAT-UE. Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako podatnik VAT-UE, nie jest natomiast zarejestrowana do celów VAT w Holandii, nie posiada w tym państwie stałego miejsca prowadzenia działalności i nie prowadzi na terytorium tego państwa działalności gospodarczej (Spółka wskazała, że nie dokonuje w UE żadnej czynności podlegającej VAT). W związku z zamówieniem złożonym przez Spółkę, dostawca z Chin przetransportował towar z kraju trzeciego na terytorium państwa członkowskiego UE (Holandii). Jak wynika z przyjętego rozstrzygnięcia, miejscem importu towarów w analizowanym przypadku jest terytorium Holandii (art. 26 ust. 1 ustawy), a podatnikiem z tytułu importu towarów jest dostawca z Chin. Po dokonaniu importu, towary zakupione przez Spółkę zostały przetransportowane z Holandii do Polski w celu dalszej odsprzedaży.
Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa wskazać należy, że opisana transakcja stanowi/będzie stanowiła wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, ponieważ wypełnia definicję WNT zawartą w art. 9 ustawy. Pomimo, że kontrahent z Chin nie jest zarejestrowany jako podatnik na terytorium UE należy uznać, że jest on podatnikiem podatku od wartości dodanej albowiem dokonuje czynności opodatkowanych (import towarów, dostawę towarów na terytorium Unii). Nabywane towary są/będą wysyłane lub transportowane na terytorium Polski z terytorium innego państwa członkowskiego i będą wykorzystywane w działalności gospodarczej Spółki (sprzedaż). Zatem zostały/zostaną spełnione wszystkie wymienione powyżej warunki, pozwalające uznać transakcję dokonywaną przez Spółkę za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy.
Zatem, stanowisko, z którego wynika, że Spółka nie ma obowiązku rozliczyć podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy jest prawidłowe.
Natomiast stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie ma obowiązku rozliczyć podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo