Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.194.2026.2.AP

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 marca 2026 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek z 17 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz zobowiązania do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 21 kwietnia 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest spółką prawa niderlandzkiego z siedzibą w Królestwie Niderlandów. Spółka prowadzi działalność polegającą na nabywaniu produktów typu (...) od międzynarodowych dostawców oraz ich dalszej odsprzedaży podmiotom powiązanym i/lub podmiotom trzecim, w tym odbiorcom zlokalizowanym w Polsce.

W związku z prowadzoną działalnością Spółka dokonuje dostaw towarów na rzecz odbiorców w Polsce. Polscy kontrahenci Spółki podlegają polskim regulacjom dotyczącym fakturowania i e-fakturowania. Jednocześnie wszelkie kluczowe decyzje biznesowe dotyczące działalności Spółki, w szczególności decyzje strategiczne, decyzje zakupowe, negocjowanie i zawieranie umów, zarządzanie relacjami handlowymi, procesy fakturowania oraz księgowość, realizowane są poza terytorium Polski.

Spółka nie posiada i nie wynajmuje w Polsce biur, magazynów, zakładów produkcyjnych ani innej infrastruktury technicznej. Spółka nie dysponuje na terytorium Polski powierzchnią magazynową ani logistyczną w sposób porównywalny do właściciela, najemcy lub podmiotu posiadającego trwały tytuł prawny do korzystania z takich zasobów.

Jeżeli w związku z działalnością Spółki konieczne jest wykonanie czynności logistycznych dotyczących dostaw kierowanych do odbiorców w Polsce, czynności te są w całości powierzane niezależnym usługodawcom zewnętrznym. Usługi te mogą obejmować w szczególności organizację transportu. Spółka nie prowadzi w Polsce działalności magazynowej ani składowej i nie wykonuje samodzielnie czynności takich jak magazynowanie towarów, załadunek, rozładunek czy obsługa zapasów. Czynności te są realizowane przez podmioty trzecie na ich własną odpowiedzialność.

Spółka nie posiada w Polsce własnych pracowników ani personelu pozostającego do jej dyspozycji. Nie utrzymuje również stałej obecności osobowej na terytorium Polski. Personel usługodawców zewnętrznych nie podlega kierownictwu Spółki, a Spółka nie sprawuje nad nim bieżącego nadzoru porównywalnego do nadzoru nad własnym personelem. Spółka nie zarządza także samodzielnie obiektami magazynowymi ani logistycznymi położonymi w Polsce.

Spółka osiąga znaczący poziom obrotów związanych z działalnością prowadzoną na rynku polskim. Jednocześnie sama wysokość obrotu nie wiąże się z posiadaniem na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli Spółka nie dysponuje w Polsce odpowiednią strukturą personalną i techniczną o wymaganym stopniu stałości.

Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy opisany model działalności skutkuje uznaniem, że posiada on w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT, a w konsekwencji czy jest zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF.

W uzupełnieniu udzielili Państwo odpowiedzi na pytania:

1)  Czy są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT w Polsce? Jeśli tak, to od kiedy i w z związku z jakimi czynnościami dokonali Państwo tej rejestracji?

Odp. Tak, jesteśmy zarejestrowani jako podatnik VAT w Polsce (data rejestracji jako podatnik VAT (…) r.). Rejestracja ta była konieczna w związku z centralizacją działalności zakupowej dotyczącej (…) w spółce A. BV. Działalność ta obejmuje między innymi transakcje wewnątrzunijne (w tym transakcje trójstronne), w ramach których VAT rozliczany jest zgodnie z unijnymi zasadami VAT, jak również lokalne zakupy i sprzedaż podlegające polskiemu VAT. Ze względu na charakter i strukturę tych transakcji konieczne było uzyskanie przez A. B.V. polskiego numeru VAT.

2)  W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Państwa Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej?

Odp. A. B.V. ma siedzibę w Niderlandach (…). Całość działań związanych z zarządzaniem kontraktami dotyczącymi zakupu (…) jest wykonywana przez category managerów mających siedzibę w Niderlandach. Na podstawie uzgodnień umownych z polską spółką operacyjną B. sp. z o.o., zamówienia zaopatrzeniowe są obsługiwane przez A. Dostawy towarów do polskiej spółki operacyjnej B. sp. z o.o. są organizowane przez A. i realizowane przez zewnętrznych dostawców usług transportowych.

A. nie posiada fizycznej obecności w Polsce, takiej jak biura, magazyny czy zakłady produkcyjne. Wszystkie procesy kontraktowe i logistyczne są zarządzane centralnie z Niderlandów albo za pośrednictwem zewnętrznych usługodawców.

3)  Na czym dokładnie polega, czego dotyczy Państwa działalność gospodarcza prowadzona w Polsce?

Odp. A. B.V. nie posiada w Polsce żadnej fizycznej ani operacyjnej obecności. Wszystkie działania są wykonywane z Niderlandów. W Polsce nie są prowadzone żadne lokalne działania gospodarcze. A. działa jako pośrednik pomiędzy dostawcami a polską spółką operacyjną, koordynując i zarządzając transakcjami pomiędzy obiema stronami z poziomu Niderlandów.

4)  W jaki sposób jest zorganizowana sprzedaż towarów na terytorium Polski, w jaki sposób klienci dokonują zamówień, kto rozpatruje ewentualne reklamacje?

Odp. Jedynym klientem w Polsce jest B. sp. z o.o. Na podstawie prognozowanego zapotrzebowania na (…), przekazywanego przez polską spółkę operacyjną, kontrakty zawierane są przez category managerów spółki A. B.V. Zamówienia wywoławcze (zlecenia zaopatrzeniowe A.) są obsługiwane przez funkcję Supply Chain w A. i przekazywane operatorowi logistycznemu (C.).

C. odpowiada za planowanie transportu, organizację odbioru towarów od dostawców oraz dostarczenie ich do polskiej spółki operacyjnej. Wszelkie reklamacje są zgłaszane do A. i obsługiwane przez dział Vendor Assurance w Niderlandach. We współpracy z dostawcą A. zarządza procesem wyjaśniania i rozwiązywania reklamacji oraz zapewnia, że odpowiednie rozwiązanie zostanie przedstawione polskiej spółce operacyjnej.

5)  Czy posiadają Państwo na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców (osoby pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby działające na podstawie udzielonego przez Państwa pełnomocnictwa, uprawnione do zawierania umów w Państwa imieniu?

Odp. A. B.V. nie posiada w Polsce żadnych przedstawicieli ani handlowców zajmujących się pozyskiwaniem nowych klientów. Jest jedna osoba zatrudniona przez polską spółkę operacyjną B. sp. z o.o., która wspiera działania zakupowe na rzecz A. (osoba ta nie posiada żadnych pełnomocnictw uprawniających do zawierania umów w imieniu A. BV). Rola ta ogranicza się do zakupów (...) w ramach scentralizowanej działalności zakupowej zarządzanej z Niderlandów. Działania te nie dotyczą zakupu i dostaw (…), które stanowią podstawę rejestracji VAT w Polsce.

6)  Czy Spółka korzysta na terytorium Polski z zasobów osobowych i/lub technicznych podmiotów trzecich? Jeśli tak, to jakie to zasoby i do kogo należące? Czy Spółka posiada kontrolę nad tymi zasobami? Jeśli tak, to na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana?

Odp. A. nie posiada w Polsce osoby prawnej ani fizycznej obecności. Jego klientem w Polsce jest lokalna spółka B. sp. z o.o. A. prowadzi działalność zakupową zarówno w Polsce, jak i poza jej granicami. Towary są dostarczane bezpośrednio od dostawców do polskiej spółki operacyjnej, a transport organizowany jest za pośrednictwem zewnętrznych operatorów logistycznych (którzy mogą mieć siedzibę w Polsce). Poza wspomnianą wcześniej osobą, A. nie korzysta w Polsce z żadnych zasobów osobowych ani technicznych podmiotów trzecich. Ponadto A. nie sprawuje kontroli nad takimi zasobami w Polsce.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym wnioskodawca, posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 oraz właściwych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (a zatem nie jest objęta obowiązkiem wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur)?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 i w rozumieniu odpowiednich polskich przepisów ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 11 tego rozporządzenia stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza miejsce inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, pozwalającą odpowiednio na odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych dla własnych potrzeb tego miejsca albo na świadczenie usług, które to miejsce wykonuje. Przesłanki te muszą występować łącznie.

W ocenie Wnioskodawcy w analizowanym stanie faktycznym przesłanki te nie są spełnione. Spółka nie posiada w Polsce własnej infrastruktury technicznej, nie posiada biura, magazynu ani innego zaplecza służącego prowadzeniu działalności. Spółka nie posiada również na terytorium Polski własnych pracowników ani personelu pozostającego do jej dyspozycji. Ewentualne czynności logistyczne są realizowane przez niezależnych usługodawców zewnętrznych, działających na własną odpowiedzialność, przy wykorzystaniu własnych zasobów osobowych i technicznych.

Spółka nie sprawuje nad personelem usługodawców bieżącej kontroli porównywalnej do kontroli nad własnym personelem, ani nie dysponuje ich zapleczem technicznym w sposób porównywalny do dysponowania własnymi zasobami. Sam fakt korzystania z usług niezależnych podmiotów trzecich w Polsce nie oznacza jeszcze, że po stronie Spółki powstaje stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Ponadto wszystkie kluczowe decyzje dotyczące działalności Spółki, w tym decyzje strategiczne, handlowe, zakupowe, kontraktowe, a także procesy fakturowania i księgowości, realizowane są poza terytorium Polski. Potwierdza to, że zasadnicze centrum zarządzania i prowadzenia działalności Spółki znajduje się poza Polską.

W konsekwencji Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.

Jakiekolwiek zasoby, z których spółka korzysta w Polsce nie pozostają do dyspozycji Spółki w sposób właściwy dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i nie uczestniczą po stronie Spółki w procesie sprzedaży w rozumieniu wymaganym przez art. 106ga ustawy o VAT. Z tego względu Spółka nie powinna być uznana za podmiot objęty obligatoryjnym obowiązkiem wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSeF.

Prawidłowe jest zatem stanowisko, zgodnie z którym spółka jako podmiot nieposiadający w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej uczestniczącego w transakcjach objętych fakturowaniem, nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych w KSeF na podstawie art. 106ga ustawy o VAT. Spółka zaznacza, że jest zarejestrowana do celów VAT w Polsce.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka A. BV jest spółką prawa niderlandzkiego z siedzibą na terenie Królestwa Niderlandów (w (…)). Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT w Polsce (data rejestracji jako podatnik VAT (…) r.). Rejestracja ta nastąpiła w związku z centralizacją działalności zakupowej dotyczącej (…) w Spółce, która to działalność obejmuje między innymi transakcje wewnątrzunijne (w tym transakcje trójstronne), jak również lokalne zakupy i sprzedaż podlegające polskiemu VAT. Spółka prowadzi działalność polegającą na nabywaniu produktów typu (...) od międzynarodowych dostawców oraz ich dalszej odsprzedaży podmiotom powiązanym i/lub podmiotom trzecim, w tym odbiorcom zlokalizowanym w Polsce. Całość działań związanych z zarządzaniem kontraktami dotyczącymi zakupu (…) jest wykonywana przez category managerów mających siedzibę w Niderlandach. A. B.V. nie posiada w Polsce żadnej fizycznej ani operacyjnej obecności, a wszystkie działania są wykonywane z Niderlandów.

Na podstawie uzgodnień umownych z polską spółką operacyjną B. sp. z o.o. zamówienia zaopatrzeniowe są obsługiwane przez A. Dostawy towarów do polskiej spółki operacyjnej B. sp. z o.o., która jest jedynym klientem Spółki w Polsce, są organizowane przez A. i realizowane przez zewnętrznych dostawców usług transportowych. Spółka działa jako pośrednik pomiędzy dostawcami a polską spółką operacyjną, koordynując i zarządzając transakcjami pomiędzy obiema stronami z poziomu Niderlandów.

Na podstawie prognozowanego zapotrzebowania na (…), przekazywanego przez polską spółkę operacyjną, kontrakty zawierane są przez category managerów spółki A. B.V. Zamówienia wywoławcze (zlecenia zaopatrzeniowe A.) są obsługiwane przez funkcję Supply Chain w A. i przekazywane operatorowi logistycznemu (C.). C. odpowiada za planowanie transportu, organizację odbioru towarów od dostawców oraz dostarczenie ich do polskiej spółki operacyjnej. Wszelkie reklamacje są zgłaszane do A. i obsługiwane przez dział Vendor Assurance w Niderlandach. We współpracy z dostawcą A. zarządza procesem wyjaśniania i rozwiązywania reklamacji oraz zapewnia, że odpowiednie rozwiązanie zostanie przedstawione polskiej spółce operacyjnej. Wszystkie procesy kontraktowe i logistyczne są zarządzane centralnie z Niderlandów albo za pośrednictwem zewnętrznych usługodawców.

Wątpliwości Spółki dotyczą kwestii posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.

I tak, w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

W wyroku C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizowała na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały.

Z treści wniosku wynika, że Spółka prowadzi działalność polegającą na nabywaniu produktów typu (...) od międzynarodowych dostawców oraz ich dalszej odsprzedaży podmiotom powiązanym i/lub podmiotom trzecim, w tym odbiorcom zlokalizowanym w Polsce. A. B.V. nie posiada w Polsce żadnej fizycznej ani operacyjnej obecności, a wszystkie działania są wykonywane z Niderlandów. Spółka działa jako pośrednik pomiędzy dostawcami a polską spółką operacyjną, która jest jedynym klientem Spółki w Polsce, koordynując i zarządzając transakcjami pomiędzy obiema stronami z poziomu Niderlandów. Na podstawie prognozowanego zapotrzebowania na (…), przekazywanego przez polską spółkę operacyjną, kontrakty zawierane są przez category managerów spółki A. B.V. Zamówienia są obsługiwane przez funkcję Supply Chain w A. i przekazywane operatorowi logistycznemu (C.), który odpowiada za planowanie transportu, organizację odbioru towarów od dostawców oraz dostarczenie ich do polskiej spółki operacyjnej. Wszystkie procesy kontraktowe i logistyczne są zarządzane centralnie z Niderlandów albo za pośrednictwem zewnętrznych usługodawców.

Jednocześnie wszelkie kluczowe decyzje biznesowe dotyczące działalności Spółki, w szczególności decyzje strategiczne, decyzje zakupowe, negocjowanie i zawieranie umów, zarządzanie relacjami handlowymi, procesy fakturowania oraz księgowość, realizowane są poza terytorium Polski. A. B.V. nie posiada w Polsce żadnych przedstawicieli ani handlowców zajmujących się pozyskiwaniem nowych klientów. Polska spółka operacyjna B. sp. z o.o. zatrudnia jedną osobę, która wspiera działania zakupowe na rzecz A., osoba ta nie posiada jednak żadnych pełnomocnictw uprawniających do zawierania umów w imieniu A. BV.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie posiada na terytorium Polski ani zasobów osobowych ani rzeczowych. A. B.V. nie posiada w Polsce żadnej fizycznej ani operacyjnej obecności. Wszystkie działania są wykonywane z Niderlandów.

Spółka wskazała, że nie posiada w Polsce własnych pracowników ani personelu pozostającego do jej dyspozycji. Nie utrzymuje również stałej obecności osobowej na terytorium Polski. Wszelkie kluczowe decyzje biznesowe dotyczące działalności Spółki, w szczególności decyzje strategiczne, decyzje zakupowe, negocjowanie i zawieranie umów, zarządzanie relacjami handlowymi, procesy fakturowania oraz księgowość, realizowane są poza terytorium Polski.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie posiada w Polsce również zaplecza technicznego. Spółka nie posiada i nie wynajmuje w Polsce biur, magazynów, zakładów produkcyjnych ani innej infrastruktury technicznej. Spółka nie dysponuje na terytorium Polski powierzchnią magazynową ani logistyczną w sposób porównywalny do właściciela, najemcy lub podmiotu posiadającego trwały tytuł prawny do korzystania z takich zasobów.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

A. nie posiada w Polsce osoby prawnej ani fizycznej obecności. Jej klientem w Polsce jest lokalna spółka B. sp. z o.o. A. prowadzi działalność zakupową zarówno w Polsce, jak i poza jej granicami. Towary są dostarczane bezpośrednio od dostawców do polskiej spółki operacyjnej, a transport organizowany jest za pośrednictwem zewnętrznych operatorów logistycznych (którzy mogą mieć siedzibę w Polsce). Spółka wskazała, że polska spółka operacyjna B. sp. z o.o. zatrudnia jedną osobę, która wspiera działania zakupowe na rzecz A. Osoba ta nie posiada jednak żadnych pełnomocnictw uprawniających do zawierania umów w imieniu A. BV, a jej rola ta ogranicza się do zakupów (…) w ramach scentralizowanej działalności zakupowej zarządzanej z Niderlandów. Poza wspomnianą wcześniej osobą, A. nie korzysta w Polsce z żadnych zasobów osobowych ani technicznych podmiotów trzecich. Ponadto A. nie sprawuje kontroli nad takimi zasobami w Polsce.

Spółka nie zarządza także samodzielnie obiektami magazynowymi ani logistycznymi położonymi w Polsce. Jeżeli w związku z działalnością Spółki konieczne jest wykonanie czynności logistycznych dotyczących dostaw kierowanych do odbiorców w Polsce, czynności te są w całości powierzane niezależnym usługodawcom zewnętrznym. Usługi te mogą obejmować w szczególności organizację transportu. Spółka nie prowadzi w Polsce działalności magazynowej ani składowej i nie wykonuje samodzielnie czynności takich jak magazynowanie towarów, załadunek, rozładunek czy obsługa zapasów. Czynności te są realizowane przez podmioty trzecie na ich własną odpowiedzialność. Personel usługodawców zewnętrznych nie podlega kierownictwu Spółki, a Spółka nie sprawuje nad nim bieżącego nadzoru porównywalnego do nadzoru nad własnym personelem.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych ani osobowych. Wszystkie procesy kontraktowe i logistyczne są zarządzane centralnie z Niderlandów albo za pośrednictwem zewnętrznych usługodawców. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że zostało spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.

Tym samym Państwa stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i w konsekwencji nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.