Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.196.2026.3.GK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług dotyczący opodatkowania transakcji łańcuchowych dokonywanych w ramach eksportu towarów. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 15 czerwca 2026 r. (wpływ 15 czerwca 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. Sp. z o.o. (zwana dalej wymiennie „Spółką” lub „Wnioskodawcą”) z siedzibą w (...) powstała w 2014 r. Jako przedmiot przeważającej działalności wskazywana jest działalność agentów zajmujących się sprzedażą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych, sklasyfikowany pod numerem PKD: 46.17.Z. Ponadto, Spółka prowadzi również działalność obejmującą: (...) w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania, wreszcie pozostałą działalność wspomagającą prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie ze sprawozdaniem finansowym za ostatni zamknięty rok obrachunkowy, czyli ten kończący się na dzień 30 września 2025 r., ponad (…) przychodów Spółki pochodzi ze świadczenia usług na rzecz podmiotu zagranicznego. Przychody ze sprzedaży towarów i materiałów to pozostałe niespełna (…) ogółu przychodów, z czego sprzedaż na rzecz podmiotów zagranicznych stanowi jedynie nieco ponad (…) w odniesieniu do przychodów ze sprzedaży towarów i materiałów oraz zaledwie (…) w odniesieniu do łącznej wartości przychodów (ze sprzedaży towarów i usług).

Obecnie Wnioskodawca przewiduje rozszerzenie swojej działalności gospodarczej głównie w obszarze sprzedaży na eksport (...). Przy czym, z uwagi na to, że Spółka nie jest producentem tego (...), lecz musi je zakupić od polskiego dostawcy rozważany jest następujący model transakcji, w łańcuchu których Spółka ma zamiar wystąpić w roli sprzedawcy towarów na rzecz podmiotu zagranicznego. Przewiduje się następujący model transakcji obejmujący pięć kolejnych ogniw w łańcuchu dostaw:

(1) Pierwsze ogniwo w łańcuchu dostaw to polski producent, posługujący się polskim numerem identyfikacji dla potrzeb podatku VAT, zwany dalej: „Producentem”, który sprzedaje (...) (dalej ogólnie: „Towar”) na zasadzie EXW do Spółki (będącej drugim ogniwem w łańcuchu dostaw), zarejestrowanej dla potrzeb podatku VAT w Polsce (dostawa towarów na warunkach EXW (Ex Works/z zakładu) co oznacza, że sprzedawca (Producent) udostępni Towar kupującemu (Spółce) w swoim zakładzie, magazynie lub innym wskazanym miejscu, a cała dalsza organizacja transportu i ryzyko przechodzą na kupującego od momentu odbioru towaru.

(2) Następnie, nie odbierając jeszcze Towaru z magazynu Producenta, Spółka dokonuje dalszej sprzedaży zakupionego (na mocy transakcji nr 1) Towaru na rzecz francuskiego podmiotu gospodarczego, posługującego się francuskim numerem rejestracji dla potrzeb podatku VAT (zwanym dalej: „Nabywcą nr 1”), będącego w praktyce już trzecim ogniwem w łańcuchu dostaw. Również ta transakcja odbywa się na warunkach EXW (Ex Works/z zakładu), z tym jednak zastrzeżeniem, że ten zakupiony od Spółki Towar pozostaje nadal w zakładzie/magazynie pierwotnego dostawcy (Producenta). Towar pozostaje tam dopóty, dopóki Nabywca Nr 1 nie otrzyma informacji o potrzebie wydania Towaru i organizacji jego transportu na zlecenie kolejnego ogniwa w łańcuchu dostaw.

(3) W kolejnym kroku bowiem francuski Nabywca Nr 1 sprzedaje, wciąż na warunkach EXW (Ex Works/z zakładu) Towar następnemu francuskiemu podatnikowi, zarejestrowanemu dla potrzeb podatku VAT we Francji (zwanemu dalej: „Nabywcą Nr 2”), będącego w praktyce już czwartym ogniwem w łańcuchu dostaw, przy czym Towar wciąż znajduje się w zakładzie/magazynie Producenta.

(4) Ostatnią transakcją w łańcuchu dostaw jest sprzedaż Towaru przez Nabywcę Nr 2 (czyli czwarte ogniwo w łańcuchu) do podmiotu prowadzącego działalność na terenie francuskiego departamentu zamorskiego (np. wyspa Reunion), zwanego dalej „Ostatecznym Odbiorcą”, będącego w praktyce ostatnim, to jest piątym ogniwem w łańcuchu dostaw. Sprzedaż realizowana pomiędzy Nabywcą Nr 1 i Nabywcą Nr 2 oraz Nabywcą Nr 2 i Ostatecznym Odbiorcą zakłada, że to Nabywca Nr 1 organizuje transport drogowy z magazynu Producenta do miejsca załadunku kontenera w Polsce (przeznaczonego do wywozu drogą morską z Polski). Natomiast sama procedura związana z odprawą kontenera (rozpoczęcie procedury wywozu Towaru z Polski) i transport morski mają być już zapewnione przez Nabywcę Nr 2 lub Ostatecznego Odbiorcę, który, co nie jest wykluczone, jest również zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT we Francji.

Z powyższego wynika zatem, że w łańcuchu czterech kolejnych dostaw Towaru uczestniczyć będzie pięć podmiotów – pięć ogniw w łańcuchu:

Producent – pierwsze (1) ogniwo w łańcuchu;

Spółka – drugie (2) ogniwo w łańcuchu;

Nabywca Nr 1– trzecie (3) ogniwo w łańcuchu;

Nabywca Nr 2 – czwarte (4) ogniwo w łańcuchu;

Ostateczny Odbiorca – piąte (5) ogniwo w łańcuchu.

Raz jeszcze należy podkreślić, że za transport Towaru z magazynu Producenta do miejsca załadunku kontenera w Polsce odpowiada tylko i wyłącznie Nabywca Nr 1. Od momentu przewozu Towaru z magazynu Producenta do miejsca w którym ma być Towar załadowany do kontenera, Towar nie będzie podlegał żadnej obróbce. Natomiast załadunek kontenera na statek, procedura związana z wywozem Towaru z Polski na terytorium zamorskie Francji (to wciąż terytorium należące do Francji i UE ale nie należące do unijnego obszaru dla potrzeb rozliczeń podatku od towarów i usług) oraz sam transport morski leżeć będą w wyłącznej gestii Nabywcy Nr 2 lub Ostatecznego Odbiorcy.

Z uwagi na to, że:

(i) to nie Spółka będzie organizować transport Towaru z magazynu Dostawcy, ale

(ii) transport ten, co istotne tylko na terenie Polski, zostanie zorganizowany przez Nabywcę Nr 1 (czyli w praktyce trzecie ogniwo w łańcuchu dostaw) na wyraźne zlecenie Nabywcy Nr 2 w związku ze sprzedażą przez Nabywcę Nr 2 na rzecz Ostatecznego Odbiorcy,

(iii) sama procedura związana z odprawą kontenera (rozpoczęcie procedury wywozu Towaru z Polski) i transport morski mają być już zapewnione przez Nabywcę Nr 2 lub Ostatecznego Odbiorcę,

- powstała wątpliwość co do tego, czy realizowana w ramach przedstawionego powyżej łańcucha czterech kolejnych dostaw, w których występować będzie 5 różnych podmiotów gospodarczych (ogniw w łańcuchu), sprzedaż jaką Wnioskodawca zrealizuje na rzecz Nabywcy Nr 1 będzie mogła zostać potraktowana jako tak zwany „eksport pośredni”, a tym samym czy Spółka, do przedmiotowej sprzedaży będzie mogła zastosować stawkę podatku VAT 0%.

W uzupełnieniu wniosku:

1)  Kiedy będzie miała miejsce przedmiotowa dostawa towarów, proszę wskazać okres, datę?

Wnioskodawca odpowiedział, że przewiduje, że przedmiotowa dostawa towarów ma się rozpocząć w pierwszym kwartale 2027 r.

2)  W opisie sprawy wskazano, że „transport, co istotne tylko na terenie Polski, zostanie zorganizowany przez Nabywcę 1 (czyli w praktyce trzecie ogniwo w łańcuchu dostaw) na wyraźne zlecenie Nabywcy 2 w związku ze sprzedażą przez Nabywcę 2 na rzecz Ostatecznego Odbiorcy”, poproszono zatem o wskazanie:

a)  czy Nabywca 2 będzie zawierał umowę lub dokonywał innych ustaleń z Nabywcą z których będzie wynikało, że Nabywca 1 będzie działał na rzecz Nabywcy 2,

b)  kto będzie odpowiedzialny za cały transport towarów od Producenta z Polski do Ostatecznego Odbiorcy,

c)  kto będzie miał zawartą umowę z przewoźnikiem/zewnętrzną firmą transportową na przewóz towarów od Producenta z Polski do momentu załadunku kontenera w Polsce oraz drogą morską z Polski do Ostatecznego Odbiorcy; na czyją rzecz będzie działał ten przewoźnik?

Wnioskodawca odpowiedział, że:

Ad a) – W doktrynie przeważa pogląd, że forma czynności prawnych powinna być rozumiana szeroko i oznaczać każdy z możliwych sposobów przejawu woli. Forma czynności prawnej stanowi postać komunikowania się, w szczególności ujawniania woli podmiotu o uregulowaniu stosunku prawnego. Forma jest zatem nośnikiem treści oświadczenia woli. W polskim prawie cywilnym obowiązuje zasada swobody formy oświadczenia woli. W art. 60 ustawy Kodeks cywilny wskazano bowiem, że z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli). Wola osoby może zatem zostać uzewnętrzniona w każdy dowolny sposób, a więc zarówno za pomocą znaków językowych (np. ustnie, pisemnie), jak i pozajęzykowych (np. gestu oznaczającego zgodę), ujawniający ją tak, że staje się dostatecznie zrozumiała dla adresata.

Konsekwentnie Wnioskodawca przewiduje, że Nabywca 2 będzie dokonywał stosownych ustaleń z Nabywcą 1, w szczególności albo w formie ustnej, albo w formie pisemnej, potwierdzających, że Nabywca 1 będzie działał na rzecz Nabywcy 2.

Ad b) - Nabywca 1 będzie odpowiedzialny za transport od Producenta do załadunku kontenera w Polsce, po zamknięciu i zaplombowaniu kontenera odpowiedzialność przechodzi na Nabywcę 2 lub Ostatecznego Odbiorcę - w zależności od tego kto finalnie będzie organizować transport.

Ad c) - Nabywca 1 będzie miał zawartą umowę z przewoźnikiem na transport Towaru od Producenta do załadunku kontenera w Polsce i przewoźnik będzie działał na jego rzecz. Od załadunku kontenera i transportu drogą morską z Polski do Ostatecznego Odbiorcy umowę z zewnętrzną firmą transportową będzie miał Nabywca 2 lub Ostateczny Odbiorca i to na ich rzecz będzie działał ten zewnętrzny przewoźnik.

3)  Kiedy/na terytorium jakiego kraju będzie następowała dostawa towarów (przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel) pomiędzy podmiotami występującymi w opisanej transakcji, proszę opisać?

Wnioskodawca odpowiedział, że przeniesienie prawa do rozporządzania Towarem (zdefiniowanym w pierwotnym wniosku o wydanie Interpretacji) jak właściciel, w opisanym ciągu kolejnych dostaw tego Towaru następować będzie głównie na terytorium Polski.

Odnosząc się jednak do każdej z dostaw z osobna, Wnioskodawca uprzejmie informuje, że:

·      przeniesienie prawa do rozporządzania Towarem w transakcji pomiędzy Producentem a Wnioskodawcą odbędzie się w Polsce,

·      przeniesienie prawa do rozporządzania Towarem w transakcji pomiędzy Wnioskodawcą a Nabywcą 1 odbędzie się w Polsce,

·      przeniesienie prawa do rozporządzania Towarem w transakcji pomiędzy Nabywcą 1 a Nabywcą 2 odbędzie się w Polsce.

·      przeniesienie prawa do rozporządzania Towarem w transakcji pomiędzy Nabywcą 2 a Ostatecznym Odbiorcą nastąpi w zależności od tego, kto będzie organizatorem transportu, i tak:

• jeśli transport morski organizować będzie Nabywca 2 to dostawa Towaru będzie mieć miejsce w miejscu przeznaczenia poza Polską, zasadniczo na wyspie Reunion;
• jeśli zaś transport morski organizować będzie Ostateczny Odbiorca to dostawa Towaru następować będzie na terenie Polski.

4)  Kto będzie widniał w dokumencie celnym jako eksporter, a kto jako importer, na kim będzie spoczywał obowiązek uiszczenia cła?

Wnioskodawca odpowiedział, że jeśli Nabywca 2 lub Ostateczny Odbiorca zorganizują transport morski to eksporterem będzie Nabywca 2 a importerem będzie Ostateczny Odbiorca. Cło na imporcie uiści Ostateczny Odbiorca. 

5)  Czy nabywając od polskiego Producenta towar, który będzie magazynowany u tego Producenta będziecie znali Państwo swojego Kontrahenta (Nabywcę 1 z Francji), czy będziecie mieli już zawartą umowę ze swoim Kontrahentem na dostawę tych towarów (ustną/pisemną lub ustalenia w innej formie np. zamówienie na konkretną partię towarów); czy też po zakupie towaru, który będzie magazynowany u Producenta będziecie Państwo dopiero poszukiwali Nabywcy na zakup tego towaru;? Proszę opisać zdarzenie.

Wnioskodawca odpowiedział, że zgodnie z przewidywaniami, już nabywając od polskiego Producenta Towar, który będzie następnie magazynowany u tego Producenta, Wnioskodawca będzie posiadała wiedzę co do Nabywcy 1 oraz planowanego przez niego zamówienia. Spółka chciałaby mieć już w tym czasie zawartą umowę ustną lub pisemną na dostawę tego Towaru, jaka miałaby nastąpić pomiędzy Spółką a Nabywcą 1. Planuje się, że Nabywca 1 wyśle najpierw zamówienie do Spółki, następnie Spółka zbada polski rynek, wyszuka Producenta, który będzie umiał sprostać surowym wymaganiom Nabywcy 1 i dopiero wówczas Spółka zakupi Towar (zgodnie ze specyfikacją od Nabywcy 1) od Producenta na zasadzie EXW.

6)  Jaki będzie odstęp czasu pomiędzy dostawą (sprzedażą) towarów, a ich wywozem z kraju przez Nabywcę 1 i Nabywcę 2 lub Ostatecznego Odbiorcę?

Wnioskodawca odpowiedział, że zakłada, że czas pomiędzy dostawą towarów, a ich wywozem z kraju (Polski) będzie wynosił do 4 tygodni. Czas ten będzie zależny od dostępności Towaru u Producenta, dostępności kontenerów oraz ewentualnych opóźnień statków.

7)  Jakie konkretnie dokumenty potwierdzające wywóz towarów z Polski na terytorium zamorskie Francji będziecie Państwo posiadali – proszę wymienić, w tym wskazać, czy będziecie Państwo posiadali dokument CC599C?

Wnioskodawca odpowiedział, że będzie posiadał dokument CC599C z zastosowaniem kodu 4PL06 w którym będzie wskazany numer faktury oraz numer NIP Wnioskodawcy.

Pytania

1)  Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca ma prawo potraktować transakcję zbycia Towaru na rzecz Nabywcy Nr 1 jako tak zwany eksport pośredni, a tym samym zastosować stawkę podatku VAT 0%?

2)  Czy dla potwierdzenia zasadności zastosowania stawki VAT 0% do transakcji realizowanej przez Wnioskodawcę na rzecz Nabywcy Nr 1 wystarczające będzie, gdy Spółka zgromadzi do wystawionej dla Nabywcy Nr 1 faktury łącznie następujące dokumenty: (i) otrzymany (poza systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych) jako załącznik do poczty elektronicznej (od Nabywcy Nr 1 lub Nabywcy Nr 2 względnie od Ostatecznego Odbiorcy) dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych (CC599C) potwierdzający wywóz Towarów objętych fakturą wystawioną przez Spółkę dla Nabywcy Nr 1; (ii) zapłata za fakturę wystawioną dla Nabywcy Nr 1; (iii) oświadczenie Ostatecznego Odbiorcy potwierdzające odbiór Towarów wskazanych na fakturze?

Państwa stanowisko w sprawie

Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 1

Stosownie do postanowień ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: Ustawa) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (dalej: VAT) podlega między innymi eksport towarów.

Art. 2 pkt 8 Ustawy stanowi, że ilekroć w jej dalszych przepisach mówi się o eksporcie towarów, to rozumie się przez to dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:

a)  dostawcę lub na jego rzecz, lub

b)  nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz,

jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

W planowanym przedsięwzięciu, nie ulega wątpliwości, że Towar jest przeznaczony do wywozu na rzecz Ostatecznego Odbiorcy posadowionego co prawda na terytorium kraju należącego do Unii Europejskiej (Francji), ale terytorium o szczególnym statusie administracyjno-prawnym. To tak zwane terytorium zamorskie Francji. To wciąż terytorium należące do Francji i UE ale nie należy ono do unijnego obszaru dla potrzeb rozliczeń VAT. Dla potrzeb podatku VAT bowiem niektóre terytoria poszczególnych państw członkowskich traktuje się jako wyłączone z terytorium Unii Europejskiej, w tym francuskie terytoria, o których mowa w art. 349 i art. 355 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej - z Republiki Francuskiej.

Zgodnie z ugruntowanym w doktrynie poglądem dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju (Polski) poza terytorium Unii Europejskiej przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz zwykło się nazywać „eksportem pośrednim”.

Ustawodawca definiując, bowiem pojęcie eksportu towarów, dokonał swoistego rodzaju rozróżnienia sytuacji, gdy będący przedmiotem wywozu towar jest wywożony przez dostawcę lub na jego rzecz, oraz, gdy wywóz ten jest dokonywany przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz. Sytuacja kiedy eksporter lub podmiot przez niego upoważniony sam dokonuje wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej - stanowi tzw. eksport bezpośredni. Eksport pośredni natomiast ma miejsce wówczas, gdy wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, w wykonaniu dostawy towarów, jest dokonywany przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium Polski lub na jego rzecz.

Aby zatem uznać daną czynność za eksport pośredni towarów muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki:

·      ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego rzecz,

·      wywóz towarów musi być potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych.

Odnosząc powyższe do przedstawionego schematu planowanego zdarzenia przyszłego nie ulega wątpliwości, że miejscem docelowym będącego przedmiotem kolejnych transakcji sprzedaży Towaru ma być terytorium zamorskie Francji czyli terytorium wyłączone z jurysdykcji unijnych przepisów dotyczących VAT. Innymi słowy, dla potrzeb rozliczeń VAT terytorium zamorskie Francji jest traktowane jako wyłączone z terytorium Unii Europejskiej.

Z uwagi jednak na to, że zanim Towar trafi do Ostatecznego Odbiorcy będzie przedmiotem kolejnych transakcji sprzedaży konieczne jest odwołanie się do treści jakie niesie ze sobą przepis art. 22 Ustawy. W myśl art. 22 ust. 1 pkt 1 Ustawy, miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy. Jak stanowi pkt 3 tej regulacji, miejscem dostawy towarów niewysyłanych ani nietransportowanych jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.

Z kolei, w art. 22 ust. 2 Ustawy zapisano, że w przypadku, gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.

Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 2a Ustawy, w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2 tego przepisu, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę, który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego dostawie.

Zgodnie z brzmieniem art. 22 ust. 3 Ustawy, w przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e tego przepisu, dostawę towarów, która:

1)  poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;

2)  następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.

Mając na względzie powołane powyżej przepisy należy stwierdzić, że odnoszą się one wprost do sytuacji, kiedy towar jest wysyłany (transportowany) przez nabywcę dokonującego również jego dostawy, czyli podmiot kupujący towar i sprzedający ten sam towar. W takim przypadku ustawodawca wskazał, że transport (wysyłka) przyporządkowane są dostawie realizowanej dla tego właśnie nabywcy (zasada ogólna). Zasada ta jest domniemaniem, które może zostać obalone w przypadku, gdy z warunków dostawy wynika, że transport (wysyłkę) należy przyporządkować dostawie realizowanej przez tego nabywcę.

Dla ustalenia, której dostawie należy przypisać wysyłkę lub transport (którą dostawę traktować jako tzw. dostawę ruchomą) kluczowe jest zatem rozstrzygnięcie dwóch kwestii. Po pierwsze, który z podmiotów uczestniczących w transakcji jest odpowiedzialny za wysyłkę lub transport towarów (a więc, który z podmiotów organizuje transport). Po drugie, w przypadku, gdy podmiotem odpowiedzialnym za wysyłkę lub transport towarów jest nabywca będący jednocześnie dostawcą tych samych towarów (a więc podmiot występujący „w środku łańcucha”), na jakich warunkach została dokonana dostawa wykonywana przez ten podmiot.

Przepisy Ustawy nie definiują jakie „warunki dostawy” należy wziąć pod uwagę, aby móc uznać, że nie ma zastosowania zasada ogólna. Na gruncie jednak obecnej praktyki organów podatkowych, za warunki dostaw, o których mowa powyżej, uznać należy w szczególności okoliczności, w ramach których dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzenia towarem jak właściciel pomiędzy pośrednikiem organizującym transport oraz jego nabywcą. Jeżeli przeniesienie prawa do rozporządzenia towarem jak właściciel następuje pomiędzy pośrednikiem (podmiotem organizującym transport) i jego nabywcą już w państwie zakończenia wysyłki (w państwie trzecim), wówczas należy uznać, że zasada ogólna nie zostaje obalona, a tym samym wysyłkę należy przypisać do dostawy dokonywanej do tego pośrednika.

Stanowisko takie zostało ukształtowane pod wpływem wyroku TSUE z dnia 16 grudnia 2010 r., Euro Tyre Holding BV (C-430/09), w którym wskazano: „Jeżeli towar jest przedmiotem dwóch następujących po sobie dostaw między różnymi podatnikami, działającymi w takim charakterze, ale jednocześnie jest przedmiotem tylko jednego transportu wewnątrzwspólnotowego, ustalenie czynności, której należy przypisać ten transport, tj. pierwszej lub drugiej dostawy (...) - następuje w świetle całościowej oceny wszystkich okoliczności sprawy w celu ustalenia, która z tych dwóch dostaw spełnia wszystkie przesłanki związane z dostawą wewnątrzwspólnotową. W okolicznościach takich jak rozpatrywane przez sąd krajowy, w których pierwszy nabywca, jaki uzyskał prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na terytorium państwa członkowskiego pierwszej dostawy, wskazuje na zamiar przetransportowania tego towaru do innego państwa członkowskiego i przedstawia swój numer identyfikacyjny nadany do celów podatku od wartości dodanej przez to ostatnie państwo, transport wspólnotowy powinien zostać przypisany pierwszej dostawie, pod warunkiem że prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na drugiego nabywcę w państwie członkowskim przeznaczenia transportu wewnątrzwspólnotowego. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy warunek ten jest spełniony w rozpatrywanym przezeń sporze”.

Biorąc pod uwagę fakt, że na gruncie ukształtowanych poglądów, prezentowanych w indywidualnych interpretacjach przepisów prawa podatkowego, przez podmiot wysyłający lub transportującego towar rozumie się tego uczestnika dostawy łańcuchowej, który planuje i koordynuje poszczególne etapy transportu oraz jest odpowiedzialny za techniczne i organizacyjne aspekty związane z organizacją transportu, bez względu na to, który podmiot formalnie opłaca transport lub też jest bezpośrednią stroną umowy z przedsiębiorstwem transportowym, to czynności związane z organizacją transportu, przesądzają o tym, kto powinien zostać uznany za podmiot organizujący transport.

Odnosząc powyższe do planowanego zdarzenia przyszłego, skoro dostawę towarów, która poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów, to należałoby uznać że skoro to Nabywca Nr 1 jest organizatorem transportu Towaru do miejsca załadunku kontenera w Polsce, czyli do miejsca z którego nastąpi następnie załadunek kontenera na statek oraz procedura wywozu drogą morską poza obszar jurysdykcji Unii Europejskiej w odniesieniu do VAT to ruchomy charakter transakcji należałoby przypisać sprzedaży realizowanej przez Spółkę na rzecz Nabywcy Nr 1. A to by oznaczało, że przy założeniu zgromadzenia przez Spółkę odpowiedniej dokumentacji potwierdzającej ostateczny wywóz Towaru z Polski spełnione zostałyby przesłanki do uznania transakcji sprzedaży Towaru pomiędzy Spółką i Nabywcą Nr 1 jako przywoływanego już w treści niniejszego wniosku eksportu pośredniego.

W wyroku z 26 lipca 2017 r., sygn. C-386/16, w sprawie Toridas UAB (dotyczącym wprawdzie transportu wewnątrzwspólnotowego, jednak wskazującym na znaczenie przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel), Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził: „(...) W odniesieniu do transakcji tworzących (...) łańcuch dwóch następujących po sobie dostaw, w ramach których ma miejsce tylko jeden transport wewnątrzwspólnotowy, z orzecznictwa Trybunału wynika, po pierwsze, że ów transport może być przypisany tylko jednej z tych dwóch dostaw, która zatem - jako jedyna - zostanie zwolniona z opodatkowania na mocy art. 138 ust. 1 dyrektywy VAT (zob. podobnie wyrok z dnia 6 kwietnia 2006 r., EMAG Handel Eder, C-245/04, EU:C:2006:232, pkt 45). Po drugie, w celu ustalenia, do której z tych dwóch dostaw należy przypisać transport wewnątrzwspólnotowy, należy dokonać całościowej oceny wszystkich szczególnych okoliczności sprawy (zob. podobnie wyroki: z dnia 16 grudnia 2010 r., Euro Tyre Holding, C-430/09, EU:C:2010:786, pkt 27; z dnia 27 września 2012 r., VSTR, C-587/10, EU:C:2012:592, pkt 32). Na podstawie tej oceny należy w szczególności ustalić, w którym momencie doszło do drugiego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz końcowego nabywcy. W rzeczywistości bowiem w sytuacji, w której drugie przeniesienie tego prawa, czyli druga dostawa, miało miejsce przed transportem wewnątrzwspólnotowym, transport ten nie może zostać przypisany pierwszej dostawie na rzecz pierwszego nabywcy (zob. podobnie wyrok z dnia 27 września 2012 r., VSTR, C-587/10, EU:C:2012:592, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo). W przypadku dwóch następujących po sobie dostaw, w ramach których ma miejsce tylko jeden transport wewnątrzwspólnotowy, w celu ustalenia, do której z tych dwóch dostaw należy przypisać transport wewnątrzwspólnotowy, należy zbadać, czy do wskazanego transportu doszło po drugiej dostawie.

Gdyby tak było, jedynie druga dostawa powinna zostać uznana za wewnątrzwspólnotową dostawę i w danym przypadku korzystałaby ona ze zwolnienia przewidzianego w art. 138 ust. 1 dyrektywy VAT”.

Mając na względzie powyższe w ocenie Spółki transakcja sprzedaży Towaru na rzecz Nabywcy Nr 1 powinna być kwalifikowana jako eksport pośredni a tym samym przy założeniu zgromadzenia odpowiedniej dokumentacji potwierdzającej wywóz Towarów z Polski do terytorium zamorskiego Francji Spółka powinna móc zastosować do realizowanej w ramach zdarzenia przyszłego transakcji sprzedaży stawkę podatku VAT 0%.

Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 2

W eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a (a więc w eksporcie bezpośrednim), stawka podatku wynosi 0% - art. 41 ust. 4 ustawy. Stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5, pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej - art. 41 ust. 6 ustawy.

Zgodnie z art. 41 ust. 6a ustawy, dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w szczególności:

1)  dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ celny wydruk tego dokumentu;

2)  dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli zapewniona jest jego autentyczność;

3)  zgłoszenie wywozowe w formie papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.

Stosownie do postanowień zawartych w art. 41 ust. 7 Ustawy jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 6, nie został spełniony, podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za dany okres rozliczeniowy, lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0%, pod warunkiem otrzymania dokumentu wymienionego w ust. 6 przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres. W przypadku nieotrzymania tego dokumentu w terminie określonym w zdaniu poprzednim mają zastosowanie stawki właściwe dla dostawy tego towaru na terytorium kraju.

Otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej w terminie późniejszym niż określony w ust. 6 i 7 upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument.

Co jednak istotne przywołane powyżej przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b (czyli przy eksporcie pośrednim), jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, otrzymał dokument, o którym mowa w ust. 6, z którego wynika tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się odpowiednio.

W świetle zatem powyższych uregulowań zastosowanie 0% stawki w eksporcie towarów jest możliwe pod warunkiem, że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument, który jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, a w przypadku eksportu pośredniego dokument, który potwierdza wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, i z którego wynika tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu.

Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca nie będzie sam organizować wysyłki (procedury wywozu Towarów z Polski na obszar poza UE). Transport towarów z zakładu Producenta do miejsca załadunku kontenera w Polsce organizować będzie Nabywca NR 1 czyli ten, dla kogo Spółka wystawi fakturę sprzedaży Towaru. Odbiorcą końcowym będzie Ostateczny Odbiorca z siedzibą na obszarze terytorium zamorskiego Francji. Nie ulega więc wątpliwości, że Towar wskutek tych wszystkich czterech dostaw ostatecznie ma trafić na obszar terytorium zamorskiego Francji, czyli dla potrzeb VAT poza UE. Odprawą kontenera jednak (rozpoczęcie procedury wywozu Towaru z Polski) i transportem morskim ma się zająć Nabywcę Nr 2 lub Ostateczny Odbiorca. Konsekwentnie to nie Nabywca Nr1 ani tym bardziej Wnioskodawca nie będą adresatami dokumentów celnych.

Raz jeszcze powracając do ustawowego wymogu zgromadzenia odpowiedniej dokumentacji, dla zastosowania stawki 0% przy eksporcie pośrednim wymagany jest dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej czyli w szczególności:

• dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ celny wydruk tego dokumentu,
• dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany, poza tym systemem, jeżeli zapewniona jest jego autentyczność,
• zgłoszenie wywozowe w formie papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.

W praktyce, najczęściej stosowanym i preferowanym przez organy celne i podatkowe dokumentem jest elektroniczny komunikat IE 599, a od 31 października 2024 r. jego następca - komunikat CC599C, co wynika z uruchomienia nowych systemów AES/ECS2 PLUS. Pomimo zmiany nomenklatury, rola tego dokumentu pozostaje niezmienna - ma on stanowić formalne potwierdzenie zamknięcia procedury wywozowej.

Konsekwentnie zatem w oparciu o powołane przepisy, Spółka stoi na stanowisku, ze jeśli dla potrzeb uwierzytelnienia charakteru „eksportu pośredniego” dla transakcji jakiej dokona na rzecz Nabywcy Nr 1 zgromadzi następującą dokumentację (wszystkie dokumenty):

 i.        faktura wystawiona dla Nabywcy Nr 1 obejmująca specyfikację Towaru,

ii.        otrzymany (poza systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych) jako załącznik do poczty elektronicznej (od Nabywcy Nr 1 lub Nabywcy Nr 2 względnie od Ostatecznego Odbiorcy) dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych (CC599C) potwierdzający wywóz Towarów objętych fakturą wystawioną przez Spółkę dla Nabywcy Nr 1,

iii.       zapłata za fakturę wystawioną dla Nabywcy Nr 1,

iv.       oświadczenie Ostatecznego Odbiorcy potwierdzające odbiór Towarów wskazanych na fakturze,

będzie uprawniona do zastosowania stawki VAT 0% na dostawę Towarów jakiej dokona na rzecz Nabywcy Nr 1.

Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy opisany powyżej schemat łańcucha dostaw wypełnia znamiona tak zwanego „eksportu pośredniego” uprawniającego do zastosowania stawki podatku VAT 0% już na poziomie sprzedaży Towaru przez Spółkę na rzecz Nabywcy Nr 1 o ile tylko zgromadzona zostanie dokumentacja o której mowa była powyżej. Mając na względzie powyższe, uprzejmie proszę o potwierdzenie prawidłowości prezentowanych przez Wnioskodawcę stanowisk.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 1, 4 i pkt 5 ustawy:

Na mocy art. 2 pkt 3 ustawy:

Wskazać należy, że zasięg terytorialny Państw Członkowskich Unii Europejskiej uregulowany został w art. 52 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90 poz. 864/30) oraz w art. 349 i 355 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z 25 marca 1957 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90 poz. 864[2]).

Zgodnie z art. 1 Traktatu o Unii Europejskiej:

W myśl art. 52 Traktatu o Unii Europejskiej:

Stosownie do art. 349 Traktatu o Unii Europejskiej:

Na podstawie art. 355 Traktatu o Unii Europejskiej:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Zasady dotyczące określenia miejsca świadczenia przy dostawie towarów w przypadku transakcji łańcuchowych (szeregowych), tj. transakcji, w których występuje kilka podmiotów dokonujących obrotu tym samym towarem, przy czym towar trafia bezpośrednio od pierwszego do ostatniego podmiotu w łańcuchu zostały uregulowane w art. 22 ust. 1- 4 ustawy.

Stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy:

Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy:

Zatem, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport). Z uwagi na to, że dokonywane jest tylko jedno przemieszczenie towarów, to tylko jedna dostawa może być uznana za dostawę „ruchomą” towarów, pozostałe zaś są dostawami „nieruchomymi”.

Zgodnie z art. 22 ust. 2a ustawy:

Na podstawie art. 22 ust. 2e ustawy, stanowi, że:

Przepis art. 22 ust. 3 ustawy wskazuje, że:

W myśl tego przepisu wszystkie transakcje realizowane przed dostawą ruchomą (do której przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w państwie, z którego towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy mające miejsce po transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia towaru. Sama transakcja ruchoma będzie generowała po stronie dostawcy eksport towaru, a po stronie nabywcy import towaru.

Zatem kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport) więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy (dostawa nieruchoma).

Z treści art. 22 ust. 2a ustawy wynika, że w przypadku gdy np. drugi z podmiotów biorących udział w transakcji łańcuchowej organizuje transport towarów, transport ten jest przyporządkowany dostawie dokonanej dla tego nabywcy (dostawa ruchoma).

Dodatkowo w ww. przepisie wskazano, że jeżeli z przeprowadzonej analizy warunków dostawy wyniknie, że wysyłkę należy przyporządkować dostawie dokonywanej przez drugi w kolejności podmiot, to tylko wtedy dostawę ruchomą bezwzględnie należy przypisać jego dostawie, a wyłączona jest możliwość przyporządkowania wysyłki dla dostawy dokonywanej na rzecz tego nabywcy.

Przez warunki dostawy, o których mowa w art. 22 ust. 2a ustawy należy rozumieć w szczególności warunki (okoliczności), wedle których dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzenia towarem jak właściciel pomiędzy stronami. Ustawodawca nawiązuje w tym przepisie przede wszystkim do definicji dostawy zawartej w art. 7 ust. 1 ustawy.

Należy tutaj wskazać, że z uwagi na obowiązujący art. 22 ust. 2e ustawy, art. 22 ust. 2a ustawy nie będzie miał zastosowania w przypadku, gdy podmiotem dokonującym transportu jest pierwszy lub ostatni podmiot w łańcuchu dostaw i towar jest transportowany z Polski do kraju trzeciego. W sytuacji gdy transportu towarów dokonuje pierwszy dostawca, transport towarów należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez tego dostawcę (pierwszej dostawie w ramach łańcucha dostaw). Natomiast w przypadku gdy transportu dokonuje ostatni nabywca, transport towarów należy przyporządkować dostawie dokonanej na rzecz tego nabywcy (ostatniej dostawie w łańcuchu). W tych dwóch przypadkach ustawodawca nie wskazał na możliwość przypisywania transportu innym dostawom ze względu na warunki dostawy. Oznacza to, że warunki dostawy w tych sytuacjach w ogóle nie mają znaczenia. W przeciwnym razie przepis ten nie miałby racji bytu.

Należy także wskazać, że o przypisaniu transportu do danej transakcji, a w konsekwencji potraktowaniu jej jako transgranicznej, nie decyduje wola kontrahentów lecz okoliczności faktyczne w jakich przeprowadzona została dana transakcja.

W tym miejscu należy odnieść się do wyroku z 16 grudnia 2010 r. w sprawie C-430/09 Euro Tyre Holding BV, TSUE wskazał, że w sytuacji gdy towar jest wysyłany lub transportowany od pierwszego dostawcy do ostatecznego nabywcy przez podmiot pośredniczący, dla oceny która transakcja skutkuje wysyłką lub transportem towarów kluczowe jest określenie, gdzie podmiot pośredniczący przenosi prawo do dysponowania towarem jak właściciel na tego ostatecznego nabywcę. W wyroku tym TSUE stwierdził: „Jeżeli towar jest przedmiotem dwóch następujących po sobie dostaw między różnymi podatnikami, działającymi w takim charakterze, ale jednocześnie jest przedmiotem tylko jednego transportu wewnątrzwspólnotowego, ustalenie czynności, której należy przypisać ten transport, tj. pierwszej lub drugiej dostawy (...) następuje w świetle całościowej oceny wszystkich okoliczności sprawy w celu ustalenia, która z tych dwóch dostaw spełnia wszystkie przesłanki związane z dostawą wewnątrzwspólnotową.

W okolicznościach takich jak rozpatrywane przez sąd krajowy, w których pierwszy nabywca, jaki uzyskał prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na terytorium państwa członkowskiego pierwszej dostawy, wskazuje na zamiar przetransportowania tego towaru do innego państwa członkowskiego i przedstawia swój numer identyfikacyjny nadany do celów podatku od wartości dodanej przez to ostatnie państwo, transport wspólnotowy powinien zostać przypisany pierwszej dostawie, pod warunkiem że prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na drugiego nabywcę w państwie członkowskim przeznaczenia transportu wewnątrzwspólnotowego (…).”

Odnośnie ww. wyroku należy wyjaśnić, że stwierdzenie Trybunału, zgodnie z którym rozpoznanie dostawy ruchomej zależy od tego w którym państwie będzie miało przeniesienie prawa do dysponowania towarem jak właściciel pomiędzy pierwszym nabywcą a drugim nabywcą nie oznacza, że przy analizie transakcji łańcuchowych bez znaczenia jest moment (miejsce) przeniesienia prawa do dysponowania towarem jak właściciel pomiędzy pierwszym dostawcą a drugim dostawcą (pierwszym nabywcą).

Wyrok ten został wydany w kontekście sprawy, gdzie podmiot pośredniczący (pierwszy nabywca, drugi dostawca) uzyskał prawo do dysponowania towarem jak właściciel w kraju rozpoczęcia wysyłki i zbył to prawo w kraju zakończenia wysyłki. Dlatego też w tej sprawie najważniejsze, dla rozpoznania dostawy ruchomej, było określenie miejsca ostatniej dostawy. Albowiem gdyby druga dostawa miała miejsce również w kraju rozpoczęcia wysyłki to ona miałaby charakter dostawy ruchomej (dopiero po niej nastąpiłby wywóz). A contrario w sytuacji gdy pierwsza dostawa ma miejsce w kraju zakończenia wysyłki, to jak wynika z wyroku C-245/04, druga dostawa również będzie miała miejsce w kraju zakończenia wysyłki, co siłą rzeczy będzie nadawało jej nieruchomy charakter.

Zatem odczytując wyrok C-430/09 należy wskazać, że w wyroku tym Trybunał analizował jaki wpływ na rozpoznanie dostawy ruchomej ma okoliczność, w którym państwie następuje przeniesienie prawa do dysponowania towarem jak właściciel pomiędzy uczestnikami transakcji łańcuchowej. W tej konkretnej sprawie kluczowym dla rozpoznania dostawy ruchomej, było określenie miejsca ostatniej dostawy (gdyby druga dostawa miała miejsce również w kraju rozpoczęcia wysyłki to ona miałaby charakter dostawy ruchomej - ponieważ dopiero po niej nastąpiłby wywóz - gdyby natomiast pierwsza dostawa miała miejsce w kraju zakończenia wysyłki, to druga dostawa również miałaby miejsce w kraju zakończenia wysyłki, co nadawałoby jej nieruchomy charakter). Zatem odczytując wyrok C-430/09 należy mieć na uwadze specyfikę transakcji w odniesieniu do której został wydany i tylko w odniesieniu do transakcji o tym samym przebiegu należy odczytać go literalnie. Natomiast w przypadku transakcji o odmiennym przebiegu należy go odczytać adekwatnie do sytuacji.

Odnośnie określenia, która z dostaw w łańcuchu jest dostawą ruchomą - to jak zauważono w przytoczonym wyroku TSUE C-430/09 - oprócz kwestii organizacji transportu, znaczenie ma miejsce, w którym kraju dochodzi do przeniesienia prawa do dysponowania towarem jak właściciel pomiędzy uczestnikami transakcji.

Powyższe orzeczenia dotyczą wprawdzie spraw, w których w ramach transakcji łańcuchowej była realizowana wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, niemniej jednak zasady określania dostawy „ruchomej”, tj. dostawy, do której przyporządkowuje się transport, bez wątpienia należy stosować również w odniesieniu do transakcji, w ramach których dochodzi do wywozu towarów poza terytorium UE.

Zgodnie z art. 36a Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE.L 2006 Nr 347, str. 1):

Mając zatem na uwadze powyższe wskazać należy, że z uwagi na fakt, iż na podstawie ww. Traktatów, Wyspa Reunion nie stanowi terytorium państwa wchodzącego w skład terytorium Unii Europejskiej, to dostawy towarów dokonywane z terytorium kraju na terytorium tej wyspy traktowane są jak eksport towarów. W tym miejscu należy zdefiniować co należy rozumieć przez eksport towarów. Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy:

Ustawodawca definiując pojęcie eksportu towarów, dokonał rozróżnienia sytuacji gdy będący przedmiotem wywozu towar jest wywożony przez dostawcę lub na jego rzecz, czy przez nabywcę mającego siedzibę poza Polską, lub na jego rzecz. Sytuacja, kiedy dostawca lub podmiot przez niego upoważniony sam dokonuje wywozu towarów z Polski poza terytorium Unii stanowi tzw. eksport bezpośredni (art. 2 pkt 8 lit. a ustawy). Natomiast eksport pośredni ma miejsce wówczas gdy wywóz towarów z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej, w wykonaniu dostawy towarów, jest dokonywany przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium Polski lub na jego rzecz (art. 2 pkt 8 lit. b ustawy).

Każdorazowo jednak, aby uznać daną czynność za eksport towarów muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki:

• ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport bezpośredni) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego rzecz (eksport pośredni),
• wywóz towarów musi być potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych.

Zatem dla uznania danej czynności za eksport towarów niezbędne jest dokonanie dostawy towarów, czyli przeniesienie na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, oraz w wyniku tej dostawy wysłanie lub transport towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Niezaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 2 pkt 8 ustawy powoduje, że nie dochodzi do eksportu towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Należy dodać, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie odnoszą się do pojęcia eksportera i jego rozumienia czy definicji w prawie celnym. Istotnym z punktu widzenia przepisów art. 2 pkt 8 ustawy w aspekcie podmiotowym jest jedynie to, kto dokonuje wywozu – dostawca (lub podmiot działający na jego rzecz), czy też nabywca mający siedzibę poza terytorium kraju (lub podmiot działający na jego rzecz). Okoliczność, kto widnieje jako nadawca (zgłaszający) w dokumencie celnym, sama w sobie nie przesądza o uznaniu tego podmiotu za dokonującego eksportu w rozumieniu ustawy.

W tym miejscu podkreślić należy, że zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi. Czynnościami, które korzystają z obniżonej stawki podatku od towarów i usług jest eksport towarów wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Stosownie do art. 41 ust. 4 ustawy:

Przy czym, zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy:

W myśl art. 41 ust. 6a ustawy:

Ponadto, na podstawie art. 41 ust. 11 ustawy:

Aby możliwe było opodatkowanie eksportu towarów stawką podatku w wysokości 0%, konieczne jest spełnienie warunku dotyczącego otrzymania przez podmiot potwierdzenia wywozu towarów przez organ celny określony w przepisach celnych. Spełnienie tego warunku ma gwarantować, że faktycznie wystąpił eksport towarów w myśl art. 2 pkt 8 ustawy skutkujący wywozem towarów z terytorium Polski. Otrzymanie odpowiedniego dokumentu „urzędowego” zapobiegnie sprzedaży towarów, która to sprzedaż mogłaby być faktycznie nieopodatkowana w sytuacji braku wywozu towarów i zastosowania preferencyjnej stawki 0%.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy, możliwość zastosowania stawki 0% do eksportu towarów uwarunkowana jest posiadaniem, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, dokumentu potwierdzającego wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Zatem, aby mogli Państwo opodatkować sprzedaż stanowiącą eksport towarów stawką podatku w wysokości 0% - muszą Państwo posiadać dokument, który w sposób jednoznaczny potwierdza, że wysyłane towary opuściły terytorium Unii Europejskiej. Przykładowy katalog takich dokumentów wymieniony został w art. 41 ust. 6a ustawy. Przy tym, zauważyć należy, że nie jest to katalog zamknięty, na co wskazuje użyty w tym przepisie zwrot „w szczególności”, nie można uznać, że jakikolwiek dokument potwierdzający wywóz towarów lub ich dostawę na terytorium państwa trzeciego, oznacza spełnienie warunku, o którym mowa w ww. przepisie.

Zatem, dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium UE jest:

• elektroniczny komunikat CC599C obowiązujący od 31 października 2024 r. otrzymany w systemie AES/ECS2 PLUS,
• wydruk ww. komunikatu potwierdzony przez właściwy organ celny,
• elektroniczny komunikat CC599C otrzymany poza systemem AES/ECS2 PLUS, jeżeli jego autentyczność jest zapewniona.

Dokumentem, o którym mowa w art. 41 ust. 6a ustawy uprawniającym do zastosowania stawki 0% przy eksporcie towarów będzie również zgłoszenie wywozowe w formie papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym lub kopia takiego zgłoszenia potwierdzona przez właściwy urząd celny.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca ma siedzibę w (...) i jest zarejestrowany dla potrzeb podatku VAT w Polsce. Jako przedmiot przeważającej działalności wskazywana jest działalność agentów zajmujących się sprzedażą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych. Ponadto Wnioskodawca prowadzi również działalność obejmującą: (...) w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania, wreszcie pozostałą działalność wspomagającą prowadzenie działalności gospodarczej. Obecnie Wnioskodawca przewiduje rozszerzenie swojej działalności gospodarczej głównie w obszarze sprzedaży na eksport (...). Przedmiotowa dostawa towarów ma się rozpocząć w pierwszym kwartale 2027 r. Z uwagi na to, że Wnioskodawca nie jest producentem tego (...), lecz musi je zakupić od polskiego dostawcy rozważany jest następujący model transakcji, w łańcuchu których Wnioskodawca ma zamiar wystąpić w roli sprzedawcy towarów na rzecz podmiotu zagranicznego.

Przewiduje się następujący model transakcji obejmujący pięć kolejnych ogniw w łańcuchu dostaw: polski Producent, posługujący się polskim numerem identyfikacji dla potrzeb podatku VAT sprzedaje (...) na zasadzie EXW do Wnioskodawcy. Polski Producent udostępni Towar Wnioskodawcy w swoim zakładzie, magazynie lub innym wskazanym miejscu, a cała dalsza organizacja transportu i ryzyko przechodzą na kupującego od momentu odbioru towaru. Przeniesienie prawa do rozporządzania Towarem w transakcji pomiędzy Producentem a Wnioskodawcą odbędzie się w Polsce. Następnie, nie odbierając jeszcze Towaru z magazynu Producenta, Wnioskodawca dokonuje dalszej sprzedaży zakupionego Towaru na rzecz francuskiego podmiotu gospodarczego, posługującego się francuskim numerem rejestracji dla potrzeb podatku VAT (Nabywca nr 1). Również ta transakcja odbywa się na warunkach EXW, z tym jednak zastrzeżeniem, że ten zakupiony od Wnioskodawcy Towar pozostaje nadal w zakładzie/magazynie Producenta. Towar pozostaje tam dopóki Nabywca Nr 1 nie otrzyma informacji o potrzebie wydania Towaru i organizacji jego transportu na zlecenie kolejnego ogniwa w łańcuchu dostaw, tj. Nabywcy nr 2. Przeniesienie prawa do rozporządzania Towarem w transakcji pomiędzy Wnioskodawcą a Nabywcą 1 odbędzie się w Polsce. W kolejnym kroku francuski Nabywca Nr 1 sprzedaje, wciąż na warunkach EXW Towar następnemu francuskiemu podatnikowi, zarejestrowanemu dla potrzeb podatku VAT we Francji (Nabywca Nr 2), przy czym Towar wciąż znajduje się w zakładzie/magazynie Producenta. Przeniesienie prawa do rozporządzania Towarem w transakcji pomiędzy Nabywcą 1 a Nabywcą 2 odbędzie się w Polsce. Ostatnią transakcją w łańcuchu dostaw jest sprzedaż Towaru przez Nabywcę Nr 2 do podmiotu prowadzącego działalność na terenie francuskiego departamentu zamorskiego (np. wyspa Reunion) (Ostateczny Odbiorca). Przeniesienie prawa do rozporządzania Towarem w transakcji pomiędzy Nabywcą 2 a Ostatecznym Odbiorcą nastąpi w zależności od tego, kto będzie organizatorem transportu, i tak: jeśli transport morski organizować będzie Nabywca 2 to dostawa Towaru będzie mieć miejsce w miejscu przeznaczenia poza Polską, zasadniczo na wyspie Reunion, jeśli zaś transport morski organizować będzie Ostateczny Odbiorca to dostawa Towaru następować będzie na terenie Polski.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą wskazania czy Wnioskodawca ma prawo potraktować transakcję zbycia Towaru na rzecz Nabywcy Nr 1 jako tak zwany eksport pośredni, a tym samym zastosować stawkę podatku VAT 0% (pytanie nr 1) oraz czy dla potwierdzenia zasadności zastosowania stawki VAT 0% do transakcji realizowanej przez Wnioskodawcę na rzecz Nabywcy Nr 1 wystarczające będzie, gdy Wnioskodawca zgromadzi do wystawionej dla Nabywcy Nr 1 faktury łącznie następujące dokumenty (pytanie nr 2):

(i) otrzymany (poza systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych) jako załącznik do poczty elektronicznej (od Nabywcy Nr 1 lub Nabywcy Nr 2 względnie od Ostatecznego Odbiorcy) dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych (CC599C) potwierdzający wywóz Towarów objętych fakturą wystawioną przez Spółkę dla Nabywcy Nr 1;

(ii) zapłata za fakturę wystawioną dla Nabywcy Nr 1;

(iii) oświadczenie Ostatecznego Odbiorcy potwierdzające odbiór Towarów wskazanych na fakturze.

W pierwszej kolejności odnośnie reguł Incoterms na które wskazał Wnioskodawca należy wskazać, że decydujące znaczenie mają okoliczności sprawy, a nie warunki dostawy Incoterms. Ustawa o VAT, a dokładnie art. 7 ust. 1 ustawy definiujący pojęcie „dostawy towarów”, nie odwołuje się do warunków dostawy Incoterms, czy do cywilistycznych pojęć sprzedaży, w tym tytułu prawnego oraz przenoszenia ryzyka. Podkreślić należy, że uzgodnione warunki dostawy (np. Incoterms) mogą co prawda stanowić wskazówki, jednakże nie mają one decydującego znaczenia. Tym bardziej niezasadnym wydaje się, aby reguły Incoterms same w sobie miały przesądzać, gdzie przenoszone jest prawo do rozporządzania towarem jak właściciel i w którym państwie transakcja jest opodatkowana.

W sprawie będącej przedmiotem wniosku wynika, że Wnioskodawca będzie nabywał towary od polskiego Producenta posługującego się polskim numer identyfikacji podatkowej, a następnie będzie odsprzedawał je na rzecz francuskiego podmiotu posługującego się francuskim numerem identyfikacji (Nabywca nr 1). Nabywca nr 1 będzie sprzedawał towar następnemu francuskiemu podatnikowi, zarejestrowanemu dla potrzeb podatku we Francji (Nabywca nr 2). Nabywca nr 2 będzie sprzedawał towar do podmiotu prowadzącego działalność na terenie francuskiego departamentu zamorskiego (np. wyspa Reunion) (Ostateczny Odbiorca). Towar w pierwszej kolejności będzie transportowany z magazynu polskiego Producenta do miejsca załadunku kontenera w Polsce przez przewoźnika działającego na rzecz Nabywcy nr 1. Jednakże Nabywca nr 1 w zakresie transportu będzie dokonywał stosownych ustaleń w formie ustnej lub pisemnej z Nabywcą nr 2 potwierdzających, że Nabywca nr 1 będzie działał na rzecz Nabywcy nr 2. Następnie za załadunek towaru na statek i za transport towarów drogą morską do Ostatecznego Odbiorcy odpowiedzialny będzie Nabywca nr 2, który będzie miał zawartą umowę z zewnętrznym przewoźnikiem. Od momentu przewozu towaru z magazynu polskiego Producenta do miejsca w którym towar ma być załadowany do kontenera, towar nie będzie podlegał żadnej obróbce. Zatem towar będzie transportowany bezpośrednio od polskiego Producenta do Ostatecznego Odbiorcy na terytorium francuskiego departamentu zamorskiego przez Nabywcę nr 2 działającego przez Przewoźnika i Nabywcę nr 1. A zatem opisana transakcja, w której za transport towarów odpowiedzialny jest Nabywca nr 2 stanowi transakcją łańcuchową, w której uczestniczy 5 podmiotów.

Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że stosownie do art. 22 ust. 2a ustawy w sytuacji gdy towary są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę, który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego dostawie. Przez warunki dostawy, o których mowa w art. 22 ust. 2a ustawy, należy rozumieć w szczególności warunki (okoliczności), wedle których dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzenia towarem jak właściciel pomiędzy stronami.

W opisie sprawy Wnioskodawca wskazał, że prawo do rozporządzania towarem jak właściciel przenoszone będzie przez polskiego Producenta na rzecz Wnioskodawcy na terytorium Polski, Wnioskodawca następnie będzie przenosił prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz Nabywcy nr 1 w Polsce. Przeniesienie zaś prawa do rozporządzania towarem jak właściciel z Nabywcy nr 1 na rzecz Nabywcy nr 2 będzie następowało również w Polsce. Natomiast prawo do rozporządzania towarem jak właściciel z Nabywcy nr 2 na Ostatecznego Odbiorcę będzie następowało poza Polską, tj. na wyspie Reunion. Zatem transport towarów należy przypisać dostawie realizowanej przez Nabywcę nr 1 na rzecz Nabywcy nr 2. W ramach tej dostawy towar będzie wyjeżdżał z kraju. Dostawa pomiędzy Nabywcą nr 1 a Nabywcą 2 będzie dostawą ruchomą, która będzie miała charakter transgraniczny (międzynarodowy - towar został wywieziony z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej). Oznacza to, że dostawa towarów pomiędzy Wnioskodawcą a Nabywcą nr 1 z Francji będzie stanowić transakcję o charakterze „nieruchomym”, dla której miejscem świadczenia, ustalonym jak dla towarów niewysyłanych w myśl art. 22 ust. 3 pkt 1 ustawy, będzie miejsce rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów, tj. terytorium Polski. Tym samym dostawa ta powinna być opodatkowana na terytorium Polski jak dostawa krajowa, o której mowa w art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. W konsekwencji odpowiadając na wątpliwości Wnioskodawcy w sytuacji gdy za transport towarów odpowiedzialny jest Nabywca nr 2 dostawa pomiędzy Wnioskodawcą a Nabywcą nr 1 nie będzie stanowiła eksport towarów, w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy o VAT. W związku z tym skoro transakcja objęta niniejszym wnioskiem nie wpisuje się w dyspozycję art. 2 pkt 8 lit. a) bądź b) ustawy, Wnioskodawca (bez względu na dokumenty jakimi dysponuje) nie ma prawa do opodatkowania przedmiotowej transakcji stawką VAT w wysokości 0%.

Odnośnie zaś transakcji, w której za transport towarów odpowiedzialny jest Nabywca nr 1 i Odbiorca Ostateczny, wskazaliście Państwo, że towar w pierwszej kolejności będzie transportowany z magazynu polskiego Producenta do miejsca załadunku kontenera w Polsce przez przewoźnika działającego na rzecz Nabywcy nr 1. Następnie za załadunek towaru na statek i za transport towarów drogą morską do Ostatecznego Odbiorcy odpowiedzialny będzie Ostateczny Odbiorca, który będzie miał zawartą umowę z zewnętrznym przewoźnikiem. Odnosząc się więc do powyższego należy wskazać, że przedmiotowa dostawa nie będzie stanowiła transakcji łańcuchowej, o której mowa w art. 22 ust. 2 ustawy, z uwagi na przerwanie łańcucha. Przerwanie łańcucha w opisanych okolicznościach będzie następowało z uwagi na fakt, że za transport towarów odpowiedzialne będą dwa różne podmioty. Warunek bezpośredniego transportu od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy nie zostanie spełniony. Zatem w analizowanym przypadku towar nie zostanie przetransportowany bezpośrednio od pierwszego do ostatniego uczestnika transakcji. Zatem, opisana transakcja nie będzie stanowić transakcji łańcuchowej, w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy.

W tym miejscu należy odnieść się do Państwa wątpliwości i rozpatrzeć czy dokonywana przez Państwa dostawa na rzecz Nabywcy nr 1 będzie stanowiła eksport towarów.

Aby uznać dostawę za eksport towarów, w ramach danej transakcji musi nastąpić dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, tj. musi nastąpić przeniesienie - z dostawcy na nabywcę - prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, a w konsekwencji dokonanej dostawy musi nastąpić wywóz towarów z kraju poza terytorium Unii Europejskiej, który zostanie potwierdzony przez właściwy organ celny. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca będzie przenosił prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz Nabywcy nr 1 na terytorium Polski, który to będzie również na terytorium Polski przenosił prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz Nabywcy nr 2. Ponadto Nabywca nr 2 będzie przenosił prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz Ostatecznego Odbiory również na terytorium Polski. Co istotne w dokumencie celnym eksporterem będzie Nabywca nr 2, a importerem Ostateczny Odbiorca. Cło na imporcie uiści również Ostateczny Odbiorca. Tym samym dostawa towarów dokonywana przez Wnioskodawcę na rzecz Nabywcy nr 1 będzie opodatkowana na terytorium Polski jak dostawa krajowa, o której mowa w art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Transakcja ta nie będzie stanowiła eksportu towarów z Polski, ponieważ dostawie tej nie będzie towarzyszyła wysyłka lub transport towarów poza terytorium UE. W związku z tym skoro transakcja objęta niniejszym wnioskiem nie wpisuje się w dyspozycję art. 2 pkt 8 lit. a) bądź b) ustawy, Wnioskodawca (bez względu na dokumenty jakimi dysponuje) nie ma prawa do opodatkowania przedmiotowej transakcji stawką VAT w wysokości 0%

Zatem stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym transakcja sprzedaży towarów dokonywana na rzecz Nabywcy nr 1 powinna być kwalifikowana jako eksport pośredni, a tym samym przy założeniu zgromadzenia odpowiedniej dokumentacji potwierdzającej wywóz towarów z Polski do terytorium zamorskiego Francji, Wnioskodawca będzie mógł zastosować do realizowanej w ramach zdarzania przyszłego transakcji sprzedaży stawkę VAT 0% należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów regulujących podatek od towarów i usług względem Państwa, a nie wywiera skutku prawnego dla pozostałych uczestników transakcji.

Informuję, że wydając interpretację nie przeprowadzam postępowania dowodowego i opieram się wyłącznie na elementach zdarzenia przedstawionych we wniosku. Wszystkie gromadzone dokumenty na okoliczność przemieszczania towarów z Polski do innego kraju mogą być przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej, przeprowadzanej przez właściwy organ podatkowy.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywało się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.