Zastosowanie oznaczenia, jakie powinna zastosować Spółka w JPK_VAT, w przypadku gdy posiada fakturę wystawioną przez kontrahenta zagranicznego (nieobjętego obowiązkiem wystawiania faktur w KSeF).
Spółka A. Sp. z o.o., będąca czynnym podatnikiem VAT, otrzymuje od kontrahentów zagranicznych nieobjętych obowiązkiem wystawiania faktur w KSeF faktury dokumentujące import usług oraz wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Faktury te są wystawiane poza KSeF, a Spółka rozlicza podatek należny i naliczony na podstawie dokumentu wewnętrznego. Przed…
Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
7 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie zastosowania oznaczenia, jakie powinna zastosować Spółka w JPK_VAT, w przypadku gdy posiada fakturę wystawioną przez kontrahenta zagranicznego (nieobjętego obowiązkiem wystawiania faktur w KSeF). Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Od 1 lutego 2026 r., w związku z wejściem w życie obowiązkowego Krajowego Systemu e-Faktur, (dalej: „KSeF”) podatnicy są zobowiązani do stosowania w nowej strukturze JPK_V7M(3) dodatkowych oznaczeń, w zależności od charakteru dokumentu i sposobu jego ujęcia w ewidencji.
Tymi oznaczeniami są m.in.:
A. Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”), będąca czynnym podatnikiem VAT, otrzymuje od kontrahentów zagranicznych (nieobjętych obowiązkiem wystawiania faktur w KSeF) faktury np. za usługi rozliczane w ramach mechanizmu odwrotnego obciążenia (import usług).
Jako, że kontrahenci zagraniczni nie są objęci obowiązkiem wystawiania faktur w KSeF, faktury te są wystawiane poza KSeF. Transakcje dokumentowane tymi fakturami stanowią dla Spółki import usług (oraz w przypadku zakupu towarów wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów), w związku z czym Spółka rozlicza zarówno VAT należny, jak i VAT naliczony na podstawie dokumentu wewnętrznego.
Dotychczas, tj. przed 1 lutym 2026 r., w takiej sytuacji w JPK_V7M Spółka nie stosowała żadnych oznaczeń, przyjmując, że dokumentem pierwotnym jest faktura. Obecnie należy wskazać jedno z nowych oznaczeń: OFF, BFK albo DI.
Pytanie
Jakie oznaczenie, w opisanym powyżej stanie faktycznym, powinna zastosować Spółka po stronie VAT należnego i naliczonego w JPK_V7M(3), tj. od 1 lutego 2026 r., w przypadku, gdy posiada fakturę wystawioną przez kontrahenta zagranicznego (nieobjętego obowiązkiem wystawiania faktur w KSeF)?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Spółki takie faktury powinny być po stronie VAT należnego jak i naliczonego w JPK_V7M(3) oznaczane znacznikiem DI.
W związku z nowelizacją rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (dalej: „Rozporządzenie”), która weszła w życie z dniem 1 lutego 2026 r., obowiązkiem podatników jest wskazywanie w JPK_V7M(3) numeru identyfikującego fakturę w KSeF lub oznaczenia wskazującego na brak numeru KSeF.
Jednym z nowych oznaczeń jest znacznik „BFK”. Oznaczenie to ma być stosowane w przypadku wykazywania w JPK_V7M(3) faktur elektronicznych (które nie podlegają obowiązkowemu wystawianiu w KSeF) oraz faktur w postaci papierowej (np. faktury wystawione konsumentom, faktury wystawione przed objęciem podatnika obowiązkiem wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF).
Przy czym oznaczenie to ma dotyczyć zarówno wykazywania w JPK_V7M(3) faktur sprzedażowych (§ 10 ust. 5 pkt 1 lit. b Rozporządzenia), jak i faktur zakupowych (§ 11 ust. 8 pkt 1 lit. b Rozporządzenia).
Innym z nowych oznaczeń jest znacznik „DI”. Oznaczenie to, jak wyjaśnia Broszura informacyjna dotycząca struktury JPK_VAT z deklaracją, „dotyczy dowodu innego niż faktura, dla której istnieje obowiązek wystawienia za pośrednictwem KSeF” i ma być stosowane w przypadku wykazywania w JPK_V7M(3) właśnie tego typu dokumentów (§ 10 ust. 5 pkt 2 lit. a oraz § 11 ust. 8 pkt 2 lit. a Rozporządzenia).
Są to dokumenty nieobjęte oznaczeniami OFF i BFK oraz faktury wystawione w trybie offline24 (art. 106nda ustawy o podatku od towarów i usług) oraz w trakcie niedostępności systemu (art. 106nh ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług), które na dzień przesłania ewidencji nie posiadają nadanego numeru identyfikującego tę fakturę w KSeF.
Mając to na uwadze Spółka pragnie zauważyć, że w myśl art. 2 pkt 31 ustawy o podatku od towarów i usług, fakturą w rozumieniu przepisów o VAT jest dokument w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane przez tę ustawę oraz przepisy wydane na jej podstawie. Faktury zagraniczne nie stanowią tak rozumianych faktur, gdyż nie są wystawiane w oparciu o przepisy tej ustawy ani przepisy wydane na jej podstawie.
Dodatkowo, należy wskazać, że w przypadku faktur wystawianych przez zagranicznych kontrahentów Spółki, którzy nie są objęci obowiązkiem wystawiania faktur w KSeF, trudno jest stosować znacznik BFK, skoro faktura taka „co do zasady” nigdy nie pojawi się w KSeF.
W związku z powyższym, zdaniem Spółki, zagraniczne (tj. wystawiane w oparciu o inne przepisy niż polskie) faktury nie będą podlegały oznaczaniu znacznikiem BFK.
Zamiast tego powinny być one od 1 lutego 2026 r. oznaczane znacznikiem DI dotyczącym dowodów sprzedaży oraz dowodów nabycia innych niż faktura (§ 10 ust. 5 pkt 2 lit. a Rozporządzenia), jak i faktur zakupowych (§ 11 ust. 8 pkt 2 lit. a Rozporządzenia).
Ponadto zdaniem Spółki, w przypadku gdy Spółka nie otrzymała faktury wystawionej przez kontrahenta zagranicznego (nieobjętego obowiązkiem wystawiania faktur w KSeF), to rozliczając import usług posługując się dokumentem wewnętrznym, powinna zastosować łącznie znaczniki WEW oraz DI zarówno po stronie VAT należnego jak i naliczonego.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej ustawą:
Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2. eksport towarów;
3. import towarów na terytorium kraju;
4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju, przez które - w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Stosownie do art. 2 pkt 3 i 5 ustawy:
Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (…).
Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:
Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Z kolei art. 2 pkt 9 ustawy stanowi, że:
Przez import usług rozumie się świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.
Jednocześnie zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy:
Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju, jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej podatnika.
Zasady dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu regulują przepisy art. 106a-106q ustawy.
Zgodnie z art. 106a ustawy:
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:
1) sprzedaży, z wyjątkiem:
a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a , w których usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów,
b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż Rzeczpospolita Polska;
2) dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium:
a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
b) państwa trzeciego;
3) dostawy towarów i świadczenia usług rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a i 7, przez podatników zidentyfikowanych na potrzeby tych procedur, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest Rzeczpospolita Polska;
4) sprzedaży na odległość towarów importowanych, rozliczanej w procedurze szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 9, przez podatników zidentyfikowanych na potrzeby tej procedury, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tego rozdziału jest Rzeczpospolita Polska.
Ponadto, zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy:
Podatnik jest zobowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;
4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,
c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.
Zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze rozumie się przez to dokument w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.
Zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:
1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;
5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.;
6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1;
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej.
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane.
Ponadto, na mocy art. 99 ust. 1 ustawy:
Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art. 133 i art. 138g ust. 2.
Zgodnie z art. 109 ust. 3 ustawy:
Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie informacji podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:
1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku należnego, w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym korekty podatku naliczonego;
3) kontrahentów;
4) dowodów sprzedaży i zakupów.
W myśl art. 109 ust. 3b ustawy:
Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązani przesyłać, na zasadach określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3, łącznie z deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
Szczegółowy zakres danych, jaki powinien być zawarty w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług reguluje Rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 1988 ze zm., dalej: „rozporządzenie”).
Ww. rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w § 10 zobowiązuje podmioty do wskazywania określonych danych w celu prawidłowego rozliczenia podatku należnego.
Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 5 i 7 rozporządzenia:
Ewidencja zawiera następujące dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku należnego:
5) wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego wynikające z wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów;
7) wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego wynikające z:
a) opodatkowania w szczególnej procedurze rozliczenia podatku, w podziale na stawki podatku:
b) dostawy towarów oraz świadczenia usług dokumentowanych fakturą wystawioną przez podatnika zgodnie z art. 106e ust. 5 pkt 3 ustawy, w podziale na stawki podatku, z wyłączeniem faktur wystawianych zgodnie z tym przepisem, ujętych w ewidencji zgodnie z pkt 8 i pkt 9 lit. a,
c) importu usług, z wyłączeniem usług nabywanych od podatników podatku od wartości dodanej, do których stosuje się art. 28b ustawy,
d) importu usług nabywanych od podatników podatku od wartości dodanej, do których stosuje się art. 28b ustawy,
e) dostawy towarów, dla których podatnikiem jest nabywca zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy;
Stosownie do przepisów § 10 ust. 5 rozporządzenia:
Ewidencja zawiera następujące oznaczenia dla:
1. faktur:
a) „OFF” – faktura, o której mowa w art. 106nf ust. 1 ustawy, która na dzień złożenia ewidencji nie posiada numeru identyfikującego tę fakturę w Krajowym Systemie e-Faktur,
b) „BFK” – faktura elektroniczna oraz faktura w postaci papierowej,
c) „FP” – faktura, o której mowa w art. 106h ust. 1 ustawy;
2. innych dowodów sprzedaży:
a) „DI” – dowód inny niż faktura,
b) „RO” – zbiorczy dowód sprzedaży z kas rejestrujących,
c) „WEW” – dowód wewnętrzny.”
Dodatkowo, zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia:
Ewidencja zawiera następujące dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku naliczonego:
1) wartość netto oraz wysokość podatku naliczonego przysługującego do odliczenia z podstaw określonych w art. 86 ust. 2 ustawy, na warunkach określonych w ustawie, w podziale na nabycie towarów i usług zaliczanych u podatnika do środków trwałych oraz nabycie pozostałych towarów i usług;
2) wysokość podatku naliczonego wynikającą z korekt podatku naliczonego, o których mowa w art. 90a-90c oraz art. 91 ustawy, w podziale na korektę podatku naliczonego od:
a) nabycia towarów i usług zaliczanych u podatnika do środków trwałych,
b) nabycia pozostałych towarów i usług;
3) wysokość podatku naliczonego wynikającą z korekt podatku naliczonego, o których mowa w art. 89b ust. 1 i 4 ustawy;
4) kwoty nabycia:
a) towarów i usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty,
b) towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków związanych ze sprzedażą opodatkowaną na zasadach marży zgodnie z art. 120 ustawy.
Ponadto zgodnie z § 11 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia:
Poza danymi, o których mowa w ust. 1, ewidencja zawiera dane dotyczące:
1) faktur lub innych dowodów:
a) będących podstawą odliczenia podatku naliczonego, otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług,
b) dokumentujących dostawę towarów oraz świadczenie usług, dla których zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy podatnikiem jest nabywca towarów lub usług, a podatek należny z tego tytułu stanowi u podatnika podatek naliczony,
c) dokumentujących wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 i art. 11 ustawy, a podatek należny z tego tytułu stanowi u podatnika podatek naliczony,
d) otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty;
Natomiast § 11 ust. 8 rozporządzenia wskazuje, że:
Ewidencja zawiera następujące oznaczenia dla:
1) faktur:
a) „OFF” - faktura, o której mowa w art. 106nf ust. 1 ustawy, która na dzień złożenia ewidencji nie posiada numeru identyfikującego tę fakturę w Krajowym Systemie e-Faktur,
b) „BFK” - faktura elektroniczna oraz faktura w postaci papierowej,
c) „MK” - faktura wystawiona przez podatnika będącego dostawcą lub usługodawcą, który wybrał metodę kasową rozliczeń określoną w art. 21 ustawy;
2) innych dowodów nabycia:
a) „DI” – dowód inny niż faktura,
b) „VAT RR” – faktura VAT RR potwierdzająca nabycie produktów rolnych lub usług rolniczych i faktura VAT RR KOREKTA,
c) „WEW” – dowód wewnętrzny.
W prowadzonej ewidencji dla celów prawidłowego rozliczenia podatku należnego, symbolem „BFK” powinny być oznaczone faktury elektroniczne oraz faktury w postaci papierowej, natomiast symbolem „DI” – dowody inne niż faktura.
Z opisu sprawy wynika, że A. Sp. z o.o. jest czynnym podatnikiem VAT i otrzymuje od kontrahentów zagranicznych faktury. Kontrahenci zagraniczni nie są objęci obowiązkiem wystawiania faktur w KSeF, faktury te są więc wystawiane poza KSeF. Transakcje dokumentowane tymi fakturami stanowią dla Spółki import usług (oraz w przypadku zakupu towarów wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów), w związku z czym Spółka rozlicza zarówno VAT należny, jak i VAT naliczony na podstawie dokumentu wewnętrznego.
Państwa wątpliwości dotyczą tego jakie oznaczenie powinna zastosować Spółka po stronie VAT należnego i naliczonego w JPK_V7M(3), w przypadku, gdy posiada fakturę wystawioną przez kontrahenta zagranicznego (nieobjętego obowiązkiem wystawiania faktur w KSeF).
Z przytoczonych przepisów wynika, że w prowadzonej ewidencji dla celów prawidłowego rozliczenia podatku oznaczenie „BFK” odnosi się do faktur elektronicznych i faktur wystawianych w postaci papierowej bez zastosowania Krajowego Systemu e-Faktur, natomiast oznaczenie „DI” do dowodów innych niż faktura. Oznaczenia „BFK” stosuje się zarówno w przypadku pliku JPK_VAT z deklaracją część ewidencyjna – sprzedaż oraz pliku JPK_VAT z deklaracją część ewidencyjna – zakupy. Tym samym dla transakcji typu import usług czy wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, jeżeli są rozliczane na podstawie dokumentu źródłowego (faktury zagranicznej) właściwym oznaczeniem jest „BFK”.
Skoro jesteście Państwo w posiadaniu dokumentów źródłowych, tj. faktury wystawionej przez kontrahenta zagranicznego, nieobjętego obowiązkiem wystawienia faktur w KSeF, to dla udokumentowania w ewidencji transakcji importu usług lub wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, których te faktury dotyczą, powinni Państwo zastosować oznaczenie „BFK”.
Tym samym Państwa stanowisko, że faktury wystawione przez kontrahenta zagranicznego nie będą podlegały oznaczeniu znacznikiem „BFK” i zamiast tego powinny być oznaczane znacznikiem „DI”, jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Jednocześnie wskazuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zadanego pytania), w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego. Zauważyć bowiem należy, że to wyłącznie Wnioskodawca, w treści składanego wniosku, kształtuje jego zakres przedmiotowy. Zatem kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we wniosku, nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo