Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.215.2026.2.MW

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 kwietnia 2026 r. za pośrednictwem systemu e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy określenia czy dostawa towarów przez Spółkę do pośrednika może zostać uznana za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów opodatkowaną stawką 0% VAT. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 19 maja 2026 r. (wpływ 19 maja 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Spółka (...) (dalej jako: „Wnioskodawca” oraz „Spółka”) jest podmiotem z siedzibą w Singapurze, który prowadzi działalność gospodarczą w wielu krajach, w tym w Polsce, gdzie jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT oraz VAT-UE.

Działalność Wnioskodawcy obejmuje dostarczanie zróżnicowanego portfolio produktów, usług i rozwiązań dla przemysłu morskiego. Między innymi, Spółka dokonuje dostaw części do jednostek pływających.

W ramach swojej działalności w Polsce, Wnioskodawca realizuje dostawy zarówno na rynku lokalnym w Polsce, jak i dostawy transgraniczne do odbiorców w innych państwach członkowskich UE.

Przedmiotem wspomnianych dostaw są części i wyposażenie przeznaczone do określonych typów statków, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, tj. do jednostek pływających na pełnym morzu i przewożących odpłatnie pasażerów lub używanych do celów handlowych, przemysłowych lub do połowów, do używanych na morzu statków ratowniczych (CN ex 8905 90) i łodzi ratunkowych (CN ex 8906 90), do jednostek pływających używanych do rybołówstwa przybrzeżnego (CN ex 8902 00 90) oraz wyposażenia tych jednostek. Towary te są wbudowywane w jednostki pływające lub służą ich eksploatacji. W większości przypadków dostawy są realizowane bezpośrednio do właścicieli/operatorów statków. Zdarzają się jednak sytuacje, w których Wnioskodawca dokonuje dostawy do pośrednika, który następnie sprzedaje zakupione części do właściciela/operatora statku. Wspomniane dostawy Spółka dokonuje do pośredników zarówno na terytorium kraju, jak i w innych państwach członkowskich UE – w takich przypadkach towary są transportowane z Polski do innego kraju Unii Europejskiej, a dostawy mają charakter dwustronny lub łańcuchowy, w którym za organizację transportu odpowiada Spółka, będąca pierwszym podmiotem w łańcuchu.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

1)    Kiedy miała miejsce transakcja opisana we wniosku? Prosiłem podać datę (dotyczy stanu faktycznego).

Transakcje, których dotyczy Wniosek miały miejsce kilkukrotnie. Po raz pierwszy Spółka dokonała takich transakcji w grudniu 2023 r., następnie w kolejnych latach: 2024 r., 2025 r. oraz 2026 r.

2)    Od kiedy Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT, w tym do transakcji wewnątrzwspólnotowych, w związku z jakimi czynnościami dokonali Państwo tej rejestracji, prosiłem wyjaśnić okoliczności zdarzenia.

Spółka została zarejestrowana jako podatnik VAT i VAT UE od maja 2022 r. Spółka dokonała rejestracji w związku z planowanymi zakupami i sprzedażami części i wyposażenia przeznaczonych do określonych typów statków, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Od momentu rejestracji Spółka nabywa wspomniane towary od podmiotów trzecich głównie w ramach zakupów lokalnych oraz wewnątrzwspólnotowych nabyć, a następnie sprzedaje je z Polski do kontrahentów na terytorium kraju oraz innych państw członkowskich UE.

3)    Czy towary (części i wyposażenie do określonych statków morskich) były/będą transportowane bezpośrednio od Spółki do końcowego nabywcy, w ramach transportu o nieprzerwanym charakterze, czy wywóz towarów nastąpił w ramach transportu o nieprzerwanym charakterze, tj. od momentu rozpoczęcia transportu z terytorium Polski do chwili wywozu tego towaru na terytorium innego państwa członkowskiego UE niż Polska nie wystąpiły przerwy niezwiązane bezpośrednio z organizacją transportu do miejsca docelowego, prosiłem opisać okoliczności zdarzenia.

Towary były/będą transportowane bezpośrednio od Spółki do końcowego nabywcy, w ramach transportu o nieprzerwanym charakterze. Jakiekolwiek przerwy podczas transportu były/będą ściśle związane z organizacją transportu do miejsca docelowego.

4)    Jakie dokładnie podmioty, z siedzibą na terytorium jakich krajów, brały/będą brać udział w transakcji, jakim numerem identyfikacji podatkowej dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadanym dla jakiego kraju posługiwały się/będą posługiwać się podmioty w przedmiotowej transakcji, prosiłem opisać okoliczności zdarzenia.

W stanie faktycznym będącym przedmiotem Wniosku następujące podmioty były stroną transakcji:

- (...) z siedzibą w (...), numer VAT UE: (...);

- (...) z siedzibą w (...), numer VAT UE: (...);

- (...) z siedzibą w (...), numer VAT UE: (...);

- (...) z siedzibą w (...), numer VAT UE: (...);

- (...), numer VAT UE: (...). Spółka nie posiada informacji o siedzibie kontrahenta;

- (...) z siedzibą w (...), numer VAT UE: (...);

- (...) z siedzibą w (...), numer VAT UE: (...);

- (...) z siedzibą w (...), numer VAT UE: (...);

- (...) z siedzibą w (...), numer VAT UE: (...);

- (...) z siedzibą w (...), numer VAT UE: (...);

- (...) z siedzibą w (...), numer VAT UE: (...).

Spółka nie wyklucza, iż przyszłe transakcje będą dokonywane z tymi samymi podmiotami. Spółka aktywnie nawiązuje nowe relacje biznesowe w związku z tym może się zdarzyć, że przedmiotowe transakcje Spółka będzie również dokonywać z nowymi podmiotami, z którymi na ten moment nie nawiązała współpracy.

5)    Jakie konkretnie dokumenty/komplet dokumentów potwierdzające, że towary zostały wywiezione z Polski i dostarczone na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE Spółka posiada/będzie posiadała w związku z dostawą opisaną we wniosku.

W celu potwierdzenia, że towary zostały wywiezione z Polski i dostarczone na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE Spółka posiada/będzie posiadała potwierdzenie dostawy do innego kraju UE otrzymane od przewoźnika, podpisane przez odbiorcę oraz zawierające informację o przewożonym towarze, dane nadawcy, odbiorcy (w tym adres dostawy) i przewoźnika, datę otrzymania przez nabywcę.

Pytanie

Czy dostawa części przeznaczonych na statki pełnomorskie, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, dokonana przez Spółkę do pośrednika, gdzie towary są transportowane z Polski do innego państwa członkowskiego UE, może zostać uznana za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (dalej jako: „WDT”), o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaną stawką 0% VAT, pod warunkiem, że spełnione zostały wymogi określone w art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, tj. Spółka dokonała dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, Spółka posiada przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju oraz Spółka składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowana jako podatnik VAT UE.

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, dostawa części przeznaczonych na statki pełnomorskie, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, dokonana przez Spółkę do pośrednika, gdzie towary są transportowane z Polski do innego państwa członkowskiego UE, powinna zostać uznana za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaną stawką 0% VAT pod warunkiem, że spełnione zostały wymogi określone w art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, tj. Spółka dokonała dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, Spółka posiada przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju oraz Spółka, składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowana jako podatnik VAT UE.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1.    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2.    eksport towarów;

3.    import towarów na terytorium kraju;

4.    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5.    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT).

Z kolei w myśl art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

Stosownie do art. 41 ust. 3 ustawy o VAT, w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42 ustawy o VAT. Art. 42 ust. 1 tej ustawy uzależnia zastosowanie stawki 0% dla WDT od łącznego spełnienia następujących przesłanek:

1.    podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;

2.    podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;

3.    podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Natomiast jak stanowi art. 13 ust. 8 ustawy o VAT, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów nie uznaje się dostawy towarów, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1, 3, 6, 10 i 18 oraz towarów opodatkowanych według zasad określonych w art. 120 ust. 4 i 5.

Tym samym, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów nie uznaje się dostawy części do jednostek pływających, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1, i wyposażenia tych jednostek, jeżeli są w nie wbudowywane lub służą ich eksploatacji.

Dla takich dostaw, traktowanych jako dostawy krajowe towarów, Ustawodawca przewidział preferencyjną stawkę 0% w art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT.

Jednakże, w świetle utrwalonego stanowiska organów podatkowych, ugruntowanego orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, preferencyjna stawka 0% dla dostaw, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, ma zastosowanie wyłącznie na ostatnim etapie obrotu. W wyroku z dnia 3 września 2015 r. w sprawie C-526/13 (Fast Bunkering Klaipėda), TSUE wprost stwierdził, że: „artykuł 148 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie przewidziane w tym przepisie co do zasady nie ma zastosowania do dostaw towarów w celu zaopatrzenia w paliwo i zaopatrzenia ogólnego dokonanych na rzecz pośredników działających we własnym imieniu, nawet jeśli w chwili dostawy ostateczne przeznaczenie towarów jest znane i zostało wykazane w należyty sposób, a potwierdzające to dowody zostają przedłożone organom podatkowym zgodnie z przepisami krajowymi”.

Z interpretacji art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, w kontekście przytoczonego orzeczenia TSUE wynika, że preferencyjna stawka podatku 0% w odniesieniu do dostaw towarów, w tym przypadku części, do jednostek pływających o których mowa w art. art. 83 ust. 1 pkt 1 nie ma zastosowania w sytuacji, gdy dostawa dokonywana jest na rzecz podmiotów będących pośrednikami, nawet jeśli w chwili dostawy ostateczne przeznaczenie towarów jest znane. W celu skorzystania z ww. stawki istotne jest, aby transakcja odbywała się na rzecz podmiotu, który bezpośrednio wykorzystuje daną część, a więc podmiotu budującego statek, eksploatującego go lub zajmującego się remontem, przebudową lub konserwacją statku lub jego części składowych.

Powyższa wykładnia została zaakceptowana przez polskie sądy administracyjne oraz organy podatkowe.

Przykładowo, w wyroku z dnia 29 października 2020 r. o sygn. I FSK 160/18 Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że zastosowanie preferencyjnej stawki 0% VAT dla dostaw części do jednostek pływających i wyposażenia tych jednostek wymaga, aby odbiorcą tych towarów był podmiot bezpośrednio je wykorzystujący, a nie pośrednik, nawet jeśli znane jest ostateczne przeznaczenie towarów.

Zatem wspomniane dostawy, jeśli dokonywane są na rzecz pośrednika, a nie na rzecz podmiotu bezpośrednio wykorzystującego te części, nie mogą zostać opodatkowane stawką 0% VAT na mocy art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT.

Jednak w przypadku, gdy dostawy części do jednostek pływających i wyposażenia tych jednostek dokonywane są do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na rzecz pośrednika i w związku z tym nie mogą korzystać ze stawki 0% VAT przewidzianej w art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, zdaniem Spółki nie wyklucza to możliwości uznania tych dostaw za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu stawką 0% VAT, jeśli spełnione zostały warunki określone w art. 42 ust. 1 ustawy o VAT.

Kluczowa jest tu wykładnia art. 13 ust. 8 ustawy o VAT, który stanowi, że za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów nie uznaje się dostawy towarów, o których mowa m.in. w art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT.

Zdaniem Wnioskodawcy, wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że wyłączenie to ma zastosowanie wyłącznie do tych dostaw, które faktycznie i skutecznie korzystają z preferencji przewidzianej w art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT. Celem tej regulacji jest uniknięcie konfliktu norm i podwójnego tytułu do zastosowania stawki 0% (raz jako dostawa krajowa na podstawie art. 83, a drugi raz jako WDT na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o VAT).

Zatem w sytuacji, gdy dostawa na rzecz pośrednika nie korzysta ze stawki 0% na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, wyłączenie zawarte w art. 13 ust. 8 staje się bezprzedmiotowe. Transakcja ta nie jest objęta krajową stawką preferencyjną, a zatem powinna być rozpoznawana na zasadach ogólnych, właściwych dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, która podlega opodatkowaniu według stawki 0% zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy o VAT, przy spełnieniu warunków wymienionych w art. 42 ust. 1 tej ustawy.

Należy podkreślić, że wykładnia literalna art. 13 ust. 8 ustawy o VAT, polegająca na wyłączeniu z kategorii WDT wszelkich dostaw towarów wymienionych w art. 83 ust. 1 pkt 3 (niezależnie od tego, czy faktycznie korzystają ze stawki 0%), prowadziłaby do nieuzasadnionego opodatkowania dostawy stawką 23% VAT, pomimo fizycznego przemieszczenia towarów do innego kraju UE. Taka interpretacja mogłaby potencjalnie odbiegać od zasady neutralności VAT oraz od konstrukcji systemu opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowych, który generalnie zakłada opodatkowanie dostaw w kraju przeznaczenia.

Zdaniem Spółki, dostawy części przeznaczonych na jednostki pływające, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, dokonywane przez Spółkę do pośrednika, gdzie towary są transportowane z Polski do innego państwa członkowskiego UE nie mogą korzystać ze stawki 0% na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT.

Natomiast dostawy te były i będą dokonywane do nabywców posiadających właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, a Wnioskodawca, posiada i będzie posiadał odpowiednią dokumentację potwierdzającą wywóz towarów z Polski do innego państwa członkowskiego UE w ramach tych dostaw, w tym dokumenty transportowe potwierdzające przemieszczenie towarów (np. listy przewozowe CMR, dokumenty spedycyjne).

Wnioskodawca składając deklaracje, w których wykaże takie dostawy był i będzie zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

W związku z powyższym, Spółka jest zdania, że dokonywana przez nią dostawa towarów (części przeznaczonych na jednostki pływające, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT) z terytorium Polski na terytorium innego państwa członkowskiego, realizowana na rzecz pośrednika będącego podatnikiem VAT UE powinna zostać zakwalifikowana jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT i opodatkowana stawką podatku 0%, o której mowa w art. 41 ust. 3 tej ustawy.

Podobne stanowisko prezentują organy podatkowe, w wydawanych interpretacjach indywidualnych.

Przykładowo:

·         Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 26 marca 2024 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.12.2024.3.MR, analizując podobny stan faktyczny z perspektywy pośrednika nabywającego części na statek od podmiotu z innego kraju unijnego i sprzedającego je następnie do właściciela/operatora statku wskazał, iż: „w analizowanym przypadku nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy. Nabywcą towarów jest Spółka, która pełni rolę pośrednika i dokonuje dalszej dostawy tych towarów na rzecz nabywcy – właściciela lub armatora statku. Zatem pomimo, że Wnioskodawca nabywa od podatnika z UE towary, które przeznaczone są na jednostki pływające, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy, w celu ich bezpośredniego wykorzystania, to jednak – jak wynika z opisu sprawy – Spółka dokonuje dalszej odsprzedaży tych towarów na rzecz właściciela lub armatowa statku. Nie jest zatem podmiotem, który bezpośrednio wykorzystuje/będzie wykorzystywać te towary.

W analizowanej sprawie spełnione są/będą warunki, o których mowa w art. 9 ustawy, a tym samym, transakcja nabycia przez Spółkę od podatnika z UE towarów przeznaczonych do sprzedaży na statek pełnomorski stanowi/będzie stanowić wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w świetle ustawy o podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym, w przypadku nabycia przez Spółkę od podatnika z UE towarów przeznaczonych do sprzedaży na statek pełnomorski, które są transportowane na terytorium Polski z terytorium innego kraju Unii Europejskiej, a które następnie Spółka dostarcza na statek, o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy, nie znajdą zastosowania regulacje zawarte w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy”.

Zatem analogicznie należałoby uznać, że z perspektywy podmiotu dostarczającego części przeznaczone na statki do pośrednika w innym kraju członkowskim UE, taka dostawa będzie stanowiła WDT.

·         W interpretacji indywidualnej z dnia 10 stycznia 2020 r. sygn. 0112-KDIL1-2.4012.594.2019.2.TK Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podkreślił, że: „W pierwszej kolejności należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania wyłączenie określone w art. 13 ust. 8 ustawy, ponieważ jak wskazano w niniejszej interpretacji dla dostaw przez Wnioskodawcę mebli przeznaczonych na statki nie ma zastosowania stawka podatku w wysokości 0% na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy, w związku z tym, że dostawy te nie są dokonywane na rzecz podmiotów bezpośrednio wykorzystujących te towary – podmioty te nie są podmiotami budującymi statek, eksploatującymi go lub zajmującymi się remontem, przebudową lub konserwacją statku lub jego części składowych.

W konsekwencji, w celu określenia właściwej stawki podatku dla sprzedaży mebli, które transportowane są z zakładu Wnioskodawcy znajdującego się na terytorium Polski do stoczni znajdującej się na terytorium innego kraju Unii Europejskiej należy dokonać analizy możliwości zastosowania stawki podatku w wysokości 0% na podstawie art. 42 ustawy”.

W tej sprawie organ uznał wprost, że analizowana transakcja co do zasady może stanowić WDT i zanegował możliwość zastosowania stawki 0% wyłącznie z powodu niespełnienia warunków formalnych z art. 13 i art. 42 ustawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy dostawy części przeznaczonych na jednostki pływające, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, realizowane na rzecz pośredników z innych państw członkowskich UE, gdzie towary są fizycznie przemieszczane z terytorium Polski na terytorium innego państwa UE, stanowią wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, opodatkowaną stawką 0% VAT, pod warunkiem spełnienia warunków formalnych określonych w art. 42 ust. 1 ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 i 4 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Spółka jest podmiotem z siedzibą w Singapurze, który prowadzi działalność gospodarczą w wielu krajach, w tym w Polsce, gdzie jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT oraz VAT-UE. Spółka dokonuje m.in. dostaw części do jednostek pływających. W ramach swojej działalności w Polsce, Spółka realizuje dostawy zarówno na rynku lokalnym w Polsce, jak i dostawy transgraniczne do odbiorców w innych państwach członkowskich UE. Transakcje, których dotyczy wniosek miały miejsce kilkukrotnie. Po raz pierwszy Spółka dokonała takich transakcji w grudniu 2023 r., następnie w kolejnych latach: 2024 r., 2025 r. oraz 2026 r. Przedmiotem ww. dostaw są części i wyposażenie przeznaczone do określonych typów statków, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. do jednostek pływających na pełnym morzu i przewożących odpłatnie pasażerów lub używanych do celów handlowych, przemysłowych lub do połowów, do używanych na morzu statków ratowniczych (CN ex 8905 90) i łodzi ratunkowych (CN ex 8906 90), do jednostek pływających używanych do rybołówstwa przybrzeżnego (CN ex 8902 00 90) oraz wyposażenia tych jednostek. Towary te są wbudowywane w jednostki pływające lub służą ich eksploatacji. W większości przypadków dostawy są realizowane bezpośrednio do właścicieli/operatorów statków. Zdarzają się jednak sytuacje, w których Spółka dokonuje dostawy do pośrednika, który następnie sprzedaje zakupione części do właściciela/operatora statku. Dostawy te Spółka dokonuje do pośredników zarówno na terytorium kraju, jak i w innych państwach członkowskich UE – w takich przypadkach towary są transportowane z Polski do innego kraju Unii Europejskiej, a dostawy mają charakter dwustronny lub łańcuchowy, w którym za organizację transportu odpowiada Spółka, będąca pierwszym podmiotem w łańcuchu. Towary były/będą transportowane bezpośrednio od Spółki do końcowego nabywcy, w ramach transportu o nieprzerwanym charakterze. W celu potwierdzenia, że towary zostały wywiezione z Polski i dostarczone na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE Spółka posiada/będzie posiadała potwierdzenie dostawy do innego kraju UE otrzymane od przewoźnika, podpisane przez odbiorcę oraz zawierające informację o przewożonym towarze, dane nadawcy, odbiorcy (w tym adres dostawy) i przewoźnika, datę otrzymania przez nabywcę.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy dostawa części przeznaczonych na statki pełnomorskie, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy, dokonana przez Spółkę do pośrednika, gdzie towary są transportowane z Polski do innego państwa członkowskiego UE, może zostać uznana za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy, opodatkowaną stawką 0% VAT, pod warunkiem, że spełnione zostały/zostaną wymogi określone w art. 42 ust. 1 ustawy.

Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Zgodnie z art. 148 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r.
w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347  z 11.12.2006 str. 1, ze zm.):

W kontekście powyższego przepisu należy przywołać orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 3 września 2015 r., o sygn. C-526/13, w którym Trybunał uznał, że „Artykuł 148 lit. a) dyrektywy Rady2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie przewidziane w tym przepisie co do zasady nie ma zastosowania do dostaw towarów w celu zaopatrzenia w paliwo i zaopatrzenia ogólnego dokonanych na rzecz pośredników działających we własnym imieniu, nawet jeśli w chwili dostawy ostateczne przeznaczenie towarów jest znane i zostało wykazane w należyty sposób, a potwierdzające to dowody zostają przedłożone organom podatkowym zgodnie z przepisami krajowymi”.

Z powołanego wyroku wynika, że nawet w przypadku, gdy dostawca dokonujący dostaw towarów na rzecz pośrednika posiada dowody potwierdzające ostateczne przeznaczenie tych towarów na potrzeby danej jednostki pływającej nie może skorzystać ze zwolnienia z art. 148 lit. a) ww. dyrektywy.

W myśl art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy:

Z art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy wynika, że preferencyjna stawka podatku 0% w odniesieniu do dostaw towarów do jednostek, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy nie ma zastosowania w sytuacji, gdy dostawa dokonywana jest na rzecz pośrednika, nawet jeśli części są przeznaczone na ww. jednostki, w celu bezpośredniego wykorzystania ich zgodnie z regulacją art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy, czy też w celu odsprzedaży innemu podmiotowi, który następnie wykorzysta je na cele określone w powołanym przepisie.

Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 29 października 2020 r. sygn. I FSK 160/18 stwierdził m.in., że: „Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną za zasadne uznał w tym sporze stanowisko organu, z uwagi na trafność zarzutu naruszenia art. 83 ust. 1 pkt 3 w zw. z pkt 1 VATU oraz w zw. z art. 148 lit. c) dyrektywy VAT, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w rozumieniu ww. przepisu stawka podatku w wysokości 0% znajdzie zastosowanie do dostaw towarów na rzecz pośrednika, który nabywa je nie w celu ich wykorzystania (wbudowania w statek lub do jego eksploatacji), lecz dalszej odsprzedaży, podczas gdy Sąd powinien był przyjąć, że warunkiem koniecznym do zastosowania stawki podatku w tej wysokości jest dokonanie dostawy bezpośrednio na rzecz odbiorcy ostatecznego. (…) art. 83 ust. 1 pkt 3 VATU należy rozumieć w ten sposób, że stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do dostaw części do jednostek pływających (używanych do żeglugi na pełnym morzu i przewożących odpłatnie pasażerów lub używanych do celów handlowych, przemysłowych lub do połowów), i wyposażenia tych jednostek, jeżeli transakcja odbywa się na rzecz podmiotu, u którego bezpośrednio dana część jest wykorzystywana, to znaczy jest wbudowywana w statek lub służy jego eksploatacji”.

W celu skorzystania z ww. stawki istotne jest, aby transakcja odbywała się na rzecz podmiotu, który bezpośrednio wykorzystuje daną część, a więc podmiotu budującego statek, eksploatującego go lub zajmującego się remontem, przebudową lub konserwacją statku lub jego części składowych.

Zatem stawka podatku 0% nie ma zastosowania w całym łańcuchu produkcji statku. Należy zauważyć, że zwłaszcza przy dużej liczbie podwykonawców istnieje ryzyko, że dostarczane materiały, półprodukty czy elementy mogą nie zostać wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem, o którym mowa w ww. przepisie.

Odnosząc się do wątpliwości Spółki należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie dla dostaw części przeznaczonych na statki pełnomorskie, które Spółka dokonuje do pośrednika stawka podatku w wysokości 0%, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy, nie ma/nie będzie miała zastosowania, ponieważ dostawy te nie są/nie będą dokonywane na rzecz podmiotów bezpośrednio wykorzystujących te towary – pośrednicy nie są podmiotami budującymi statek, eksploatującymi go lub zajmującymi się remontem, przebudową lub konserwacją statku lub jego części składowych. Należy przy tym podkreślić, że o braku możliwości zastosowania stawki 0% dla dostaw części przeznaczonych na statki pełnomorskie na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy decydujące znaczenie ma fakt, że nabywcą tych towarów jest/będzie pośrednik - podmiot, który bezpośrednio nie wykorzystuje zakupionych towarów.

W związku z powyższym należy rozważyć czy dostawy dokonywane przez Spółkę można uznać za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów opodatkowaną 0% stawką podatku.

Zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy:

Stosownie do art. 13 ust. 6 ustawy:

Zatem, co do zasady, przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w transakcji,  w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy następuje wywóz towarów z Polski na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W takiej sytuacji zachodzi wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.

Jednocześnie wskazać należy, że w myśl art. 13 ust. 8 ustawy:

Zgodnie z art. 22 ust. 1 i 3 ustawy:

Według art. 22 ust. 2 ustawy:

Stosownie do art. 22 ust. 2a ustawy:

W myśl art. 22 ust. 2b ustawy:

Definicja podmiotu pośredniczącego zawarta została w art. 22 ust. 2d ustawy:

Natomiast art. 22 ust. 2c ustawy stanowi, że:

Zgodnie z art. 22 ust. 2e ustawy:

Jednocześnie jak stanowi art. 22 ust. 3 ustawy:

Zatem, w myśl art. 22 ust. 3 ustawy, wszystkie transakcje realizowane przed dostawą ruchomą (do której przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w państwie, z którego towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy mające miejsce po transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia towaru. Transakcja ruchoma będzie stanowić eksport lub wewnątrzwspólnotową dostawę towaru po stronie dostawcy, natomiast po stronie nabywcy import lub wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru.

Przy czym, w sytuacji gdy za transport towarów odpowiedzialny jest pierwszy dostawca, transport towarów należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez tego dostawcę (pierwszej dostawie w ramach łańcucha dostaw). Natomiast w przypadku gdy za transport odpowiedzialny jest ostatni nabywca, transport towarów należy przyporządkować dostawie dokonanej na rzecz tego nabywcy (ostatniej dostawie w łańcuchu) (art. 22 ust. 2e ustawy).

Jak wynika z opisu sprawy, dokonują/będą Państwo dokonywać dostawy wskazanych we wniosku towarów do pośredników z innych państwach członkowskich UE, którzy następnie sprzedają zakupione części do właściciela/operatora statku. Towary są transportowane z Polski do innego kraju Unii Europejskiej. Dostawy te mają charakter dwustronny lub łańcuchowy, w którym za organizację transportu odpowiada Spółka, będąca pierwszym podmiotem w łańcuchu. Towary były/będą transportowane bezpośrednio od Spółki do końcowego nabywcy, w ramach transportu o nieprzerwanym charakterze. Zarówno Spółka jak i nabywcy (pośrednicy) są podmiotami zarejestrowanymi do transakcji wewnątrzunijnych.

Biorąc pod uwagę powołane przepisy oraz przestawione we wniosku okoliczności, należy stwierdzić, że dokonując dostaw dwustronnych na rzecz pośrednika posługującego się NIP UE gdzie w wyniku tej sprzedaży następuje wywóz towarów z Polski na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju wystąpi u Państwa wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów usług na terytorium Polski, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy.

Dokonując sprzedaży w ramach łańcucha dostaw, w którym za organizację transportu odpowiada Spółka, będąca pierwszym podmiotem w łańcuchu a w wyniku tej sprzedaży towar będzie transportowany bezpośrednio od Spółki do końcowego nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, transport należy przyporządkować pierwszej transakcji, tj. dostawie realizowanej przez Spółkę na rzecz pośrednika. Dostawa towarów dokonana przez Spółkę na rzecz pośrednika będzie „dostawą ruchomą” i będzie stanowiła dla Spółki wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów usług na terytorium Polski, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy.

W myśl art. 41 ust. 3 ustawy:

Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:

Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować, że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy i zostanie tam faktycznie opodatkowana, natomiast drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy towarów, jest opodatkowana stawką VAT 0%, natomiast w państwie nabywcy podlega opodatkowaniu według stawki podatku właściwej w tym państwie. Transakcja opodatkowana w ten sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania.

W myśl art. 42 ust. 1a ustawy:

Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, mają dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.

Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy:

Na podstawie art. 42 ust. 4 ustawy:

Przy czym, według art. 42 ust. 11 ustawy:

Zatem, art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje podstawowy katalog dokumentów, potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione ewentualnie dowodami wymienionymi w art. 42 ust. 11 ustawy, razem mają potwierdzać informację, której wymaga przepis. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego.

Powyższe potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Tym samym zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

W świetle powołanych przepisów prawa oraz uchwały NSA, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki VAT 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Jednocześnie należy zauważyć, że ustawa nie zawiera definicji „dokumentu przewozowego”. Nawiązując do cytowanego art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy, dokument ten powinien być dowodem potwierdzającym, że towar będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy został wywieziony z Polski i dostarczony do nabywcy na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE. List przewozowy opisany w Rozdziale III Konwencji Genewskiej o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238, z późn. zm.), jest niewątpliwie dowodem zawarcia umowy przewozu. Zgodnie z art. 4 oraz art. 9 Konwencji Genewskiej list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy przewozu, warunków tej umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika, o ile nie zostanie przeprowadzony dowód przeciwny. Brak, nieprawidłowość lub utrata listu przewozowego nie wpływa na istnienie ani na ważność umowy przewozu, która mimo to podlega przepisom Konwencji. Zatem, sama Konwencja również nie ogranicza możliwości przeprowadzania dowodu w zakresie przewozu towarów tylko do listu przewozowego. Wobec powyższego dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy, może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), z którego jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały wywiezione i dostarczone nabywcy do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Dokumentem tym może być więc zarówno tradycyjny list przewozowy, jak i każdy inny dokument spełniający warunki formalne i potwierdzający dokonanie dostawy towaru do nabywcy.

Należy również wskazać, że faktura sprzedaży wypełnia znamiona specyfikacji, tj. zawiera dane dotyczące w szczególności nazwy i ilości towarów będącego przedmiotem dostawy, umożliwiając jego identyfikację. Potwierdza to m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2009 r. o sygn. I FSK 1388/08, w którym Sąd wskazał, że: „(...) nie wydaje się, by podatnik był zmuszony do posiadania w swej dokumentacji odrębnej specyfikacji dostarczanych w ramach VAT towarów, jeśli specyfikacja taka została zawarta w fakturze VAT. (...). Jeżeli na fakturze wskazano dane, jakie powinna zawierać specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (tj. m.in. nazwę i ilość towarów), faktura taka w istocie stanowi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku. (...) posiadanie w takim przypadku odrębnej od faktury specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku nie jest konieczne do zastosowania 0% VAT w przypadku WDT (...)”.

Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% podatnik musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE.

W analizowanej sprawie Spółka wskazała, że dokonuje dostaw do nabywców (pośredników) posiadających właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej. Spółka posiada/będzie posiadać przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Spółka składając deklarację podatkową i wykazując takie dostawy jest/będzie zarejestrowana jako podatnik VAT UE. W celu potwierdzenia, że towary zostały wywiezione z Polski i dostarczone na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE, Spółka posiada/będzie posiadać potwierdzenie dostawy do innego kraju UE otrzymane od przewoźnika, podpisane przez odbiorcę oraz zawierające informację o przewożonym towarze, dane nadawcy, odbiorcy (w tym adres dostawy) i przewoźnika, datę otrzymania przez nabywcę.

W konsekwencji należy stwierdzić, że dostawy towarów (części przeznaczonych na statki pełnomorskie) z terytorium Polski na terytorium innego państwa członkowskiego, realizowane przez Spółkę na rzecz pośrednika będącego podatnikiem VAT UE stanowią/będą stanowić wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy i przy spełnieniu wymogów określonych w art. 42 ust. 1 ustawy ww. dostawy są/będą opodatkowane stawką podatku 0%, zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy.

Tym samym stanowisko Spółki jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

-        stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz

-        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Informuję, że wydając interpretację nie przeprowadzam postępowania dowodowego i opieram się wyłącznie na elementach stanu przedstawionych we wniosku. Wszystkie gromadzone dokumenty na okoliczność wywozu towarów z Polski do innego kraju mogą być przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej, przeprowadzanej przez właściwy organ podatkowy.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.