Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.216.2026.2.RST

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 kwietnia 2026 r. za pośrednictwem systemu e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek z 1 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, określenia miejsca opodatkowania usług produkcji i obsługi stanów magazynowych oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 13 maja 2026 r. (wpływ e-Doręczenia 13 maja 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Spółka ma swoją siedzibę w Wielkiej Brytanii. Spółka została zarejestrowana w X (odpowiednik polskiego Krajowego Rejestru Sądowego) (...) 1969 r. W Wielkiej Brytanii zapadają wszystkie istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem oraz tam też znajduje się miejsce posiedzeń zarządu przedsiębiorstwa.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą w sektorze motoryzacyjnym, obejmującą w szczególności projektowanie, wytwarzanie, dystrybucję oraz sprzedaż części i akcesoriów do pojazdów mechanicznych. Zakres działalności obejmuje w szczególności części zamienne oraz komponenty do samochodów osobowych i ciężarowych, pojazdów dostawczych oraz motocykli. Spółka zajmuje się również handlem hurtowym i detalicznym częściami motoryzacyjnymi.

W ramach działalności Spółka prowadzi również działalność w zakresie projektowania, rozwoju i ulepszania komponentów motoryzacyjnych, a także świadczenia usług związanych z produkcją Spółka prowadzi działalność importową i eksportową w zakresie oferowanych produktów.

Istotnym elementem działalności Spółki jest rozwój nowych produktów oraz monitorowanie zmian technologicznych w branży motoryzacyjnej, w szczególności w kontekście rozwoju pojazdów elektrycznych. Spółka inwestuje w rozwój infrastruktury dystrybucyjnej i systemów zarządzania, co umożliwia zwiększanie zasięgu sprzedaży oraz obsługę klientów na rynkach międzynarodowych.

W ramach działalności handlowej Spółka rozwija i utrzymuje sieć dystrybucji części motoryzacyjnych, w tym centrum dystrybucyjne obsługujące klientów na rynku Unii Europejskiej.

Wnioskodawca jest również 100% udziałowcem w polskiej spółce A. Sp. z o.o. (KRS: (...), wcześniej: B. Sp. z o.o., dalej również: „A. Sp. z o.o.”).

Podatnik w ramach prowadzonej działalności posiada na terenie RP stany magazynowe, których obrót obsługiwany jest przez A. Sp. z o.o..

W ramach realizowanej współpracy, A. Sp. z o.o. oraz Spółka zawarły umowę (dalej również: „Umowa”), na mocy której A. Sp. z o.o. zobowiązało się, za wynagrodzeniem, do świadczenia usług produkcji na rzecz Wnioskodawcy polegających na docinaniu i zaciskaniu przewodów, sklejaniu składowych części bota, montażu wskazanych przez Spółkę elementów na dociętym przewodzie, docinaniu „rękawów”, montażu gotowych przewodów w „szynie prowadzącej”, naprawy zaworów EGR, montażu cewek olejowych oraz pakowaniu ww. wyrobów.

Dodatkowo w związku z ww. A. Sp. z o.o. odpowiada za takie czynności jak etykietowanie i opakowywanie produktów.

A. Sp. z o.o. świadczy usługi na materiałach powierzonych mu przez Spółkę, z wyłączeniem drobnych pomocniczych materiałów, które mogą należeć do A. Sp. z o.o.

Spółka jest uprawniona do kontroli procesu świadczenia usług przez A. Sp. z o.o.

Umowa o świadczenie usług produkcji oraz obsługi stanów magazynowych została zawarta na czas nieokreślony z trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia.

Na potrzeby swojej aktywności na terenie Polski Spółka dokonuje nabycia materiałów do produkcji na terenie Polski, w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz importu towarów spoza Unii. W związku z ww. spółka została zarejestrowana jako czynny podatnik VAT oraz posiada nr EORI.

Następnie, Wnioskodawca sprzedaje wyprodukowane w Polsce wyroby w ramach dostawy towarów, wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz eksportu posługując się polskim numerem NIP.

Wnioskodawca nie zatrudnia w Polsce pracowników, a osobami zajmującymi się fizyczną realizacją Umowy, są pracownicy A. Sp. z o.o., których A. Sp. z o.o. wyznaczyła do tego celu. Oprócz samej realizacji Umowy, pracownicy A. Sp. z o.o. w stopniu jakim jest to niezbędne dla działalności na terenie RP, odpowiadają za monitorowanie zgodności działań Spółki z wymogami polskiego prawa.

Spółka w całym procesie współpracy z podmiotem polskim nie traci władztwa nad sprzedawanymi towarami, tj. jest właścicielem zarówno materiałów, towarów, jak i wyrobów gotowych. Bierze czynny udział w nadzorowaniu procesu produkcji, wykonuje proces sprzedaży tych zasobów na rzecz klientów końcowych.

Ze względu na powyższe, Spółka ma wątpliwości, czy na gruncie Ustawy o VAT będzie uznawana za podmiot posiadający stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP. W przypadku uznania Spółki za posiadającą stałe miejsce prowadzenia działalności na terenie RP, do wyjaśnienia pozostaje prawo Spółki do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony dotyczący zakupów realizowanych na terytorium kraju.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego:

1.    Od kiedy Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w Polsce?

Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w Polsce od (...) 2018 r.

2. W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalności gospodarcza Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej (należy ogólnie bez wskazywania szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jak Państwa Spółka prowadzi działalność w Wielkiej Brytanii np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, czy w kraju siedziby Spółka posiada magazyny, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne Spółka posiada w kraju siedziby itp.)?

Spółka posiada w Wielkiej Brytanii swoje biuro oraz zakład produkcyjny. Spółka posiada w kraju siedziby zarówno zaplecze osobowe jak i techniczne, pozwalające na m.in.:

‒  realizację procesu produkcyjnego w UK,

‒    organizację logistyczną, tj. poszukiwanie klientów oraz organizowanie sprzedaży.

3.    Czy Spółka posiada/wynajmuje jakiekolwiek nieruchomości (np. magazyny) lub w jakikolwiek inny sposób pozyskuje na terytorium Polski jakieś ruchomości (maszyny/urządzenia itp.), jeśli tak należało wskazać jakie i w jakim celu są wykorzystywane?

Poza wymienionymi we wniosku stanami magazynowymi, za których obsługę odpowiedzialna jest spółka A. Sp. z o.o., Spółka nie posiada/nie wynajmuje nieruchomości ani nie pozyskuje w inny sposób na terytorium Polski ruchomości.

4.    Na czym polega obsługa stanów magazynowych, dokonywana przez A. sp. z o. o., z czym należy identyfikować, tę usługę?

Poprzez „obsługę stanów magazynowych” Spółka rozumie ogół procesów związanych z ewidencjonowaniem, kontrolą, aktualizacją i zarządzaniem ilością towarów znajdujących się na stanie.

Do A. Sp. z o.o., należą m.in. następujące funkcje:

• przyjęcie towaru do magazynu, tj. weryfikuje zgodność dostawy z dokumentami (np. fakturą, WZ, zamówieniem), sprawuje kontrolę ilościową i jakościową nad towarami, oznacza towary, przypisuje miejsca składowania, wprowadza towary do systemu magazynowego,
• składowanie i ewidencję towarów, tj. prowadzi bieżącą ewidencję ilościową towarów, oznacza stany minimalne i maksymalne, analizuje rotację towarów,
• zaplanowanie wysyłek towarów sprzedawanych przez Spółkę zgodnie z datami wskazanymi w systemie,
• weryfikacja czy liczba otrzymanych towarów zgadza się z dokumentacją,
• zorganizowanie transportu odbiorczego zgodnie z harmonogramem dostaw oraz wytycznymi klientów końcowych,
• pakowanie i przepakowanie towarów do nowych kontenerów logistycznych dostarczonych przez klientów końcowych,
• załadunek towarów do odbioru,
• sporządzenie dowodów dostawy.

5. Czy Spółka posiada nieograniczony dostęp do magazynu obsługiwanego przez A. Sp. z o.o., w którym Spółka posiada stany magazynowe?

Magazyn, w którym Spółka posiada stany magazynowe, stanowi własność Spółki, więc Wnioskodawca posiada nieograniczony do niego dostęp.

6.  Czy Spółka decyduje/będzie decydować o rozmieszczeniu towarów, w przydzielonej Wnioskodawcy określonej przestrzeni w magazynie obsługiwanym przez A. Sp. z o.o., należało wyjaśnić okoliczności zdarzenia?

Nie, Spółka nie decyduje o rozmieszczeniu towarów w magazynie obsługiwanym przez A. Sp. z o.o. Rozmieszczenie towarów należy do obowiązków A. Sp. z o.o. w ramach obsługi stanów magazynowych na rzecz Wnioskodawcy.

7.    Czy przestrzeń magazynowa jest określona, znana Spółce i przeznaczona do wyłącznego Państwa użytku?

Stany magazynowe których obrót obsługiwany jest przez A. Sp. z o.o. stanowią własność Spółki, w związku z powyższym przestrzeń magazynowa jest określona, znana i przeznaczona do wyłącznego użytku Spółki.

8.  Czy Spółka posiada/będzie posiadała bezpośrednią kontrolę/nadzór/jakikolwiek wpływ na zasoby personalne oraz techniczne/rzeczowe A. Sp. z o.o. wykorzystywane do świadczenia usług na Państwa rzecz, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola jest/będzie polegała i w jaki sposób jest/będzie realizowana oraz czy kontrola ta jest/będzie porównywalna do kontroli jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem personalnym oraz technicznym/rzeczowym?

Spółka jako 100% wspólnik A. Sp. z o.o. ma wpływ na jej działalnie, a w konsekwencji na posiadane zasoby. Wpływ ten wynika z uprawnień udziałowca określonych w ustawie z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych.

Dodatkowo należy podkreślić, iż A. Sp. z o.o. jako osoba prawna odpowiada za posiadane mienie oraz zatrudnionych pracowników. Osoby odpowiedzialne za realizację obsługi stanów magazynowych stanowią pracowników A. Sp. z o.o., a zgodnie z art. 22 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.; dalej również: „KP”) pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem.

9.    Czy Spółka ma/będzie mieć wpływ na czas pracy zasobów osobowych A. Sp. z o.o. oraz czy Spółka ma/będzie mieć wpływ, które zasoby osobowe A. Sp. z o.o. realizują/mają realizować świadczenia na rzecz Spółki, należało wyjaśnić?

Nie, Spółka nie ma/nie będzie mieć wpływu na czas pracy ludzi zatrudnionych w A. Sp. z o.o. (określonych przez Organ terminem „zasoby osobowe”). Spółka nie ma/nie będzie mieć też wpływu na to które „zasoby osobowe” A. Sp. z o.o. realizują/mają realizować świadczenia na rzecz Spółki.

Jak wskazano w odpowiedzi na pytanie nr 8, „zasoby osobowe” przydzielone do obsługi stanów magazynowych stanowią pracowników A. Sp. z o.o., tj. zgodnie z art. 22 § 1 KP pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem.

Pytania

1.  Czy w opisanym we wniosku stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym, Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terenie RP, w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, a w konsekwencji czy usługi świadczone na rzecz Spółki w ramach tej działalności podlegają opodatkowaniu na terytorium Polski zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy oraz art. 28b ust. 2 ustawy o VAT?

2.  Czy Spółka ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie w jakim nabywane przez nią usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym we wniosku stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terenie RP, a w konsekwencji usługi świadczone na rzecz Spółki w ramach tej działalności nie podlegają opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż Spółka jest podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, jako osoba prawna wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Spółka sprzedaje wyprodukowane w Polsce wyroby w ramach dostawy towarów, wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz eksportu posługując się polskim numerem NIP, czym wyczerpuje znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, tj. stanowi podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.

Miejsce świadczenia usług na rzecz podatników określa art. 28b ust. 1-4 ustawy o VAT i tak:

1.  Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

2.  W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

3.  W przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.

4.  W przypadku świadczenia usług, które są przeznaczone wyłącznie na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych lub członków stowarzyszenia, do określenia miejsca świadczenia stosuje się odpowiednio przepisy art. 28c.

Jak wskazano w opisie zaistniałego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, Spółka posiada siedzibę w Wielkiej Brytanii. Natomiast ze względu na posiadanie na terytorium RP własnych stanów magazynowych oraz opisaną we wniosku współpracę z A. Sp. z o.o., Spółka zaczęła mieć wątpliwości, czy nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP.

Realizowane na jej rzecz świadczenie usług będzie zatem opodatkowane w Polsce, jeżeli Spółka posiada w Polsce tzw. stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Zdaniem Wnioskodawcy, opisany we wniosku stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe nie wpływają na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Spółki i w myśl art. 28b ust. 1 ustawy o VAT miejscem świadczenia usług na rzecz Spółki jest miejsce jej siedziby, tj. Wielka Brytania.

Ustawa o VAT nie wprowadza definicji legalnej „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”. Definicja ta została zawarta natomiast w akcie prawa unijnego, który podlega bezpośredniemu stosowaniu w Polsce, tj. w Rozporządzeniu.

Zgodnie z art. 11 ust. 1-3 Rozporządzenia:

1.  Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

2.  Na użytek stosowania następujących artykułów "stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:

a)    art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;

b)    począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;

c)    do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;

d)    art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.

3.  Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Dodatkowo w art. 53 ust. 1 Rozporządzenia wskazano, iż na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Utrwalona linia interpretacyjna pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, uwzględniająca orzeczenia TSUE, określa, iż o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić jeżeli występuje:

1)  odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz

2)    istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.

W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE czy NSA, m.in.:

1.    wyrok TSUE z dnia 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12:

„Pierwszy podatnik mający siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, który korzysta z usług świadczonych przez drugiego podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, powinien być uważany za posiadającego w tym innym państwie członkowskim „stałe miejsce prowadzenia działalności” w rozumieniu art. 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., w celu określenia miejsca opodatkowania tych usług, jeżeli to stałe miejsce charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór usług i wykorzystywanie ich do celów jego działalności gospodarczej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

2.    wyrok TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20:

„Co się tyczy brzmienia art. 44 dyrektywy VAT i art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011, należy zauważyć, że przepisy te nie zawierają żadnych wyjaśnień dotyczących konkretnej kwestii, czy zaplecze personalne i techniczne powinno stanowić własność spółki będącej odbiorcą usług z siedzibą w innym państwie członkowskim. Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011 wymaga jedynie, dla celów określenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, „wystarczającej stałości” i „odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego”.

W tym względzie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem pojęcie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” wymaga stałej obecności zaplecza personalnego i technicznego niezbędnego do świadczenia określonych usług (wyrok z dnia 28 czerwca 2007 r., Planzer Luxembourg, C-73/06, EU:C:2007:397, pkt 54 i przytoczone tam orzecznictwo).

Nie można zatem mówić o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, po pierwsze, bez rozpoznawalnej struktury, która materializuje się poprzez istnienie zaplecza personalnego i technicznego. Po drugie, struktura ta nie może mieć jedynie jednorazowego charakteru.

Co się tyczy okoliczności, że spółka będąca usługodawcą jest spółką zależną innej spółki będącej odbiorcą tych usług, mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, należy przypomnieć, że uwzględnienie rzeczywistości gospodarczej i handlowej stanowi podstawowe kryterium stosowania wspólnego systemu VAT. W związku z tym uznanie danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć wyłącznie od statusu prawnego zainteresowanego podmiotu (wyrok z dnia 7 maja 2020 r., Dong Yang Electronics, C-547/18, EU:C:2020:350, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).

W tym względzie, o ile możliwe jest, aby spółka zależna stanowiła stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki dominującej, o tyle taka kwalifikacja zależy od spełnienia materialnych przesłanek ustanowionych rozporządzeniem wykonawczym nr 282/2011, w szczególności w jego art. 11, które należy oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej (wyrok z dnia 7 maja 2020 r., Dong Yang Electronics, C-547/18, EU:C:2020:350, pkt 32).

W związku z tym istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim nie można wywieść wyłącznie w oparciu o fakt, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną (zob. podobnie wyrok z dnia 7 maja 2020 r., Dong Yang Electronics, C-547/18, EU:C:2020:350, pkt 33).

Istnienie rozpoznawalnej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, które charakteryzuje się wystarczającą stałością, należy zatem oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. O ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc uznać, że podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem, na przykład, na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie.

3.    wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2024 r. o sygn. I FSK 716/21:

„Z powyższego wynika, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej to miejsce (inne niż siedziba działalności gospodarczej), które charakteryzuje się następującymi znamionami: - wystarczającą stałością, - odpowiednim zapleczem personalnym i technicznym, - zdolnością odbierania i wykorzystania usług, jakie są dla niego świadczone, bądź zdolnością wykonywania usług.

Uwzględniając wiążący w sprawie stan faktyczny należy całkowicie zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że do uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w przypadku korzystania z zasobów usługodawcy niezbędne jest, aby dostępność innego zaplecza była porównywalna do dostępności zaplecza własnego. Jak podkreśla się w orzecznictwie, w takiej sytuacji podatnik - usługobiorca powinien sprawować określone władztwo, kontrolę nad tym zapleczem zarówno ludzkim, jak i technicznym”.

Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Zestawiając powyższą definicję z definicją działalności gospodarczej z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu.

Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów.

Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”.

W wydawanych wyrokach TSUE, w tym w przytoczonym powyżej wyroku w sprawie C-605/12, wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy. Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C-533/22 TSUE zaś zauważył, iż:

1.  „nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług.”

2.    „spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych.”

Przenosząc powyższe na stan opisanego zdarzenia przyszłego, należy wskazać, iż Spółka nie spełnia wszystkich przesłanek uznających, iż jej stałym miejscem prowadzenia działalności jest Polska.

Jak wskazano powyżej, Spółka posiada stany magazynowe na terytorium RP, których jest właścicielem. Dodatkowo zawarła ona Umowę z A. Sp. z o.o., na mocy której A. Sp. z o.o. zobowiązało się, do świadczenia usług produkcji na rzecz Wnioskodawcy polegających na docinaniu i zaciskaniu przewodów, sklejaniu składowych części bota, montażu wskazanych przez Spółkę elementów na dociętym przewodzie, docinaniu „rękawów”, montażu gotowych przewodów w „szynie prowadzącej”, naprawy zaworów EGR, montażu cewek olejowych oraz pakowaniu ww. wyrobów.

Dodatkowo w związku z ww. A. Sp. z o.o. odpowiada za takie czynności jak etykietowanie i opakowywanie produktów. A. Sp. z o.o. świadczy usługi na materiałach powierzonych mu przez Spółkę, z wyłączeniem drobnych pomocniczych materiałów, które mogą należeć do A. Sp. z o.o.

Powyższe wskazuje, iż Spółka posiada stany magazynowe, materiały oraz zleconą obsługę produkcyjną, a w konsekwencji pierwszy warunek posiadania zaplecza technicznego jest spełniony.

Przechodząc dalej, jak wskazano we wniosku, Wnioskodawca nie zatrudnia w Polsce pracowników, a osoby zajmujące się fizyczną realizacją Umowy, stanowią pracownicy A. Sp. z o.o., których A. Sp. z o.o. wyznaczył. Oprócz samej realizacji Umowy, pracownicy A. Sp. z o.o. w stopniu jakim jest to niezbędne dla działalności na terenie RP, pilnują zgodności działań Spółki wobec polskiego prawa.

Powyższe nie oznacza automatycznie, iż Spółka posiada odpowiednie zaplecze personalne na terenie RP.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż A. Sp. z o.o. i Spółka stanowią odrębne podmioty gospodarcze, nawet pomimo istniejących powiązań (Spółka jest 100% wspólnikiem w A. Sp. z o.o.).

W myśl zaś art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.; dalej również: „KP”) pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników.

Zgodnie zaś z art. 3¹ § 1 KP za pracodawcę będącego jednostką organizacyjną czynności w sprawach z zakresu prawa pracy dokonuje osoba lub organ zarządzający tą jednostką albo inna wyznaczona do tego osoba.

Jak stanowi art. 22 § 1 KP przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem.

Zgodnie więc z przepisami KPA. Sp. z o.o. jest odrębnym podmiotem prawa, posiadającym własną osobowość prawną, który sam jest pracodawcą w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy, a w konsekwencji sam zawiera umowy o pracę oraz wykonuje prawa i obowiązki pracodawcy wobec pracowników.

Wnioskodawca nie jest stroną stosunku pracy, a więc co do zasady nie może wykonywać uprawnień pracodawcy wobec pracowników A. Sp. z o.o..

Zgodnie z konstrukcją stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy na rzecz i pod kierownictwem pracodawcy, a także pracodawca organizuje pracę i wypłaca wynagrodzenie.

Sam fakt posiadania przez Spółkę 100% udziałów w A. Sp. z o.o. nie powoduje powstania stosunku pracy między Spółką a pracownikami A. Sp. z o.o.. Co więcej nawet jeśli strategia lub decyzje biznesowe są koordynowane przez Spółkę, to realizacja tych decyzji następuje poprzez organy A. Sp. z o.o. (zarząd), a zarząd A. Sp. z o.o. działa we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność. W konsekwencji polecenia wobec pracowników wydawane są formalnie przez zarząd A. Sp. z o.o., a nie przez Wnioskodawcę.

Należy również zauważyć, iż w praktyce potwierdza to również rozkład odpowiedzialności, a mianowicie ewentualne roszczenia pracownicze kierowane są przeciwko pracodawcy - A. Sp. z o.o.. A. Sp. z o.o. jako pracodawca odpowiada również za:

- wynagrodzenia,

- urlopy,

- rozwiązanie umowy o pracę,

- spory przed sądem pracy.

Powyższe potwierdza również wcześniej zacytowany wyrok TSUE, tj. C-533/22:

1.    „nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług.”

2.  „spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych”.

Skoro więc strony nie zawarły, np. umowy leasingu pracowników, na postawie której Spółka niejako weszłaby w rolę pracodawcy, tj. np. odpowiadała za pracę pracowników czy miałaby odrębne zaplecze pracownicze – dedykowani pracownicy świadczący usługi bezpośrednio na rzecz Spółki, to nawet jeśli powiązania między stronami wpływają na działanie A. Sp. z o.o., nie zmienia to charakteru relacji między prawnikami a Spółką.

Tym samym nie została spełniona przesłanka posiadania zaplecza personalnego.

Mając powyższe na uwadze, należy zauważyć, iż Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP. Miejscem świadczenia usług na rzecz Spółki w związku z prowadzoną na terytorium RP działalnością przez usługodawców jest więc Wielka Brytania.

W konsekwencji, usługi świadczone na rzecz Spółki w ramach stałego miejsca prowadzenia działalności nie będą stanowiły przedmiotu opodatkowania w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.

Ad 2

Zdaniem Wnioskodawcy, brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, powoduje, iż Spółka nie ma prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego.

W myśl w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Z cytowanego wyżej art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki:

-  gdy odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług, oraz

-  gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Powyższe stanowią pozytywne przesłanki do powstania prawa do odliczenia, natomiast dodatkowo muszą nie zaistnieć przesłanki negatywne z art. 88 ustawy o VAT. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Tak m.in. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. (art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT).

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa również pojmowanie statusu danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Jak już wskazano, podstawowym warunkiem, którego spełnienie należy analizować w aspekcie prawa do odliczenia podatku VAT, jest związek dokonanych nabyć towarów i usług ze sprzedażą uprawniającą do dokonywania takiego odliczenia, czyli sprzedażą generującą podatek należny.

Jak wskazano we wniosku, Spółka w ramach prowadzonej działalności sprzedaje wyprodukowane w Polsce wyroby w ramach dostawy towarów, wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz eksportu posługując się polskim numerem NIP.

Z powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).

Zgodnie ze stanowiskiem własnym Spółki w ramach pytania nr 1, Wnioskodawca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, tj. usługi świadczone na rzecz tej działalności uznaje się za świadczone na terytorium Wielkiej Brytanii (miejsce siedziby Spółki) i nie podlegają opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Tym samym u Wnioskodawcy zaistnieje przesłanka negatywna do powstania prawa do odliczenia podatku naliczonego – transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu. Spółka nie ma więc prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1, 3 i 5 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.

I tak, stosownie do art. 28a ustawy:

Powołany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Według tej regulacji, podatnikiem jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Natomiast, według art. 28e ustawy:

Z powołanego przepisu wynika, że o miejscu świadczenia, a tym samym opodatkowania usługi związanej z nieruchomością decyduje wyłącznie miejsce położenia nieruchomości, z którą dana usługa jest ściśle związana, niezależnie od tego dla jakiego podmiotu jest wykonywana oraz gdzie znajduje się siedziba usługodawcy.

Zgodnie z art. 13b rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23 marca 2011 r. str. 1 ze zm.) – zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”:

W myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 obejmuje w szczególności:

Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 nie ma zastosowania do:

Zatem, usługi związane z przechowywaniem towarów, nie mogą być uznane za usługi związane z nieruchomością, w przypadku gdy usługobiorcy nie przysługuje wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której przechowuje towar.

Stosownie do treści art. 86 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:

Z treści art. 86 ustawy, wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Podkreślić należy, że warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Zauważyć również należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

I tak, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:

Zatem w sytuacji, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w tej fakturze.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka ma swoją siedzibę w Wielkiej Brytanii i prowadzi działalność gospodarczą w sektorze motoryzacyjnym, obejmującą w szczególności projektowanie, wytwarzanie, dystrybucję oraz sprzedaż części i akcesoriów do pojazdów mechanicznych. Spółka zajmuje się również handlem hurtowym i detalicznym częściami motoryzacyjnymi. W ramach działalności handlowej Spółka rozwija i utrzymuje sieć dystrybucji części motoryzacyjnych, w tym centrum dystrybucyjne obsługujące klientów na rynku Unii Europejskiej. Wnioskodawca jest również 100% udziałowcem w polskiej spółce A. Sp. z o.o. W ramach prowadzonej działalności Spółka posiada na terenie kraju stany magazynowe, których obrót obsługiwany jest przez spółkę A. Sp. z o.o. z którą Spółka zawarła Umowę. Na mocy tej Umowy A. Sp. z o.o. zobowiązało się, za wynagrodzeniem, do świadczenia usług produkcji na rzecz Wnioskodawcy. Dodatkowo w związku z ww. A. Sp. z o.o. odpowiada za takie czynności jak etykietowanie i opakowywanie produktów. A. Sp. z o.o. świadczy usługi na materiałach powierzonych mu przez Spółkę, z wyłączeniem drobnych pomocniczych materiałów, które mogą należeć do A. Sp. z o.o. Umowa o świadczenie usług produkcji oraz obsługi stanów magazynowych została zawarta na czas nieokreślony z trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia.

W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada/będzie posiadać na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.

I tak, w powołanym również przez Spółkę wyroku z 7 maja 2020 r. sygn. C-547/18 w sprawie Dong Yang Electronics, TSUE stwierdził, że: „usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną”. Przy czym, Trybunał zastrzegł, że spółka zależna może stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki dominującej, ale tylko wtedy, gdy spełnione są materialne przesłanki ustanowione Rozporządzeniem, w szczególności w jego art. 11, które należy oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. W związku z tym, uznanie danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć wyłącznie od statusu prawnego zainteresowanego podmiotu.

Z kolei w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Natomiast w wyroku z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 Cobot Plastics TSUE orzekł, że „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizuje na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą w sektorze motoryzacyjnym, obejmującą w szczególności projektowanie, wytwarzanie, dystrybucję oraz sprzedaż części i akcesoriów do pojazdów mechanicznych. Spółka zajmuje się również handlem hurtowym i detalicznym częściami motoryzacyjnymi. W ramach prowadzonej działalności Spółka posiada na terenie kraju stany magazynowe, których obrót obsługiwany jest przez spółkę A. Sp. z o.o. z którą Spółka zawarła Umowę. Na mocy tej Umowy A. Sp. z o.o. zobowiązało się również, za wynagrodzeniem, do świadczenia usług produkcji na rzecz Wnioskodawcy. Umowa o świadczenie usług produkcji oraz obsługi stanów magazynowych została zawarta na czas nieokreślony z trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie zatrudnia pracowników w Polsce. Ponadto Spółka jest właścicielem magazynu, w którym posiada stany magazynowe, za których obsługę odpowiedzialna jest spółka A. Sp. z o.o.. Jednocześnie Spółka nie posiada/nie wynajmuje innych nieruchomości ani nie pozyskuje w inny sposób na terytorium Polski ruchomości. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że pomimo, iż Spółka posiada w Polsce pewne zasoby rzeczowe w postaci magazynu i stanów magazynowych, to nie sposób uznać, że jest w stanie prowadzić na terytorium Polski niezależną działalność w sektorze motoryzacyjnym. Cechy i skala posiadanego w Polsce przez Spółkę  zaplecza rzeczowego jedynie magazynu (stanów magazynowych), bez innych nieruchomości/ruchomości, a przede wszystkim bez zaplecza osobowego (brak swoich pracowników) uniemożliwiają Spółce w sposób niezależny i samodzielny prowadzenie części działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika, że Wnioskodawca nabywa od spółki A. Sp. z o.o. usługi produkcji oraz obsługi stanów magazynowych. Jednakże Spółka nie ma/nie będzie mieć wpływu na czas pracy ludzi zatrudnionych w A. Sp. z o.o. oraz nie ma/nie będzie mieć też wpływu na to które zasoby osobowe A. Sp. z o.o. realizują/mają realizować świadczenia na rzecz Spółki. Co jednak istotne, Spółka jako 100% wspólnik A. Sp. z o.o. ma wpływ na jej działalnie, a w konsekwencji na posiadane zasoby. Wpływ ten wynika z uprawnień udziałowca określonych w ustawie z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych. Wskazać jednak należy, że powiązania kapitałowe nie oznaczają, same w sobie, że zaplecze polskiego podmiotu zależnego, tj. polskiej spółki powiązanej kapitałowo z zagranicznym usługobiorcą, jest bezpośrednio zależne od tego usługobiorcy, nawet wówczas, gdy podmiot ten świadczy usługi niezbędne dla wykonywania przez usługobiorcę czynności opodatkowanych w Polsce. Jak wynika z wniosku pracownicy A. Sp. z o.o. odpowiedzialni za realizację usług na rzecz Spółki zobowiązują się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Zatem mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami usługodawcy tj. spółki A. Sp. z o.o.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Wnioskodawca nie zatrudnia pracowników w Polsce. Ponadto oprócz posiadanego magazynu (stany magazynowe), za które odpowiedzialna jest spółka A. Sp. z o.o., to Spółka nie posiada/nie wynajmuje innych nieruchomości ani nie pozyskuje w inny sposób na terytorium Polski ruchomości. Ponadto to w Wielkiej Brytanii zapadają wszystkie istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem oraz tam też znajduje się miejsce posiedzeń zarządu przedsiębiorstwa. Zatem, skoro Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

Należy raz jeszcze zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do sytuacji należy stwierdzić, że A. Sp. z o.o. świadczy na Państwa rzecz określone usługi, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych A. Sp. z o.o. byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C- 333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Wnioskodawcy.

Ponadto, stosowanie do orzeczenia TSUE z 7 maja 2020 r. w sprawie C‑547/18, spółka mająca siedzibę w jednym państwie nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie, tylko ze względu na fakt, iż posiada tam spółkę zależną wspierającą jej działalność. Trybunał wskazał, że „(…) art. 44 dyrektywy 2006/12 oraz art. 11 ust. 1 i art. 22 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011 należy interpretować w ten sposób, że usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki z siedzibą w państwie trzecim z samego faktu, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną, oraz że usługodawca ten nie jest zobowiązany do badania, w celu dokonania takiej oceny, stosunków umownych łączących te dwa podmioty”.

W konsekwencji, oceniając całokształt okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Ponadto Państwa wątpliwości budzi także kwestia czy usługi świadczone na rzecz Spółki w ramach jej działalności podlegają opodatkowaniu na terytorium Polski zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy jak również prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia usług.

Aby odpowiedzieć na powyższe Państwa wątpliwości należy przede wszystkim ustalić miejsce świadczenia usług nabywanych od A. sp. z o.o.  Jak wynika z opisu sprawy Spółka oraz A. sp. z o.o. zawarły umowę o świadczenie usług produkcji oraz obsługi stanów magazynowych (,,Usługi”). Usługi produkcji polegają na docinaniu i zaciskaniu przewodów, sklejaniu składowych części bota, montażu wskazanych przez Spółkę elementów na dociętym przewodzie, docinaniu „rękawów”, montażu gotowych przewodów w „szynie prowadzącej”, naprawy zaworów EGR, montażu cewek olejowych oraz pakowaniu ww. wyrobów. Natomiast obsługa stanów magazynowych obejmuje ogół procesów związanych z ewidencjonowaniem, kontrolą, aktualizacją i zarządzaniem ilością towarów znajdujących się na stanie, w tym m.in. zorganizowanie transportu odbiorczego zgodnie z harmonogramem dostaw oraz wytycznymi klientów końcowych, w tym m.in.: pakowanie i przepakowanie towarów do nowych kontenerów logistycznych dostarczonych przez klientów końcowych, załadunek towarów do odbioru, sporządzenie dowodów dostawy. Przy czym Spółka nie decyduje o rozmieszczeniu towarów w magazynie obsługiwanym przez A. Sp. z o.o. Rozmieszczenie towarów należy do obowiązków A. Sp. z o.o. w ramach obsługi stanów magazynowych na rzecz Wnioskodawcy. Należy zatem wskazać, że Usługi produkcji oraz obsługa stanów magazynowych świadczone przez A. sp. z o.o. na rzecz Spółki stanowią usługi, do których stosuje się art. 28b ustawy (tj. są to usługi do których nie stosuje się szczególnych zasad ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Przy tym, Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w Wielkiej Brytanii i jednocześnie jak ustaliłem nie posiada/nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, odnosząc się do Państwa wątpliwości, miejsce opodatkowania usług produkcji oraz obsługi stanów magazynowych świadczonych na rzecz Spółki należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy. Tym samym, ww. Usługi świadczone przez A. sp. z o.o. na rzecz Spółki nie będą opodatkowane w Polsce lecz w kraju siedziby usługobiorcy tj. w Wielkiej Brytanii na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy.

Tym samym Spółka (podmiot nieposiadający siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski) nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia Usług od A. sp. z o.o., ponieważ transakcje te nie są objęte zakresem opodatkowania VAT w Polsce. Zatem w przypadku, gdy Spółka otrzyma faktury dokumentujące nabycie na terytorium Polski ww. Usług, do których ma zastosowanie art. 28b ustawy z wykazanym podatkiem znajdzie zastosowanie wyłączenie, o którym mowa w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy i tym samym Spółka nie będzie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego od nabywanych przez nią usług. W konsekwencji, Spółka nie ma/nie będzie miała prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego VAT z faktur otrzymanych od A. sp. z o.o.

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2 uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
• zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.