Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.219.2026.2.MW

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 kwietnia 2026 r. za pośrednictwem systemu e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz obowiązku wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu systemu KSeF. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 14 maja 2026 r. (wpływ 20 maja 2026 r.) oraz pismem z 15 maja 2026 r. (wpływ 15 maja 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Spółka (...) (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest spółką prawa niemieckiego z siedzibą działalności gospodarczej na terytorium Niemiec. Spółka jest podatnikiem od wartości dodanej na terytorium Niemiec. Spółka nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w Polsce. Spółka posiada polski NIP nadany dla celów pełnienia funkcji płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w Polsce. Wnioskodawca nie posiada oddziału wpisanego do rejestru przedsiębiorców.

Główny przedmiot działalności Spółki obejmuje:

-        rozwój, projektowanie, budowę i eksploatację instalacji do wytwarzania energii oraz handel takimi instalacjami,

-        świadczenie usług informatycznych.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą w swoim kraju pochodzenia (Niemcy), co obejmuje realizację projektów w zakresie opracowywania, projektowania, budowy i eksploatacji naziemnych instalacji fotowoltaicznych (PV) oraz systemów magazynowania energii w bateriach (...). W Niemczech spółka dysponuje zapleczem technicznym, w tym narzędziami i flotą pojazdów oraz zatrudnia pracowników.

Spółka utrzymuje w Polsce biuro wykorzystywane do czynności administracyjnych i reprezentacyjnych oraz do rekrutacji pracowników. W Polsce są zatrudniani pracownicy zajmujący się rozwojem projektów i działaniami wspierającymi sprzedaż. Osoby te nie zawierają umów z kontrahentami, nie negocjują cen ani innych warunków umów, nie podejmują decyzji o zakupie towarów lub usług, nie zatrudniają ani nie zwalniają pracowników i nie mają dostępu do systemów informatycznych służących do zarządzania projektami lub finansami.

Aktualnie zostały zatrudnione nowe osoby, w tym na stanowisku kierownika ds. przetargów – specjalista ds. zamówień publicznych. W perspektywie kilku miesięcy Wnioskodawca planuje zatrudnić kolejnych pracowników.

Oprócz wynajętego biura Spółka dysponuje w Polsce jedynie zapleczem technicznym w postaci laptopów, monitorów, drukarek itp. Poza najmem, nabyciem niezbędnych mediów oraz usługami księgowymi czy doradczymi Spółka nie planuje nabywać w Polsce innych rodzajów usług.

Umowy z dostawcami i podwykonawcami są zawierane poza terytorium Polski. W zakresie działalności na terytorium Polski zostały zawarte umowy dotyczące obsługi prawnej lub usług związanych z rozwojem projektów. W Polsce prowadzone są działania marketingowe i wsparcia sprzedażowego. Spółka nie prowadzi w Polsce obsługi klientów obejmującej serwis, gwarancje lub reklamacje.

Nie są tu wykonywane czynności polegające na planowaniu harmonogramów projektów ani na prowadzeniu kontroli jakości. Spółka nie będzie posiadała w Polsce środków trwałych, w szczególności maszyn lub pojazdów.

Rachunek bankowy otwarty w Polsce będzie wykorzystywany jedynie do regulowania bieżących zobowiązań związanych z funkcjonowaniem biura oraz zatrudnionych pracowników. Decyzje dotyczące płatności, zatwierdzanie przelewów oraz zarządzanie środkami są wykonywane wyłącznie przez osoby uprawnione w centrali Spółki w Niemczech.

Decyzje w sprawach dotyczących wyboru wykonawców, treści i warunków umów, ustalania cen oraz inne decyzje strategiczne są podejmowane w centrali w Niemczech. Decyzje dotyczące zatrudniania i rozwiązywania stosunków pracy są podejmowane poza terytorium Polski, przez odpowiednie osoby zatrudnione w centrali Spółki.

W biurze w Polsce nie odbywa się zawieranie umów ani negocjacje, które prowadziłyby do podejmowania wiążących decyzji handlowych. Ewentualne spotkania na terenie Polski mają charakter informacyjny i nie skutkują podejmowaniem decyzji. Ostateczne rozstrzygnięcia dotyczące treści umów oraz akceptacja warunków mają miejsce wyłącznie w Niemczech.

Spółka planuje utrzymywać biuro w Polsce przez czas związany z realizacją w Polsce, co do zasady długoterminowo.

Spółka nie współpracuje na terytorium Polski z podmiotami trzecimi ani podwykonawcami prowadzącymi działalność w jej imieniu lub na jej rzecz.

Spółka zamierza uczestniczyć w przetargach oraz realizować projekty na rzecz polskich podmiotów. Czynności związane z pozyskiwaniem zamówień, przygotowywaniem ofert, prowadzeniem negocjacji oraz zawieraniem umów są i będą jednak wykonywane wyłącznie przez centralę Spółki w Niemczech. Pracownicy zatrudnieni w Polsce wykonują (i będą wykonywać) jedynie czynności wspierające. Nie uczestniczą w podejmowaniu decyzji handlowych ani w pozyskiwaniu klientów. Polskie biuro nie wystawia i nie będzie wystawiać faktur dla klientów.

Pracownicy zatrudnieni w Polsce nie mają dostępu do systemów informatycznych Spółki, które umożliwiałyby podejmowanie decyzji operacyjnych, finansowych lub zarządczych, takich jak systemy (...), systemy zakupowe, systemy planowania projektów czy systemy księgowe. Dostęp do tych narzędzi jest zastrzeżony wyłącznie dla pracowników centrali w Niemczech.

W polskim biurze nie są przechowywane dokumenty projektowe, dokumentacja techniczna ani żadne materiały związane z realizacją projektów energetycznych lub budowlanych. Dokumentacja projektowa jest tworzona, zarządzana i przechowywana wyłącznie w Niemczech.

W perspektywie czasu Spółka planuje dodatkowo rozwijać działalność w Polsce w kierunku prac budowlanych związanych z realizacją projektów fotowoltaicznych oraz magazynów energii, obejmujących prace rozwojowe, instalacyjne i eksploatacyjne.

Realizacja projektów ma następować w określonych okresach, zależnie od kontraktów. Spółka nie planuje gromadzenia na terytorium Polski sprzętu budowlanego ani prowadzenia magazynu materiałów.

W związku z realizacją projektów Spółka przewiduje zatrudnienie w Polsce kierowników projektów lub inżynierów. Osoby te mają wykonywać czynności związane z koordynowaniem przebiegu prac oraz nadzorem nad ich wykonaniem na miejscu w Polsce. Osoby zatrudnione w Polsce nie będą zawierały umów z podwykonawcami, nie będą podejmować decyzji o zakupie materiałów i nie będą podejmować decyzji strategicznych dotyczących projektów.

Osoby zatrudnione w Polsce do nadzoru nad przebiegiem prac przy realizacji projektów nie będą podejmować żadnych decyzji dotyczących wyboru podwykonawców, zakupu materiałów, ustalania harmonogramów, zakresu prac ani jakichkolwiek decyzji finansowych czy handlowych. Ich rola ograniczać się będzie do monitorowania postępu prac na miejscu, natomiast wszelkie decyzje o charakterze wiążącym są podejmowane w Niemczech.

Spółka nie współpracuje i nie planuje współpracować z podmiotami trzecimi lub podwykonawcami w Polsce w sposób, który powodowałby, że działają oni w strukturze organizacyjnej Spółki lub pozostają do jej dyspozycji.

Ewentualne spotkania z kontrahentami lub dostawcami, które będą mogły odbywać się w Polsce, nie będą prowadzić do podejmowania decyzji dotyczących projektów. Wszelkie decyzje handlowe, techniczne, finansowe i strategiczne będą nadal zatwierdzane w Niemczech (w centrali), niezależnie od tego, gdzie odbyły się rozmowy.

Finansowanie prac, w tym płatności za zakupy oraz wynagrodzenia, będzie realizowane przez centralę Spółki w Niemczech. Spółka przewiduje, że w Polsce mogą odbywać się spotkania i negocjacje z klientami oraz dostawcami dotyczące projektów realizowanych w Polsce, przy czym decyzje o wyborze podwykonawców oraz harmonogramach projektów mają być każdorazowo podejmowane w Niemczech, przez osoby zatrudnione bezpośrednio w centrali. Jedynie koordynowanie przebiegu prac budowlanych, w tym nadzór nad wykonaniem, będzie wykonywane na miejscu w Polsce w trakcie trwania poszczególnych projektów, bez organizowania stałego magazynowania materiałów lub utrzymywania sprzętu na stale na terytorium Polski.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

1)    W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej (należało ogólnie bez wskazywania szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jak Państwa Spółka prowadzi działalność w Niemczech, np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, czy w kraju siedziby Państwa Spółka korzysta z jakichś magazynów, czy w kraju siedziby odbywa się produkcja towarów/świadczenie usług, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne posiada w kraju siedziby itp.)?

Odp. Działalność gospodarcza Spółki jest zorganizowana i wykonywana przede wszystkim na terytorium Niemiec, gdzie znajduje się jej siedziba oraz zasadnicze zaplecze operacyjne. W Niemczech Spółka prowadzi działalność obejmującą rozwój, projektowanie, budowę i eksploatację instalacji energetycznych, w tym instalacji fotowoltaicznych oraz systemów magazynowania energii, a także działalność w zakresie usług IT.

W siedzibie Spółki w (...) wykonywane są działania obejmujące zarządzanie przedsiębiorstwem, zarządzanie projektami, przygotowywanie i zawieranie umów, prowadzenie negocjacji handlowych, planowanie inwestycji oraz alokację zasobów. W Niemczech zatrudnionych jest około (...) pracowników realizujących zadania związane z projektowaniem, inżynierią, zarządzaniem projektami, finansami, zakupami oraz obsługą operacyjną.

Spółka dysponuje w Niemczech zapleczem technicznym obejmującym narzędzia, flotę pojazdów oraz zasoby wykorzystywane przy realizacji projektów. W Niemczech znajdują się również systemy informatyczne wykorzystywane w działalności Spółki, w tym systemy (...), zakupowe, finansowe oraz systemy planowania projektów, a także dokumentacja projektowa i techniczna.

Spółka posiada magazyn w Niemczech, przy czym materiały wykorzystywane przy realizacji projektów są w znacznej części dostarczane bezpośrednio na place budów.

Zasadnicze funkcje operacyjne, decyzyjne i zarządcze wykonywane są zatem w Niemczech przy wykorzystaniu znajdujących się tam zasobów osobowych i technicznych. Analogiczna struktura pod względem zakresu funkcji oraz zasobów nie występuje na terytorium Polski.

2)    Na czym konkretnie polegają/będą polegały prowadzone w Polsce przez pracowników Spółki działania administracyjne, reprezentacyjne, marketingowe, rekrutacji pracowników, wsparcia rozwoju projektów, wsparcia sprzedażowego? Za co są/będą odpowiedzialni pracownicy Spółki w Polsce, w tym kierownicy ds. przetargów, specjaliści ds. zamówień publicznych, kierownicy projektów i inżynierowie, prosiłem wyjaśnić okoliczności zdarzenia;

Odp. Czynności wykonywane przez pracowników Spółki na terytorium Polski obejmują działania administracyjne, reprezentacyjne, marketingowe, rekrutacyjne, a także czynności związane z przygotowaniem i rozwojem projektów oraz wsparciem procesów sprzedażowych.

W zakresie działań administracyjnych pracownicy zapewniają bieżącą obsługę biura, organizację dokumentacji oraz wsparcie procesów organizacyjnych. Działania reprezentacyjne polegają na utrzymywaniu kontaktów z uczestnikami rynku oraz uczestnictwie w spotkaniach i wydarzeniach branżowych o charakterze informacyjnym.

W ramach działań marketingowych pracownicy przygotowują materiały promocyjne, monitorują rynek oraz identyfikują potencjalne możliwości działalności. Czynności związane z rekrutacją obejmują poszukiwanie kandydatów, wstępną selekcję aplikacji oraz organizację rozmów.

W zakresie rozwoju projektów pracownicy w Polsce zajmują się pozyskiwaniem informacji o potencjalnych inwestycjach, analizą uwarunkowań lokalnych oraz przygotowywaniem danych wykorzystywanych w procesie przygotowania projektów. W ramach wsparcia sprzedażowego uczestniczą w przygotowywaniu materiałów ofertowych, kompletowaniu dokumentacji oraz przekazywaniu informacji pomiędzy kontrahentami a centralą Spółki.

Kierownicy ds. przetargów oraz specjaliści ds. zamówień publicznych monitorują ogłoszenia, analizują dokumentację przetargową oraz przygotowują materiały i dokumenty niezbędne do udziału w postępowaniach. Nie ustalają jednak warunków ofert ani nie podejmują decyzji o ich złożeniu.

W przypadku realizacji projektów kierownicy projektów oraz inżynierowie będą odpowiedzialni za monitorowanie przebiegu prac na miejscu, raportowanie postępów oraz przekazywanie informacji do zespołów projektowych. Pracownicy zatrudnieni w Polsce nie zawierają umów w imieniu Spółki, nie określają warunków współpracy ani nie podejmują decyzji handlowych, zakupowych lub inwestycyjnych. Decyzje te podejmowane są przez właściwe jednostki organizacyjne Spółki w Niemczech.

3)    Czy brak dostępu pracowników zatrudnionych w Polsce do systemów informatycznych Spółki uniemożliwia im wykonywanie zadań na terytorium Polski w sposób inny niż zaplanowany, przewidziany dla tej grupy osób, prosiłem wyjaśnić okoliczności zdarzenia;

Odp. Pracownicy zatrudnieni w Polsce korzystają z systemów informatycznych Spółki w zakresie niezbędnym do wykonywania powierzonych im czynności, w szczególności w obszarze obsługi administracyjnej, działań marketingowych, rekrutacyjnych oraz przygotowywania materiałów i danych.

Brak dostępu do kluczowych systemów oraz funkcjonalności wykorzystywanych do zarządzania działalnością Spółki uniemożliwia pracownikom wykonywanie zadań w sposób inny niż przewidziany dla tej grupy osób. W szczególności pracownicy w Polsce nie posiadają dostępu do systemów (...) w zakresie umożliwiającym podejmowanie lub zatwierdzanie decyzji zarządczych i finansowych, do systemów zakupowych umożliwiających składanie zamówień, wybór dostawców oraz zatwierdzanie zakupów, do systemów controllingowych i finansowych w zakresie pozwalającym na zarządzanie budżetami lub zatwierdzanie wydatków, ani do systemów zarządzania projektami w zakresie umożliwiającym ustalanie harmonogramów, zakresu prac lub alokacji zasobów. Pracownicy nie posiadają również dostępu do systemów wykorzystywanych do podejmowania decyzji operacyjnych dotyczących realizacji projektów.

Zakres dostępów systemowych jest ściśle powiązany z przypisanymi zadaniami i ogranicza się do wprowadzania danych, przygotowywania materiałów oraz ich przekazywania, natomiast systemy wykorzystywane do zarządzania działalnością Spółki są obsługiwane przez personel zlokalizowany w Niemczech.

4)    W jaki sposób i kto, jakie zasoby, do kogo należące będą koordynować prace budowlane, w tym nadzór nad ich wykonaniem, prosiłem wyjaśnić okoliczności zdarzenia;

Odp. W przypadku realizacji projektów budowlanych na terytorium Polski koordynacja prac oraz nadzór nad ich wykonaniem będą realizowane w oparciu o współdziałanie personelu Spółki zlokalizowanego w Niemczech oraz osób obecnych na miejscu inwestycji w Polsce.

Po stronie Spółki osoby podejmujące decyzje dotyczące projektów, w tym dotyczące wyboru podwykonawców, ustalania harmonogramów, zakresu prac, warunków realizacji oraz kwestii finansowych i handlowych, są zlokalizowane w Niemczech i działają w oparciu o zasoby organizacyjne, personalne oraz systemowe znajdujące się w siedzibie Spółki.

Na terytorium Polski mogą być zatrudnieni kierownicy projektów lub inżynierowie, którzy będą obecni na miejscu realizacji inwestycji. Ich działania będą polegały na bieżącym monitorowaniu przebiegu prac, weryfikacji zgodności ich realizacji z założeniami projektowymi oraz raportowaniu postępu prac do zespołów Spółki w Niemczech. Komunikacja pomiędzy personelem w Polsce a centralą odbywać się będzie przy wykorzystaniu standardowych narzędzi komunikacyjnych oraz systemów raportowych.

Koordynacja będzie przebiegała w ten sposób, że informacje dotyczące postępu prac, ewentualnych problemów lub odchyleń od założeń będą przekazywane przez personel znajdujący się w Polsce do zespołów projektowych w Niemczech, gdzie podejmowane będą decyzje dotyczące dalszych działań, w tym ewentualnych zmian w realizacji projektu.

Zasoby wykorzystywane przy realizacji prac budowlanych, w tym zasoby osobowe i techniczne wykorzystywane do wykonywania robót, należą do podwykonawców realizujących inwestycję. Spółka nie posiada w Polsce własnych zasobów budowlanych ani infrastruktury technicznej wykorzystywanej do wykonywania robót. Osoby zatrudnione przez Spółkę w Polsce nie wykonują prac budowlanych, lecz uczestniczą w procesie monitorowania ich przebiegu.

Podwykonawcy wykonują powierzone im prace przy wykorzystaniu własnych zasobów oraz we własnym zakresie organizują sposób ich realizacji. Spółka nie dysponuje tymi zasobami, a relacje z podwykonawcami mają charakter umowny.

W konsekwencji działania wykonywane na terytorium Polski obejmują bieżący monitoring przebiegu prac oraz przekazywanie informacji, natomiast czynności związane z podejmowaniem decyzji dotyczących realizacji projektów oraz zarządzaniem nimi wykonywane są przy wykorzystaniu zasobów zlokalizowanych w Niemczech.

5)    Czy w związku z planowanym rozwojem działalności Spółki w Polsce w kierunku prac budowlanych związanych z realizacją projektów fotowoltaicznych oraz magazynów energii Państwa zasoby osobowe i techniczne będą utrzymywane w sposób ciągły zapewniający wykonanie umów z kontrahentami? Prosiłem wyjaśnić okoliczności zdarzenia;

Odp. Zasoby osobowe Spółki w Polsce obejmują pracowników wykonujących czynności administracyjne, marketingowe, rekrutacyjne, czynności związane z przygotowaniem projektów oraz wsparciem procesów ofertowania, a także – w przypadku realizacji inwestycji – osoby odpowiedzialne za monitorowanie przebiegu prac i raportowanie ich postępów, w tym kierowników projektów lub inżynierów obecnych na miejscu realizacji.

Zakres odpowiedzialności tych pracowników obejmuje w szczególności działania związane z pozyskiwaniem informacji o projektach, przygotowywaniem materiałów, organizacją procesów ofertowych, utrzymywaniem relacji z uczestnikami rynku oraz bieżącym monitorowaniem realizacji inwestycji. Nie obejmuje natomiast wykonywania robót budowlanych ani podejmowania decyzji dotyczących ich realizacji, w tym wyboru wykonawców, ustalania warunków współpracy czy dokonywania zakupów. Zasoby osobowe w Polsce będą utrzymywane w szczególności w zakresie pozyskiwania nowych projektów, przygotowania ofert oraz obsługi organizacyjnej i monitorowania realizowanych inwestycji.

Spółka nie będzie jednak posiadała w Polsce własnych zasobów budowlanych. W szczególności nie będzie zatrudniała pracowników wykonujących roboty budowlane ani nie będzie dysponować sprzętem budowlanym, maszynami czy zapleczem technicznym przeznaczonym do wykonywania robót. Prace budowlane będą realizowane przez podwykonawców działających przy wykorzystaniu własnych zasobów osobowych i technicznych.

Realizacja projektów budowlanych będzie następowała w okresach wynikających z zawartych kontraktów. Wykonanie zobowiązań wynikających z tych umów będzie zapewniane poprzez wykorzystanie zasobów Spółki zlokalizowanych poza terytorium Polski, w szczególności w Niemczech, gdzie wykonywane są działania związane z planowaniem, organizacją oraz podejmowaniem decyzji dotyczących projektów, a także poprzez zaangażowanie podwykonawców realizujących roboty budowlane.

Spółka nie będzie utrzymywać na terytorium Polski zaplecza technicznego ani infrastruktury pozwalającej na wykonywanie robót budowlanych. Zasoby znajdujące się w Polsce koncentrują się na opisanych powyżej działaniach związanych z organizacją, przygotowaniem i przebiegiem projektów, natomiast zasadnicze zasoby techniczne oraz funkcje decyzyjne pozostają zlokalizowane poza terytorium Polski.

6)    Czy prace budowlane związane z realizacją projektów fotowoltaicznych oraz magazynów energii będą wykonywane przez pracowników Spółki czy przez zewnętrznych usługodawców (podwykonawców), prosiłem wyjaśnić okoliczności zdarzenia;

Odp. Prace budowlane związane z realizacją projektów fotowoltaicznych oraz magazynów energii będą wykonywane przez zewnętrznych usługodawców (podwykonawców).

Podwykonawcy będą odpowiedzialni za faktyczne wykonanie robót budowlanych, w tym za organizację procesu budowlanego, zapewnienie personelu wykonawczego, wykorzystanie sprzętu, maszyn oraz innych zasobów technicznych niezbędnych do realizacji inwestycji. Będą oni wykonywać powierzone im prace przy wykorzystaniu własnych zasobów osobowych i technicznych oraz na podstawie własnej organizacji pracy.

Spółka nie będzie wykonywać robót budowlanych we własnym zakresie i nie będzie angażować w tym celu własnych pracowników ani zasobów technicznych na terytorium Polski. Nie będzie również dysponować zapleczem budowlanym umożliwiającym prowadzenie tego rodzaju działalności.

Rola pracowników Spółki w Polsce ogranicza się do czynności związanych z monitorowaniem przebiegu prac, weryfikacją ich postępu oraz przekazywaniem informacji do zespołów Spółki. Nie obejmuje ona wykonywania robót budowlanych ani organizacji ich realizacji.

Podwykonawcy działają jako niezależne podmioty gospodarcze, prowadzące działalność we własnym imieniu i na własne ryzyko. Spółka nie dysponuje ich zasobami osobowymi ani technicznymi i nie zarządza nimi w sposób właściwy dla własnych struktur organizacyjnych. Umowy z podwykonawcami są zawierane poza terytorium Polski, a decyzje dotyczące ich wyboru oraz warunków współpracy podejmowane są przez jednostki organizacyjne Spółki w Niemczech.

7)    Czy oprócz posiadanych w Polsce zasobów osobowych Spółka dokonując świadczeń na terytorium Polski będzie dodatkowo delegowała swoich pracowników z kraju siedziby, czy też zasoby osobowe zatrudnione w Polsce są/będą wystarczające do wykonywania określonych zadań na terytorium kraju, prosiłem wyjaśnić okoliczności zdarzenia;

Odp. Spółka nie oddelegowuje pracowników z kraju siedziby do wykonywania pracy na terytorium Polski i nie planuje takich oddelegowań w związku z prowadzoną działalnością.

Zasoby osobowe zatrudnione w Polsce są wykorzystywane do wykonywania czynności obejmujących działania administracyjne, marketingowe, rekrutacyjne, przygotowanie projektów, wsparcie procesów ofertowania oraz – w przypadku realizacji inwestycji – monitorowanie przebiegu prac i raportowanie ich postępów. W tym zakresie zasoby te są wystarczające do wykonywania przypisanych im zadań na terytorium Polski.

Czynności związane z zawieraniem umów, podejmowaniem decyzji handlowych, zakupowych oraz organizacją realizacji projektów wykonywane są przez pracowników Spółki zlokalizowanych w Niemczech. W zakresie realizacji prac budowlanych Spółka korzysta z podwykonawców, którzy wykonują roboty przy wykorzystaniu własnych zasobów osobowych i technicznych. W tym obszarze Spółka nie angażuje własnych pracowników, zarówno z Polski, jak i z kraju siedziby.

8)    Czy Spółka posiada/będzie posiadała bezpośrednią kontrolę/nadzór/jakikolwiek wpływ na zasoby osobowe, techniczne/rzeczowe podmiotów trzecich świadczących na Państwa rzecz usługi m.in. prawne, księgowe, doradcze, związane z rozwojem projektów oraz na podwykonawców, którzy będą świadczyć usługi budowlane, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola polega/będzie polegała i w jaki sposób jest/będzie realizowana oraz czy jest/będzie porównywalna do kontroli jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem personalnym oraz technicznym/rzeczowym.

Odp. Spółka nie posiada i nie będzie posiadała bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi ani technicznymi podmiotów trzecich świadczących na jej rzecz usługi, w tym usług prawnych, księgowych, doradczych, związanych z rozwojem projektów oraz usług budowlanych.

Podmioty te działają jako niezależni usługodawcy, prowadzący działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własne ryzyko. W szczególności podwykonawcy realizujący prace budowlane organizują proces realizacji robót samodzielnie, zapewniają własny personel, sprzęt oraz inne zasoby techniczne, a także odpowiadają za sposób wykonania powierzonych im prac.

Zakres wpływu Spółki na te podmioty ogranicza się do ustalenia warunków umownych oraz weryfikacji rezultatów wykonanych usług pod kątem zgodności z umową. Spółka nie określa sposobu organizacji pracy podmiotów trzecich, nie zarządza ich personelem, nie wydaje poleceń operacyjnych dotyczących sposobu wykonywania prac ani nie dysponuje ich zasobami technicznymi.

Kontrola sprawowana przez Spółkę ma zatem charakter standardowego nadzoru kontraktowego, właściwego dla relacji pomiędzy niezależnymi podmiotami gospodarczymi i nie jest porównywalna z kontrolą, jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem personalnym i technicznym. W szczególności w przypadku własnych zasobów Spółka posiada pełne uprawnienia do organizacji pracy, zarządzania personelem oraz wykorzystania zasobów technicznych, czego nie ma w odniesieniu do podmiotów trzecich.

Podmioty świadczące usługi na rzecz Spółki nie są włączone do jej struktury organizacyjnej, a ich zasoby nie pozostają do dyspozycji Spółki w sposób właściwy dla jej własnego zaplecza.

Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

1)    Czy w przedstawionym stanie faktycznym prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym nie posiada on stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce, a w konsekwencji nie jest zobowiązany do wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur w związku z art. 106ga ust. 2 pkt 1 oraz art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT?

2)    Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym nie będzie on posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce, a w konsekwencji nie będzie zobowiązany do wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur w związku z art. 106ga ust. 2 pkt 1 oraz art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

1)    W ocenie Spółki, w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce, a w konsekwencji nie jest zobowiązany do wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur w związku z art. 106ga ust. 2 pkt 1 oraz art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT.

2)    W ocenie Spółki, w opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca nie będzie posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce, a w konsekwencji nie będzie zobowiązany do wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur w związku z art. 106ga ust. 2 pkt 1 oraz art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT.

Uzasadnienie

Definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wprowadził art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Rozporządzenie”).

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem Rozporządzenia jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie Rozporządzenia jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.

Artykuł 11 Rozporządzenia stanowi, iż stałe miejsce prowadzenia działalności (dla potrzeb ustalenia miejsca świadczenia usługi z art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE) oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego Rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Jednocześnie, ust. 2 tego samego przepisu stanowi, że na użytek art. 192a Dyrektywy 2006/112/WE - stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje. W myśl natomiast art. 53 Rozporządzenia na użytek stosowania art. 192a Dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Definicja zawarta w Rozporządzeniu zbieżna jest z definicją, która wypracowana została przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”).

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z orzeczeń TSUE wynika, iż pod pojęciem stałego miejsca prowadzenia działalności należy rozumieć miejsce, które charakteryzuje się minimalną trwałością poprzez zgromadzenie zarówno stałych zasobów ludzkich, jak i technicznych, koniecznych do świadczenia określonych usług lub dostawy określonych towarów.

Konieczne jest, aby ten stały charakter oraz infrastruktura personalna i techniczna zapewniły podmiotowi możliwość świadczenia usług w sposób niezależny.

Przykładowo w wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r. Planzer Luxemburg Sarl v. Bundeszentralamt fur Steuren (sygn. akt C-73/06) TSUE zwrócił uwagę na konieczność stałej obecności środków rzeczowych i personelu utrzymywanych w minimalnych rozmiarach niezbędnych do świadczenia usług: „zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny”.

Podobnie w wyroku z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie ARO Lease BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Grote Ondernemingen te Amsterdam (sygn. akt C-190/95), TSUE, przy definiowaniu miejsca stałego prowadzenia działalności, odwołał się do kryteriów posiadania stałego personelu oraz zaplecza technicznego. W ww. wyroku TSUE stwierdził, że jeżeli firma nie posiada w państwie członkowskim własnego personelu ani trwałej struktury organizacyjnej w stopniu wystarczającym do umożliwienia sporządzania umów bądź podejmowania decyzji w zakresie zarządzania, nie można przyjąć, iż firma ta posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.

Co istotne w wyrokach tych zostało podkreślone, że dla zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności konieczne jest zarówno posiadanie zaplecza technicznego, personalnego oraz niezależności - a przesłanki te winny być spełnione kumulatywnie.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego Rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo TSUE oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”.

Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.

Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów oraz orzeczeń należy stwierdzić, iż podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w danym kraju, jeśli kumulatywnie spełnione są następujące kryteria:

a)    kryterium stałości i niezależności prowadzonej działalności,

b)    kryterium stałej obecności zasobów ludzkich, tj. istnienie zaplecza personalnego koniecznego dla świadczenia usług w ramach stałego miejsca prowadzenia działalności,

c)    kryterium stałej obecności zasobów technicznych, tj. istnienie zaplecza technicznego dla prowadzenia działalności (jak np. budynki, magazyny, urządzenia).

W kontekście kryterium niezależności prowadzonej działalności zauważyć należy dodatkowo, iż pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności powinno być rozpatrywane na gruncie definicji działalności gospodarczej wynikającej z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. W myśl tego przepisu, działalność gospodarcza obejmuje w szczególności wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.

Katalog powyższych przesłanek został potwierdzony m.in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 czerwca 2013 r. (sygn. akt III SA/Wa 3334/12), w którym WSA wskazał, że orzecznictwo europejskie: „wypracowało trzy zasadnicze kryteria oceny zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Są to następujące cechy prowadzonej działalności:

1)    stałość,

2)    niezależność,

3)    istnienie wystarczających zasobów ludzkich i technicznych.

Wszystkie one muszą wystąpić łącznie, zatem brak którejkolwiek z tych cech wyklucza istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności”.

Również praktyka organów podatkowych potwierdza konieczność zaistnienia opisanych przesłanek dla zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Aby zatem powstało stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, konieczna jest pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale i w sposób niezależny w stosunku do głównej działalności prowadzonej przez dany podmiot. Zaangażowanie, o którym mowa, powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności gospodarczej ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi przejawiać się w posiadaniu w danym państwie infrastruktury umożliwiającej zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych - tj. niezależności decyzyjnej.

Musi zatem zachodzić możliwość samodzielnego działania przez tę infrastrukturę zlokalizowaną poza państwem siedziby działalności gospodarczej danego podmiotu w kierunku generowania po stronie podatnika obrotu z tytułu czynności opodatkowanych VAT. Struktura taka musi być wyposażona zatem w zdolność do samodzielnego realizowania i konsumowania świadczeń.

Natomiast orzeczenie NSA z 3 października 2019 r. (sygn. I FSK 980/17) porusza kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej:

„To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności rozpoznawanej sprawy, Wnioskodawca uważa, że nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej.

W ocenie Spółki, nie ma ona odpowiedniego zaplecza technicznego w Polsce. Spółka nie posiada w Polsce żadnych środków trwałych, nie posiada sprzętu budowlanego ani magazynów, nie dysponuje infrastrukturą techniczną konieczną do prowadzenia działalności operacyjnej, nie udostępnia lokalnym pracownikom systemów IT, które umożliwiałyby zarządzanie projektami lub finansami. Jedyna infrastruktura techniczna jaka znajduje się w Polsce najęte biuro wyposażone w sprzęt biurowy, służące głównie celom administracyjnym.

Odnosząc się z kolei do przesłanki niezależności należy wskazać, że polska struktura Spółki nie ma zdolności do samodzielnego odbioru i wykorzystania usług. W ocenie Wnioskodawcy, na brak niezależności wskazuje m.in. to, że całość decyzji zarządczych i operacyjnych zapada w Centrali w Niemczech (pracownicy w Polsce nie mają uprawnień do podejmowania decyzji, nie mogą zawierać umów, nie mogą negocjować cen ani warunków, nie mogą zatrudniać ani zwalniać pracowników, nie decydują o wyborze wykonawców czy podwykonawców, nie decydują o budżetach projektów ani ich kształcie).

Istotne jest także to, że biuro w Polsce pełni funkcje wyłącznie pomocnicze (w Polsce wykonywane są czynności administracyjne, reprezentacyjne, rekrutacyjne, wsparcia sprzedaży, wsparcia rozwoju projektów). Są to klasyczne „czynności pomocnicze”, o których mowa w art. 53 Rozporządzenia, a więc niespełniające funkcji operacyjnych, które mogłyby uzasadniać powstanie stałego miejsca działalności.

W szczególności:

•        pracownicy nie posiadają uprawnień do zawierania umów z klientami czy podwykonawcami,

•        nie mogą negocjować cen ani innych kluczowych warunków współpracy,

•        nie mają uprawnień do podejmowania decyzji zakupowych,

•        nie mogą zatrudniać ani zwalniać pracowników,

•        nie mają dostępu do systemów IT umożliwiających prowadzenie projektów, zarządzanie budżetem, harmonogramami czy finansami.

Wszelkie decyzje strategiczne i operacyjne dotyczące działalności Spółki są podejmowane wyłącznie w centrali w Niemczech, co oznacza, że lokalny personel nie ma możliwości samodzielnego świadczenia usług ani kreowania działalności gospodarczej Spółki.

W kontekście pracowników w Polsce należy wskazać, że nie mają oni dostępu do systemów umożliwiających planowanie projektów, kontrolę kosztów, podejmowanie decyzji finansowych, zarządzanie harmonogramami. W ocenie Spółki to kluczowy argument, gdyż struktura, która nie ma narzędzi operacyjnych, nie może samodzielnie świadczyć usług.

Podkreślić także trzeba, że usługi nabywane przez Spółkę w Polsce nie są konsumowane przez polską strukturę. Każdą usługę – prawną, projektową, marketingową, IT – konsumuje centrala Spółki w Niemczech, podejmując kluczowe decyzje i prowadząc działalność gospodarczą. Polska struktura nie podejmuje decyzji wynikających z usług, nie ma autonomii operacyjnej, nie wykorzystuje usług do kreowania obrotu, nie działa na własny rachunek. Oznacza to, że nie istnieje funkcjonalnie odrębne miejsce odbioru usług.

W ocenie Spółki, działalność w Polsce ma elementy trwałości, ponieważ jest prowadzona w sposób zorganizowany, a Spółka posiada w Polsce biuro, pracowników oraz zaplecze techniczne biura. Jednak w ocenie Spółki nie posiada ona w Polsce na tyle stałej struktury, która pozwalałaby na samodzielne prowadzenie działalności operacyjnej.

W świetle wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności” Spółka nie posiada jednak wystarczającej struktury w Polsce, która mogłaby samodzielnie odbierać lub wykorzystywać nabywane usługi, gdyż lokalni pracownicy wykonują wyłącznie czynności pomocnicze i nie działają w sposób niezależny od Centrali w Niemczech. Wszelkie decyzje operacyjne, finansowe i zarządcze są podejmowane w Niemczech. W konsekwencji warunek niezależności miejsca, kluczowy dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest spełniony.

Prowadzenie działalności o charakterze jedynie pomocniczym nie powoduje powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zaplecze personalne i techniczne powinno funkcjonować w ramach odpowiedniej struktury, która umożliwia stałemu miejscu prowadzenie działalności gospodarczej, odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb. Istniejące zaplecze personalne i techniczne musi być w stanie prowadzić działalność gospodarczą samodzielnie.

W konsekwencji, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:

•        z dnia 28 kwietnia 2025 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.100.2025.2.AP, w zakresie braku samodzielności i niezależności polskiej struktury podkreślono:

Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że A. GmbH nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. Jak sami wskazaliście Państwo we wniosku działalność Spółki na terytorium Polski ma charakter pomocniczy do działalności prowadzonej w Niemczech, tj. ogranicza się tylko do wykonywania przez jej pracowników opracowywania danych (...) oraz przygotowywaniem raportów (...). Pracownicy, zatrudnieni na stałe w Polsce, nie są upoważnieni do reprezentowania Spółki, ani podejmowania w jej imieniu wiążących decyzji, takich jak zarządzanie, podpisywanie umów dotyczących najmu, zatrudnianie czy dokonywanie sprzedaży. Pracownicy obecni w Polsce realizują wyłącznie czynności na rzecz Centrali w Niemczech, a polskie biuro nie wystawia i nie będzie samodzielnie wystawiać faktur na rzecz klientów”,

oraz

„warunek prowadzenia działalności w sposób niezależny sprawia, że zaplecze składające się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w stanie zawierać umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca jak np. umowy na dostarczanie towaru czy też wykonywanie usług. (…) Działalność jaka jest prowadzona na terytorium Polski nie cechuje się samodzielnością i niezależnością w stosunku działalności prowadzonej w kraju siedziby Spółki”.

•        z dnia 24 lipca 2024 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.259.2024.2.GK:

„Nie można uznać, że Spółka na terytorium Polski w sposób samodzielny w stosunku do działalności prowadzonej w kraju siedziby posiadając zaplecze personalne i techniczne prowadzi w sposób stały część działalności gospodarczej. Działalność, jaka jest prowadzona w Polsce nie cechuje się samodzielnością w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa, jest to działalność pomocnicza mająca na celu wsparcie głównej działalności Spółki prowadzonej w kraju siedziby. Natomiast takiej działalności nie można uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”.

• z dnia 31 maja 2022 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.581.2021.2.MR:

„Jak bowiem wskazał Wnioskodawca - zarówno pracownicy oddelegowani do czasowej pracy w Polsce, jak i specjaliści odbywający podróże służbowe do Polski nie są uprawnieni do podejmowania w imieniu Spółki decyzji zarządczych, kluczowych z perspektywy realizacji Transakcji. Decyzje takie będą podejmowana przez osoby zarządzające Spółką, wykonujące swoje obowiązki w Stanach Zjednoczonych. Skoro w analizowanej sprawie, kluczowe decyzje zarządcze zapadają w USA, nie są zatem podejmowane w sposób niezależny w stosunku do działalności głównej prowadzonej przez dany podmiot (tj. decyzje te nie są podejmowane z ponoszeniem ryzyka ekonomicznego).”

•        z dnia 15 marca 2018 r., nr 0111-KD1B3-1.4012.826.2017.2.IK:

„Zatem zadania pracowników biura będą miały charakter pomocniczy dla podstawowej działalności Spółki, polegającej na handlu wyrobami hutniczymi. Pracownicy Biura nie mają uprawnień do reprezentowania Spółki w stosunku do klientów, w szczególności zaś do podpisywania umów w jej imieniu. Biuro w P., nie jest w stanie dokonać samodzielnie żadnej sprzedaży. Biuro nie będzie miało zdolności finansowych i organizacyjnych, aby samodzielnie zamówić towar i realizować zamówienia. Należy zatem stwierdzić, że w przedmiotowym przypadku wykorzystanie w Czechach zasobów personalnych i materialnych Spółki nie wiąże się z powstaniem na terytorium Czech stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Uwzględnienia bowiem wymaga, iż Biuro wykonuje wyłącznie czynności dla Spółki - a zatem czynności wewnętrzne w ramach jednego podmiotu - nie zaś na rzecz osób trzecich. Tym samym Biuro w P. nie dokonuje żadnych czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, co jest warunkiem koniecznym powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT”.

Ad. 2.

W ocenie Spółki, także planowany dalszy rozwój działalności w Polsce w kierunku prac budowlanych związanych z realizacją projektów fotowoltaicznych oraz magazynów energii, nie będzie prowadził do spełnienia wszystkich przesłanek niezbędnych do uznania, że Spółka utworzyła w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.

Jak wynika z Rozporządzenia oraz przedstawionego w pkt 1 orzecznictwa TSUE, aby mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” muszą być łącznie spełnione następujące przesłanki:

a)    występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz

b)    istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również

c)    działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.

Odnosząc powyższe do przedstawionego w niniejszym wniosku zdarzenia przyszłego, w celu ustalenia czy obecność Wnioskodawcy w Polsce może zostać uznana za skutkującą powstaniem jego stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu Rozporządzenia, należy zbadać, czy obecność Wnioskodawcy w Polsce charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego, technicznego oraz odpowiednim poziomem stałości i samodzielności.

Jak wskazano powyżej, działalność pracowników biura na terytorium Polski będzie miała charakter pomocniczy do działalności prowadzonej w Niemczech, ponieważ biuro Spółki w Polsce będzie nadal miało wyłącznie charakter administracyjno-reprezentacyjny, a wykonywane tam czynności będą obejmować działania pomocnicze (administracja, rekrutacja, wsparcie sprzedaży). Nie będą to działania operacyjne ani nie będą one prowadzone w celu samodzielnej realizacji usług przez polską strukturę. Lokalni pracownicy nie będą posiadać uprawnień decyzyjnych, nie mogą zawierać umów, negocjować cen, podejmować decyzji zakupowych ani zatrudniać pracowników.

Wszelkie decyzje strategiczne i operacyjne dotyczące działalności Spółki będą podejmowane wyłącznie w centrali w Niemczech, co oznacza, że lokalny personel nie będzie miał możliwości samodzielnego świadczenia usług ani kreowania działalności gospodarczej Spółki.

Na powyższą ocenę nie wpłynie fakt rozszerzenia działalności Spółki o prowadzenie prac budowlanych związanych z realizacją projektów fotowoltaicznych oraz magazynów energii.

W kontekście pracowników w Polsce należy wskazać, że także pracownicy na projektach nie będą mieli dostępu do systemów umożliwiających planowanie projektów, kontrolę kosztów, podejmowanie decyzji finansowych, zarządzanie harmonogramami). W ocenie Spółki to kluczowy argument, gdyż struktura, która nie ma narzędzi operacyjnych, nie może samodzielnie wykorzystywać usług.

W świetle powyższych argumentów należy uznać, że Spółka także w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, który jest przedmiotem oceny, nie będzie posiadać odpowiedniej struktury w Polsce, która mogłaby samodzielnie odbierać lub wykorzystywać nabywane usługi. Wszelkie decyzje operacyjne, finansowe i zarządcze nadal będą podejmowane w Niemczech. W konsekwencji warunek niezależności miejsca, kluczowy dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostanie spełniony.

W przypadku prowadzonych projektów budowlanych wątpliwości dotyczą także spełnienia warunku stałości.

Dla uznania, że dany podmiot posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej decydujący jest m.in. fakt, że odpowiednia struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających (zob. np. interpretacja z dnia 29 listopada 2022 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.463.2022.1.RST). W ocenie Spółki istotne jest to, że realizacja projektów i odpowiednie zasoby techniczne i personalne będą utrzymywane jedynie w określonych okresach, zależnie od kontraktów.

Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności. Zatem w ocenie Wnioskodawcy, mimo że Spółka będzie okresowo dysponować pewnymi dodatkowymi zasobami technicznymi czy personalnymi, nie można uznać, że w analizowanym przypadku dla tych zasobów będzie spełnione kryterium stałości prowadzonej działalności na terytorium kraju. Jak wskazano bowiem wyżej posiadane zasoby nie będą pozwalały na prowadzenie niezależnej działalności operacyjnej w Polsce.

W interpretacja indywidualnych potwierdzane jest, że realizowane projekty budowlane czy instalacyjno-montażowe, z uwagi na ich czasowy charakter, nie tworzą stałego miejsca prowadzenia działalności.

Przykładowo w interpretacja z dnia 5 marca 2020 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.682.2019.2.JŻ: „Czynności podejmowane w Polsce przez Spółkę służą tylko realizacji opisywanego projektu. Zatem, skoro działalność Wnioskodawcy na terytorium kraju ogranicza się jedynie do realizacji na rzecz spółki z siedzibą w Polsce wskazanego projektu i Spółka w ostatnich 4-5 latach nie brała udziału w żadnych projektach na terytorium Polski, jak również nie zawarła, ani nie jest w trakcie negocjowania innych umów dotyczących prac, które miałyby być wykonywane w Polsce, nie można uznać, że działalność gospodarcza prowadzona w Polsce ma charakter stały, wyrażony w szczególności jako zamiar podatnika co do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny/długofalowy. Dla uznania, że dany podmiot posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej decydujący jest m.in. fakt, że struktura (placówka) funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności. Zatem, mimo że Wnioskodawca dysponuje niezbędnymi zasobami ludzkimi oraz technicznymi zapewnionymi we własnym zakresie na potrzeby realizowanego projektu oraz w celu wykonywania prac utrzymaniowych i konserwacyjnych, skoro nie można uznać, że w analizowanym przypadku jest spełnione kryterium stałości prowadzonej działalności na terytorium kraju, stwierdzić należy, że Wnioskodawca nie posiada/nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.

W interpretacji z dnia 4 lutego 2026 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.801.2025.1.AP wskazano natomiast: „Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ nie zorganizuje na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że główną działalnością Spółki jest projektowanie i budowa linii produkcyjnych dla branży motoryzacyjnej. Działalność Spółki w Polsce polega na tym, że Spółka na zlecenie swojego kontrahenta realizuje projekt w zakresie budowy konkretnej linii produkcyjnej, podzielony na kamienie milowe. W ramach nowego zamówienia Spółka będzie prowadzić wszystkie prace badawcze, projektowe, zaopatrzeniowe, produkcję, montaż, testy, pakowanie, wysyłkę, serwis, montaż na miejscu, podłączanie, testowanie, oddanie do użytku i uruchomienie linii produkcyjnej”.

W ocenie Wnioskodawcy działalność w Polsce, także po rozszerzeniu jej o projekty realizowane na terytorium Polski, nie będzie cechować się samodzielnością i niezależnością w stosunku działalności prowadzonej w kraju siedziby Spółki. Jak już wskazano wcześniej wszystkie pozostałe funkcje: świadczenie usług, podpisywanie umów, realizacja zamówień, fakturowanie nadal będą odbywać się poza granicami Polski, tj. w Niemczech.

W konsekwencji, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy, Spółka jest zdania, że aktualnie nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Nie będzie posiadała go również w opisanym zdarzeniu przyszłym – po rozszerzeniu działalności o realizowane w Polsce projekty.

W ocenie Wnioskodawcy, nie posiada on w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu KSeF wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.

Zgodnie z art. 106ga ust. 1-4 ustawy o VAT:

1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:

1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;

3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;

4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;

5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;

6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1;

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane.

Ponadto zgodnie z art. 106gb ust. 1 ustawy o VAT, faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu KSeF za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Zgodnie z ust. 4 niniejszego przepisu, w przypadku, gdy:

1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego lub

2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub

3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę, lub

4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1, lub

5) nabywcą jest podmiot, który nie posługuje się numerem, za pomocą którego jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, ani numerem identyfikacji podatkowej, inny niż nabywca, o którym mowa w pkt 1-3 i 6, lub

6) nabywcą jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej

– faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu KSeF. Jednocześnie ust. 2 pkt 1 niniejszego artykułu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie natomiast z art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT, w przypadku nabywcy nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, faktura ustrukturyzowana jest udostępniania nabywcy w sposób z nim uzgodniony.

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku braku posiadania przez niego stałego miejsca działalności na terytorium Polski, Wnioskodawca nie ma obowiązku wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF.

Stanowisko Wnioskodawcy pozostaje spójne z interpretacjami indywidualnymi wydawanymi przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, przykładowo interpretacją z dnia 24 lutego 2026 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.795.2025.2.MW czy z dnia 18 lutego 2026 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.45.2026.1.AP.

Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy znajduje oparcie w przepisach prawa oraz interpretacjach podatkowych. Wnioskodawca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju w rozumieniu Rozporządzenia nr 282/2011, a tym samym nie podlega obowiązkowi wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF w rozumieniu art. 106ga ust. 2 pkt 1 oraz art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT.

Ad. pyt. 2

Spółka jest zdania, że aktualnie nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Nie będzie posiadała go również w opisanym zdarzeniu przyszłym – po rozszerzeniu działalności o realizowane w Polsce projekty.

Zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu KSeF wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.

Zgodnie z art. 106ga ust. 1-4 ustawy o VAT:

1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:

1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;

3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;

4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;

5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;

6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1;

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane.

Ponadto zgodnie z art. 106gb ust. 1 ustawy o VAT, faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu KSeF za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Zgodnie z ust. 4 niniejszego przepisu, w przypadku, gdy:

1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego lub

2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub

3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę, lub

4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1, lub

5) nabywcą jest podmiot, który nie posługuje się numerem, za pomocą którego jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, ani numerem identyfikacji podatkowej, inny niż nabywca, o którym mowa w pkt 1-3 i 6, lub

6) nabywcą jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej

– faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu KSeF. Jednocześnie ust. 2 pkt 1 niniejszego artykułu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie natomiast z art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT, w przypadku nabywcy nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, faktura ustrukturyzowana jest udostępniania nabywcy w sposób z nim uzgodniony.

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku braku posiadania przez niego stałego miejsca działalności na terytorium Polski po rozszerzeniu działalności o realizowane w Polsce projektu, Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF.

Stanowisko Wnioskodawcy pozostaje spójne z interpretacjami indywidualnymi wydawanymi przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, przykładowo interpretacją z dnia 24 lutego 2026 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.795.2025.2.MW czy z dnia 18 lutego 2026 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.45.2026.1.AP.

Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy znajduje oparcie w przepisach prawa oraz interpretacjach podatkowych. Wnioskodawca nie posiada i nie będzie posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju w rozumieniu Rozporządzenia nr 282/2011, a tym samym nie podlega i nie będzie podlegał obowiązkowi wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF w rozumieniu art. 106ga ust. 2 pkt 1 oraz art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.

I tak, stosownie do art. 28a ustawy:

Powołany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Według tej regulacji, podatnikiem jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

W myśl art. 96 ust. 1 ustawy:

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka (...) jest spółką prawa niemieckiego z siedzibą działalności gospodarczej na terytorium Niemiec. Spółka jest podatnikiem od wartości dodanej na terytorium Niemiec. Spółka nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w Polsce. Spółka posiada polski NIP nadany dla celów pełnienia funkcji płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w Polsce. Wnioskodawca nie posiada oddziału wpisanego do rejestru przedsiębiorców. Główny przedmiot działalności Spółki obejmuje rozwój, projektowanie, budowę i eksploatację instalacji do wytwarzania energii oraz handel takimi instalacjami oraz świadczenie usług informatycznych. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w swoim kraju pochodzenia (Niemcy), co obejmuje realizację projektów w zakresie opracowywania, projektowania, budowy i eksploatacji naziemnych instalacji fotowoltaicznych (PV) oraz systemów magazynowania energii w bateriach (...). W Niemczech spółka dysponuje zapleczem technicznym, w tym narzędziami i flotą pojazdów oraz zatrudnia pracowników. Spółka utrzymuje w Polsce biuro wykorzystywane do czynności administracyjnych i reprezentacyjnych oraz do rekrutacji pracowników. W Polsce są zatrudniani pracownicy zajmujący się rozwojem projektów i działaniami wspierającymi sprzedaż. Aktualnie zostały zatrudnione nowe osoby, w tym na stanowisku kierownika ds. przetargów – specjalista ds. zamówień publicznych. W perspektywie kilku miesięcy Wnioskodawca planuje zatrudnić kolejnych pracowników. Oprócz wynajętego biura Spółka dysponuje w Polsce zapleczem technicznym w postaci laptopów, monitorów, drukarek itp. Poza najmem, nabyciem niezbędnych mediów oraz usługami księgowymi czy doradczymi Spółka nie planuje nabywać w Polsce innych rodzajów usług. W zakresie działalności na terytorium Polski zostały zawarte umowy dotyczące obsługi prawnej lub usług związanych z rozwojem projektów. W Polsce prowadzone są działania marketingowe i wsparcia sprzedażowego. Spółka nie prowadzi w Polsce obsługi klientów obejmującej serwis, gwarancje lub reklamacje. Rachunek bankowy otwarty w Polsce będzie wykorzystywany jedynie do regulowania bieżących zobowiązań związanych z funkcjonowaniem biura oraz zatrudnionych pracowników. Spółka planuje utrzymywać biuro w Polsce przez czas związany z realizacją w Polsce, co do zasady długoterminowo. Spółka zamierza uczestniczyć w przetargach oraz realizować projekty na rzecz polskich podmiotów. Czynności związane z pozyskiwaniem zamówień, przygotowywaniem ofert, prowadzeniem negocjacji oraz zawieraniem umów są i będą jednak wykonywane wyłącznie przez centralę Spółki w Niemczech. W perspektywie czasu Spółka planuje dodatkowo rozwijać działalność w Polsce w kierunku prac budowlanych związanych z realizacją projektów fotowoltaicznych oraz magazynów energii, obejmujących prace rozwojowe, instalacyjne i eksploatacyjne. Realizacja projektów ma następować w określonych okresach, zależnie od kontraktów. W związku z realizacją projektów Spółka przewiduje zatrudnienie w Polsce kierowników projektów lub inżynierów. Osoby te mają wykonywać czynności związane z koordynowaniem przebiegu prac oraz nadzorem nad ich wykonaniem na miejscu w Polsce.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada/będzie posiadać na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji czy będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur w związku z art. 106ga ust. 2 pkt 1 oraz art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy.

Odnosząc się do przedmiotowej kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

Z kolei również istotną kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka (...) spełnia/będzie spełniać przesłanki do uznania działalności prowadzonej w Polsce za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Spółka wskazała, że w swoim kraju (Niemcy) prowadzi działalność gospodarczą obejmującą realizację projektów w zakresie opracowywania, projektowania, budowy i eksploatacji naziemnych instalacji fotowoltaicznych (PV) oraz systemów magazynowania energii w bateriach (...) i tam dysponuje zapleczem technicznym, narzędziami, flotą pojazdów oraz zatrudnia pracowników. Jednakże, co istotne, Spółka utrzymuje w Polsce biuro wykorzystywane do czynności administracyjnych i reprezentacyjnych oraz do rekrutacji pracowników. W Polsce są zatrudniani pracownicy zajmujący się rozwojem projektów i działaniami wspierającymi sprzedaż. Aktualnie Spółka zatrudniła nowe osoby, w tym na stanowisku kierownika ds. przetargów – specjalista ds. zamówień publicznych. W perspektywie kilku miesięcy Spółka planuje zatrudnić kolejnych pracowników. Oprócz wynajętego biura Spółka dysponuje w Polsce zapleczem technicznym w postaci laptopów, monitorów, drukarek itp. W zakresie działalności na terytorium Polski zostały zawarte umowy dotyczące obsługi prawnej jak i usług związanych z rozwojem projektów. Wskazali Państwo, że w perspektywie czasu Spółka planuje rozwijać działalność w Polsce w kierunku prac budowlanych związanych z realizacją projektów fotowoltaicznych oraz magazynów energii, obejmujących prace rozwojowe, instalacyjne i eksploatacyjne. Posiadane przez Spółkę biuro w Polsce Spółka planuje utrzymywać przez czas związany z realizacją działalności w Polsce, co do zasady długoterminowo.

W Polsce prowadzone są działania marketingowe i wsparcia sprzedażowego. Czynności wykonywane przez pracowników Spółki na terytorium Polski obejmują działania administracyjne, reprezentacyjne, marketingowe, rekrutacyjne, a także czynności związane z przygotowaniem i rozwojem projektów oraz wsparciem procesów sprzedażowych. W zakresie działań administracyjnych pracownicy zapewniają bieżącą obsługę biura, organizację dokumentacji oraz wsparcie procesów organizacyjnych. Działania reprezentacyjne polegają na utrzymywaniu kontaktów z uczestnikami rynku oraz uczestnictwie w spotkaniach i wydarzeniach branżowych o charakterze informacyjnym. W ramach działań marketingowych pracownicy przygotowują materiały promocyjne, monitorują rynek oraz identyfikują potencjalne możliwości działalności. Czynności związane z rekrutacją obejmują poszukiwanie kandydatów, wstępną selekcję aplikacji oraz organizację rozmów. W zakresie rozwoju projektów pracownicy w Polsce zajmują się pozyskiwaniem informacji o potencjalnych inwestycjach, analizą uwarunkowań lokalnych oraz przygotowywaniem danych wykorzystywanych w procesie przygotowania projektów. W ramach wsparcia sprzedażowego uczestniczą w przygotowywaniu materiałów ofertowych, kompletowaniu dokumentacji oraz przekazywaniu informacji pomiędzy kontrahentami a centralą Spółki. Kierownicy ds. przetargów oraz specjaliści ds. zamówień publicznych monitorują ogłoszenia, analizują dokumentację przetargową oraz przygotowują materiały i dokumenty niezbędne do udziału w postępowaniach.

W związku z realizacją projektów fotowoltaicznych oraz magazynów energii Spółka przewiduje zatrudnienie w Polsce kierowników projektów oraz inżynierów. Osoby te mają wykonywać czynności związane z koordynowaniem przebiegu prac oraz nadzorem nad ich wykonywaniem na miejscu w Polsce. Kierownicy projektów oraz inżynierowie będą odpowiedzialni za monitorowanie przebiegu prac na miejscu, raportowanie postępów oraz przekazywanie informacji do zespołów projektowych. Spółka nie współpracuje i nie planuje współpracować z podmiotami trzecimi lub podwykonawcami w Polsce w sposób, który powodowałby, że działają oni w strukturze organizacyjnej Spółki lub pozostają do jej dyspozycji. Koordynowanie przebiegu prac budowlanych, w tym nadzór nad wykonaniem, będzie wykonywane na miejscu w Polsce w trakcie trwania poszczególnych projektów, bez organizowania stałego magazynowania materiałów lub utrzymywania sprzętu na stale na terytorium Polski. W przypadku realizacji projektów budowlanych na terytorium Polski koordynacja prac oraz nadzór nad ich wykonaniem będą realizowane w oparciu o współdziałanie personelu Spółki zlokalizowanego w Niemczech oraz osób obecnych na miejscu inwestycji w Polsce. Komunikacja pomiędzy personelem w Polsce a centralą odbywać się będzie przy wykorzystaniu standardowych narzędzi komunikacyjnych oraz systemów raportowych. Koordynacja będzie przebiegała w ten sposób, że informacje dotyczące postępu prac, ewentualnych problemów lub odchyleń od założeń będą przekazywane przez personel znajdujący się w Polsce do zespołów projektowych w Niemczech, gdzie podejmowane będą decyzje dotyczące dalszych działań, w tym ewentualnych zmian w realizacji projektu. Jak wynika z treści wniosku, zasoby osobowe Spółki zatrudnione w Polsce są wykorzystywane do wykonywania czynności obejmujących działania administracyjne, marketingowe, rekrutacyjne, przygotowanie projektów, wsparcie procesów ofertowania oraz – w przypadku realizacji inwestycji – monitorowanie przebiegu prac i raportowanie ich postępów. W tym zakresie zasoby te są wystarczające do wykonywania przypisanych im zadań na terytorium Polski. Zakres wpływu Spółki na te podmioty ogranicza się do ustalenia warunków umownych oraz weryfikacji rezultatów wykonanych usług pod kątem zgodności z umową.

Mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka (...) posiada odpowiednie zaplecze personalne i techniczne niezbędne do prowadzenia opisanej we wniosku działalności gospodarczej na terytorium Polski. Spółka posiada w Polsce biuro wraz z zapleczem personalnym w postaci pracowników Spółki oraz zapleczem technicznym biura (laptopów, monitorów, drukarek, itp.), a także Spółka planuje rozwój działalności w Polsce obejmujący realizację projektów budowlanych związanych z fotowoltaiką oraz magazynami energii. Tym samym należy uznać, że Spółka posiada/będzie posiadała na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie należy wskazać, że Spółka (...) utrzymuje w Polsce biuro wykorzystywane do czynności administracyjnych i reprezentacyjnych oraz do rekrutacji pracowników. W Polsce są zatrudniani pracownicy zajmujący się rozwojem projektów i działaniami wspierającymi sprzedaż. Aktualnie zostały zatrudnione nowe osoby, w tym na stanowisku kierownika ds. przetargów – specjalista ds. zamówień publicznych. W perspektywie kilku miesięcy Spółka planuje zatrudnić kolejnych pracowników. Oprócz wynajętego biura Spółka dysponuje w Polsce zapleczem technicznym w postaci laptopów, monitorów, drukarek itp. W zakresie działalności na terytorium Polski zostały zawarte umowy dotyczące obsługi prawnej i usług związanych z rozwojem projektów. Spółka planuje utrzymywać biuro w Polsce przez czas związany z realizacją działalności w Polsce, co do zasady długoterminowo. Czynności wykonywane przez pracowników Spółki na terytorium Polski obejmują działania administracyjne, reprezentacyjne, marketingowe, rekrutacyjne, a także czynności związane z przygotowaniem i rozwojem projektów oraz wsparciem procesów sprzedażowych. Wskazali Państwo ponadto, że w perspektywie czasu Spółka planuje dodatkowo rozwijać działalność w Polsce w kierunku prac budowlanych związanych z realizacją projektów fotowoltaicznych oraz magazynów energii, obejmujących prace rozwojowe, instalacyjne i eksploatacyjne. W związku z realizacją projektów Spółka przewiduje zatrudnienie w Polsce kierowników projektów oraz inżynierów. Osoby te mają wykonywać czynności związane z koordynowaniem przebiegu prac oraz nadzorem nad ich wykonywaniem na miejscu w Polsce. Kierownicy projektów oraz inżynierowie będą odpowiedzialni za monitorowanie przebiegu prac na miejscu, raportowanie postępów oraz przekazywanie informacji do zespołów projektowych.

W konsekwencji należy uznać, że miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę na terytorium Polski charakteryzuje się stałością, bowiem ww. działalność jest prowadzona w sposób zorganizowany. Spółka posiada w Polsce zaplecze personalne w postaci pracowników oraz zaplecze techniczne – biuro i zasoby związane z jego prowadzeniem (laptopy, monitory, drukarki itp.). Ponadto, w perspektywie czasu Spółka planuje dodatkowo rozwijać działalność w Polsce w kierunku prac budowlanych związanych z realizacją projektów fotowoltaicznych oraz magazynów energii, obejmujących prace rozwojowe, instalacyjne i eksploatacyjne. W związku z realizacją projektów Spółka przewiduje zatrudnienie w Polsce kierowników projektów oraz inżynierów. W świetle powyższych twierdzeń można uznać, że działalność gospodarcza prowadzona przez Spółkę w Polsce ma/będzie miała charakter stały, wyrażony w szczególności jako zamiar podatnika co do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny /długofalowy.

Ponadto w analizowanym przypadku bez znaczenia pozostaje okoliczność, że pracownicy zatrudnieni w Polsce nie zawierają umów w imieniu Spółki, nie określają warunków współpracy ani nie podejmują decyzji handlowych, zakupowych lub inwestycyjnych oraz że pracownicy w Polsce nie posiadają dostępu do systemów (...) w zakresie umożliwiającym podejmowanie lub zatwierdzanie decyzji zarządczych i finansowych, bowiem stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie można utożsamiać z intensywnością i częstotliwością podejmowanych działań w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jak również z decyzjami zarządczymi, które nie mają miejsca w kraju. Istotny jest fakt, że decyzje, które zapadają w kraju siedziby Spółki dotyczą w rzeczywistości działalności prowadzonej w Polsce. Jednocześnie, określenie miejsca funkcji naczelnego zarządu przedsiębiorstwa ma znaczenie w przypadku ustalania miejsca siedziby prowadzenia działalności gospodarczej, natomiast funkcje te nie decydują o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej.

W konsekwencji oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że Spółka posiada/będzie posiadać stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski i dokonując czynności opodatkowanych na terytorium kraju powinna dokonać rejestracji jako czynny podatnik VAT.

Państwa wątpliwości dotyczą także ustalenia czy Spółka jest/będzie zobowiązana do wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur w związku z art. 106ga ust. 2 pkt 1 oraz art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy.

Mając na uwadze powyższe Państwa wątpliwości wskazać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast art. 106ga ust. 2 pkt 2 ustawy przewiduje również wyłączenie z tego obowiązku podmiotów, które nie posiadają siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, lecz posiadają stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę. Zatem istotne jest zbadanie czy stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej ma możliwość dokonania transakcji, która zostałaby objęta przepisami krajowymi w zakresie fakturowania, w tym w odniesieniu do KSeF. Jeżeli podatnik zagraniczny posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, które czynnie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, spowoduje to, że podatnik ten będzie zobligowany do faktur ustrukturyzowanych.

Jak już stwierdziłem Spółka posiada/będzie posiadać stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Przy czym okoliczności sprawy wskazują, że to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej uczestniczy/będzie uczestniczyć w świadczeniu przez Spółkę usług. Tym samym, wyłączenie, o którym mowa w art. 106ga ust. 2 pkt 2 nie ma/nie będzie miało zastosowania. W konsekwencji świadcząc usługi z terytorium Polski Spółka (zarejestrowany czynny podatnik podatku VAT), posiadając stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce które uczestniczy w świadczeniu usług jest/będzie zobowiązana do wystawiania faktur w systemie KSeF mając na uwadze status podatkowy klienta oraz miejsca zamieszkania lub siedziby.

Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis art. 106gb ust. 4 ustawy, który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę, faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.

Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nabywa na terytorium Polski m.in. usługi związane z obsługą prawną czy usługi związane z rozwojem projektów. Tym samym miejscem wykonywania tych usług na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności Spółki, zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy, jest/będzie terytorium Polski, a więc usługi te są opodatkowane w kraju, gdyż nie znajdą zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia tych usług. W konsekwencji wyłączenie, o którym mowa w art. 106bg ust. 4 pkt 3 nie ma/nie będzie miało zastosowania w Państwa sytuacji. W związku z tym Spółka (zarejestrowana jako czynny podatnik VAT) posiadając stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, które uczestniczy w nabyciu usług opodatkowanych w Polsce jest/będzie zobowiązana do odbioru od polskich usługodawców faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF).

W konsekwencji Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

-        stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz

-        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·       Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·       w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.