Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.225.2026.2.MW

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

8 kwietnia 2026 r. za pośrednictwem platformy e-Urząd Skarbowy, wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży niezabudowanych nieruchomości. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1.   Zainteresowany będący stroną postępowania:

A.B.

2.  Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

B.B.

Opis stanu faktycznego

Historia nabycia

Wnioskodawca wraz z żoną (Zainteresowaną niebędącą stroną postępowania), na podstawie umowy darowizny z dnia 21 grudnia 2009 r., sporządzonej w formie aktu notarialnego (Rep. A nr (...)), nabyli własność zabudowanej nieruchomości gruntowej, położonej w województwie (...), powiecie (...), gminie (...), w miejscowości (...), obejmującą zabudowaną działkę ewidencyjną nr 1 o łącznej powierzchni 0,8663 ha. Dla ww. nieruchomości Sąd Rejonowy w (...), (...) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW nr (...).

Wnioskodawca wraz z żoną są, a w pozostałej części byli jedynymi właścicielami ww. nieruchomości. Podstawą ujawnienia Wnioskodawcy i jego żony jako właścicieli ww. nieruchomości była umowa darowizny z dnia 21 grudnia 2009 r. (Rep. A nr (...)). Darczyńcą była córka Zainteresowanych.

Nieruchomość stanowi prywatny majątek Wnioskodawcy oraz jego żony objęty wspólnością ustawową małżeńską.

Zmiany geodezyjne

W 2017 roku Wnioskodawca wraz z Zainteresowaną dokonali podziału geodezyjnego działki nr ew. 1, w wyniku którego wyodrębniono łącznie 8 działek ewidencyjnych, tj. 1/13, 1/14, 1/15, 1/16, 1/17, 1/18, 1/19 oraz 1/20.

Zainteresowani dokonali geodezyjnego podziału nieruchomości na mniejsze działki w celu ich przyszłego rozdysponowania w ramach rodziny (z zamiarem przekazania ich dzieciom oraz wnukom).

Wbrew pierwotnym planom Zainteresowani z przyczyn zdrowotnych zostali zmuszeni do sprzedaży działek powstałych z podziału. U Zainteresowanej zdiagnozowano bardzo rzadką chorobę (...). Z uwagi na ograniczoną dostępność specjalistycznego leczenia w Polsce, podjęto decyzję o rozpoczęciu leczenia w Stanach Zjednoczonych, początkowo w ośrodku (...), a następnie kontynuowaniu terapii w (...). W przebiegu choroby doszło do poważnych powikłań, w tym uszkodzenia (...), co wiązało się z koniecznością (...). W dalszym etapie leczenia w (...) początkowo zakwalifikowano Zainteresowaną do (...), jednak w trakcie okresu oczekiwania decyzja ta została cofnięta. Podjęto również starania w dwóch dodatkowych ośrodkach medycznych, jednak ze względu na pogarszający się stan zdrowia Zainteresowanej lekarze nie wyrazili zgody na (...).

Konieczność pokrycia wysokich kosztów terapii wymusiła pozyskanie środków finansowych, co w konsekwencji doprowadziło - pomimo ponad 28-letniego posiadania nieruchomości w rodzinie - do podjęcia decyzji o sprzedaży.

Przedmiot sprzedaży

Dnia (...) grudnia 2025 roku na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego (Rep. A nr (...) Zainteresowani sprzedali niezabudowaną działkę nr 1/19 oraz ¼ udziału w części działki nr ew. 1/17.

Dnia (...) grudnia 2025 roku na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego (Rep. A nr (...)) Zainteresowani sprzedali niezabudowaną działkę nr 1/18 oraz ¼ udziału w części działki nr ew. 1/17.

Dnia (...) grudnia 2025 roku na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego (Rep. A nr (...)) Zainteresowani sprzedali niezabudowane działki nr 1/15, 1/16 oraz ¼ udziału w części działki nr ew. 1/17.

Dalej łącznie jako: „Nieruchomości”.

Nieruchomości nie stanowią nieruchomości rolnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 roku o kształtowaniu ustroju rolnego oraz art. 461 Kodeksu cywilnego.

Nieruchomości nie są położone na obszarze rewitalizacji wyznaczonym na podstawie uchwały rady gminy, o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji oraz nie zachodzą podstawy do objęcia Nieruchomości Specjalną Strefą Rewitalizacji w rozumieniu przywołanej ustawy.

Nieruchomości nie są oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako las, (ii) nie są objęte uproszczonym planem urządzenia lasu lub decyzją starosty określającą zadania gospodarki leśnej dla lasów rozdrobnionych; (iii) w stosunku do Nieruchomości nie zachodzą przesłanki do prawa pierwokupu, o których mowa w art. 37a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach.

W księgach wieczystych prowadzonych dla Nieruchomości nie ujawniono ustawowego prawa pierwokupu gminy w stosunku do terenu Nieruchomości I oraz Nieruchomości II gminie nie przysługuje pierwokup w świetle art. 109 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, jak również nie zachodzi jakakolwiek okoliczność skutkująca powstaniem prawa pierwokupu na podstawie art. 109 ww. ustawy lub innych przepisów prawa.

Przed dokonaniem sprzedaży Wnioskodawca oraz Zainteresowana nie zawierali żadnych umów z osobami trzecimi zawierających zobowiązanie do sprzedaży lub obciążenia Nieruchomości lub ich części, w tym przedwstępnej umowy sprzedaży, umowy zobowiązującej ani umowy pierwokupu.

Nie były udzielane żadne pełnomocnictwa osobom trzecim do dokonania czynności prowadzącej do zbycia lub obciążenia Nieruchomości jak również prowadzące do ich oddania do używania lub pobierania z nich pożytków.

Wykorzystywanie Nieruchomości przez Wnioskodawcę i Zainteresowaną

W okresie posiadania przez Wnioskodawcę i Zainteresowaną Nieruchomości, które były przedmiotem sprzedaży pozostawały całkowicie niewykorzystywane. Były to działki niezabudowane, na których nie prowadzono jakiejkolwiek działalności gospodarczej, rolniczej ani inwestycyjnej, jak również nie podejmowano żadnych czynności faktycznych lub prawnych zmierzających do ich zagospodarowania. Nieruchomości te nie były przedmiotem umów cywilnoprawnych, w szczególności umów najmu, dzierżawy ani użyczenia, nie były także oddawane do korzystania osobom trzecim w jakiejkolwiek formie. Przez cały okres ich posiadania działki pozostawały w stanie niezmienionym, jako grunty niezabudowane i niewykorzystywane, stanowiąc wyłącznie element majątku prywatnego Wnioskodawcy i Zainteresowanej.

Informacje na temat działań podjętych przez Wnioskodawcę i Zainteresowaną

Wnioskodawca i Zainteresowana dokonali geodezyjnego podziału Nieruchomości oraz doprowadzenia przyłącza wody. Czynności te zostały jednak zrealizowane w okresie, w którym zamiarem Wnioskodawcy i Zainteresowanej było przekazanie wydzielonych działek na rzecz dzieci i wnuków, a nie ich sprzedaż. Miały one charakter wyłącznie organizacyjny i służyły uporządkowaniu majątku rodzinnego oraz umożliwieniu jego przyszłego nieodpłatnego rozdysponowania w ramach najbliższej rodziny. Dopiero późniejsze, nagłe pogorszenie sytuacji zdrowotnej Zainteresowanej, w związku z diagnozą choroby oraz koniecznością sfinansowania kosztownego leczenia, wymusiło podjęcie decyzji o sprzedaży części działek. W tym okresie nie podejmowano już żadnych dodatkowych działań mających na celu zwiększenie wartości nieruchomości ani ich uatrakcyjnienie pod kątem potencjalnych nabywców.

Nieruchomości gruntowe przed sprzedażą nie były przedmiotem jakichkolwiek prac modernizacyjnych, ulepszeń, ani innych działań zwiększających ich wartość rynkową. Na Nieruchomościach nie były prowadzone przed sprzedażą roboty budowlane.

Wnioskodawca i Zainteresowana nie korzystali z usług żadnych profesjonalistów, a przed sprzedażą nie zawierano żadnych umów przedwstępnych, rezerwacyjnych, ani innych porozumień z potencjalnymi kupującymi dotyczących sprzedaży Nieruchomości.

Ogłoszenia dot. sprzedaży działek zostały opublikowane na popularnych portalach internetowych przeznaczonych do sprzedaży nieruchomości.

Zainteresowani nie korzystali z usług pośredników oraz nie podejmowali żadnych innych działań marketingowych, takich jak, umieszczenie baneru, zamieszczanie ogłoszeń w prasie, radiu, wykupywanie przestrzeni reklamowej w mediach lub billboardach reklamowych.

Poza wskazanymi powyżej czynnościami oraz opisanym w niniejszym wniosku, Zainteresowani nie podejmowali żadnych innych czynności mających na celu przygotowanie Nieruchomości do sprzedaży lub zwiększenie ich atrakcyjności.

Wnioskodawca i Zainteresowana nigdy nie prowadzili profesjonalnego obrotu nieruchomościami.

Wnioskodawca i Zainteresowana nie prowadzą żadnej działalności gospodarczej.

Wnioskodawca i Zainteresowana nie są płatnikami podatku VAT.

Wnioskodawca i Zainteresowana nigdy nie nabywali nieruchomości z zamiarem ich odsprzedaży dla zysku ani nie prowadzili profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Sprzedaż Nieruchomości ma charakter incydentalny i jest wyzbyciem się przez Wnioskodawcę oraz Zainteresowaną majątku prywatnego.

Informacje na temat innych nieruchomości Wnioskodawcy i Zainteresowanej

Wnioskodawca wraz z żoną są właścicielami zabudowanej nieruchomości 1/13 (na działce znajduje się dom Zainteresowanych) oraz niezabudowanej nieruchomości 1/14 (położona bezpośrednio za domem Zainteresowanych), położonych w województwie (...), powiecie (...), gminie (...), w miejscowości (...). Nieruchomości powstały w wyniku podziału geodezyjnego działki nr ew. 1. Wnioskodawca wraz z żoną są także właścicielami nieruchomości rolnych tj. działek o nr ew. 2/2 i 2/3, położonych w województwie (...), powiecie (...), gminie (...), w miejscowości (...).

Poza wskazanymi w niniejszym wniosku Wnioskodawca wraz z żoną nie posiadają prawa własności do żadnych innych nieruchomości.

Informacje na temat nieruchomości sprzedawanych przez Wnioskodawcę i Zainteresowaną

Zainteresowana na mocy działu spadku po zmarłej dnia (...) 2019 roku C.C. (matce Zainteresowanej) nabyła ⅓ prawa własności nieruchomości gruntowej zabudowanej domem jednorodzinnym położonej w (...), powiat (...), województwo (...), składającej się z działki nr 15 stanowiącej pastwisko, nr 2 stanowiącej ogród, nr 3 stanowiącej rolę, nr 4 stanowiącej rolę, nr 5 stanowiącej rolę, nr 6 stanowiącej pastwisko, nr 7 stanowiącej pastwisko, nr 8 stanowiącej rolę, nr 9 stanowiącej rolę, nr 10 stanowiącej las, nr 11 stanowiącej las, nr 12 stanowiącej rolę, nr 13 stanowiącej rolę, nr 14 stanowiącej rolę o łącznej powierzchni 1,2270 ha dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy w (...) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nr (...) oraz udział w wysokości 1/30 części we współwłasności nieruchomości gruntowej położonej w (...), powiat (...), województwo (...), składającej się z działki nr 5 i działki nr 6 o łącznej powierzchni 0,4433 ha dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy w (...) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nr (...).

Zainteresowana razem z rodzeństwem sprzedali nieruchomości nabyte w spadku w 2025 roku.

Wnioskodawca oraz Zainteresowana poza nieruchomościami opisanymi w niniejszym wniosku nie sprzedawali w ciągu ostatnich lat żadnych innych nieruchomości.

Wnioskodawca i Zainteresowana nie planują nabyć jakichkolwiek innych nieruchomości w ciągu najbliższych 5 lat.

Wnioskodawca i Zainteresowana nie planują zbyć jakichkolwiek innych nieruchomości w ciągu najbliższych 5 lat.

Wnioskodawca i Zainteresowana posiadają nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Polski.

Środki uzyskane ze sprzedaży Nieruchomości zostały przeznaczone na finansowanie leczenia Zainteresowanej.

Pytanie

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego Zainteresowani będą zobowiązani do naliczenia i zapłacenia podatku od towarów i usług od sprzedaży Nieruchomości?

Stanowisko Zainteresowanych w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, Zainteresowani nie będą zobowiązani do naliczenia i zapłacenia podatku od towarów i usług.

Stosownie do art. 5 ust. 1 Ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT, podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 2 pkt 6 Ustawy o VAT przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Stosownie do art. 2 pkt 22 Ustawy o VAT, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Mając na uwadze powyższe, należy przyjąć, że zbycie nieruchomości traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT.

Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 Ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku VAT.

Podatnikami – według art. 15 ust. 1 Ustawy o VAT – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Ze wskazanych regulacji wynika, że w świetle definicji zawartej w art. 15 Ustawy o VAT, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika VAT.

Dodatkowo należy podkreślić, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem VAT wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Z orzeczenia TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.

Na tle ww. wyroku TSUE w orzecznictwie krajowym ukształtował się jednolity pogląd, zaprezentowany m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 października 2009 r., sygn. I FSK 1043/08, z dnia 7 października 2011 r., sygn. I FSK 1289/10, z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. I FSK 1654/11, z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. I FSK 1734/11), zgodnie z którym do uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku VAT, każdorazowo wymagane jest zbadanie, czy dana dostawa towarów (usług), została wykonana w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w tym konkretnym zakresie.

Przyjęcie więc, iż dana osoba fizyczna sprzedając grunty działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych (por. Interpretacja indywidualna z dnia 10 czerwca 2025 roku Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-3.4012.370.2025.3.KP).

W przedmiotowej sprawie, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, nie można przyjąć, iż Zainteresowani prowadzą działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami, a sprzedaż Nieruchomości będzie miała charakter profesjonalny.

Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca ani Zainteresowana nigdy nie zajmowali się profesjonalnym obrotem nieruchomościami. Zainteresowani nie prowadzą żadnej działalności gospodarczej. Nieruchomość została nabyta w 2009 roku na podstawie umowy darowizny od córki Zainteresowanych. Z uwagi na fakt, iż u Zainteresowanej zdiagnozowano bardzo rzadką chorobę (...) oraz ograniczoną dostępność specjalistycznego leczenia w Polsce, podjęto decyzję o rozpoczęciu leczenia w Stanach Zjednoczonych, początkowo w ośrodku (...), a następnie kontynuowaniu terapii w (...). W przebiegu choroby doszło do poważnych powikłań, w tym (...), co wiązało się z koniecznością (...). W dalszym etapie leczenia w (...) początkowo zakwalifikowano Zainteresowaną do (...), jednak w trakcie okresu oczekiwania decyzja ta została cofnięta. Podjęto również starania w dwóch dodatkowych ośrodkach medycznych, jednak ze względu na pogarszający się stan zdrowia Zainteresowanej lekarze nie wyrazili zgody na (...). Konieczność pokrycia wysokich kosztów terapii wymusiła pozyskanie środków finansowych, co w konsekwencji doprowadziło pomimo ponad 28-letniego posiadania nieruchomości w rodzinie - do podjęcia decyzji o ich sprzedaży.

Nie ulega więc wątpliwości, że sprzedaż nieruchomości ma charakter incydentalny i jest wyzbyciem się przez Wnioskodawcę i Zainteresowaną majątku prywatnego.

Interpretacja indywidualna z dnia 28 grudnia 2023 r. wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (sygn. 0112-KDIL1-2.4012.529.2023.2.PM) dotyczyła sytuacji, w której wnioskodawca odziedziczył działkę rolną, podzielił ją na 13 działek budowlanych (w tym drogę wewnętrzną) i zamierzał sprzedać 6 z nich. Organ potwierdził, że sprzedaż tych niezabudowanych działek jest realizacją prawa do rozporządzania majątkiem prywatnym, a nie działalnością gospodarczą, więc czynność ta pozostaje poza zakresem Ustawy o VAT. W konsekwencji planowana sprzedaż nie mogła spowodować obowiązku naliczenia podatku VAT.

Interpretacja indywidualna z dnia 9 marca 2023 r. wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (sygn. 0114-KDIP1-3.4012.59.2023.3.PRM) dotyczyła stanu faktycznego, w którym wnioskodawczyni otrzymała w spadku udziały w nieruchomościach (wraz z domem) po ojcu. Dla zwiększenia szans sprzedaży współwłaściciele dokonali geodezyjnego podziału gruntu na mniejsze działki. Wnioskodawczyni (mimo że równolegle prowadziła działalność gospodarczą w innym zakresie) nie podjęła względem tych działek aktywności wykraczającej poza zwykłe prawo własności – nie uzbrajała terenu, nie ogrodziła, nie występowała o pozwolenia, nie prowadziła marketingu (jedynie zamierzała zamieścić ogłoszenia). Dyrektor KIS zgodził się, że sprzedaż udziału w wydzielonych działkach to wyzbycie się majątku osobistego, a nie działalność handlowa. W interpretacji podkreślono, że przedmiotem dostawy są składniki majątku prywatnego, a zbycie stanowi wykonywanie prawa do rozporządzania własnym majątkiem osobistym. W związku z tym sprzedaż tych działek nie podlegała opodatkowaniu VAT, ponieważ wnioskodawczyni nie wystąpiła w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą (art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 27 czerwca 2024 r. (sygn. akt I SA/Ke 219/24) przychylił się do argumentacji podatnika, stwierdzając, że sprzedaż nawet kilkunastu działek budowlanych powstałych z podziału gruntu rolnego nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT. Sąd uznał, że „samo dążenie do uzyskania jak najlepszej ceny ze sprzedaży działek jest jedynie przejawem dążenia do racjonalnego zarządzania majątkiem - uzyskania odpowiednich efektów ekonomicznych bez angażowania się w prowadzenie działalności gospodarczej”.

Sąd podkreślił, że właściciel nieruchomości ma prawo do tego, aby sprzedawać swój majątek w sposób korzystny dla siebie, nie naruszając przepisów podatkowych. Nie można wymagać od właściciela, aby sprzedaż była przeprowadzona w sposób niekorzystny czy nieopłacalny finansowo tylko po to, aby uniknąć podejrzeń o prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie sądu jednorazowa sprzedaż działek z osobistego majątku nie jest traktowana jako działalność gospodarcza, o ile nie ma charakteru regularnego ani nie jest związana z inwestowaniem w nieruchomości w sposób profesjonalny.

W świetle powyższego, stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży Nieruchomości nie wystąpił ciąg zdarzeń, które przesądzają, że sprzedaż przedmiotowych nieruchomości wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Wnioskodawca wraz z żoną nie podjęli aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że aktywność Zainteresowanych mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym.

W związku z powyższym, Zainteresowani stoją na stanowisku, że nie są zobowiązani do naliczenia i zapłacenia podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży Nieruchomości.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:

W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (działek oraz udziałów w nich), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów bądź świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie (za wynagrodzeniem).

Należy w tym miejscu wyjaśnić, że problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”.

Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego:

Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.

Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności.

Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:

Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:

Przepis art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:

Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

W tym miejscu należy także zauważyć, że kwestie dotyczące stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236), zwanej dalej Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym.

Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.

Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w ww. art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Jednocześnie wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ww. ustawy podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która wykonana jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca wraz z żoną (Zainteresowaną niebędącą stroną postępowania) nabył na podstawie umowy darowizny w 2009 r. własność zabudowanej nieruchomości gruntowej, obejmującej zabudowaną działkę nr 1. Zainteresowany wraz z żoną są, a w pozostałej części byli jedynymi właścicielami ww. nieruchomości. Nieruchomość stanowi Państwa prywatny majątek objęty wspólnością ustawową małżeńską. Są Państwo także właścicielami nieruchomości rolnych tj. działek o nr ew. 2/2 i 2/3. Poza ww. działkami nie posiadają Państwo prawa własności do żadnych innych nieruchomości. W 2017 r. dokonali Państwo podziału geodezyjnego działki nr 1, w wyniku którego wyodrębniono łącznie 8 działek ewidencyjnych, tj. 1/13, 1/14, 1/15, 1/16, 1/17, 1/18, 1/19 oraz 1/20. Dokonali Państwo geodezyjnego podziału nieruchomości na mniejsze działki w celu ich przyszłego rozdysponowania w ramach rodziny (z zamiarem przekazania ich dzieciom oraz wnukom). Wbrew pierwotnym planom z przyczyn zdrowotnych zostali Państwo zmuszeni do sprzedaży działek powstałych z podziału. Konieczność pokrycia wysokich kosztów terapii Zainteresowanej wymusiła pozyskanie środków finansowych, co w konsekwencji doprowadziło do podjęcia decyzji o sprzedaży. Dnia (...) grudnia 2025 r. sprzedali Państwo niezabudowaną działkę nr 1/19 oraz ¼ udziału w części działki nr ew. 1/17. Dnia (...) grudnia 2025 r. sprzedali Państwo niezabudowaną działkę nr 1/18 oraz ¼ udziału w części działki nr ew. 1/17. Dnia (...) grudnia 2025 r. sprzedali Państwo niezabudowane działki nr 1/15, 1/16 oraz ¼ udziału w części działki nr ew. 1/17 (Nieruchomości). Środki uzyskane ze sprzedaży Nieruchomości zostały przeznaczone na finansowanie leczenia Zainteresowanej.

Państwa wątpliwości dotyczą określenia czy są Państwo zobowiązani do naliczenia i zapłacenia podatku od towarów i usług od sprzedaży Nieruchomości.

Aby rozstrzygnąć, czy sprzedaż opisanych we wniosku działek gruntu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, należy ustalić czy w odniesieniu do tej czynności, Zainteresowani spełniają przesłanki do uznania za podatnika podatku od towarów i usług.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wobec tego, zasadnym jest wykluczenie z grona podatników podatku VAT osób fizycznych w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Zatem wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że co prawda pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika ono z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, dokonanej przez TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht). Przedmiotowe orzeczenie dotyczyło opodatkowania sprzedaży - przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej - części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Ze wskazanego orzeczenia C-291/92 wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości (lub jej części) wyłącznie do celów osobistych. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

W zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. TSUE orzekł, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem, za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. W konsekwencji dla rozstrzygnięcia, czy podmiot w związku z realizacją określonej czynności występuje w charakterze podatnika wymaga każdorazowo oceny okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.

Wskazali Państwo, że Wnioskodawca wraz z żoną (Zainteresowaną niebędącą stroną postępowania) są właścicielami nieruchomości nr 1 na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej. W 2017 r. dokonali Państwo podziału geodezyjnego działki nr 1, w wyniku którego wyodrębniono łącznie 8 działek ewidencyjnych, tj. 1/13, 1/14, 1/15, 1/16, 1/17, 1/18, 1/19 oraz 1/20. Dokonali Państwo geodezyjnego podziału nieruchomości na mniejsze działki w celu ich przyszłego rozdysponowania w ramach rodziny (z zamiarem przekazania ich dzieciom oraz wnukom). Wbrew pierwotnym planom z przyczyn zdrowotnych zostali Państwo zmuszeni do sprzedaży działek powstałych z podziału. Konieczność pokrycia wysokich kosztów terapii wymusiła pozyskanie środków finansowych, co w konsekwencji doprowadziło do podjęcia decyzji o sprzedaży. W grudniu 2025 r. sprzedali Państwo działkę nr 1/19 oraz ¼ udziału w części działki nr 1/17 oraz działkę nr 1/18 i ¼ udziału w części działki nr 1/17 oraz działki nr 1/15, 1/16 i ¼ udziału w części działki nr ew. 1/17 (Nieruchomości). Przed dokonaniem sprzedaży nie zawierali Państwo żadnych umów z osobami trzecimi zawierających zobowiązanie do sprzedaży lub obciążenia Nieruchomości lub ich części, w tym przedwstępnej umowy sprzedaży, umowy zobowiązującej ani umowy pierwokupu. Nie były udzielane żadne pełnomocnictwa osobom trzecim do dokonania czynności prowadzącej do zbycia lub obciążenia Nieruchomości jak również prowadzące do ich oddania do używania lub pobierania z nich pożytków. W okresie posiadania przez Państwa Nieruchomości, które były przedmiotem sprzedaży pozostawały całkowicie niewykorzystywane. Były to działki niezabudowane, na których nie prowadzono jakiejkolwiek działalności gospodarczej, rolniczej ani inwestycyjnej, jak również nie podejmowano żadnych czynności faktycznych lub prawnych zmierzających do ich zagospodarowania. Nieruchomości nie były przedmiotem umów cywilnoprawnych, w szczególności umów najmu, dzierżawy ani użyczenia, nie były także oddawane do korzystania osobom trzecim w jakiejkolwiek formie. Przez cały okres ich posiadania działki pozostawały w stanie niezmienionym, jako grunty niezabudowane i niewykorzystywane, stanowiąc wyłącznie element Państwa majątku prywatnego. Jak wynika z wniosku, dokonali Państwo geodezyjnego podziału Nieruchomości oraz doprowadzenia przyłącza wody, jednakże czynności te zostały zrealizowane w okresie, w którym Państwa zamiarem było przekazanie wydzielonych działek na rzecz dzieci i wnuków, a nie ich sprzedaż. Jak sami Państwo wskazali, czynności te miały charakter wyłącznie organizacyjny i służyły uporządkowaniu majątku rodzinnego oraz umożliwieniu jego przyszłego nieodpłatnego rozdysponowania w ramach najbliższej rodziny. Dopiero późniejsze, nagłe pogorszenie sytuacji zdrowotnej Zainteresowanej, w związku z diagnozą choroby oraz koniecznością sfinansowania kosztownego leczenia, wymusiło podjęcie decyzji o sprzedaży części działek. W tym okresie nie podejmowano już żadnych dodatkowych działań mających na celu zwiększenie wartości nieruchomości ani ich uatrakcyjnienie pod kątem potencjalnych nabywców. Nieruchomości gruntowe przed sprzedażą nie były przedmiotem jakichkolwiek prac modernizacyjnych, ulepszeń, ani innych działań zwiększających ich wartość rynkową. Na Nieruchomościach nie były prowadzone przed sprzedażą roboty budowlane. Nie korzystali Państwo z usług żadnych profesjonalistów, a przed sprzedażą nie zawierano żadnych umów przedwstępnych, rezerwacyjnych, ani innych porozumień z potencjalnymi kupującymi dotyczących sprzedaży Nieruchomości. Ogłoszenia dot. sprzedaży działek zostały opublikowane na popularnych portalach internetowych przeznaczonych do sprzedaży nieruchomości. Nie korzystali Państwo z usług pośredników oraz nie podejmowali żadnych innych działań marketingowych, takich jak, umieszczenie baneru, zamieszczanie ogłoszeń w prasie, radiu, wykupywanie przestrzeni reklamowej w mediach lub billboardach reklamowych. Poza ww. czynnościami nie podejmowali Państwo żadnych innych czynności mających na celu przygotowanie Nieruchomości do sprzedaży lub zwiększenie ich atrakcyjności. Nigdy nie prowadzili Państwo profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Nie prowadzą Państwo żadnej działalności gospodarczej. Nie są Państwo płatnikami podatku VAT. Nigdy nie nabywali Państwo nieruchomości z zamiarem ich odsprzedaży dla zysku ani nie prowadzili profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Sprzedaż Nieruchomości ma charakter incydentalny i jest wyzbyciem się przez Państwa majątku prywatnego. Poza nieruchomościami opisanymi we wniosku nie sprzedawali Państwo w ciągu ostatnich lat żadnych innych nieruchomości. Nie planują Państwo nabywać jakichkolwiek innych nieruchomości w ciągu najbliższych 5 lat. Nie planują Państwo zbywać jakichkolwiek innych nieruchomości w ciągu najbliższych 5 lat. Posiadają Państwo nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Polski. Środki uzyskane ze sprzedaży Nieruchomości zostały przeznaczone na finansowanie leczenia Zainteresowanej.

Jak już wyżej wskazałem, istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga zatem oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że skala zaangażowania Zainteresowanych w odniesieniu do sprzedaży opisanych we wniosku działek nie wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W analizowanej sprawie brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem nieruchomościami. Nie wystąpił bowiem taki ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądziłby, że sprzedaż przez Państwa opisanych we wniosku niezabudowanych działek gruntu wypełnia przesłanki działalności gospodarczej.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że w tym konkretnym przypadku nie podjęli Państwo aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Działania podjęte przez Zainteresowanych należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroków TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że sprzedaż opisanych we wniosku niezabudowanych działek gruntu nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Zainteresowanych za podatnika tego podatku.

W okolicznościach wskazanych w opisie stanu faktycznego, dokonując omawianej transakcji, korzystali Państwo z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, co nie stanowi wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Państwa cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży nieruchomości, a opisaną dostawę cech czynności podlegających opodatkowaniu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Tym samym przy sprzedaży opisanych we wniosku niezabudowanych działek gruntu nie wystąpili Państwo w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Zatem, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Niniejsze rozstrzygnięcie dotyczy podatku od towarów i usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 1). Jednocześnie Organ wskazuje, że w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pan A.B. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną
(art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.