Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.226.2026.2.RM

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz braku obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismami, które wpłynęły 4 maja 2026 r. oraz 11 maja 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(…) S.p.A. jest spółką prawa włoskiego z siedzibą we Włoszech (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”). Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży kosmetyków. Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Włoch i tam znajdują się jej główne zasoby organizacyjne, decyzyjne oraz zarządcze.

Spółka jest zarejestrowana dla celów podatku od towarów i usług w Polsce od dnia 29 lipca 2014 r. Rejestracja ta ma charakter formalny i wynika z modelu dystrybucji stosowanego w odniesieniu do sprzedaży na rynku polskim. Spółka nie posiada na terytorium Polski oddziału, przedstawicielstwa ani spółki zależnej. Jedyną formą faktycznej obecności Spółki w Polsce jest ustanowiony przedstawiciel podatkowy.

Spółka prowadzi sprzedaż swoich produktów na rynku polskim. Sprzedaż ta realizowana jest bezpośrednio przez Spółkę na rzecz polskich klientów. Spółka nie prowadzi jednak w Polsce własnej działalności operacyjnej w sensie organizacyjnym ani nie posiada własnej infrastruktury umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej.

W celu obsługi sprzedaży na rynku polskim Spółka współpracuje z niezależnym podmiotem - spółką (…) (dalej: „Dystrybutor” lub „Usługodawca”). Podmiot ten świadczy na rzecz Spółki określone usługi wspierające sprzedaż produktów na rynku polskim.

W ramach współpracy Dystrybutor wykonuje na rzecz Spółki w szczególności czynności związane z obsługą logistyczną sprzedaży, w tym magazynowanie towarów, kompletowanie zamówień, pakowanie oraz wysyłkę produktów do klientów. Dystrybutor zajmuje się również obsługą zamówień sprzedażowych oraz obsługą klientów, w tym przyjmowaniem i rozpatrywaniem reklamacji.

W celu realizacji sprzedaży na rynku polskim Spółka utrzymuje zapas towarów znajdujący się na terytorium Polski. Towary te są przechowywane w magazynie wykorzystywanym przez Dystrybutora. Spółka nie jest jednak stroną umowy najmu magazynu ani nie posiada prawa do wyłącznego korzystania z tej powierzchni magazynowej. Spółka nie ma również swobodnego dostępu do magazynu. Magazyn, w którym przechowywane są towary Spółki, jest wykorzystywany przez Dystrybutora również na potrzeby obsługi innych podmiotów oraz innych marek. Dystrybutor świadczy analogiczne usługi logistyczne na rzecz różnych kontrahentów.

W magazynie wykonywane są wyłącznie czynności logistyczne, takie jak kompletacja zamówień, pakowanie oraz wysyłka towarów do klientów. W magazynie nie są prowadzone żadne czynności produkcyjne ani przetwórcze.

Spółka nie zatrudnia na terytorium Polski żadnych pracowników ani współpracowników. W szczególności Spółka nie posiada w Polsce personelu odpowiedzialnego za prowadzenie działalności handlowej, zarządzanie relacjami z klientami lub podejmowanie decyzji gospodarczych w imieniu Spółki. Osoby odpowiedzialne za kluczowe decyzje biznesowe, w tym w szczególności za negocjowanie i zawieranie umów z klientami, ustalanie cen oraz warunków sprzedaży, znajdują się we Włoszech. Ostateczna odpowiedzialność za proces sprzedaży spoczywa na Spółce i realizowana jest z poziomu jej siedziby.

Dystrybutor nie jest uprawniony do zawierania umów sprzedaży w imieniu Spółki ani do podejmowania samodzielnych decyzji handlowych dotyczących sprzedaży produktów Spółki. Rola Dystrybutora ogranicza się do świadczenia usług logistycznych oraz wsparcia operacyjnego w zakresie obsługi zamówień i klientów.

Spółka nie posiada w Polsce żadnych własnych zasobów technicznych. W szczególności Spółka nie posiada w Polsce urządzeń, maszyn, infrastruktury technicznej ani serwerów. W Polsce nie znajdują się również systemy informatyczne Spółki służące do zarządzania sprzedażą lub logistyką.

Podwykonawcy świadczący usługi na rzecz Spółki korzystają z systemów informatycznych Spółki jedynie w ograniczonym zakresie, tj. wyłącznie w celu wprowadzania zamówień sprzedażowych. Spółka nie sprawuje bieżącej kontroli operacyjnej nad działalnością Dystrybutora. Możliwość wydawania instrukcji przez Spółkę jest ograniczona i dotyczy wyłącznie ogólnych warunków sprzedaży oraz cenników stosowanych wobec klientów.

Działalność prowadzona w Polsce ma charakter pomocniczy w stosunku do globalnej działalności Spółki. Sprzedaż realizowana na rynku polskim stanowi mniej niż 1% całkowitego obrotu Spółki. Polska nie pełni w modelu biznesowym Spółki roli centrum logistycznego dla innych rynków Unii Europejskiej. Sprzedaż do klientów w innych państwach UE nie jest realizowana z magazynu znajdującego się w Polsce.

Uzupełnienie wniosku

1)  W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Państwa Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej (należy ogólnie bez wskazywania szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jak Państwa Spółka prowadzi działalność we Włoszech, np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, czy w kraju siedziby Państwa Spółka korzysta z jakichś magazynów, czy w kraju siedziby odbywa się produkcja towarów, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne posiada w kraju siedziby, itp.)?

Spółka (…) S.p.A. ma swoją siedzibę statutową oraz swoje biura we Włoszech przy (…), a także jedną jednostkę lokalną w (…), i korzysta z pracy (...) pracowników, którzy zajmują się obszarem administracyjnym, marketingiem, badaniami i rozwojem itp. Działalność polega na produkcji i handlu produktami kosmetycznymi perfumeryjnymi oraz pokrewnymi do pielęgnacji i higieny osobistej.

Cała produkcja odbywa się za pośrednictwem dostawców (podwykonawców), którzy realizują na wyłączność formuły i opakowania Spółki (...). Wyprodukowane produkty - przed ich dalszą dystrybucją - znajdują się w jednym magazynie wynajmowanym przy Spółce (…) z siedzibą w (…).

2)  Czy posiadają Państwo w Polsce nieruchomości/ruchomości (własność, najem, dzierżawa itp.) - jeśli tak, to proszę je wymienić?

Spółka nie posiada w Polsce nieruchomości ani nie jest stroną umowy najmu/dzierżawy nieruchomości w Polsce. Spółka nie posiada w Polsce ruchomości z wyłączeniem towarów handlowych, które czasowo składowane są w magazynie Dystrybutora przed wysyłką do klienta końcowego.

3)  Czy sprawują Państwo bezpośrednią kontrolę nad zasobami osobowymi/technicznymi/ rzeczowymi podmiotu świadczącego na Państwa rzecz usługi wspierające sprzedaż (Dystrybutora), wykorzystywanymi do świadczenia usług na Państwa rzecz? Jeśli tak, należy wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana?

Nie - Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi/technicznymi /rzeczowymi Dystrybutora, wykorzystywanymi do świadczenia na rzecz Spółki usług.

4)  Kim są „Podwykonawcy” wskazani w opisie stanu faktycznego, jaka jest ich rola w działalności Spółki, jakie usługi i na jakich zasadach świadczą na Państwa rzecz - proszę opisać okoliczności zdarzenia oraz wskazać czy posiadają Państwo bezpośrednią kontrolę nad zasobami osobowymi/technicznymi /rzeczowymi Podwykonawców? Jeśli tak, należy wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana?

Od strony operacyjnej jedynym Podwykonawcą Spółki jest Dystrybutor. Natomiast Spółka korzysta również z usług w zakresie finansów (biuro rachunkowe) czy z innych usług jak np. doradztwo podatkowe. Nie wpływa to jednak na działalność operacyjną Spółki.

W odniesieniu do żadnego z Podwykonawców Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi/technicznymi/rzeczowymi Podwykonawców wykorzystywanymi do świadczenia na rzecz Spółki usług.

5)  Czy posiadają Państwo na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców (osoby pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby działające na podstawie udzielonego przez Państwa pełnomocnictwa, uprawnione do zawierania umów w Państwa imieniu?

Nie - tak jak wskazano w opisie stanu faktycznego „Spółka nie posiada w Polsce personelu odpowiedzialnego za prowadzenie działalności handlowej, zarządzanie relacjami z klientami lub podejmowanie decyzji gospodarczych w imieniu Spółki.”

Pytania

Czy w świetle opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego, prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym w związku z zakresem działalności gospodarczej realizowanej na terytorium Polski, Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z póżn. zm.; dalej „ustawa o VAT”), a w konsekwencji nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: „KSeF”) od 1 lutego 2026 r. na podstawie art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Spółki, nie posiada ona na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT, a w konsekwencji, nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur na podstawie art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT od 1 lutego 2026 r.

Uzasadnienie:

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w przepisach wykonawczych do tej ustawy, ani w przepisach Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej została wypracowana w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: „TSUE” lub „Trybunał”), a w prawie unijnym znajduje wyraz w regulacjach Rozporządzenia Wykonawczego (Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (wersja przekształcona) (Dz. U.UE. L. z 2011 r. Nr 77, str. 1 z póżn. zm.).

Zgodnie z brzmieniem art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej to miejsce, które nie jest miejscem siedziby działalności gospodarczej podatnika, a które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Ponadto, zgodnie z treścią art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Jednocześnie brzmienie art. 53 Rozporządzenia Wykonawczego stanowi, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Przytoczone powyżej przesłanki definiujące wykładnię pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, znajdują również swoje rozwinięcie w linii orzeczniczej TSUE utrwalonej na przestrzeni wielu lat.

Historycznie, w orzeczeniu TSUE w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz z dnia 4 lipca 1985 r., TSUE uznał, że podstawową lokalizacją dla potrzeb ustalenia miejsca opodatkowania świadczenia usług powinno być miejsce siedziby podatnika, natomiast inna lokalizacja może zostać przyjęta, jeżeli odwołanie do miejsca siedziby nie prowadzi do racjonalnych rezultatów bądź mogłoby doprowadzić do konfliktu pomiędzy ustawodawstwami dwóch państw członkowskich. Dodatkowo Trybunał zauważył, iż usługi nie mogą być postrzegane jako świadczone na rzecz miejsca innego niż miejsce siedziby podatnika, chyba że to miejsce charakteryzuje się swoistym minimalnym rozmiarem i posiada odpowiednie zaplecze personalne oraz infrastrukturę techniczną. W rozpatrywanej sprawie uznano, że instalacja automatów do gier na pokładzie okrętu, przy których na stałe zatrudnionych jest dwóch pracowników zajmujących się ich naprawami, opróżnianiem i innymi cyklicznymi czynnościami nie spełnia przedmiotowych wymagań. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż automaty te stanowiły środki trwałe przynoszące stały dochód ich właścicielom a dodatkowo ich obsługą zajmowali się nieprzerwanie dwaj pracownicy.

Z uwagi na powyższe można by stwierdzić, że spółka będąca stroną postępowania posiadała podstawy infrastruktury technicznej i ludzkiej przynoszące jej stały dochód, a mimo to TSUE uznał, że ich niezależność i samodzielność jest niewystarczająca do wykreowania stałego miejsca prowadzenia działalność gospodarczej w rozumieniu przepisów VAT. Z wyroku tego wynika więc, że samo posiadanie na terytorium danego państwa należących do podatnika składników materialnych oraz pracowników może nie być wystarczające dla wykreowania w tym kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli składniki te nie tworzą struktury wystarczająco samodzielnej, by samoistnie - bez wsparcia jednostki dominującej - sprzedawać lub nabywać usługi.

Kolejnym istotnym wyrokiem, wydanym przez Trybunał w kwestii rozumienia pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest wyrok TSUE w sprawie C-190/95 ARO Lease BV z dnia 17 lipca 1997 r. dotyczący oceny posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności przez spółkę leasingową oddającą pojazdy w leasing na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie jej siedziby. Odwołując się do wydanego uprzednio rozstrzygnięcia w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz TSUE zauważył, że stałe miejsce prowadzenia działalności powinno posiadać odpowiedni poziom stabilności wywodzący się z trwałej obecności zaplecza personalnego i infrastruktury technicznej niezbędnych do świadczenia usług. Do występujących już wcześniej przesłanek Trybunał dodał również przesłanki niezależności prowadzonej działalności, określoną jako istnienie na terenie danego państwa członkowskiego ram, w których możliwe jest zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych w stosunku do tego miejsca.

Dodatkowo, TSUE wskazał również, iż samozatrudnieni pośrednicy doprowadzający do zawarcia umowy leasingu pomiędzy spółką a jej klientami nie mogą być uznani za trwałe zaplecze personalne. Wyrok w sprawie ARO Lease BV jest orzeczeniem TSUE w którym Trybunał wywiódł, że przez „strukturę w zakresie zaplecza personalnego” nie może być rozumiana jakakolwiek grupa osób świadcząca usługi dla zagranicznego podatnika w danym państwie członkowskim, ale tylko taka która posiada pewne cechy nadające jej charakter jednostki do pewnego stopnia niezależnej, zdolnej do podejmowania decyzji o charakterze zarządczym.

Kolejnym z kluczowych dla obecnego rozumienia pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wyroków TSUE, który wpłynął na wykładnię pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności, był wyrok TSUE z dnia 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12 Welmory sp. z o.o., wydany po skierowaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prejudycjalnego W uzasadnieniu tego wyroku TSUE wskazał, że;

• podatnik mający siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, korzystający z usług świadczonych przez podatnika posiadającego siedzibę w drugim państwie członkowskim, powinien być uważany za posiadającego w tym drugim państwie członkowskim stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli
• to stałe miejsce charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić odbiór usług i wykorzystywane ich do celów jego działalności gospodarczej.

Co więcej, w jednym z najnowszych orzeczeń TSUE, tj. w wyroku z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 Cabot Plastics Belgium SA, przedmiotem rozważań była możliwość powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w związku z realizacją produkcji z materiałów powierzonych (tzw. toll manufactunngu). Sprawa dotyczyła nabywania przez podmiot z siedzibą w Szwajcarii od powiązanego z nim kapitałowo usługodawcy z siedzibą w Unii Europejskiej usług produkcji na zlecenie, na bazie powierzonych materiałów. W takim stanie faktycznym Trybunał stwierdził, że „Podatnik będący usługobiorcą którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią Europejską, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Mając na uwadze całokształt orzecznictwa TSUE w zakresie rozumienia pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, obecna praktyka ukształtowała następujące warunki, których łączne spełnienie powinno świadczyć o powstaniu takiego miejsca:

• istnienie odpowiedniej struktury technicznej (infrastruktury),
• istnienie odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego,
• prowadzona działalność musi nosić znamiona stałości oraz być samodzielna w takim stopniu, że możliwe jest w jej ramach podejmowanie decyzji dotyczących dostaw realizowanych z tego miejsca/dla potrzeb tego miejsca.

Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków powoduje brak możliwości zidentyfikowania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium danego kraju. Tym samym na potrzeby zdefiniowania, czy dany podmiot zagraniczny posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, należy każdorazowo przeanalizować, czy działalność podejmowana przez ten podmiot na terytorium Polski charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego, technicznego oraz cechuje się odpowiednim poziomem stałości i samodzielności.

W opinii Wnioskodawcy, w przedstawionym powyżej stanie faktycznym Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT (w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 53 Rozporządzenia Wykonawczego) ze względu na brak spełnienia wszystkich wskazanych ww. warunków (a dla braku powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wystarczający jest brak spełnienia choćby jednego warunku).

W celu ustalenia, czy spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, należy przeanalizować, czyjej działalność spełnia łącznie następujące warunki:

Odpowiednie zasoby techniczne (infrastruktura)

Aby ustalić istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, podmiot musi dysponować niezbędnym zapleczem technicznym, które umożliwia wykonywanie działalności gospodarczej w danym sektorze.

Wskazówek interpretacyjnych pojęcia „zaplecze techniczne” również należy szukać w orzecznictwie Trybunału, tj. odpowiednio m.in. w:

1)  wyroku w sprawie Cabot Plastics Belgium, w którym Trybunał wskazał, że „konieczne jest jednak, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem, na przykład na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie”;

2)  wyroku w sprawie o sygnaturze C-931/19 Titanmm Ltd przeciwko Finanzamt Osterreich, w którym Trybunał wskazał, że wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Spółka nie jest (i nie zamierza być) właścicielem żadnej nieruchomości zlokalizowanej na terytorium Polski. Spółka nie posiada i nie planuje posiadać również żadnej stałej infrastruktury, takiej jak pojazdy, budynki czy inne nieruchomości. Co prawda, pracownikom Usługodawcy jest zapewniania określona przestrzeń biurowa, niemniej Spółka nie dysponuje tytułem prawnym do tej przestrzeni i do żadnego z wyżej wymienionych innych rodzajów infrastruktury i nie posiada nam nimi nieograniczonej kontroli. Takim zapleczem technicznym, nie może być również udostępniana przestrzeń wynajmowana przez Usługodawcę, do której Wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego. Spółka nie posiada i nie będzie posiadać swobodnego prawa do dostępu i wykorzystania tej przestrzeni.

Analizując przedstawiony stan faktyczny w świetle powyższych uwag Trybunału, zdaniem Wnioskodawcy, skoro:

• Wnioskodawca nie będzie posiadał w Polsce zaplecza biurowo-administracyjnego, z którego mógłby prowadzić swoją działalność gospodarczą,
• Wnioskodawca nie będzie właścicielem żadnej nieruchomości w Polsce,
• Spółka nie posiada i nie będzie posiadała na wyłączność wydzielonej części magazynu, a obsługą logistyczną towarów w magazynach zlokalizowanych w Polsce zajmować się będą pracownicy Usługodawcy,
• Wnioskodawca nie będzie posiadał zalecza technicznego umożliwiającego mu prowadzenie działalności gospodarczej

- to nie można uznać, że Spółka będzie dysponowała w Polsce odpowiednią strukturą, w zakresie zaplecza technicznego, które charakteryzować się będzie wystarczającą stałością, w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej.

Powyższe stanowisko Spółki, znajduje potwierdzenie w wyrokach NSA, zapadłych na gruncie podobnych stanów faktycznych co przedstawiony powyżej opis aktywności gospodarczej Spółki w Polsce, tj.:

1)  wyroku z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 506/20, w którym NSA wskazał, iż „Uwzględniając zatem wskazane przesłanki ustalania stałego miejsca prowadzenia działalności oraz przedstawiony przez stronę stan faktyczny Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że strona jedynie nabywa w Polsce usługi pomocnicze dla głównej działalności prowadzonej poza Polską. Nie ulega wątpliwości, że bez towarów zakupionych i sprzedanych w innym kraju niż Polska nie byłoby potrzeby zakupu usług świadczonych na rzecz skarżącej w Polsce. Wbrew stanowisku organu interpretacyjnego o dostępności zaplecza personalnego i technicznego porównywalnej z dostępnością zaplecza własnego nie decyduje ekonomiczne wykorzystanie ludzi i sprzętu. Niewątpliwie bowiem zakup każdej usługi nabywanej przez podmiot gospodarczy ukierunkowany jest na określone korzyści ekonomicznej, co jednak nie kreuje automatycznie miejsca prowadzenia stałej działalności w kraju, na terenie którego usługodawca świadczy usługi.”

2)  wyroku z dnia 13 kwietnia 2023 r. sygn. akt I FSK 761/19, NSA wskazał, że pomimo wskazywanego przez Organ podatkowy posiadania przez skarżącą nabywającą usługi magazynowania od podmiotu powiązanego faktycznego władztwa nad zapleczem technicznym i personalnym usługodawcy, przejawiającego się jako możliwość wykorzystywania tego zaplecza przez skarżącą przy nabywaniu usług, obsłudze towarów oraz realizowaniu dostaw do klientów oraz wskazanie, że polska spółka powiązana będzie w ramach zawartej umowy stosować się do instrukcji udzielanych przez skarżącą, to za mało by uznać, że skarżąca dysponuje zapleczem personalnym czy technicznym polskiej spółki powiązanej na poziomie porównywalnym do kontroli właścicielskiej, gdy tymczasem taki poziom kontroli jest wymagany w świetle najnowszego orzecznictwa unijnego:

3)  wyroku z dnia 18 stycznia 2023 r., sygn. akt I FSK 797/19, NSA wskazał, że „nabywane przez spółkę usługi od partnera będą opodatkowane w Niemczech, brak bowiem jest przesłanek uzasadniających odstąpienie od ogólnej zasady opodatkowania według siedziby działalności nabywcy usługi. Spółka nie produkuje w Polsce obuwia a jedynie sprowadza wyroby gotowe do dalszej odprzedaży bezpośrednio konsumentom lub dystrybutorom. Kupuje usługi pomocnicze dla głównej działalności prowadzonej poza Polską. Nie jest to zatem działalność samodzielna i niezależna. Bez obuwia wyprodukowanego lub zakupionego w innym kraju niż Polska nie będzie potrzeby zakupu usług od partnera. Organ interpretacyjny niezasadnie przyjął, że spółka posiadała wystarczające zaplecze o charakterze technicznym i personalnym w kraju aby uznać, że posiada stałe miejsce prowadzenia działalności. Spółka nabywając opisane usługi magazynowania, pakowania i konfekcjonowania towaru nie stworzyła w Polsce miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.

Podobna argumentacja pojawia się również w interpretacjach indywidualnych wydawanych w ostatnich latach przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (Dalej jako: „Dyrektor KIS”) m.in.:

1)  w interpretacji indywidualnej z dnia 14 kwietnia 2023 r. 0114-KDIP1-2.4012.134.2019.15.RST organ wskazał, że: „(...) dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalność gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. Usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.”;

2)  w interpretacji indywidualnej z dnia 24 listopada 2025 r. 0114-KDIP1-2.4012.614.2025.1.RM, w której organ potwierdził zasadę wynikającą z orzecznictwa: „Co jednak istotne, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego. Kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.”;

3)  w interpretacji indywidualnej z dnia 25 sierpnia 2022 r. 0114-KDIP1-2.4012.266.2022.2.RST: „W analizowanej sprawie bowiem Spółka nie będzie pełnić żadnego bezpośredniego nadzoru nad zasobami lub pracownikami D w związku z nabywanymi kompleksowymi usługami logistycznymi, a także nie będzie posiadała bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi/rzeczowymi należącymi do D, wykorzystywanymi do świadczenia na rzecz Spółki usług logistycznych i nie będzie miała wpływu na określenie jaka część zasobów technicznych/rzeczowych D ma zostać wykorzystana do świadczenia usług logistycznych (np. Spółka nie będzie mieć kontroli nad tym na jakiej części powierzchni magazynowej będą składowane jej towary). W konsekwencji należy uznać, że Spółka nie zorganizuje zaplecza technicznego ani osobowego świadczącego o prowadzeniu części działalności gospodarczej na terytorium Polski. W tym konkretnym przypadku mimo, że umowa pomiędzy Spółką a D zostanie zawarta na czas nieokreślony, należy stwierdzić że nie zostaną spełnione przesłanki do uznania, że na terytorium Polski Spółka będzie posiadać stałe miejsce prowadzenia działalność gospodarczej”.

4)  w interpretacji indywidualnej z dnia 26 września 2024 r. 0114-KDIP1-2.4012.356.2024.2.RST: „Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie Spółka co prawda będzie nabywać usługi od usługodawców, tj. D., C. oraz A. PL, jednak Wnioskodawca nie będzie miał bezpośredniej ani pośredniej kontroli nad zasobami technicznymi i rzeczowymi dostawców usług. Wnioskodawca nie będzie miał wpływu na to, która część zasobów technicznych/rzeczowych dostawców usług zostanie wykorzystana do świadczenia usług na jej rzecz. Będzie to standardowa współpraca gospodarcza, w które; odbiorca usługi, tj. Wnioskodawca informuje, jak usługa powinna być wykonana i jakie są jego oczekiwania co do jakość usługi.”

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Spółki, Spółka nie spełnia warunku posiadania odpowiednich zasobów technicznych w Polsce. W tym miejscu należy wskazać, że brak spełnienia choćby jednego warunku dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalność gospodarczej w Polsce, o czym była mowa powyżej, wyklucza jego powstanie.

Dla pełności obrazu Spółka dokonała analizy pozostałych warunków, o których mowa dalej, niemniej ich wypełnienie (bądź brak wypełnienia), zdaniem Wnioskodawcy, nie powinno wpływać na konkluzje, gdyż jak już zauważono dla braku powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wystarczające jest niespełnienie choćby jednego warunku wypracowanego przez TSUE.

Właściwa struktura w zakresie zasobów ludzkich

Wymóg „odpowiedniej” struktury w zakresie zasobów ludzkich ogranicza rozumienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej do przypadków, w których podmiot nieposiadający siedziby w danym państwie takim jak Polska, dysponuje wystarczającymi/odpowiednimi zasobami ludzkimi do prowadzenia działalność w określonym sektorze na terenie tego kraju.

Powyższa przesłanka, powinna charakteryzować się „odpowiednim” poziomem struktury, w związku z czym zawęża ramy pojmowania stałego miejsca prowadzenia działalność gospodarczej jedynie do takich przypadków, w których podmiot niemający swojej siedziby w Polsce dysponuje zasobami ludzkimi w stopniu wystarczającym do ciągłego i samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej w danym kraju.

Zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie on dysponował odpowiednim poziomem zasobów personalnych umożliwiającym mu spełnienie przesłanki posiadania stałej struktury w postaci zaplecza personalnego, która będzie wpływała na posiadanie przez Spółkę stałego miejsca prowadzenia działalność w Polsce. Wnioskodawca nie będzie bowiem zatrudniał na terytorium Polski żadnych pracowników.

Jedynymi pracownikami, którzy wykonują zadania na rzecz Spółki są Ci zatrudnieni przez Usługodawcę. Jednocześnie jednak Spółka nie posiada i nie będzie posiadała żadnych uprawnień względem pracowników Dystrybutora. W szczególności nie sprawuje nad nimi kontroli, nie ma władztwa ani wpływu na decyzje zarządcze, logistyczne czy politykę personalną. Osoby te mogą zwracać się do Spółki wyłącznie w zakresie instrukcji dotyczących wykonywanych zadań, natomiast w pozostałych kwestiach działają w pełni autonomicznie.

Wnioskodawca nie decyduje o doborze ani zatrudnieniu pracowników Usługodawcy, nie ma wpływu na warunki ich pracy, wynagrodzenia, status zatrudnienia ani rodzaj umowy. Ponadto Spółka nie dysponuje żadnymi środkami umożliwiającymi dyscyplinowanie personelu i nie ma możliwości wpływania na jego skład osobowy czy liczebność. W konsekwencji Wnioskodawca nie sprawuje kontroli prawnej ani faktycznej nad personelem Dystrybutora.

W tym kontekście wskazówek interpretacyjnych pojęcia „zaplecze personalne” należy szukać w orzecznictwie Trybunału, tj. odpowiednio w:

1)  wyroku w sprawie DY Electronics, w którym Trybunał wskazał, że: usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki z siedzibą w państwie trzecim z samego faktu, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną (...). W tym zakresie, samo w sobie posiadanie podmiotu zależnego, który posiada własne zaplecze personalne, na terytorium państwa, innego niż państwo siedziby nie kreuje stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

2)  wyroku w sprawie Berlin Chemie, w którym Trybunał wskazał, że istnienie rozpoznawalnej struktury w zakresie zaplecza personalnego, które charakteryzuje się wystarczająca, stałością, należy oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. Posiadanie własnego zaplecza personalnego nie jest konieczne, aby móc uznać, że podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego, w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym;

3)  wyroku w sprawie Cabot Plastics Belgiom, w którym Trybunał uznał, że „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią Europejską, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

W świetle powyższych uwag Trybunału, zdaniem Wnioskodawcy, skoro:

• Wnioskodawca nie będzie zatrudniał na terytorium Polski żadnych pracowników,
• Spółka nie będzie sprawowała bezpośredniej kontroli nad pracownikami Dystrybutora tak jak nad własnymi,
• wszelkie decyzje strategiczne w zakresie prowadzonego biznesu będą podejmowane w siedzibie Spółki, na terytorium Włoch,

to nie można uznać, że Spółka będzie dysponowała w Polsce odpowiednią strukturą, w zakresie zaplecza personalnego, które charakteryzuje się wystarczającą stałością, w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej.

Jednocześnie, fakt, że Spółka będzie korzystała z efektów prac pracowników Usługodawcy - jak już wielokrotnie wypowiadał się w tym obszarze Trybunał - nie może świadczyć o posiadaniu wystarczającego zaplecza personalnego (por. m.in. wyrok w sprawie Cabot Plastics Belgium: „okoliczność, iż działalność gospodarcza spółek powiązanych umową o świadczenie usług tworzy ekonomicznie nierozerwalną całość, a z jej rezultatów korzystają zasadniczo konsumenci państwa członkowskiego, w którym usługodawca ma swoją siedzibę, nie ma znaczenia dla ustalenia, czy usługobiorca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym państwie członkowskim (zob. podobnie wyrok z dnia 16 października 2014 r. Welmory C-605/12, EU:C:2014:2298, pkt 64)”).

Aktywność gospodarcza Wnioskodawcy w Polsce sprowadzać się będzie zatem przede wszystkim do faktycznego nabywania usług świadczonych przez Dystrybutora przy czym wszystkie decyzje związane z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością w zakresie produkcji i dystrybucji towarów, w tym również z terytorium Polski będą podejmowane poza terytorium Polski.

Analogicznie do wyżej przedstawionych przez Spółkę wniosków, wypowiadał się również Naczelny Sąd Administracyjny w najnowszych wyrokach, w kontekście sporów dot. zlecania w Polsce produkcji na materiale powierzonym, a powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej z tego tytułu. W tym zakresie można wskazać przykładowo na stanowisko NSA przedstawione m.in. w:

• wyroku z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 761/19, w którym sąd wskazał, że: „(...) choć brak własnych zasobów pracowniczych czy technicznych nie wyklucza z góry istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to konieczne dla takiej kwalifikacji jest ustalenie możliwości dysponowania owym zapleczem personalnym i technicznym przez podatnika na poziomie porównywalnym z kontrolą właścicielską. Ponadto nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 28b ust 2 u.p.t.u., jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej. To samo bowiem zaplecze personalne i techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2022 r. C-333/20. pkt 54)”.
• wyroku z dnia 14 lutego 2023 r., sygn. akt I FSK 1794/19, w którym sąd wskazał, że: „nie można uznać, że korzystanie przez zagranicznego usługobiorcę z usług spółki na terenie kraju stanowi o posiadaniu przez tego zagranicznego usługobiorcę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w miejscu świadczenia tych usług na terenie kraju, z tego tylko tytułu, że posiada on w kraju inne stałe miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W szczególności nie można uznać, że część tych usług świadczona jest na rzecz tych stałych miejsc prowadzenia działalności zagranicznego usługobiorcy na terenie kraju, jeżeli w ramach świadczonych usług krajowa spółka zapewnia kompleksowe wsparcie w ramach outsourcingu poszczególnych procesów działalności gospodarczej prowadzonej przez tego zagranicznego usługobiorcę, a jedynie pośrednio ich efekty mogą znaleźć odzwierciedlenie w sprzedaży dokonywanej przez te inne stałe miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terenie kraju”.

Podobna argumentacja pojawiała się również w interpretacjach indywidualnych wydawanych w ostatnich latach przez Dyrektora KIS, m.in.:

• w interpretacji indywidualnej z dnia 3 stycznia 2024 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.569.2023.1.RM, gdzie organ interpretujący stwierdził że „(...) Jak zostało wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka nabywać będzie jedynie kompleksowe usługi logistyczne od jej lokalnego dostawcy - Kontrahenta. Żadne własne zasoby personalne Spółki nie będą obecne w Polsce (tymczasowo lub na stałe) w celu prowadzenia przedmiotowej działalności gospodarczej z terytorium Polski, podczas gdy wszystkie kluczowe decyzje dotyczące działań sprzedażowych prowadzonych przez Państwa będą podejmowane poza terytorium Polski (tj. z siedziby Spółki w Holandii). Jednocześnie nie można uznać, iż personel Kontrahenta świadczącego kompleksowe usługi logistyczne stanowi wystarczające zasoby ludzkie dla celów utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w Polsce”.
• w interpretacji indywidualnej z dnia 23 stycznia 2023 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.496.2022.2.RST zostało wskazane: „Niezależnie od powyższego, należy również podkreślić, że zważywszy na fakt, iż przedmiotem działalności gospodarczej A. jest handel towarami (...) (globalne zaopatrzenie Grupy), to nie sposób byłoby przyjąć, że pracownicy C mogą stanowić zaplecze personalne dla potrzeb działalności wykonywanej przez Spółkę. W szczególności, w ramach usług logistycznych dokonywane będą czynności związane w przeważającej mierze z fizyczną obsługą towarów (ich przyjmowaniem do magazynu, przechowywaniem, przygotowaniem do transportu i transportem) co stanowi jedynie ułamek wykonywanej działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Globalne zaopatrzenie obejmuje bowiem, poza magazynowaniem i transportem, szereg czynności związanych m.in. z wyszukiwaniem dostawców, przyjmowaniem zamówień, strategią rynkową, które to działania wykonywane są poza granicami Polski”.

Biorąc pod uwagę istotę współpracy pomiędzy Wnioskodawcą a Usługodawcą w zakresie korzystania z efektów pracy osób wykonujących czynności na rzecz Spółki, należy stwierdzić, że współpraca ta nie będzie spełniała wymogów uznania za stwarzającą odpowiednie zaplecze personalne w rozumieniu przepisów o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie będzie posiadał władztwa nad pracownikami Dystrybutora - jego wpływ ogranicza się wyłącznie do przekazywania instrukcji dotyczących realizacji określonych zadań, co nie stanowi kontroli porównywalnej do kontroli nad własnym personelem.

Spółka nie decyduje o doborze personelu, jego zatrudnieniu, warunkach pracy, wynagrodzeniach ani statusie zatrudnienia, nie ma też możliwości wpływania na politykę kadrową czy organizacyjną Usługodawcy. W konsekwencji Wnioskodawca nie sprawuje kontroli prawnej ani faktycznej nad personelem zaangażowanym w realizację usług na jego rzecz.

Uwzględniając przytaczaną powyżej praktykę sądów oraz organów podatkowych i odnosząc do przedstawionego zdarzenia przyszłego, w opinii Wnioskodawcy, nie spełni on przesłanki posiadania odpowiedniej struktury personalnej w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego. Tym samym, również ten warunek dla posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostanie spełniony.

Stałość prowadzonych działań i samodzielność/samowystarczalność w podejmowaniu decyzji

Ostatnią z przesłanek koniecznych do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest możliwość dokonywania w tym miejscu czynności noszących znamiona stałości i samodzielności w takim stopniu, że możliwe jest w jej ramach podejmowanie decyzji dotyczących działalności gospodarczej oraz realizacja tej działalności w sposób podobny do działalności prowadzonej w kraju siedziby podatnika.

Jednocześnie, stałość w odniesieniu do kryteriów powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, odnosi się również do określonego stopnia zaangażowania środków osobowych i technicznych, by nie było wątpliwości, iż ma ona charakter przemijający. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Co więcej, na potrzeby kwalifikacji dokonywanej działalności na potrzeby kreowania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej musi przejawiać się ono w posiadaniu w danym państwie infrastruktury umożliwiającej zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych, która przejawia się w niezależności decyzyjnej. A zatem, musi zachodzić możliwość samodzielnego działania przez tę infrastrukturę zlokalizowaną poza państwem siedziby działalności gospodarczej danego podmiotu w kierunku generowania po stronie podatnika obrotu z tytułu czynności opodatkowanych VAT.

W ocenie Wnioskodawcy, choć jego działalność na terytorium Polski będzie można uznać za spełniającą kryterium stałości, nie można jednak mówić, że podejmowana przez Spółkę aktywność biznesowa na terytorium Polski charakteryzować się będzie odpowiednim poziomem niezależności dla jej kwalifikacji jako stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Wnioskodawcy, o cesze stałości można mówić jedynie w kontekście zamierzonego długotrwałego charakteru współpracy, polegającego na świadczeniu przez Usługodawcę usług na rzecz Spółki. Biorąc pod uwagę, że jak wskazano powyżej, Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski zaplecza personalnego i technicznego, którego istnienie jest konieczne do uznania powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w rozpatrywanym stanie faktycznym nie można zatem rozpatrywać cechy stałości w kontekście istnienia takiego zaplecza. Za stałością miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie będzie przemawiać długoterminowe korzystanie z usług świadczonych przez pracowników Dystrybutora na rzecz Spółki, w sytuacji, w której Spółka nie planuje utrzymywać na terytorium Polski struktur w zakresie zaplecza technicznego i osobowego. Z kolei relacja pomiędzy Spółką a Dystrybutorem ustanowiona na mocy umowy, to wyłącznie relacja typowa dla relacji występujących pomiędzy usługobiorcą a usługodawcą. W związku z tym, także kolejny warunek istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności, polegający na jego stałości, nie jest spełniony.

Jak zostało przedstawione w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, wszystkie decyzje biznesowe dotyczące działalności Wnioskodawcy (w tym decyzje zarządcze, podpisywanie umów) podejmowane będą poza granicami Polski. Spółka nie dysponuje i nie będzie dysponować w Polsce żadnym personelem ani przedstawicielami, którzy byliby uprawnieni do podejmowania włażących decyzji dotyczących działalności tego podmiotu - czyli osobami, które mogłyby podejmować decyzje dotyczące nawiązywania relacji biznesowych z potencjalnymi klientami i kontrahentami. Jak wskazano na wstępie, osoby uprawnione do podejmowania decyzji dotyczących działalności gospodarczej Spółki oraz zawierania umów w jej imieniu przebywają na terytorium Włoch.

Wskazówek interpretacyjnych pojęcia „stałości oraz samodzielności” należy również szukać w orzecznictwie Trybunału, tj. odpowiednio w:

1)  wyroku w sprawie Berlin Chemie A. Menarini SRL. W uzasadnieniu Trybunał podkreślił, że „Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika charakteryzuje bowiem wystarczająca stałość oraz odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na własne potrzeby tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a nie fakt, że owa struktura uprawniona jest do podejmowania decyzji (pkt 53). (...) Ponadto nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego w zw. z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej - skarżącej. To samo bowiem zaplecze personalne i techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług”.

2)  wyroku w sprawie Welmory, w którym Trybunał wskazał, iż „podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Dlatego w szczególności konieczne są umowy o usługi lub umowy najmu dotyczące zaplecza personalnego i technicznego, które to zaplecze jest do dyspozycji podatnika jak własne, i które to umowy nie podlegają zatem rozwiązaniu w krótkim czasie.”

Powyższe stanowisko przytoczone w sprawie Berlin Chemie A. Menarini SRL, było również powoływane przez NSA w wyroku z dnia 18 stycznia 2023 r. sygn. I FSK 797/19 oraz w wyroku NSA z dnia 19 maja 2022 r. sygn. I FSK 968/20.

Zgodnie z zaprezentowanym przez NSA stanowiskiem, to samo zaplecze personalne i techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług - co w przypadku Wnioskodawcy nastąpiłoby, gdyby uznać, iż infrastruktura personalna i techniczna należąca do Usługodawcy będzie kreować stałe miejsce prowadzenia działalności Wnioskodawcy.

W związku z powyższym w odniesieniu do przedstawionej w zdarzeniu przyszłym aktywności Wnioskodawcy należy stwierdzić, że planowana aktywność prowadzona przez Wnioskodawcę na terytorium Polski nie będzie spełniała przesłanki posiadania odpowiedniego poziomu samodzielności predestynującej do kwalifikacji tej działalności jako stałego miejsca prowadzenia działalności, z uwagi na poniższe argumenty wszystkie decyzje dotyczące działalności Wnioskodawcy w Polsce podejmowane będą poza terytorium Polski.

• Spółka nie stworzy wystarczającego zaplecza osobowego ani zaplecza technicznego na terytorium Polski,
• to samo zaplecze personalne i techniczne, które miałoby stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności Wnioskodawcy służy Dystrybutorowi do świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy

- tym samym nie można uznać, że przesłanka „wymogu wystarczającej samodzielności stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została spełniona.

Powyższe konkluzje znajdują również potwierdzenie w stanowiskach wyrażanych przez organy podatkowe, m.in.:

• w interpretacji indywidualnej z dnia 29 kwietnia 2024 r. 0114-KDIP1-2.4012.134.2024.1.RST organ wskazał:

„Ponadto warunek prowadzenia działalności w sposób niezależny sprawia, że zaplecze składające się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w stanie zawierać umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca jak np. umowy na dostarczanie towaru czy też wykonywanie usług. W analizowanej sprawie pomimo posiadania przez Spółkę na terytorium Polski pewnych zasobów osobowych w postaci Pracownika działalność jaka jest prowadzona na terytorium Polski nie cechuje się samodzielnością i niezależności ą w stosunku działalności w zakresie produkcji i sprzedaży (...) prowadzonej w kraju siedziby, tj. w Czechach. Jak wynika z wniosku wszystkie istotne decyzje zarządcze oraz biznesowe Spółki są podejmowane w jej siedzibie na terytorium Republiki Czeskiej. Ponadto Pracownik (przedstawiciel handlowy) nie ma prawa do zawierania jakichkolwiek umów w imieniu A. A.S., ani zatwierdzania warunków cenowych.

Wszystkie decyzje podlegają zatwierdzeniu przez jego przełożonego w A. A S. lub dyrektora biznesowego (również w A. A.S.). (...) Podsumowując, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Spółka A AS. nie posiada/nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu zarówno art. 11 ust. 1 jak i art. 11 ust. 2 Rozporządzenia 282)2011”.

• w interpretacji indywidualnej z dnia 4 lipca 2024 r. 0114-KDIP1-2.4012.250.2024.1.RST wskazano „Ponadto Spółka nie ma możliwości wpływania na decyzje zarządcze i politykę personalną B. Sp. z o.o. oraz nie upoważnia jakichkolwiek osób (w tym pracowników B. Sp. z o.o.) znajdujących się na terytorium Polski do działania w imieniu Spółki w tym zawierania umów, negocjowania umów w imieniu Wnioskodawcy lub/i jego reprezentowania na terytorium Polski. Zatem, mając na uwadze powyższe okoliczności sprawy, A. B.V. nie posiada/nie będzie posiadać także zaplecza osobowego i technicznego na terytorium kraju, nad którym sprawuje kontrolę porównywalną do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Tym samym nie zostały spełnione podstawowe warunki prowadzące do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju”.

Analizując całokształt zasobów personalnych i technicznych Wnioskodawcy oraz stopień samodzielności i stałości, którą cechuje się działalność Wnioskodawcy dokonywana na terytorium Polski, w ocenie Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca nie będzie posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT (w rozumieniu art. 11 ust. 1, art. 11 ust. 8 oraz art. 53 Rozporządzenia Wykonawczego).

Podleganie obowiązkowi wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur

Na podstawie ustawy z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598) przewidziano wejście w życie przepisów dotyczących Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) z dniem 1 lipca 2024 r. Jednakże, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852 dalej ustawa nowelizująca), termin obowiązkowego stosowana Krajowego Systemu e-Faktur zestal przesunięty na dzień 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-5, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r. podatnicy będą zobowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Ustęp 2 wskazuje przypadki, w których obowiązek ten nie będzie miał zastosowania, w szczególności w odniesieniu do określonych kategorii faktur lub podatników. W związku z tym obowiązek, o którym mowa w ust. 1 nie dotyczy wystawiania faktur:

• przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju,
• przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę,
• przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9 dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach,
• na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadząca działalności gospodarczej,
• w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s,
• podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.

Reasumując, zgodnie z ust. 2 pkt 1 przywołanego powyżej przepisu, z obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pomocą KSeF wyłączone są podmioty, które nie posiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani siedziby działalności gospodarczej, ani stałego miejsca jej prowadzenia.

Zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi na brak siedziby oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSeF.

Powyższe podejście potwierdza szereg wydanych już w podobnych stanach faktycznych interpretacji indywidualnych jak m.in.:

• interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 4 marca 2026 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.796.2025.2.JO, gdzie wskazano, że „Zatem skoro - jak Państwo sami jednoznacznie wskazaliście - Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, Spółka nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawa zmieniającą”;
• interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 24 lutego 2026 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.795.2025.2.MW przedstawiająca stanowisko, że „Zatem skoro jak ustaliłem Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r.”
• interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 lutego 2026 r sygn. 0114-KDIP1-2.4012.45.2026.1 AP.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka produkuje i sprzedaje produkty kosmetyczne perfumeryjne i pokrewne do pielęgnacji i higieny osobistej. Produkcja odbywa się za pośrednictwem dostawców/ podwykonawców, którzy realizują na wyłączność formuły i opakowania Spółki. W celu obsługi sprzedaży na rynku polskim Spółka współpracuje z niezależnym podmiotem (Dystrybutor/ Usługodawca), który wykonuje na Jej rzecz czynności związane z obsługą logistyczną sprzedaży. Od 2014 r. Spółka jest zarejestrowana dla celów podatku VAT w Polsce.

Wątpliwości Spółki dotyczą kwestii, czy w związku z opisaną działalnością Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy ma obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizowała na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały.

Z wniosku wynika, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży kosmetyków. Spółka prowadzi sprzedaż swoich produktów na rynku polskim. Sprzedaż ta realizowana jest bezpośrednio przez Spółkę na rzecz polskich klientów. W modelu biznesowym Spółki, Polska nie pełni roli centrum logistycznego dla innych rynków Unii Europejskiej. Sprzedaż do klientów w innych państwach UE nie jest realizowana z magazynu znajdującego się w Polsce.

Spółka nie posiada w Polsce własnej infrastruktury technicznej ani organizacyjnej umożliwiającej prowadzenie działalności w związku z tym, w celu obsługi sprzedaży na rynku polskim podjęła współpracę z Dystrybutorem, który świadczy na Jej rzecz usługi wspierające sprzedaż produktów na rynku polskim, tj. wykonuje czynności związane z obsługą logistyczną sprzedaży, na które składa się magazynowanie towarów, kompletowanie zamówień, pakowanie oraz wysyłka produktów do klientów. Dystrybutor zajmuje się również obsługą zamówień sprzedażowych i obsługą klientów, w tym przyjmowaniem i rozpatrywaniem reklamacji. Przy czym, Dystrybutor nie świadczy usług logistycznych wyłącznie na rzecz Spółki, ale świadczy je również dla innych kontrahentów. Spółka korzysta również z usług biura rachunkowego oraz z usług doradztwa podatkowego.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie posiada na terytorium Polski ani zasobów osobowych ani rzeczowych.

Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Włoch i tam znajdują się jej główne zasoby organizacyjne, decyzyjne oraz zarządcze. Na terytorium Polski Spółka nie posiada oddziału, przedstawicielstwa ani spółki zależnej. Jedyną formą faktycznej obecności Spółki w Polsce jest przedstawiciel podatkowy.

Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników ani współpracowników. W szczególności Spółka nie posiada w Polsce personelu odpowiedzialnego za prowadzenie działalności handlowej, za zarządzanie relacjami z klientami oraz za podejmowanie decyzji gospodarczych w imieniu Spółki. Spółka wskazała, że Dystrybutor nie jest uprawniony do zawierania umów sprzedaży w Jej imieniu ani do podejmowania samodzielnych decyzji handlowych dotyczących sprzedaży produktów Spółki - jego rola ogranicza się do świadczenia usług logistycznych i wsparcia operacyjnego w zakresie obsługi zamówień i klientów. Osoby odpowiedzialne za kluczowe decyzje biznesowe, w tym w szczególności za negocjowanie i zawieranie umów z klientami, ustalanie cen oraz warunków sprzedaży, znajdują się we Włoszech. Na terytorium tego państwa (...) pracowników zajmuje się obszarem administracyjnym, marketingiem, badaniami i rozwojem itp. Ponadto, ostateczna odpowiedzialność za proces sprzedaży realizowana jest z poziomu siedziby Spółki.

Spółka nie posiada w Polsce również zaplecza technicznego. Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie posiada w Polsce urządzeń, maszyn, infrastruktury technicznej ani serwerów. W Polsce nie znajdują się systemy informatyczne Spółki służące do zarządzania sprzedażą lub logistyką. Co prawda, Dystrybutor świadczący usługi na rzecz Spółki korzysta z systemów informatycznych Spółki, ale czyni to wyłącznie w celu wprowadzania zamówień sprzedażowych. Spółka nie posiada w Polsce żadnych nieruchomości ani nie jest stroną umowy najmu/dzierżawy nieruchomości w Polsce. Spółka przechowuje zapasy handlowe w magazynie Dystrybutora, ale nie jest stroną umowy najmu magazynu, nie ma do niego swobodnego dostępu i nie posiada prawa do wyłącznego korzystania z powierzchni magazynowej (magazyn, w którym przechowywane są towary Spółki, jest wykorzystywany przez Dystrybutora również na potrzeby obsługi innych podmiotów/innych marek). Oprócz towarów handlowych składowanych czasowo w magazynie Dystrybutora, Spółka nie posiada w Polsce żadnych ruchomości.

Zatem, Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnych własnych zasobów technicznych/rzeczowych oraz personalnych.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi/technicznymi /rzeczowymi Dystrybutora, wykorzystywanymi do świadczenia na rzecz Spółki usług. Możliwość wydawania instrukcji przez Spółkę jest ograniczona i dotyczy wyłącznie ogólnych warunków sprzedaży oraz cenników stosowanych wobec klientów.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych i nieruchomości oraz nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Dodatkowo wszelkie istotne decyzje zarządcze oraz biznesowe Spółki są podejmowane w siedzibie Spółki na terytorium Włoch. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że zostało spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych. W konsekwencji, należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Odnosząc się do wątpliwości związanych z wystawianiem faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Zgodnie z art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak uznałem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy Spółka nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.

Tym samym stanowisko, z którego wynika, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski i nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSeF uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.