Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.23.2026.1.MW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz braku obowiązku wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu systemu KSeF. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Spółka (...) (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką z siedzibą w (...) w Niemczech. Wnioskodawca jest tam również zarejestrowany dla celów podatku od wartości dodanej (dalej: „VAT”). Spółka od lipca 2024 r. jest podatnikiem VAT czynnym na terytorium Polski. Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski zagranicznego zakładu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm.).

Wnioskodawca jest spółką technologiczną. Głównym przedmiotem jej działalności jest prowadzenie platform pośredniczących w dostawach różnych produktów bezpośrednio do końcowych klientów, w tym w szczególności dań gotowych, artykułów spożywczych, kwiatów, kawy i leków. Spółka działa obecnie w około 70 krajach na czterech kontynentach.

 I.      Działalność w Polsce

Działalność gospodarcza Spółki na terytorium Polski obejmuje przechowywanie oraz dystrybucję wyposażenia przeznaczonego dla dostawców wyżej wymienionych produktów. Wyposażenie obejmujące między innymi towary takie jak: plecaki termiczne, koszulki czy kurtki (dalej: „Towary”) jest przechowywane w magazynie prowadzonym przez polskiego dostawcę usług logistycznych i stąd dostarczane do spółek powiązanych w różnych krajach Unii Europejskiej i pozaunijnych.

Schemat przepływu Towarów jest następujący:

1)  Towary są przemieszczane na terytorium Polski w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, w tym wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów własnych (głównie z Niemiec), a sporadycznie może wystąpić również import Towarów spoza Unii Europejskiej;

2)  następnie, Towary, będące własnością Spółki, są przechowywane w magazynie zlokalizowanym w Polsce. Magazyn prowadzony jest przez podmiot trzeci, który zapewnia Spółce obsługę logistyczną towarów;

3)  końcowo, Towary są dystrybuowane do spółek powiązanych, zlokalizowanych w różnych krajach Unii Europejskiej oraz w Norwegii (okres magazynowania uzależniony jest od bieżących potrzeb spółek zależnych).

W związku z powyższym Spółka, począwszy od lipca 2024 r., jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w Polsce i wykonuje na terytorium Polski czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm., dalej „ustawa o VAT”), tj. wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów (w tym towarów własnych), wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, eksport towarów a także sporadycznie może dochodzić do importu towarów.

II.       Zasoby techniczne i osobowe na terytorium Polski

Należy wskazać, że w związku z prowadzoną działalnością Wnioskodawca nie posiada w Polsce żadnych pracowników ani nie planuje ich zatrudniania w przyszłości. Wszelkie decyzje dotyczące działalności Spółki są podejmowane poza terytorium Polski. Co istotne, wszystkie procesy decyzyjne oraz sprzedażowe realizowane są w Niemczech, gdzie Wnioskodawca posiada swoją siedzibę oraz pracowników odpowiedzialnych za zarządzanie procesem dystrybucji. W związku z tym, zatwierdzanie transakcji, negocjowanie umów, zawieranie transakcji z podmiotami trzecimi oraz podpisywanie związanych z tym dokumentów w imieniu Spółki odbywa się z terytorium Niemiec.

Należy również podkreślić, że Spółka nie posiada na terytorium Polski oddziału, biura, budynku, magazynu ani innych struktur organizacyjnych. Spółka nie wynajmuje biura ani żadnej innej powierzchni w Polsce i nie planuje w przyszłości wynajmować ani nabywać tego typu nieruchomości. Jedyną powierzchnią, z której korzysta Spółka, jest magazyn udostępniany przez podmiot trzeci w ramach usługi obsługi logistycznej. Spółka nie posiada również żadnych środków trwałych na terytorium Polski.

III.      Usługi magazynowania i usługi logistyczne – współpraca z podmiotem trzecim

W zakresie wyżej wspomnianego magazynu Spółka oraz podmiot trzeci zawarły w czerwcu 2024 r. umowę ramową dotyczącą magazynowania (dalej: „Umowa”). Na podstawie Umowy podmiot trzeci świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi magazynowania i obsługi logistycznej. Zgodnie z treścią Umowy, magazyn jest własnością podmiotu trzeciego bądź podmiot trzeci posiada do niego inne stosowne uprawnienia, w szczególności wynikające z umowy najmu lub innego tytułu prawnego umożliwiającego legalne korzystanie z tej nieruchomości na potrzeby realizacji usług magazynowych i logistycznych. Wnioskodawca nie ma wpływu na wykorzystanie powierzchni centrum logistycznego na swoją rzecz lub inne kwestie dotyczące bieżącego funkcjonowania centrum logistycznego. Spółka wskazuje, że nie posiada żadnych środków trwałych, maszyn, sprzętów czy produktów (poza wspomnianymi Towarami) w magazynie podmiotu trzeciego.

Należy również podkreślić, że przedmiotem Umowy nie jest wynajem, a magazynowanie Towarów wraz z obsługą logistyczną. W szczególności usługi te obejmują, lecz nie ograniczają się do: przyjmowania, przechowywania, obsługi, inwentaryzacji i wydawania Towarów. Usługi obejmują również wszelkie czynności pomocnicze lub związane z realizacją powyższych usług głównych.

Z Umowy wynika także, że podmiot trzeci zapewni:

• zatrudnienie wystarczającej liczby odpowiednio przeszkolonego personelu,
• utrzymywanie, należytego i bezpiecznego przechowywania Towarów w magazynie w okresie obowiązywania Umowy,
• sprawdzenie Towarów niezwłocznie po ich przybyciu do magazynu oraz przed składowaniem,
• prawidłowe utrzymywanie wszystkich ubezpieczeń, zgodności regulacyjnych, licencji oraz tytułu prawnego do magazynu, a także stanu zewnętrznego i wewnętrznego wszystkich pomieszczeń, pojazdów i sprzętu wykorzystywanego do realizacji Umowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami i standardami branżowymi,
• prowadzenie w okresie obowiązywania Umowy rzetelnej elektronicznej bazy danych dla powierzonych Towarów,
• zapewnienie, aby wszystkie Towary były przechowywane, obsługiwane i transportowane w sposób czysty i suchy, zapobiegający zabrudzeniu, zanieczyszczeniu i uszkodzeniom,
• przechowywanie wszystkich Towarów w bezpiecznym miejscu na własne ryzyko i utrzymywanie Towarów w takim samym stanie, w jakim zostały dostarczone, zgodnie z warunkami przechowywania określonymi dla Towarów, oraz nie zbywać ani nie wykorzystywać Towarów w sposób inny niż zgodny z pisemnymi instrukcjami lub upoważnieniem Wnioskodawcy,
• dostarczenie Towarów,
• zapewnienie, aby pojazdy wykorzystywane do usług logistycznych były zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w tym dotyczącymi transportu drogowego i dostaw, w dobrym stanie technicznym oraz zdolne do spełnienia wymogów bezpieczeństwa produktów w zakresie transportu Towarów; w przypadku korzystania z podwykonawców – weryfikacja ich zgodności z tymi wymogami,
• zapewnienie braku ograniczeń w prawie do świadczenia usług logistycznych i transportu Towarów na warunkach Umowy; w przypadku korzystania z podwykonawców – weryfikacja ich zgodności z tym wymogiem.

Na gruncie Umowy, podmiot trzeci jest również odpowiedzialny, w imieniu Wnioskodawcy, za obsługę określonych procesów posprzedażowych, w szczególności obsługę zwrotów. Niemniej, to Spółka podejmuje decyzję o dalszym postępowaniu w związku z ewentualnymi zwrotami.

Wszelkie czynności operacyjne związane z magazynowaniem i logistyką realizowane są wyłącznie przez personel zatrudniony przez podmiot trzeci. Zgodnie z postanowieniami Umowy, to podmiot trzeci zobowiązany jest do zapewnienia odpowiedniej liczby wykwalifikowanych i przeszkolonych pracowników, którzy odpowiadają za przyjmowanie, przechowywanie, obsługę, inwentaryzację oraz wydawanie Towarów w magazynie. Personel ten wykonuje również wszelkie czynności związane z kontrolą ilościową i jakościową Towarów po ich dostarczeniu do magazynu, prowadzeniem elektronicznej ewidencji, utrzymaniem odpowiednich warunków przechowywania oraz przygotowaniem Towarów do wydania zgodnie z instrukcjami Spółki. Jak wspominano, Spółka nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników, którzy uczestniczyliby w obsłudze magazynu lub zarządzaniu procesami logistycznymi – wszelkie czynności w tym zakresie realizowane są wyłącznie przez personel podmiotu trzeciego.

W szczególności Wnioskodawca:

• nie posiada prawa do bezpośredniego zarządzania personelem magazynu i wydawania poleceń,
• nie sprawuje również bezpośredniej kontroli i/lub nie ma uprawnień do oceny pracy pracowników podmiotu trzeciego,
• nie może również wywierać wpływu na decyzje zarządcze lub politykę kadrową w odniesieniu do pracowników magazynu,
• nie ma uprawnień do zarządzania pracą pracowników podmiotu trzeciego, ich wyznaczania i zarządzania ich zaangażowaniem w poszczególne zadania.

Zgodnie z postanowieniami Umowy, Spółka ma jedynie prawo przeprowadzać audyty i inspekcje w magazynie, obejmujące dostęp do personelu, systemów oraz dokumentacji w zakresie niezbędnym do weryfikacji:

• prawidłowości rozliczeń
• realizacji obowiązków wynikających z Umowy.

Podmiot trzeci zobowiązany jest do zapewnienia wszelkiej niezbędnej współpracy, udostępnienia informacji i wsparcia w trakcie audytu, z zastrzeżeniem obowiązku zachowania poufności. Spółka zobowiązana jest do dołożenia starań, aby audyt nie zakłócał w sposób nieuzasadniony działalności podmiotu trzeciego. O zamiarze przeprowadzenia audytu Spółka powinna poinformować z co najmniej 5-dniowym wyprzedzeniem, a audyt powinien odbywać się w godzinach pracy. W sytuacjach nagłych Spółka ma prawo przeprowadzić inspekcję bez wcześniejszego uprzedzenia, a podmiot trzeci zobowiązany jest do niezwłocznej współpracy.

Podkreślenia wymaga fakt, że mimo przysługujących uprawnień, Spółka nie jest upoważniona do nieograniczonego wstępu na teren magazynu; dostęp realizowany jest wyłącznie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia audytu/inspekcji i tylko w zakresie wskazanym w Umowie.

Tym samym należy wskazać, że Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi/technicznymi/rzeczowymi podmiotu trzeciego wykorzystywanymi do świadczenia usług na jej rzecz.

W związku ze świadczeniem opisanych usług podmiot trzeci wystawia na rzecz Spółki fakturę bez kwoty VAT na niemiecki numer VAT Spółki. Taki sposób fakturowania i rozliczania usług magazynowania i usług logistycznych wynika z faktu, że Spółka do tej pory nie rozpoznała w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności. W związku z tym, wspomniane usługi są opodatkowane na podstawie art. 28b ustawy o VAT, zgodnie z którym miejscem opodatkowania świadczonych na rzecz podatnika mającego siedzibę poza terytorium Polski jest kraj siedziby usługobiorcy, tj. Niemcy.

Podsumowując należy wskazać, że magazyn pełni jedynie funkcję miejsca tymczasowego składowania towarów przed ich dalszą dystrybucją i Spółka nie prowadzi w Polsce innej działalności operacyjnej, handlowej ani decyzyjnej. Spółka nie dysponuje w Polsce personelem, biurem, sprzętem ani infrastrukturą techniczną, które umożliwiałyby prowadzenie działalności gospodarczej w sposób niezależny i trwały. Wszystkie operacje logistyczne są realizowane przez zewnętrznych dostawców usług.

Należy również zwrócić uwagę, że w Polsce działa spółka powiązana z Wnioskodawcą, prowadząca działalność pod marką (...) (dalej: „Podmiot Powiązany”). Podmiot Powiązany jest formalnie odrębnym podmiotem, a jego działalność operacyjna koncentruje się na świadczeniu usług pośrednictwa w zamawianiu i dostawie posiłków oraz innych produktów za pośrednictwem platformy internetowej. Wnioskodawca nie dostarcza żadnych Towarów ani innych produktów na rzecz Podmiotu Powiązanego, a Podmiot Powiązany nie świadczy żadnych usług pomocniczych czy wspierających na rzecz Spółki w tym zakresie. Wnioskodawca nie korzysta też z jakichkolwiek zasobów (technicznych, rzeczowych czy osobowych) Podmiotu Powiązanego.

Pytanie

Czy w związku z prowadzoną działalnością Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT (w rozumieniu art. 28b ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011), a w konsekwencji, czy będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur na podstawie art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, który wejdzie w życie 1 lutego 2026 r.?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT (w rozumieniu art. 28b ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011), a w konsekwencji, nie będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur na podstawie art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, który wejdzie w życie 1 lutego 2026 r.

Uzasadnienie Stanowiska Wnioskodawcy:

1.  E-fakturowanie w KSeF

Zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług („ustawa o VAT”), który wejdzie w życie 1 lutego 2026 r., podatnicy będą zobowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Ustęp 2 wskazuje przypadki, w których ten obowiązek nie będzie obowiązywał, szczególnie w odniesieniu do niektórych kategorii faktur lub podatników. Zatem obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:

• przez podatnika, który nie ma siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju;
• przez podatnika, który nie ma siedziby na terytorium kraju, ale ma stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, pod warunkiem, że to stałe miejsce nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiana jest faktura;
• przez podatnika korzystającego ze specjalnych procedur, o których mowa w rozdziale XII, sekcje 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w ramach tych procedur;
• na rzecz nabywcy towarów lub usług, który jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;
• w przypadku prawidłowo udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
• przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.

Podsumowując, zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, podmioty, które nie mają ani siedziby, ani stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski, nie są zobowiązane do wystawiania faktur ustrukturyzowanych w KSeF.

Spółka nie ma siedziby w Polsce, a zatem - aby ocenić, czy będzie zobowiązana do korzystania z e-fakturowania w KSeF w przyszłości, kluczowe jest ustalenie, czy ma stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium Polski.

2.  Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o VAT, w przepisach wykonawczych do tej ustawy ani w przepisach dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. W celu rozstrzygnięcia, czy Spółka posiada w Polsce takie miejsce (a w konsekwencji może być objęta obowiązkowym fakturowaniem w KSeF), należy odwołać się do innych przepisów w zakresie VAT, a także praktyki podatkowej.

Dla ujednolicenia stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu, definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L 77/1 z 23 marca 2011 r. z późn. zm.; dalej: Rozporządzenie 282/2011).

Zgodnie z zapisami preambuły Rozporządzenia 282/2011 „podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako więżącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie”. (punkt 4). „Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości”. (punkt 14).

Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, na użytek stosowania art. 44 Dyrektywy VAT, „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, (...) które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (tzw. zakupowe stałe miejsce działalności gospodarczej).

Jednocześnie, w myśl art. 11 ust. 2 Rozporządzenia 282/2011, na użytek stosowania art. 192a Dyrektywy VAT (i innych określonych przepisów Dyrektywy VAT odnoszących się do ustalania miejsca świadczenia usług), „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, (...) które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje” (tzw. sprzedażowe stałe miejsce działalności gospodarczej).

Co więcej, jak wskazano w art. 11 ust. 3 Rozporządzenia 282/2011, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 192a Dyrektywy VAT, do celów niniejszej sekcji (regulującej zasady wyznaczania podmiotu zobowiązanego do uiszczenia VAT) podatnika mającego stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w którym podatek jest należny, uznaje się za podatnika, który nie ma siedziby w tym państwie członkowskim, jeżeli spełnione są następujące warunki:

• dokonuje on podlegającej opodatkowaniu dostawy towarów lub podlegającego opodatkowaniu świadczenia usług na terytorium tego państwa członkowskiego;
• przedsiębiorstwo, które dostawca lub usługodawca posiada na terytorium tego państwa członkowskiego, nie uczestniczy w tej transakcji dostawy towarów lub świadczenia usług.

Stosownie do art. 53 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 na użytek stosowania art. 192a Dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Jednocześnie art. 53 ust. 2 Rozporządzenia 282/2011 stanowi co następuje:

• W przypadku gdy podatnik ma stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w którym należny jest VAT, uznaje się, że to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług w rozumieniu art. 192a lit. b Dyrektywy VAT, chyba że zaplecze techniczne i personel tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są wykorzystywane przez tego podatnika do celów niezbędnych do realizacji podlegającej opodatkowaniu transakcji dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług w tym państwie członkowskim - przed dostawą towarów lub świadczeniem usług lub w ich trakcie.
• W przypadku gdy zasoby stałego miejsca prowadzenia działalności wykorzystuje się jedynie do zadań administracyjnych, takich jak księgowość, fakturowanie i odzyskiwanie należności, uznaje się, że nie są one wykorzystywane do celów realizacji dostawy towarów lub świadczenia usług.

Jak wskazano w pkt 14 preambuły do Rozporządzenia 282/2011, w stosowaniu pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej należy uwzględniać także orzecznictwo TSUE. Tym samym, przed wyszczególnieniem warunków determinujących istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, należy przeanalizować także dorobek orzeczniczy TSUE w tym zakresie.

a)  Orzecznictwo TSUE

Wykładnia pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, wielokrotnie była przedmiotem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE). W kontekście niniejszej sprawy, Wnioskodawca postanowił wskazać na kilka kluczowych orzeczeń TSUE i wynikających z nich konkluzji dotyczących stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Odwołując się do wyroków TSUE, należy wskazać, że o „stałym miejscu prowadzenia działalności” można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.

W wyroku TSUE w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz z dnia 4 lipca 1985 r., TSUE uznał, że podstawowym miejscem dla celów określenia miejsca opodatkowania dostawy usług powinno być miejsce zamieszkania podatnika, podczas gdy inne miejsce może być przyjęte, jeśli odniesienie do miejsca prowadzenia działalności nie prowadzi do rozsądnych wyników lub mogłoby prowadzić do konfliktu między prawami dwóch państw członkowskich. Ponadto, Trybunał zauważył, że usługi nie mogą być postrzegane jako świadczone w miejscu innym niż miejsce siedziby podatnika, chyba że to miejsce charakteryzuje się określoną minimalną wielkością i ma odpowiednie zasoby ludzkie oraz infrastrukturę techniczną. W rozpatrywanej sprawie stwierdzono, że instalacja automatów do gier na pokładzie statku, które na stałe zatrudniają dwóch pracowników zajmujących się ich naprawami, opróżnianiem i innymi cyklicznymi czynnościami, nie spełnia wymagań w tym zakresie. Należy zauważyć, że te maszyny były środkami trwałymi przynoszącymi stały dochód ich właścicielom, a ponadto były nieustannie obsługiwane przez dwóch pracowników. W świetle powyższego można by stwierdzić, że firma będąca stroną postępowania miała podstawy techniczne i ludzkie, które przynosiły jej stabilny dochód, a jednak TSUE uznał, że ich niezależność i samodzielność były niewystarczające do stworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu przepisów VAT. Z tego wyroku wynika, że samo posiadanie aktywów materialnych i pracowników należących do podatnika na terytorium danego kraju może nie być wystarczające do stworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności w tym kraju, jeśli te aktywa nie tworzą wystarczająco niezależnej struktury do sprzedaży lub zakupu usług na własny rachunek - bez wsparcia firmy matki.

Inny ważny wyrok wydany przez TSUE w sprawie rozumienia pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności to wyrok w sprawie C-190/95 ARO Lease BV z dnia 17 lipca 1997 r., dotyczący oceny posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności przez firmę leasingową wynajmującą pojazdy na terytorium państwa członkowskiego innym niż państwo członkowskie jej siedziby. Odnosząc się do wcześniejszego orzeczenia w sprawie C-168/84, TSUE zauważył, że stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć odpowiedni poziom stabilności wynikający z trwałej obecności zasobów ludzkich i infrastruktury technicznej niezbędnej do świadczenia usług. Oprócz wcześniej istniejących warunków, Trybunał dodał również warunek niezależności prowadzonej działalności, definiowany jako istnienie ram na terytorium danego państwa członkowskiego, w których możliwe jest zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych w odniesieniu do tego miejsca.

Inny z wyroków TSUE o kluczowym znaczeniu dla obecnego rozumienia pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności, który wpłynął na interpretację tego pojęcia, to wyrok TSUE z dnia 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12 Welmory sp. z o.o., wydany po tym, jak Naczelny Sąd Administracyjny skierował pytanie do prejudycjalnego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu tego wyroku TSUE stwierdził, że podatnik mający siedzibę w jednym państwie członkowskim, który korzysta z usług świadczonych przez podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, powinien być uznawany za mającego stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie członkowskim, jeśli:

• To stałe miejsce charakteryzuje się wystarczającą trwałością i odpowiednią strukturą w zakresie zasobów ludzkich i technicznych, oraz
• Umożliwia ono odbiór usług i ich wykorzystanie na potrzeby jego działalności gospodarczej.

Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego (własnych zasobów osobowych i rzeczowych) - podatnikowi musi jednak przysługiwać, na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności, porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Tak przykładowo wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2004/13, który - odwołując się do wyroku TSUE w sprawie C-260/95 - stwierdził, że wszelkie zasoby wykorzystywane przez potencjalne stałe miejsce prowadzenia działalności, w tym również zasoby techniczne, nie muszą być własnością podatnika. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnik może więc „stworzyć” wymaganą strukturę, opierając się na wynajmie, dzierżawie i innych podobnych formach.

Powyższe wskazuje, że „stałe miejsce prowadzenia działalności” powinno charakteryzować się pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa, powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

W wyroku w sprawie C-547/18 (Dong Yang Electronics) TSUE podkreślił, że nie można wywodzić istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności z samego faktu posiadania spółki zależnej w danym państwie.

b)  Przesłanki determinujące istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej

Biorąc pod uwagę całość orzecznictwa TSUE w rozumieniu pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności, obecna praktyka ukształtowała następujące warunki, których łączne spełnienie powinno wskazywać na stworzenie takiego miejsca:

• istnieje odpowiednia struktura w zakresie wyposażenia personalnego oraz technicznego (infrastruktury),
• dokonywane w tym miejscu czynności charakteryzują się określonym poziomem stałości,
• działalność prowadzona w tym miejscu jest niezależna w stosunku do działalności głównej w takim stopniu, że możliwe jest w jej ramach, w szczególności, niezależne podejmowanie decyzji zarządczych i zawierania umów.

Odnosząc się do pierwszego z wyszczególnionych warunków (tj. odpowiedniego zaplecza personalnego i technicznego) należy podkreślić, że zawęża on ramy pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jedynie do takich przypadków, w których podmiot niemający swojej siedziby w Polsce, dysponuje zasobami technicznymi lub personalnymi w stopniu wystarczającym do permanentnego oraz samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej w danej branży. W celu kompleksowego zrozumienia analizowanej przesłanki, warto wskazać co następuje:

• W wyroku z 3 października 2019 r. (sygn. akt I FSK 980/17) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: „Stałe miejsce prowadzenia działalności powinno charakteryzować się m.in. odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. To zaplecze personalne i techniczne powinno być stosowne do tego, aby umożliwić odpowiednio: odbiór i wykorzystanie usług dla własnych potrzeb bądź świadczenie usług. To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności.

Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

• W podobny sposób wypowiedział się Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 31 grudnia 2021 r. (nr 0114-KDIP1-2.4012.360.2021.3.RST): „Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby”.

W nawiązaniu do kryterium „stałości” (tj. drugiej w wymienionych przesłanek) warto zauważyć, że zgodnie z internetowym słownikiem języka polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl/) „stały” oznacza m.in. „trwale związany z jakimś miejscem lub jakąś osobą; też: bywający gdzieś często”, „nieulegający zmianom” oraz „pozostający w tym samym miejscu i położeniu”. Odnosząc wskazaną definicję do kontekstu przedmiotowej sprawy, pojęcie to należy rozumieć zarówno jako zamiar permanentnego prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium danego państwa, jak i konieczność istnienia takiego zaangażowania środków osobowych i technicznych, które jest wystarczające dla prowadzenia działalności gospodarczej w sposób stały (a nie wyłącznie przemijający lub okresowy). Tym samym, w celu spełnienia kryterium „stałości” konieczna jest pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w danym miejscu jest prowadzona stale (w sposób nieprzemijający).

Odnosząc się do trzeciej z wymienionych przesłanek („niezależności”), należy zaznaczyć, że jest ona spełniona wówczas, gdy działalność na terytorium danego kraju jest prowadzona niezależnie od działalności głównej danego podmiotu (prowadzonej w jego siedzibie), tj. nie ma charakteru pomocniczego wobec tej działalności głównej. Tym samym, warunek „niezależności” jest spełniony w szczególności, gdy kluczowe decyzje dotyczące działalności prowadzonej poza miejscem siedziby podatnika mogą być podejmowane na terytorium tego kraju, w którym jest ona prowadzona (poprzez strukturę zlokalizowaną na terytorium tego kraju).

Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków uniemożliwia zidentyfikowanie stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium danego kraju, ponieważ tylko łączne spełnienie wszystkich wyżej wymienionych przesłanek materializuje wystąpienie takiej sytuacji. W związku z tym, w celu zdefiniowania, czy dany podmiot zagraniczny ma stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce, należy w każdym przypadku analizować, czy działalność podejmowana przez ten podmiot na terytorium Polski charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zasobów ludzkich i technicznych oraz jest charakteryzowana odpowiednim poziomem trwałości i niezależności.

3.  Sytuacja Wnioskodawcy

a)  Stałość struktury w zakresie wyposażenia personalnego oraz technicznego

Wnioskodawca zawarł umowę na świadczenie usług logistycznych z Kontrahentem posiadającym magazyn na terytorium kraju, w którym to magazynie będą składowane i obsługiwane towary będące własnością Spółki. Zdaniem Spółki, wykonywanych na rzecz Wnioskodawcy świadczeń (wskazanych w opisie niniejszego wniosku), nie można jednak uznać za posiadanie przez Spółkę odpowiednich zasobów technicznych i osobowych do prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Co prawda Umowa z Kontrahentem będzie obejmowała świadczenie usług logistycznych w zakresie towarów składowanych w Polsce, obejmujące m.in.: przyjmowanie, przechowywanie, obsługę, inwentaryzację i wydawanie Towarów, niemniej to Kontrahent decyduje o prawidłowej (odpowiedniej) przestrzeni magazynowej oraz lokalizacji towarów będących własnością Spółki.

Kontrahent wykonuje usługi za pośrednictwem swoich pracowników, którzy podlegają wyłącznie jego kierownictwu i kontroli. Spółka nie jest uprawniona do wydawania jakichkolwiek poleceń ani kontrolowania personelu Kontrahenta. W szczególności Wnioskodawca nie ustala czasu pracy, nie wyznacza harmonogramu pracy, miejsca pracy, a także nie wskazuje sposobu wykonywania prac składających się na czynności podejmowane przez personel Kontrahenta. Spółka nie dysponuje żadnymi środkami służącymi do dyscyplinowania personelu Kontrahenta i nie ma możliwości wpływu na skład osobowy ani liczebność tego personelu. W rezultacie, Wnioskodawca nie ma kontroli prawnej ani faktycznej nad personelem Kontrahenta.

Spółka nie posiada również prawnego ani faktycznego prawa do korzystania z urządzeń lub wyposażenia należącego do Kontrahenta dla celów własnej działalności gospodarczej. Planowana współpraca pomiędzy Spółką a Kontrahentem nie wyklucza możliwości posiadania przez Kontrahenta także innych usługobiorców, na rzecz których Kontrahent świadczyłby usługi w analogicznym zakresie. Wnioskodawca nie będzie więc na terytorium Polski dysponował jakimikolwiek zasobami technicznymi niezbędnymi do samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej.

Jak zostało to przedstawione w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca ma jedynie prawo przeprowadzać audyty i inspekcje w magazynie, obejmujące dostęp do personelu, systemów oraz dokumentacji w zakresie niezbędnym do weryfikacji:

• prawidłowości rozliczeń
• realizacji obowiązków wynikających z Umowy.

Powyższe uprawnienia Spółki nie stanowią jednak podstawy do kontroli Spółki nad pracownikami ani infrastrukturą Kontrahenta. Intencją wprowadzenia takich uprawnień nie jest prawo do wydawania poleceń i kontrolowania pracowników Kontrahenta, lecz jedynie ustanowienie Spółce prawa do weryfikacji oraz możliwości zapewnienia, że usługi świadczone na jej rzecz przez Kontrahenta są realizowane zgodnie z oczekiwanymi standardami jakości. Uprawnienie to jest zgodne ze znaną Spółce praktyką rynkową.

Ponadto, Kontrahent nie uczestniczy w procesie zakupu towarów przez Wnioskodawcę ani w pozyskiwaniu zamówień dla Spółki. Pracownicy Kontrahenta, ani żadne inne osoby w Polsce, nie będą miały uprawnień do zawierania ani aktywnego negocjowania umów w imieniu Spółki, ani do jej reprezentowania w jakikolwiek sposób na terytorium Polski.

b)  Stały charakter współpracy

Wnioskodawca przewiduje, że planowany model współpracy na podstawie Umowy będzie długoterminowy. Można zatem stwierdzić, że relacja między Spółką a Kontrahentem będzie miała charakter stały.

Jednakże, według Wnioskodawcy, o tej stałości można mówić jedynie w kontekście zamierzonego długotrwałego charakteru współpracy, polegającego na świadczeniu przez Kontrahenta usług na rzecz Spółki.

Biorąc pod uwagę, że Spółka nie będzie dysponować na terytorium Polski odpowiednim zapleczem personalnym i technicznym, które jest niezbędne do uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w analizowanym przypadku nie można rozpatrywać stałości w kontekście posiadania takiego zaplecza. Długoterminowe korzystanie z usług Kontrahenta przez Spółkę nie będzie świadczyć o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności, zwłaszcza że Spółka nie planuje utrzymywać w Polsce struktur technicznych i personalnych. Relacja między Spółką a Kontrahentem, wynikająca z Umowy, jest typowa dla relacji usługobiorcy i usługodawcy. W związku z tym, również kolejny warunek dotyczący stałości miejsca prowadzenia działalności nie jest zdaniem Spółki spełniony.

c)  Niezależność decyzyjna

Zdaniem Wnioskodawcy kluczowe znaczenie ma fakt, że Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Niemiec, skąd prowadzi działalność w zakresie sprzedaży towarów z terytorium Polski tj.:

• wszelkie umowy, w tym handlowe, dotyczące nabywania oraz sprzedaży towarów są oraz w przyszłości będą zawierane i podpisywane przez Spółkę z terytorium Niemiec,
• wszelkie negocjacje oraz czynności prawne i faktyczne zmierzające do zawarcia umów handlowych są oraz będą w przyszłości prowadzone i podejmowane przez Spółkę z terytorium Niemiec,
• wszystkie procesy decyzyjne oraz sprzedażowe realizowane są w Niemczech.

Ponadto, na terytorium Polski Wnioskodawca nie posiada zarządu ani oddziału. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Spółka nie posiada w Polsce i nie będzie posiadać własnych pracowników, przedstawicieli handlowych ani żadnego zaplecza personalnego, jak również własnego zaplecza technicznego, tj. maszyn, urządzeń, nieruchomości itp.

W świetle powyższego, Wnioskodawca uważa, że w opisanym stanie faktycznym ani korzystanie przez Spółkę z usług Kontrahenta w zakresie logistyki (w tym magazynowania towarów), ani sam fakt nabywania i sprzedaży towarów na terytorium kraju nie świadczy o posiadaniu przez Spółkę stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce.

Stanowisko Wnioskodawcy w przedmiocie braku wystąpienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w przypadku korzystania przez zagraniczne podmioty na terenie kraju z kompleksowych usług o charakterze logistycznym i magazynowym znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach indywidualnych wydawanych w analogicznych oraz podobnych stanach faktycznych, jak te zaprezentowane w niniejszym wniosku, w tym m.in.:

·      Interpretacji indywidualnej z dnia 27 stycznia 2025 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.536.2024.2.JO,

·      Interpretacji indywidualnej z dnia 18 lipca 2025 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.472.2025.1.ABA,

·      Interpretacji indywidualnej z dnia 9 lutego 2024 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.76.2024.2.SST,

·      Interpretacji indywidualnej z dnia 23 stycznia 2023 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.496.2022.2.RST.

·      Interpretacji indywidualnej z dnia 18 października 2022 r. o sygn. 0111-KDIB3-3.4012.431.2022.1.JS;

·      Interpretacji indywidualnej z dnia 6 września 2022 r. o sygn. 0112-KDIL1-3.4012.285.2022.1.MR;

Podsumowując powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, na terytorium Polski nie posiada on stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, z uwagi na następujące okoliczności:

- nie został spełniony warunek dotyczący posiadania odpowiedniego zaplecza technicznego, ponieważ:

• Wnioskodawca nie dysponuje stałą infrastrukturą, taką jak pojazdy, budynki czy inne nieruchomości na terenie Polski. Nie posiada również żadnych lokali (np. biur, budynków, innych powierzchni) na podstawie umowy najmu lub innego typu umowy,
• Wnioskodawca nie ma uprawnień do instruowania ani kontrolowania procesów magazynowo-logistycznych, ani do decydowania o sposobie wykorzystania powierzchni magazynowej,
• Wszelkie decyzje dotyczące rozmieszczenia oraz przechowywania towarów w magazynie podejmowane są samodzielnie przez Kontrahenta. Powierzchnia magazynu przeznaczona do składowania towarów należących do Wnioskodawcy jest ściśle określona w umowie zawartej z Kontrahentem,
• Wnioskodawca nie ma swobodnego dostępu do powierzchni magazynowej. Choć jest uprawniony do przeprowadzania kontroli, możliwości te są ograniczone do sytuacji określonych w umowie logistyczno-magazynowej, w tym do przeprowadzania audytu wyłącznie po uprzednim uzgodnieniu z Kontrahentem daty i godziny oraz pod nadzorem przedstawicieli Kontrahenta,

- nie został spełniony warunek w zakresie posiadania odpowiedniego zaplecza personalnego, ponieważ:

• Wnioskodawca nie zatrudnia na terytorium Polski żadnych pracowników, przedstawicieli handlowych ani innych osób na podstawie umowy o pracę lub innych umów o charakterze podporządkowania,
• Wnioskodawca nie ma wpływu na decyzje dotyczące zatrudniania pracowników przez Kontrahenta, ani na określenie zakresu ich obowiązków służbowych. Ponadto Wnioskodawca nie jest uprawniony do wydawania tym pracownikom jakichkolwiek instrukcji lub poleceń. Kontrahent ponosi pełną odpowiedzialność za zarządzanie i kontrolę swoich pracowników, a Spółka nie ma uprawnień do sprawowania bezpośredniego nadzoru nad jego personelem. Kontrahent, jako zewnętrzny dostawca usług logistycznych i magazynowych, samodzielnie zapewnia odpowiednią liczbę pracowników niezbędnych do prawidłowego świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy.

- nie został spełniony warunek w zakresie stałości i samodzielności, ponieważ:

• Wnioskodawca nie dysponuje na terytorium Polski stałym personelem ani wystarczającymi zasobami technicznymi, które byłyby niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej w sposób ciągły,
• Wszelkie umowy, w tym handlowe, dotyczące nabywania oraz sprzedaży towarów będą zawierane i podpisywane przez Spółkę z terytorium Niemiec,
• Wszelkie negocjacje oraz czynności prawne i faktyczne zmierzające do zawarcia umów handlowych będą prowadzone i podejmowane przez Spółkę z terytorium Niemiec.

Z uwagi na powyższe, w ocenie Wnioskodawcy w obecnym modelu operacyjnym Spółka nie posiada oraz nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 oraz art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.

4.  Podsumowanie

Jak wskazano w pkt I niniejszego uzasadnienia, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski w rozumieniu przepisów o VAT oraz Rozporządzenia 282/2011. Działalność Spółki realizowana na terytorium Polski nie spełnia przesłanek przesądzających o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności, w szczególności działalność ta nie charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego.

W konsekwencji, w świetle art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, który ma zostać dodany na mocy nowelizacji ustawy o VAT, Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z treści wniosku wynika, że Spółka (...) jest spółką z siedzibą w (...) w Niemczech, zarejestrowaną tam dla celów podatku od wartości dodanej. Spółka od lipca 2024 r. jest podatnikiem VAT czynnym na terytorium Polski. Wnioskodawca jest spółką technologiczną i głównym przedmiotem jej działalności jest prowadzenie platform pośredniczących w dostawach różnych produktów bezpośrednio do końcowych klientów, w tym w szczególności dań gotowych, artykułów spożywczych, kwiatów, kawy i leków. Spółka działa obecnie w około 70 krajach na czterech kontynentach. Działalność gospodarcza Spółki na terytorium Polski obejmuje przechowywanie oraz dystrybucję wyposażenia przeznaczonego dla dostawców wyżej wymienionych produktów. Wyposażenie obejmujące m.in. towary takie jak: plecaki termiczne, koszulki czy kurtki (Towary) jest przechowywane w magazynie prowadzonym przez polskiego dostawcę usług logistycznych i stąd dostarczane do spółek powiązanych w różnych krajach Unii Europejskiej i pozaunijnych. Towary są przemieszczane na terytorium Polski w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, w tym wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów własnych (głównie z Niemiec), a sporadycznie może wystąpić również import Towarów spoza Unii Europejskiej. Następnie, Towary będące własnością Spółki, są przechowywane w magazynie zlokalizowanym w Polsce. Końcowo, Towary są dystrybuowane do spółek powiązanych, zlokalizowanych w różnych krajach Unii Europejskiej oraz w Norwegii (okres magazynowania uzależniony jest od bieżących potrzeb spółek zależnych). W zakresie ww. magazynu Spółka oraz podmiot trzeci zawarły w czerwcu 2024 r. umowę ramową dotyczącą magazynowania (Umowa). Na podstawie Umowy podmiot trzeci świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi magazynowania i obsługi logistycznej. W Polsce działa spółka powiązana z Wnioskodawcą, prowadząca działalność pod marką (...) (Podmiot Powiązany). Podmiot Powiązany jest formalnie odrębnym podmiotem, a jego działalność operacyjna koncentruje się na świadczeniu usług pośrednictwa w zamawianiu i dostawie posiłków oraz innych produktów za pośrednictwem platformy internetowej.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada/będzie posiadać na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT i czy Spółka jest/będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C‑333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL TSUE stwierdził, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81)”.

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka (...) nie posiada/nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizowała/nie zorganizuje bowiem w sposób stały na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce. Jak wynika z wniosku, jesteście Państwo spółką z siedzibą w (...) w Niemczech zarejestrowaną tam dla celów podatku od wartości dodanej. Spółka od lipca 2024 r. jest podatnikiem VAT czynnym na terytorium Polski. Wnioskodawca jest spółką technologiczną i głównym przedmiotem jej działalności jest prowadzenie platform pośredniczących w dostawach różnych produktów bezpośrednio do końcowych klientów, w tym w szczególności dań gotowych, artykułów spożywczych, kwiatów, kawy i leków. Działalność gospodarcza Spółki na terytorium Polski obejmuje przechowywanie oraz dystrybucję wyposażenia przeznaczonego dla dostawców ww. produktów. Wyposażenie obejmujące między innymi towary takie jak: plecaki termiczne, koszulki czy kurtki (Towary) jest przechowywane w magazynie prowadzonym przez polskiego dostawcę usług logistycznych i stąd dostarczane do spółek powiązanych w różnych krajach Unii Europejskiej i pozaunijnych. Magazyn prowadzony jest przez podmiot trzeci, który zapewnia Spółce obsługę logistyczną towarów. Towary są dystrybuowane do spółek powiązanych, zlokalizowanych w różnych krajach Unii Europejskiej oraz w Norwegii (okres magazynowania uzależniony jest od bieżących potrzeb spółek zależnych). W zakresie ww. magazynu Spółka oraz podmiot trzeci zawarły w czerwcu 2024 r. umowę ramową dotyczącą magazynowania (Umowa). Na podstawie Umowy podmiot trzeci świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi magazynowania i obsługi logistycznej. Przedmiotem Umowy nie jest wynajem, a magazynowanie Towarów wraz z obsługą logistyczną. W Polsce działa spółka powiązana z Wnioskodawcą, prowadząca działalność pod marką (...) (Podmiot Powiązany). Podmiot Powiązany jest formalnie odrębnym podmiotem, a jego działalność operacyjna koncentruje się na świadczeniu usług pośrednictwa w zamawianiu i dostawie posiłków oraz innych produktów za pośrednictwem platformy internetowej.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej sprawie Spółka (...) nie posiada na terytorium Polski oddziału, biura, budynku, magazynu ani innych struktur organizacyjnych. Spółka nie wynajmuje biura ani żadnej innej powierzchni w Polsce i nie planuje w przyszłości wynajmować ani nabywać tego typu nieruchomości. Jedyną powierzchnią, z której korzysta Spółka, jest magazyn udostępniany przez podmiot trzeci w ramach usługi obsługi logistycznej. Magazyn jest własnością podmiotu trzeciego bądź podmiot trzeci posiada do niego inne stosowne uprawnienia. Spółka nie posiada żadnych środków trwałych, maszyn, sprzętów czy produktów (poza wspomnianymi Towarami) w magazynie podmiotu trzeciego. Natomiast w zakresie zaplecza osobowego Spółka w związku z prowadzoną działalnością nie posiada w Polsce żadnych pracowników ani nie planuje ich zatrudniać w przyszłości. W konsekwencji należy uznać, że Spółka (...) nie posiada/nie będzie posiadała żadnych własnych zasobów osobowych ani technicznych na terytorium Polski.

Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika jednak, że wszelkie czynności operacyjne związane z magazynowaniem i logistyką realizowane są wyłącznie przez personel zatrudniony przez podmiot trzeci. Podmiot trzeci zobowiązany jest do zapewnienia odpowiedniej liczby wykwalifikowanych i przeszkolonych pracowników, którzy odpowiadają za przyjmowanie, przechowywanie, obsługę, inwentaryzację oraz wydawanie Towarów w magazynie. Personel ten wykonuje również wszelkie czynności związane z kontrolą ilościową i jakościową Towarów po ich dostarczeniu do magazynu, prowadzeniem elektronicznej ewidencji, utrzymaniem odpowiednich warunków przechowywania oraz przygotowaniem Towarów do wydania zgodnie z instrukcjami Spółki. Spółka nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników, którzy uczestniczyliby w obsłudze magazynu lub zarządzaniu procesami logistycznymi – wszelkie czynności w tym zakresie realizowane są wyłącznie przez personel podmiotu trzeciego. Spółka nie posiada prawa do bezpośredniego zarządzania personelem magazynu i wydawania poleceń, nie sprawuje również bezpośredniej kontroli i/lub nie ma uprawnień do oceny pracy pracowników podmiotu trzeciego. Spółka nie może również wywierać wpływu na decyzje zarządcze lub politykę kadrową w odniesieniu do pracowników magazynu oraz nie ma uprawnień do zarządzania pracą pracowników podmiotu trzeciego, ich wyznaczania i zarządzania ich zaangażowaniem w poszczególne zadania. W zakresie zaplecza technicznego Wnioskodawca nie ma wpływu na wykorzystanie powierzchni centrum logistycznego na swoją rzecz lub inne kwestie dotyczące bieżącego funkcjonowania centrum logistycznego. Spółka nie jest upoważniona do nieograniczonego wstępu na teren magazynu, dostęp realizowany jest wyłącznie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia audytu/inspekcji i tylko w zakresie wskazanym w Umowie. Spółka ma jedynie prawo przeprowadzać audyty i inspekcje w magazynie, obejmujące dostęp do personelu, systemów oraz dokumentacji w zakresie niezbędnym do weryfikacji prawidłowości rozliczeń i realizacji obowiązków wynikających z Umowy. Podmiot trzeci jest również odpowiedzialny, w imieniu Wnioskodawcy, za obsługę określonych procesów posprzedażowych, w szczególności obsługę zwrotów. Niemniej, to Spółka podejmuje decyzje o dalszym postępowaniu w związku z ewentualnymi zwrotami. Tym samym należy wskazać, że Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi/technicznymi/rzeczowymi Usługodawcy wykorzystywanymi do świadczenia usług na jej rzecz. Zatem Spółka nie posiada żadnego zaplecza personalnego ani technicznego na terytorium Polski oraz nie posiada kontroli nad zapleczem Usługodawcy porównywalnej do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W konsekwencji należy stwierdzić, że nie została spełniona jedna z podstawowych przesłanek istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada oraz nie wynajmuje żadnej nieruchomości zlokalizowanej na terytorium Polski, nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych oraz nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Spółka nie sprawuje również kontroli nad zapleczem technicznym i osobowym Usługodawcy. Co istotne, wszelkie decyzje dotyczące działalności Spółki są podejmowane poza terytorium Polski. Wszystkie procesy decyzyjne oraz sprzedażowe realizowane są w Niemczech, gdzie Wnioskodawca posiada swoją siedzibę oraz pracowników odpowiedzialnych za zarządzanie procesem dystrybucji. W związku z tym, zatwierdzanie transakcji, negocjowanie umów, zawieranie transakcji z podmiotami trzecimi oraz podpisywanie związanych z tym dokumentów w imieniu Spółki odbywa się z terytorium Niemiec. Spółka nie dysponuje w Polsce personelem, biurem, sprzętem ani infrastrukturą techniczną, które umożliwiałyby prowadzenie działalności gospodarczej w sposób niezależny i trwały. Wszystkie operacje logistyczne są realizowane przez zewnętrznych dostawców usług. Podmiot Powiązany jest formalnie odrębnym podmiotem, a jego działalność operacyjna koncentruje się na świadczeniu usług pośrednictwa w zamawianiu i dostawie posiłków oraz innych produktów za pośrednictwem platformy internetowej. Wnioskodawca nie dostarcza żadnych Towarów ani innych produktów na rzecz Podmiotu Powiązanego, a Podmiot Powiązany nie świadczy żadnych usług pomocniczych czy wspierających na rzecz Spółki w tym zakresie. Wnioskodawca nie korzysta też z jakichkolwiek zasobów (technicznych, rzeczowych czy osobowych) Podmiotu Powiązanego. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

A zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka (...) nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie nieposiadania przez Spółkę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT na terytorium Polski uznaję za prawidłowe.

Ponadto przedmiotem Państwa wątpliwości jest ustalenie czy Spółka będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF).

Należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie ma/nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis art. 106gb ust. 4 ustawy, który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Spółka, jak ustaliłem w niniejszej interpretacji, nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie jest/nie będzie zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.

W konsekwencji Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

·      stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz

·      zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.