Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.232.2026.2.GK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy dokumentowania na podstawie faktury wewnątrzwspólnotowego przesunięcia własnych towarów podlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy o VAT oraz obowiązku wystawienia faktury ustrukturyzowanej wystawionej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur w związku z przemieszczeniem własnych towarów. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwania – dwoma pisami z 11 maja 2026 r. (data wpływu 11 maja 2026 r.)

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. GmbH (dalej: „Wnioskodawca”) jest spółką prawa niemieckiego. Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest sprzedaż (...).

Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT w Niemczech. Wnioskodawca jest również podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny, zarówno na potrzeby transakcji krajowych jak i na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych.

Siedziba działalności gospodarczej Wnioskodawcy mieści się w Republice Federalnej Niemiec. Wnioskodawca posiada oddział na terytorium Polski (dalej: „Oddział”). Do Oddziału przypisana jest sieć sklepów, w których prowadzona jest sprzedać (...).

Działalność Wnioskodawcy w Polsce przebiega według następującego schematu. Wnioskodawca sprowadza własne towary z innego państwa członkowskiego do sklepów działających na terytorium Polski. Towary te są następnie sprzedawane klientom w sklepach prowadzonych przez Wnioskodawcę.

Ponadto Wnioskodawca korzysta ze wsparcia sklepu internetowego prowadzonego przez inny podmiot. W ramach korzystania z tego wsparcia w przypadku towarów sprzedawanych na rzecz klientów w Polsce Wnioskodawca sprowadza własne towary do magazynu prowadzonego przez ww. podmiot. Podmiot prowadzący sklep internetowy nie nabywa na żadnym etapie towarów od Wnioskodawcy, lecz świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi wspierające sprzedaż na rzecz klientów. Klient zamawia towar, który jest mu dostarczany z magazynu położonego w Polsce lub w innym Państwie UE. Towary przez cały czas stanowią własność Wnioskodawcy, aż do momentu sprzedania ich klientowi. Personel Oddziału nie bierze natomiast udziału w procesie świadczenia usług przez podmiot prowadzący sklep internetowy na rzecz Wnioskodawcy. Oprócz tego podmiot ten wysyła towary Wnioskodawcy do magazynów znajdujących się w różnych państwach członkowskich Unii Europejskiej, w czym także jednak nie uczestniczy personel Oddziału.

Wnioskodawca też prowadzi sklep internetowy w Niemczech. Pracownicy Oddziału nie wykonują żadnych czynności w związku z działalnością tego sklepu.

Zarówno w przypadku sprzedaży stacjonarnej jak i w przypadku sprzedaży internetowej zdarza się, że towary przemieszczane są do magazynu Wnioskodawcy w innym państwie członkowskim. Dzieje się tak np. w przypadku zmiany kolekcji z wiosenno-letniej na jesienno-zimową lub odwrotnie. Przemieszczenie dokumentowane jest fakturą pro forma. W przypadkach gdy zmiana dotyczy np. kolekcji i towar znajduje się w sklepie stacjonarnym w procesie wysyłki do innego Państwa UE uczestniczą pracownicy Oddziału.

Wnioskodawca jest zobowiązany do wystawiania faktur za pomocą Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) co do zasady od 1 kwietnia 2026 r.

Wnioskodawca wprawdzie nie ma siedziby w Polsce, lecz posiada w Polsce Oddział, w ramach którego funkcjonuje sieć sklepów. Wnioskodawca posiada w Polsce zaplecze personalne i techniczne konieczne do tego, aby prowadzić w Polsce działalność oraz korzystać z nabywanych w Polsce usług. Występuje również element stałości. Wnioskodawca zatem posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca zatem nie podlega wyłączeniu z obowiązku wystawienia faktur za pomocą KSeF.

Wnioskodawca, dokumentuje sprzedaż towarów paragonami fiskalnymi w przypadku sprzedaży w sklepach na rzecz osób fizycznych na cele niezwiązane z ich działalnością gospodarczą. W przypadku sprzedaży na rzecz osób działających jako podatnicy VAT Wnioskodawca wystawia faktury za pomocą kas rejestrujących. W przypadku sprzedaży dokumentowanej obecnie fakturami wystawianymi za pomocą kas rejestrujących prawo wystawiania faktur w ten sposób Wnioskodawca zachowa do 31 grudnia 2026 r.

W uzupełnieniu wniosku w odpowiedzi na zadane pytania:

1)  Kiedy miała miejsce dostawa towarów z magazynu w Polsce do Państwa magazynu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej niż Polska, proszę podać rok i miesiąc danej konkretnej transakcji?

Odpowiedzieli Państwo, że dostawy towarów z magazynu Wnioskodawcy w Polsce do magazynu Wnioskodawcy w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej niż Polska mają miejsce cały czas (bez ograniczenia do konkretnego roku lub miesiąca), w tym również po dniu 1 kwietnia 2026 r. Jest to stan faktyczny obecny i będzie miał miejsce także w kolejnych miesiącach 2026 r., jak też w przyszłości. Realizowane przemieszczenia są przemieszczeniami o charakterze nietransakcyjnym tzn. w ramach własnego przedsiębiorstwa Wnioskodawcy, co zostało wyraźnie wskazane we wniosku.

2)  Do jakiego konkretnie kraju przemieściliście Państwo towary będące przedmiotem transakcji z magazynu w Polsce do magazynu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej?

Odpowiedzieli Państwo, że towary były przemieszczane przez Wnioskodawcę z magazynu w Polsce do różnych państw członkowskich, w tym do Niemiec (w przypadku np. zwrotu towarów do centralnego magazynu), gdzie Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej oraz do innych państw członkowskich Unii Europejskiej, w których Wnioskodawca prowadzi swoje sklepy detaliczne. Wnioskodawca zwraca uwagę, że niezależnie od tego, czy przemieszczenie towarów własnych w ramach własnego przedsiębiorstwa Wnioskodawcy ma miejsce między Polską a Niemcami, czy między Polską a Włochami (lub innym krajem), to nadal mają zastosowanie te same przepisy ustawy o VAT odnoszące się do takiego przemieszenia z Polski do innego kraju UE.

3)  Czy dokonując przesunięć towarów z magazynu w Polsce do Państwa magazynu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej rozpoznaliście Państwo transakcję stanowiącą wewnątrzwspólnotową dostawę towarów o której mowa art. 13 ust. 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), jeśli nie to w jaki sposób rozliczyliście Państwo przedmiotowe przemieszczenie towarów?

Odpowiedzieli Państwo, że ujęcie w JPK_V7M przemieszczenia towarów własnych nie jest przedmiotem wniosku o interpretację, który złożył Wnioskodawca. Nie jest zatem także elementem niezbędnym stanu faktycznego i tut. Organ nie musi tego aspektu - pobocznego w tym przypadku - ujmować w wydawanej interpretacji indywidualnej.

Sposób ujęcia w JPK_V7M przemieszczenia towarów własnych z Polski do innego kraju UE uzależniony jest od spełnienia dodatkowych warunków, które wynikają z przepisów ustawy o VAT. Nie są one przedmiotem niniejszego wniosku i Spółka nie uważa za racjonalne przytaczanie wszystkich przepisów, jakie wiążą się z wykazywaniem dostaw wewnątrzwspólnotowych w JPK_V7M. Przykładowo bowiem, gdy Wnioskodawca nie jest w posiadaniu listu przewozowego, równoważnego dokumentu lub dodatkowych dokumentów potwierdzających przemieszczenie do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej przemieszczenie towarów, o którym mowa w niniejszym wniosku, traktowane jest jako dostawa towarów na terytorium kraju i w taki sposób wykazywane w JPK_V7M. Gdy Wnioskodawca otrzyma wymagane dokumenty, może zostać dokonana korekta JPK i transakcja może zostać ujęta jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w państwie członkowskim Unii Europejskiej, do którego przemieszczony został towar. Sposób wykazywania w JPK_V7M nie ma zatem związku z zakresem pytania Spółki, gdyż jest uzależniony od szczególnych przepisów ustawy o VAT w tym zakresie.

Wnioskodawca zwraca uwagę, że przedmiotem wniosku jest sposób dokumentowania tego rodzaju czynności fakturą lub innym dokumentem tj. fakturą pro forma (pytanie nr 1 wniosku) oraz kwestia, czy przemieszczenie towarów własnych z Polski do innego kraju UE powinno być dokumentowane fakturą ustrukturyzowaną wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, w przypadku gdy w dostawach tych będzie uczestniczyło (wniosek został złożony w dniu 12 marca 2026 r., a zatem zanim system KSeF zaczął być obligatoryjny dla Spółki), a obecnie od 1 kwietnia 2026 r. uczestniczy, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy tzn. wysyłka jest obsługiwana przez pracowników Oddziału (pytanie nr 2). Informacja o sposobie wykazania przemieszczeń towarów między Polską a innym krajem UE w ramach pliku JPK_V7M zatem nie jest konieczna do wydania interpretacji indywidualnej.

4)  Czy jesteście Państwo zarejestrowani jako podatnik podatku od wartości dodanej oraz do transakcji wewnątrzwspólnotowych (VAT UE) w państwie, do którego przemieszczany jest towar (magazynu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej) z magazynu w Polsce?

Odpowiedzieli Państwo, że Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik podatku od wartości dodanej we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej, do których przemieszczane są towary. W państwach tych Wnioskodawca jest również zarejestrowany do celów transakcji wewnątrzwspólnotowych.

Również w tym miejscu Wnioskodawca zwraca uwagę, że przedmiotem wniosku o interpretację nie jest ujmowanie przemieszczenia towarów z magazynu w Polsce do magazynu w innym państwie członkowskim w JPK_V7M, lecz dokumentowanie tego rodzaju czynności fakturą lub innym dokumentem tj. fakturą pro forma (pytanie nr 1 wniosku).

5)  Jakim dokumentem dokumentowaliście Państwo przesunięcie towarów z magazynu w Polsce do magazynu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej?

Odpowiedzieli Państwo, że przesunięcie towarów z magazynu w Polsce do magazynu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej jest dokumentowane fakturami pro forma, o czym była mowa na stronie 3 złożonego wniosku o interpretację indywidualną.

Wnioskodawca zwraca uwagę, że wniosek został złożony w konkretnym opisanym stanie faktycznym i dla odpowiedzi na zadane przez Spółkę pytania nie jest na pewno konieczne podanie dokładnego miesiąca i roku, kiedy miało miejsce zdarzenie, o które pyta Spółka. W momencie jeśli opisany we wniosku stan to stan faktyczny, to oznacza to, że dana sytuacja ma miejsce aktualnie.

Należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że przez użyte sformułowanie „wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego” należy rozumieć taki opis stanu faktycznego, który zawiera wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia przepisów, których interpretacji oczekuje Wnioskodawca. W związku z tym pytania tut. Organu o sposób wykazania transakcji w JPK_V7M są zupełnie nieistotne dla stanu faktycznego i nie są potrzebne do oceny przepisów, o jakie pyta Spółka. Wnioskodawca prosi zatem o trzymanie się ściśle stanu faktycznego i nie rozszerzanie go również w wydanej interpretacji o elementy nieistotne, jak m.in. sposób ujęcia transakcji w JPK_V7M Spółki.

Pytania

1.  Czy Wnioskodawca jest zobowiązany do dokumentowania nietransakcyjnego przemieszczenia towarów własnych z terytorium Polski do innego kraju UE za pomocą faktur, czy też wystarczająca w tym celu jest faktura pro forma?

2.  Czy Wnioskodawca jest zobligowany do dokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w ramach nietransakcyjnego przemieszczenia towarów do innego państwa członkowskiego fakturą ustrukturyzowaną wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, w przypadku gdy w dostawach tych będzie uczestniczyło stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy tzn. wysyłka będzie obsługiwana przez pracowników Oddziału?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1 W ocenie Wnioskodawcy nie jest on zobowiązany do wystawiania faktur w celu udokumentowania ww. przemieszczenia, lecz może je dokumentować, wystawiając faktury pro forma.

Ad 2 W ocenie Wnioskodawcy Wnioskodawca nie jest zobligowany do dokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w ramach przemieszczeń nietransakcyjnych do innych państw członkowskich fakturą ustrukturyzowaną wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, w przypadku gdy w przemieszczeniach tych uczestniczy stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy tzn. wysyłka będzie obsługiwana przez pracowników Oddziału.

Uzasadnienie do pkt 1 i 2

W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:

1)  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2)  eksport towarów;

3)  import towarów na terytorium kraju;

4)  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5)  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o VAT przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

Stosownie do art. 13 ust. 3 ustawy o VAT za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika.

Analiza powyższych przepisów prowadzi zatem do wniosku, iż wewnątrzzakładowe przemieszczenie towarów jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (dalej: WDT) podlega opodatkowaniu VAT.

W ustawie o VAT zostały uregulowane zasady dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu VAT.

Art. 106a pkt 1 ustawy o VAT stanowi, że przepisy rozdziału 1. (Faktury) stosuje się do sprzedaży, z wyjątkiem:

a)  przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcą lub nabywcą towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów,

b)  czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż Rzeczpospolita Polska.

Ponadto w art. 106a pkt 2 ustawy o VAT wskazano, że przepisy tego rozdziału stosuje się także do dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium:

a)  państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,

b)  państwa trzeciego.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 22 ustawy o VAT przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W myśl art. 106b ust. 1 ustawy o VAT podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:

1)  sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;

2)  wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;

3)  wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;

4)  otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:

a)  wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,

b)  czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,

c)  dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.

Przy tym, stosownie do definicji zawartej w art. 2 pkt 31 ustawy o VAT, fakturą jest dokument w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.

Elementy faktury zostały natomiast wymienione w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT. W myśl tego przepisu faktura powinna obowiązkowo zawierać m.in.:

1)  datę wystawienia;

2)  kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę;

3)  imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy;

4)  numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;

5)  numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b, pkt 26 i 27;

6)  datą dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datą otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury;

7)  nazwą (rodzaj) towaru lub usługi;

8)  miarą i ilością (liczbą) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;

9)  ceną jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (ceną jednostkową netto);

10)  kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto; wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);

11)  wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);

12)  stawką podatku albo stawką podatku od wartości dodanej w przypadku korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9;

13)  sumą wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;

14)  kwotą podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku;

15)  kwotą należności ogółem.

Jednocześnie, zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Przy tym, z definicji zawartej w art. 2 pkt 32a ustawy o VAT wynika, że przez fakturę ustrukturyzowaną - rozumie się fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.

Zgodnie z art. 145n ust. 1 ustawy o VAT w okresie od dnia 1 lutego 2026 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. podatnicy obowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych mogą wystawiać:

1)  faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej przy zastosowaniu kas rejestrujących;

2)  paragony fiskalne uznane za faktury wystawione zgodnie z art. 106e ust. 5 pkt 3.

W art. 106ga ust. 2 ustawy o VAT został przewidziany wyjątek od obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych. Zgodnie z tym przepisem obowiązek, korzystania z KSeF nie dotyczy wystawiania faktur:

1)  przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

2)  przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe;

3)  miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;

4)  przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;

5)  na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;

6)  w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;

7)  przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.

W takim przypadku, zgodnie z brzmieniem art. 106ga ust. 3 ustawy o VAT wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej. Jednocześnie, w art. 106ga ust. 4 ustawy o VAT została przewidziana możliwość wystawiania faktur ustrukturyzowanych w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4.

Wnioskodawca posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, zatem od 1 kwietnia 2026 r. Wnioskodawca dokonując czynności, w których to stałe miejsce prowadzenia działalności uczestniczy, jest zobowiązany do wystawienia faktury ustrukturyzowanej przy zastosowaniu KSeF. Do 31 grudnia 2026 r. nie dotyczy to faktur wystawianych za pomocą kas rejestrujących.

W ramach swojej działalności Wnioskodawca dokonuje nietransakcyjnego przemieszczenia towarów własnych do innych państw członkowskich, które podlega opodatkowaniu VAT. Dostawa w ramach przemieszczenia jest dokumentowana za pomocą faktury pro forma, która nie stanowi faktury w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Analizując zatem przywołane powyżej przepisy w kontekście okoliczności wskazanych w opisie stanu faktycznego należy zauważyć, że przepisy ustawy o VAT nie odnoszą się wprost do obowiązku dokumentowania nietransakcyjnego przemieszczenia towarów za pomocą faktury. Z brzmienia art. 106b ust. 1 ustawy o VAT wynika natomiast, że obowiązek wystawiania faktur dotyczy sytuacji, gdy m.in. sprzedaż dokonywana jest na rzecz innego podatnika VAT. W przypadku przemieszczenia nietransakcyjnego warunek ten nie jest spełniony, gdyż dostawa nie jest dokonywana na rzecz innego podatnika VAT. Zarówno nadawca jak i odbiorca bowiem stanowią w istocie jeden podmiot (tu: Wnioskodawca), którzy jedynie dla celów tej dostawy posługują się różnymi numerami identyfikacyjnymi. Tym samym, w takim przypadku nie ma miejsca transakcja dwustronna.

W konsekwencji, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do dokumentowania nietransakcyjnego przemieszczenia fakturą.

Nawet jeżeli dostawy w ramach nietransakcyjnego przemieszczenia potwierdzane są takimi dokumentami jak faktura pro forma, to w ocenie Wnioskodawcy nadal nie można uznać, że transakcja jest dokumentowana fakturą. Faktura pro forma nie spełnia warunków, które pozwalałyby ją uznać za fakturę w rozumieniu ustawy o VAT.

Taki pogląd znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez organy podatkowe. Dla przykładu, wskazać należy interpretację indywidualną Dyrektora KIS z 16 sierpnia 2017 r. Nr 0114-KDIP1-2.4012.206.2017.2.MC: „Odnosząc się natomiast do wątpliwości Wnioskodawcy dotyczących momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu przemieszczeń własnych towarów, o których mowa w art. 13 ust. 3 ustawy (WDT), jeżeli przesunięcia te będą dokumentowane za pomocą dokumentu o nazwie Pro forma Invoice (Faktura Pro forma) wskazać należy, że dokument nazywany „faktura pro forma” nie jest fakturą. Wyraźne oznaczenie tego dokumentu przez Wnioskodawcę wyrazem „pro forma” powoduje, że nie można przypisać mu waloru faktury w rozumieniu przepisów ustawy, gdyż podmiot wystawiający taki dokument jednoznacznie wskazuje, że nie jest to faktura. (…) Dokument Pro forma Invoice (Faktura Pro forma) nie stanowi bowiem faktury w rozumieniu przepisów ustawy.”

Podsumowując powyższe, Wnioskodawca nie dokumentuje jak i nie jest zobowiązany do dokumentowania fakturą w rozumieniu ustawy o VAT dostaw w ramach przemieszczenia nietransakcyjnego do innego państwa członkowskiego, lecz w dalszym ciągu może wystawiać faktury pro forma niebędące fakturami w rozumieniu ustawy o VAT.

Odnosząc natomiast powyższe uwagi do obowiązku stosowania KSeF, z brzmienia przywołanego powyżej art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT wynika, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Obowiązek ten dotyczy także podatników posiadających w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności, jeżeli uczestniczy ono w tej transakcji (art. 106ga ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT). Przy tym, z uzasadnienia do projektu ustawy z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1598) wynika, że „dotychczasowy obowiązek wystawiania faktur z tytułu czynności określonych w ustawie powinien był, co do zasady, realizowany przy użyciu KSeF (za wyjątkami określonymi w przepisach).” Oznacza to zatem, że obowiązek dokumentowania czynności fakturą ustrukturyzowaną wystawioną w KSeF należy odnosić wyłączenie do transakcji, które dotychczas należało dokumentować fakturą w rozumieniu ustawy o VAT.

Zatem, w ocenie Wnioskodawcy, skoro zarówno na gruncie stanu prawnego obowiązującego do dnia 31 marca 2026 r. dokumentowaną on przemieszczenia nietransakcyjne fakturami pro forma niebędącymi dokumentami, które mogłyby być uznane za fakturę, to w konsekwencji również od 1 kwietnia 2026 r. nie jest zobligowany do wystawiania w tym zakresie faktur ustrukturyzowanych z wykorzystaniem KSeF. W konsekwencji, może on kontynuować dotychczasowy sposób dokumentowania tych transakcji.

Brak obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pomocą KSeF w przypadku nietransakcyjnego przemieszczenia towarów z Polski do innego państwa członkowskiego potwierdza wyrok WSA w Gliwicach z 23 października 2024 r. (sygn. akt I SA/Gl 286/24): „Sąd wskazuje, że uzasadnione były zgłaszane przez stronę zastrzeżenia, co do tego, że Dyrektor potraktował WZPT o jakim mowa we wniosku, jako transakcję dokonywaną pomiędzy dwoma odrębnymi podatnikami. (…) Trafnie wskazała Spółka w skardze, że przy nietransakcyjnym WDT nie dochodzi do dostawy pomiędzy dwoma różnymi podatnikami. Następuje natomiast służące działalności gospodarczej podatnika przemieszczenie towarów należących do tego samego podmiotu (podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u.) pomiędzy państwami członkowskimi, które w myśl art. 13 ust. 3 traktowane jest jako WDT. Powyższe wprost wynika z brzmienia art. 13 ust. 3 u.p.t.u., w którym mowa jest o przemieszczeniu przez podatnika, wymienionego w art. 15 u.p.t.u., lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów.”

Biorąc pod uwagę przedstawioną wyżej argumentację, w ocenie Wnioskodawcy od 1 kwietnia 2026 r. nie jest on zobowiązany do dokumentowania nietransakcyjnych przemieszczeń towarów z Polski do innego państwa członkowskiego za pomocą faktur ustrukturyzowanych wystawianych za pomocą KSeF.

Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowiska przedstawionego na wstępie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określonym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1, 3 i 4 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Mając na uwadze art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy:

Natomiast, zgodnie z art. 2 pkt 32 ustawy:

Stosowanie do art. 2 pkt 32a ustawy:

Zasady dotyczące wystawiania faktur zostały zawarte w rozdziale 1 Działu XI ustawy.

I tak, w myśl art. 106a pkt 1 lit. a) ustawy:

Na podstawie art. 106a pkt 2 ustawy:

Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy:

Elementy, jakie powinna zawierać faktura, zostały wymienione w art. 106e ustawy.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-5 ustawy:

Z kolei zgodnie z art. 106i ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 106gb ust. 1-4 ustawy:

Jak wynika z art. 13 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 13 ust. 3 ustawy:

Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy:

Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług.

Natomiast, stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy:

Z powołanego przepisu wynika, że dokonanie dostawy w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów rozpoczyna bieg szczególnego rodzaju terminu wyznaczającego moment powstania obowiązku podatkowego. Termin ten kończy bieg w 15. dniu miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy. Do czasu upływu 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy, wystawienie faktury dokumentującej dostawę skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego w momencie jej wystawienia. Natomiast w przypadku gdy do 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy, faktura nie jest wystawiona, obowiązek podatkowy powstaje niezależnie od daty wystawienia faktury w 15. dniu miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy.

Z opisu sprawy wynika jesteście Państwo spółką prawa niemieckiego. Posiadacie Państwo na terytorium Polski Oddział i jesteście zarejestrowani w Polsce jako czynny podatnik podatku VAT oraz do transakcji wewnątrzwspólnotowych. Posiadacie Państwo w Polsce stałe miejsce prowadzania działalności gospodarczej. Przedmiotem Państwa działalności jest sprzedaż (...). Między innymi dokonujecie Państwo dostawy towarów z Państwa magazynu w Polsce do Państwa magazynu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej niż Polska (w tym do Niemiec) w ramach przemieszczenia towarów własnych. Dzieje się tak np. w przypadku zmiany kolekcji z wiosenno-letniej na jesienno-zimową lub odwrotnie. Na terytorium państw członkowskich, do których przemieszczane są towary własne, jesteście Państwo zarejestrowani jako podatnik podatku od wartości dodanej oraz do transakcji wewnątrzwspólnotowych. Przesunięcie towarów z magazynu w Polsce do magazynu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej jest dokumentowane fakturami pro forma.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą określenia czy zobowiązani Państwo jesteście do dokumentowania przemieszczenia towarów własnych z terytorium Polski do innego kraju Unii Europejskiej za pomocą faktury, czy też wystarczająca jest w tym celu faktura pro forma (pytanie nr 1 wniosku). Ponadto Państwa wątpliwości sformułowane w pytaniu nr 2 dotyczą określenia czy zobligowani jesteście Państwo do dokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w ramach nietransakcyjnego przemieszczenia towarów do innego państwa członkowskiego fakturą ustrukturyzowaną wystawioną przy użyciu KSeF, w przypadku gdy w dostawach będzie uczestniczyło Państwa stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Uważacie Państwo, że nie jesteście zobowiązani do wystawiania faktur w celu udokumentowania ww. przemieszczenia, lecz możecie je udokumentować wystawiając fakturę pro forma oraz, że nie jesteście zobowiązani do dokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w ramach przemieszczeń nietransakcyjnych towarów do innych państw członkowskich fakturą ustrukturyzowaną wystawioną przy użyciu KSeF, w przypadku gdy w przemieszczeniach tych uczestniczy stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

W tym miejscu wskazać należy, że dokument nazywany „fakturą pro forma” nie jest dokumentem przewidzianym w ustawie VAT. Jest to dokument wystawiany w obrocie gospodarczym i jego celem może być np. potwierdzenie złożenia oferty czy przyjęcia zamówienia do realizacji. Wyraźne oznaczenia tego dokumentu wyrazami „pro forma” powoduje, że nie można przypisać mu waloru faktury w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, gdyż podmiot wystawiający taki dokument jednoznacznie wskazuje, że nie jest to faktura. Przepisy dotyczące podatku od towarów i usług nie przewidują bowiem, w celu dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, wystawiania dokumentów określanych mianem faktur pro forma. Wystawienie takiego dokumentu choćby zawierał wszystkie elementy faktury VAT nie zwalnia również podatnika z obowiązku wystawienia faktury dokumentującej dokonanie dostawy towaru lub wykonanie usługi albo otrzymanie całości lub części należności przed dostawą lub wykonaniem usługi.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawa o VAT wyodrębnia wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (WDT) w klasycznej „transakcyjnej” postaci (art. 13 ust. 1 ustawy) oraz tzw. „nietransakcyjnej” (art. 13 ust. 3 ustawy), przez którą należy rozumieć transport składników majątkowych przedsiębiorstwa do innego państwa członkowskiego w celu prowadzenia tam działalności gospodarczej, mimo że w takim przypadku nie następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. „Nietransakcyjna” WDT jest konstrukcyjnie odmienna od jej klasycznej, „transakcyjnej” formy. Nie dochodzi bowiem do dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, a jedynie do przemieszczenia towarów przez podatnika w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa. W czynności tej uczestniczy wyłącznie jeden podmiot.

Opisana w art. 13 ust. 3 ustawy czynność jest uznawana za WDT, a zatem ustawodawca zrównał ją z „transakcyjną” WDT.

Pomimo tego, że przemieszczenia towarów dokonuje jeden podmiot, to posiada on dwa odmienne statusy podatnika w różnych państwach członkowskich, co oznacza, że w istocie, w tym specyficznym przypadku, WDT dokonywana jest na rzecz innego podatnika.

O tym, że przy „nietransakcyjnej” WDT podatnik działa w podwójnej roli świadczy to, że do tej transakcji podatnik stosuje przepisy, które dotyczą „transakcyjnej” WDT – np. art. 13 ust. 6 ustawy, bądź regulacji warunkujących skorzystanie ze stawki 0%. Tym samym regulacje dotyczące „transakcyjnej” WDT powinny odpowiednio znaleźć zastosowanie do WDT w formie „nietransakcyjnej”, o czym stanowi także art. 42 ust. 1 i ust. 14 ustawy zgodnie z którym:

Z powyższego wynika, że podatnik w przypadku „nietransakcyjnej” WDT występuje jednocześnie jako dokonujący dostawy i nabywca, i aby skorzystać ze stawki 0% musi posiadać właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych w państwie nabywcy, posiadać dowody wywiezienia towarów z kraju oraz być podatnikiem VAT-UE. Tym samym mamy do czynienia z jednym podmiotem, ale dla celów VAT posiada on odrębny status na terenie różnych państw UE.

Charakter „nietransakcyjnej” WDT wyklucza istnienie sytuacji, w której podatnik - dostawca nie posiada statusu podatnika w państwie członkowskim, do którego dokonuje przemieszczenia towarów. To przemawia również za obowiązkiem wystawienia faktury na podstawie ww. art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy. Przyjąć bowiem należy, że „nietransakcyjna” WDT dokonywana jest na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze.

Prezentowane stanowisko znajduje odpowiednie potwierdzenie również w przepisach Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L 2006 Nr 347, str. 1), dalej „Dyrektywa VAT” .

Zgodnie z art. 220 Dyrektywy VAT:

Zgodnie natomiast z art. 138 Dyrektywy VAT:

Zgodnie zatem z art. 220 ust. 1 pkt 3 Dyrektywy VAT każdy podatnik upewnia się, że faktura została wystawiona przez niego, nabywcę lub usługobiorcę, lub w jego imieniu i na jego rzecz przez osobę trzecią, w przypadku dostaw towarów dokonanych na warunkach przewidzianych w art. 138 Dyrektywy VAT. W art. 138 ust. 2 lit. c) Dyrektywy VAT wymieniono natomiast dostawy towarów, polegające na przemieszczeniu towarów do innego państwa członkowskiego, które byłyby objęte zwolnieniami przewidzianymi w ust. 1 oraz w lit. a) i b) Dyrektywy VAT, gdyby zostały dokonane na rzecz innego podatnika. Oznacza to, że prawodawca unijny, odsyłając w art. 220 ust. 1 pkt 3 do całego art. 138 Dyrektywy VAT wyraźnie wskazuje na obowiązek fakturowania również w przypadku tzw. przemieszczenia towarów własnych.

Jak wynika z opisu sprawy dokonujecie Państwo przemieszczenia własnych towarów z Państwa magazynu w Polsce do Państwa magazynów znajdujących się na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej niż Polska. Przemieszczenie to stanowi dla Państwa wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy. Podatnik przemieszczający własne towary z Polski do innego kraju UE zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy ma obowiązek wystawić fakturę. W Państwa przypadku to Państwo występujecie w podwójnej roli, jesteście nie tylko „dostawcą” (na terytorium Polski), ale również nabywcą towaru przemieszczanego na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej niż Polska, w których jesteście Państwo zarejestrowani jako podatnicy podatku od wartości dodanej.

Zatem Państwo przemieszczając własne towary z Państwa magazynu z Polski do Państwa magazynów znajdujących się na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej niż Polska, zgodnie z art. 106a w zw. z art. 106b ust. 1 ustawy zobowiązani jesteście Państwo udokumentować tą transakcję poprzez wystawienie faktury. Dokumentowi nazwanymi wyrazami „pro forma” nie można przypisać waloru faktury w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Tym samym zgodnie ww. przepisami podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, przez którą w myśl art. 2 pkt 22 ustawy rozumie się między innymi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W konsekwencji Państwo dokonując wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy, powinniście udokumentować przedmiotową czynność poprzez wystawienie faktury.

Skoro więc uznałem, że macie Państwo obowiązek wystawienia faktury dla prawidłowego udokumentowania „nietransakcyjnej” WDT to również posiadając na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz dokonując wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy zobowiązani jesteście Państwo - zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy - do wystawienia faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i nr 2 jest nieprawidłowe.

Natomiast odnosząc się do powołanego we wniosku wyroku WSA w Gliwicach z 23 października 2024 r. (sygn. akt I SA/Gl 286/24), wyjaśnić należy, że wskazany wyrok został potraktowany jako element Państwa argumentacji. Niemniej jednak rozstrzygnięcie to odnosi się do indywidualnych spraw i co do zasady, wiążą one strony postępowania w konkretnych, indywidualnych sprawach. Ponadto wskazane przez Państwa orzeczenie jest nieprawomocne, które to orzeczenie nieprawomocne nie ma mocy prawnej.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia,

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.