Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.258.2026.1.MGA

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zaistniałego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz obowiązku wystawiania i odbioru faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

(…) GmbH (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (…) w Niemczech.

Od (…) Wnioskodawca jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT w Polsce, pod następującym numerem identyfikacji podatkowej: (…).

Spółka specjalizuje się w produkcji oraz dystrybucji wyrobów z zakresu budowy maszyn, urządzeń i systemów sterowania, jak również w świadczeniu usług inżynieryjnych oraz serwisowych dla sektora spożywczego i niespożywczego. Ponadto Spółka może świadczyć usługi sprzedażowe, handlowe oraz inne usługi na rzecz podmiotów z Grupy (…).

Wnioskodawca prowadzi na terytorium Polski działalność gospodarczą polegającą na dostawie maszyn produkcyjnych oraz innych elementów linii produkcyjnych na rzecz nabywców posiadających zakłady produkcyjne w kraju. Dostarczone urządzenia są następnie wykorzystywane przez nabywców w ramach prowadzonej przez nich działalności produkcyjnej.

W ramach swojej działalności Spółka wysyła maszyny produkcyjne z Niemiec do Polski oraz nadzoruje ich montaż na terenie zakładu nabywcy. Spółka dostarcza również części zamienne i eksploatacyjne oraz świadczy usługi konserwacji lub naprawy swoich maszyn produkcyjnych.

Poniżej Spółka przedstawia proces, zgodnie z którym zasadniczo realizuje swoją działalność w Polsce:

1. Kontakt z potencjalnym nabywcą – Spółka nawiązuje kontakt z potencjalnym nabywcą prowadzącym działalność w Polsce, identyfikuje jego potrzeby oraz uzgadnia kolejne etapy realizacji projektu. Kontakt ten jest każdorazowo prowadzony z siedziby Spółki w Niemczech.

2. Wizyta w siedzibie nabywcy – Przedstawiciel handlowy Spółki (tj. jej pracownik zlokalizowany w Niemczech lub pracownik (…) S.A. Oddział w Polsce świadczący usługi wsparcia sprzedażowego) odwiedza zakład produkcyjny potencjalnego nabywcy w Polsce, identyfikuje jego potrzeby, prezentuje ofertę Spółki, dokonuje pomiarów i ocenia warunki lokalowe w jego zakładzie. Umożliwia to ocenę, czy maszyna jest odpowiednia dla planowanej lokalizacji.

3. Zawarcie umowy – Z punktu widzenia Wnioskodawcy wszelkie decyzje dotyczące negocjacji i zawarcia umowy są podejmowane przez personel znajdujący się w Niemczech. W Polsce nie ma osób upoważnionych do zawierania transakcji lub podpisywania dokumentów (w tym umów) w imieniu Spółki.

4. Dostawa i montaż – Poszczególne komponenty maszyn są transportowane z Niemiec do Polski. Równocześnie pracownicy spółek z Grupy (…) – w tym pracownicy Wnioskodawcy, a także, na jego wniosek, pracownicy czasowo delegowani z innych spółek z Grupy (…) (np. z Czech) – są delegowani do Polski w celu wsparcia procesu uruchomienia maszyn lub nadzoru nad pracami montażowymi w zakładzie nabywcy.

Prace związane z uruchomieniem lub nadzorem nad montażem maszyn mogą trwać kilka dni, lecz nigdy nie przekraczają sześciu miesięcy – w zależność od złożoności projektu oraz liczby zamówionych maszyn. Wszystkie komponenty oraz materiały są przechowywane na miejscu montażu, tj. w zakładzie nabywcy. Na potrzeby realizacji niniejszych prac Spółka może nabywać określone towary (np. śruby) od polskich dostawców, jeżeli transport takich towarów z Niemiec byłby nieefektywny operacyjnie oraz gdy towary te mogą zostać bez istotnych trudności nabyte na terytorium Polski.

Po zakończeniu prac związanych z uruchomieniem lub nadzorem nad montażem maszyn pracownicy powracają do państw, z których zostali czasowo oddelegowani.

5. Konserwacja i serwis – W razie potrzeby pracownicy Spółki mogą wykonywać okresowe czynności serwisowe, w tym konserwację i naprawę dostarczonych maszyn, szczególnie w okresie gwarancyjnym. Czynności te mogą być wykonywane przez pracowników delegowanych z Niemiec lub – na wniosek Spółki – przez pracowników innych spółek z Grupy (…) (np. z Czech). Alternatywnie, naprawa maszyny może zostać przeprowadzona poprzez jej odesłanie do (…) w Niemczech gdzie znajduje się siedziba Spółki.

Należy również wskazać, że podmiot powiązany z Wnioskodawcą – (…) – prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Polski w formie oddziału przedsiębiorcy zagranicznego. (…) Spółka Akcyjna Oddział w Polsce (dalej: (…)) świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi wsparcia sprzedaży, polegające w szczególności na prowadzeniu kontaktów z potencjalnymi nabywcami w języku polskim oraz odbywaniu wizyt w ich siedzibie (pkt 2 powyżej).

Zasoby wykorzystywane przez Spółkę w Polsce

Zasoby techniczne

Spółka nie korzysta ani nie planuje korzystać z jakichkolwiek nieruchomości w Polsce, w tym biur, budynków, magazynów, zakładów produkcyjnych, warsztatów ani innych podobnych obiektów, niezależnie od podstawy prawnej ich wykorzystywania (tj. własność, najem lub dzierżawa).

Spółka nie posiada i nie planuje posiadać na stałe żadnej infrastruktury technicznej w Polsce, w tym środków trwałych takich jak pojazdy, maszyny, narzędzia, sprzęt komputerowy, samochody lub telefony – również tych przekazywanych przedstawicielom handlowym lub pracownikom realizującym czynności z zakresu montażu, uruchomienia, konserwacji lub naprawy maszyn.

Narzędzia i komponenty wykorzystywane do prac serwisowych mogą być transportowane do Polski z Niemiec lub, w stosownych przypadkach, z kraju, z którego delegowano pracownika, lub mogą być nabywane lokalnie w Polsce. Po zakończeniu prac wszelki sprzęt jest zwracany do kraju pochodzenia.

Spółka nie utrzymuje zapasów w Polsce. Towary dostarczane z zagranicy lub nabywane od polskich dostawców są co do zasady zużywane w trakcie świadczenia usług przez Spółkę lub wywożone do państwa, z którego został oddelegowany dany pracownik.

Spółka nie korzysta ani nie planuje korzystać z zasobów technicznych innych podmiotów – niezależnie od podstawy prawnej ich wykorzystywania (tj. własność, najem lub dzierżawa).

W szczególności Wnioskodawca:

• nie ma prawa do korzystania z nieruchomości należących do innych podmiotów;
• nie ma prawa do korzystania z ich sprzętu;
• nie jest uprawniony do podejmowania decyzji dotyczących wykorzystania nieruchomości lub sprzętu innych podmiotów.

Zasoby personalne

Spółka nie zatrudnia pracowników w Polsce ani nie planuje zatrudniać lub na stałe delegować personelu do Polski. W szczególności nie planuje zawierać umów o pracę lub umów cywilnoprawnych, na podstawie których osoby fizyczne świadczyłyby pracę na jej rzecz w Polsce.

Jedynymi pracownikami fizycznie obecnymi w Polsce mogą być przedstawiciele handlowi Spółki lub pracownicy wykonujący czynności z zakresu montażu, uruchomienia, konserwacji lub naprawy maszyn.

Pracownicy wykonujący wskazane powyżej czynności nie przebywają na terytorium Polski na stałe. Ich pobyt ma charakter wyłącznie czasowy i jest związany z koniecznością wykonania określonych prac.

Jak wskazano powyżej, Spółka korzysta również z przedstawicieli handlowych, którzy przyjeżdżają do Polski z Niemiec wyłącznie w celu odbywania spotkań z potencjalnymi nabywcami oraz wykonywania niezbędnych pomiarów. Przedstawiciele ci nie przebywają na terytorium Polski na stałe.

W Polsce nie ma osób upoważnionych do reprezentowania Spółki, w tym do negocjowania i zawierania umów w jej imieniu. Wszystkie decyzje dotyczące sprzedaży w Polsce są podejmowane przez kadrę kierowniczą działającą z Niemiec.

Jednocześnie Spółka nie korzysta ani nie zamierza korzystać z zasobów ludzkich innych podmiotów.

W szczególności Wnioskodawca:

• nie sprawuje kontroli nad personelem innych podmiotów;
• nie ma wpływu na decyzje zarządcze ani politykę kadrową tych podmiotów;
• nie jest uprawniony do kontrolowania personelu tych podmiotów ani wydawania im instrukcji;
• nie decyduje o zatrudnieniu pracowników przez inne podmioty ani o zakresie ich obowiązków;
• nie ma wpływu na czas pracy pracowników innych podmiotów.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, z uwagi na brak posiadania w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów Rozporządzenia 282/2011, nie jest on zobowiązany do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur?

Państwa stanowisko w sprawie

1. Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, z uwagi na brak posiadania w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów Rozporządzenia 282/2011, nie jest on zobowiązany do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.

UZASADNIENIE

1. Uwagi wstępne

Przepisy ustawy o VAT oraz regulacje wykonawcze do tej ustawy nie definiują pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z tym, aby ustalić, czy Wnioskodawca posiada takie miejsce w Polsce, konieczne jest odwołanie się do innych regulacji dotyczących VAT oraz do praktyki podatkowej, co szczegółowo przedstawiono w dalszej części niniejszego wniosku.

2. Unijne przepisy prawa

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało uregulowane również w przepisach Dyrektywy VAT. Tym niemniej, przedmiotową definicję ujęto w Rozporządzeniu 282/2011, a jej brzmienie w istotnej mierze nawiązuje do linii orzeczniczej wypracowanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”). Co istotne, przepisy Rozporządzenia 282/2011 są stosowane bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich, tj. bez konieczności ich implementacji do prawa krajowego.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, na użytek stosowania art. 44 Dyrektywy VAT, „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, (…) które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (tzw. zakupowe stałe miejsce działalności gospodarczej).

Jednocześnie, w myśl art. 11 ust. 2 Rozporządzenia 282/2011 na użytek stosowania art. 192a Dyrektywy VAT (i innych określonych przepisów Dyrektywy VAT odnoszących się do ustalania miejsca świadczenia usług), „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, (...) które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje” (tzw. sprzedażowe stałe miejsce działalności gospodarczej).

Co więcej, zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia 282/2011, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Jak wskazano w pkt 14 preambuły do Rozporządzenia 282/2011, w stosowaniu pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej należy uwzględniać także orzecznictwo TSUE. Tym samym, przed wyszczególnieniem warunków determinujących istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, należy przeanalizować także dorobek orzeczniczy TSUE w tym zakresie.

3. Orzecznictwo TSUE

TSUE wielokrotnie wypowiadał się na temat warunków, których spełnienie determinuje istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (m.in. w wyrokach: z 7 kwietnia 2022 r.,
w sprawie C-333/20, Berlin Chemie A. Menarini SRL przeciwko Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Mijlocii Bucureşti – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti; z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C-931/19, Titanium Ltd przeciwko Finanzamt Österreich; z 7 maja 2020 r., w sprawie C-547/18, Dong Yang Electronics Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu; z 16 października 2014 r., w sprawie C-605/12, Welmory sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku; z 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06, Planzer Luxembourg Sàrl przeciwko Bundeszentralamt für Steuern; z 7 maja 1998 r., w sprawie C-390/96, Lease Plan Luxembourg SA przeciwko Belgian State; z 17 lipca 1997 r., w sprawie C-190/95, ARO Lease BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Grote Ondernemingen te Amsterdam; z 20 lutego 1997 r., w sprawie C-260/95, Commissioners of Customs and Excise przeciwko DFDS A/S., z 2 maja 1996 r., w sprawie C-231/94, Faaborg-Gelting Linien A/S przeciwko Finanzamt Flensburg; z 4 lipca 1985 r., w sprawie C-168/84, Gunter Berkholz przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt).

W kontekście niniejszej sprawy, Wnioskodawca postanowił wskazać na kilka kluczowych orzeczeń TSUE i wynikających z nich wniosków dot. stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej:

Na podstawie wyroku z 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12, Welmory sp. z o.o. oraz opinii Rzecznika Generalnego do tego wyroku można stwierdzić co następuje:

• „(…) stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi charakteryzować się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, aby umożliwić mu odbiór usług i wykorzystywanie ich do celów jego działalności gospodarczej”,
• „(…) stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej niekoniecznie wymaga własnego zaplecza personalnego i technicznego, to podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Dlatego w szczególności konieczne są umowy o usługi lub umowy najmu dotyczące zaplecza personalnego i technicznego, które to zaplecze jest do dyspozycji podatnika jak własne, i które to umowy nie podlegają zatem rozwiązaniu w krótkim czasie”.

W wyroku z 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06, Planzer Luxembourg Sàrl, TSUE potwierdził, że:

• „Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług (…)”,
• „Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny (…)”.

W wyroku z 7 maja 2020 r. w sprawie C-547/18, Dong Yang Electronics sp. z o.o. TSUE orzekł, że:

• „(…) usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki z siedzibą w państwie trzecim z samego faktu, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną, oraz że usługodawca ten nie jest zobowiązany do badania, w celu dokonania takiej oceny, stosunków umownych łączących te dwa podmioty”.

W wyroku z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19 Titanium Ltd, TSUE wskazał, że:

• „(…) z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, wynika, że skarżąca w postępowaniu głównym nie posiada żadnego własnego personelu w Austrii i że osoby odpowiedzialne za niektóre zadania w zakresie zarządzania były upoważnione umownie przez tę spółkę, przy czym spółka ta zastrzegła sobie podejmowanie wszystkich ważnych decyzji dotyczących wynajmu omawianej nieruchomości. Tymczasem nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, w sposób oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie kryteriów uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”.

W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20, Berlin Chemie A. Menarini SRL, TSUE podkreślił (kontynuując zapoczątkowaną już wcześniej linię orzecznictwa):

• „O ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc uznać, że podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem”,
• "(…) w sprawie w postępowaniu głównym zaplecze personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w Rumunii, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy usługi na rzecz spółki niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług".

W wyroku z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22, Cabot Plastics Belgium SA, TSUE stwierdził, że:

• „Co się tyczy okoliczności, że podatnik świadczący usługi zobowiązuje się umownie do używania swojego sprzętu i swojego personelu wyłącznie do świadczenia danych usług, z orzecznictwa Trybunału wynika, że osoba prawna, choćby miała tylko jednego klienta, powinna wykorzystywać zaplecze techniczne i personalne, którym dysponuje na własne potrzeby. Jedynie zatem w przypadku stwierdzenia, że ze względu na obowiązujące postanowienia umowne przedsiębiorstwo będące usługobiorcą dysponuje zasobami usługodawcy jak własnymi, można by uznać, że posiada ono strukturę o wystarczającym stopniu trwałości oraz odpowiednie zaplecze personalne i techniczne w państwie członkowskim, w którym usługodawca ma siedzibę”,
• „(…) to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług (…) Tymczasem w niniejszej sprawie, z zastrzeżeniem oceny sądu odsyłającego, z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi nie wynika, by możliwe było odróżnienie zaplecza stosowanego przez Cabot Plastics w odniesieniu do świadczenia przez nią usług w postaci produkcji z materiałów powierzonych od zaplecza, które byłoby zdaniem organu podatkowego wykorzystywane przez Cabot Switzerland do odbioru tych usług w Belgii w ramach jej rzekomego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, które zdaniem tego organu stanowi jedynie zaplecze należące do Cabot Plastics”.

TSUE dalej kontynuując i rozwijając powyższe podejście, w wyroku z 13 czerwca 2024 r. w sprawie C‑533/22, SC Adient Ltd & Co. KG wskazał, że:

• „(…) okoliczność, że strony są związane umową o świadczenie usług na wyłączność, nie skutkuje sama w sobie tym, że środki usługodawcy stają się środkami jego klienta, chyba że zostanie wykazane, iż na podstawie tej umowy usługodawca ten nie ponosi odpowiedzialności za swoje własne środki i nie świadczy usług na własne ryzyko”,
• „(…) do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy (…) wykonywane przez nich czynności ograniczają się do zadań bezpośrednio związanych z realizacją usługi przetwarzania towarów lub mają charakter czysto administracyjny, i sprawdzenie, czy w świetle warunków zatrudnienia i wynagrodzenia tych pracowników, mimo że są oni związani umownie z Adient Rumunia, są oni w rzeczywistości wyłączeni z hierarchicznej podległości tej spółki i oddani do dyspozycji i pod kierownictwo Adient Niemcy przy wykonywaniu powierzonych im zadań”,
• „Istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy wymaga zatem możliwości zidentyfikowania zaplecza personalnego i technicznego, które jest odrębne od zaplecza wykorzystywanego przez spółkę usługodawcy w celu świadczenia własnych usług i które zostało oddane do dyspozycji odbiorcy tych usług w celu zapewnienia mu otrzymania ich i korzystania z nich zgodnie z jego własnymi potrzebami. (…) Gdyby stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej mogło być jednocześnie usługodawcą i usługobiorcą w odniesieniu do tych samych usług, występowałaby tożsamość usługodawcy i usługobiorcy, a w konsekwencji brak by było co do zasady jakiejkolwiek transakcji podlegającej opodatkowaniu”.
• „W niniejszej sprawie, (...) z informacji, którymi dysponuje Trybunał, przedstawionych we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że działania takie jak przyjmowanie surowców i produktów końcowych, zarządzanie nimi lub ich inspekcja, wsparcie kontroli jakości lub składanie zamówień na wysyłkę produktów końcowych stanowią działania przygotowawcze lub pomocnicze w stosunku do działalności przetwarzania towarów prowadzonej przez Adient Rumunia. W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na pytania od czwartego do szóstego i na pytanie ósme powinna brzmieć następująco: art. 44 i 192a dyrektywy VAT oraz art. 11 i 53 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011 należy interpretować w ten sposób, że spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych”.

4. Przesłanki warunkujące istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej

Biorąc pod uwagę art. 11 Rozporządzenia 282/2011 oraz cytowane powyżej orzecznictwo TSUE, należy podkreślić, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w innym kraju niż siedziba podatnika występuje jedynie wtedy, gdy łącznie spełnione są następujące warunki dotyczące działalności gospodarczej w tym kraju:

• istnieje odpowiednia struktura w zakresie zasobów technicznych i personalnych,
• czynności wykonywane w tym miejscu charakteryzują się wystarczającą stałością,
• struktura podatnika umożliwia mu odbiór i wykorzystanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Odnosząc się do pierwszego warunku, dotyczącego istnienia odpowiedniej struktury w zakresie zasobów technicznych i personalnych:

• niniejszy warunek zawęża definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jedynie do przypadków, w których podmiot bez siedziby w Polsce dysponuje w kraju zasobami technicznymi i personalnymi, tworzącymi strukturę umożliwiającą stały odbiór i korzystanie z usług na własne potrzeby,
• warunek ten będzie spełniony tylko wtedy, gdy dane miejsce dysponuje zarówno odpowiednią strukturą techniczną, jak i personalną (np. wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19 Titanium Ltd),
• należy zaznaczyć, że zasoby techniczne i personalne nie muszą być własnością podatnika, jednak konieczne jest, aby miał on prawo do korzystania z tego zaplecza w sposób analogiczny do posiadania własnych zasobów (np. wyrok TSUE z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20, Berlin Chemie A. Menarini SRL),
• z samego faktu posiadania przez podatnika spółki zależnej w danym państwie lub to, że usługodawca wykorzystuje swoje zaplecze wyłącznie do świadczenia usług dla tego podatnika, nie można wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności; konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem (np. wyrok TSUE z 7 maja 2020 r. w sprawie C-547/18, Dong Yang Electronics sp. z o.o., i z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22, Cabot Plastics Belgium SA).

Wspomniany warunek jest odzwierciedlony w polskiej praktyce interpretacyjnej i orzeczniczej, m.in. w interpretacji indywidualnej z 29 kwietnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.134.2024.1.RST, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) zaznaczył, że:

• „(…) stwierdzić należy, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług”,
• „W przypadku posiadania w Polsce spółki zależnej przez spółkę dominującą istotna jest analiza wszystkich przesłanek, przede wszystkim ustanowionych rozporządzeniem wykonawczym nr 282/2011 i jego art. 11. Przesłanki te należy oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej, gdyż uwzględnienie rzeczywistości gospodarczej i handlowej stanowi podstawowe kryterium dla stosowania wspólnego systemu VAT. Jednakże powiązania kapitałowe nie oznaczają, same w sobie, że zaplecze polskiego podmiotu zależnego, tj. polskiej spółki powiązanej kapitałowo z zagranicznym usługobiorcą, jest bezpośrednio zależne od tego usługobiorcy, nawet wówczas, gdy podmiot ten świadczy usługi niezbędne dla wykonywania przez usługobiorcę czynności opodatkowanych w Polsce”,
• „(…) dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę infrastruktury osobowej i technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym”.

Odnosząc się do drugiego warunku, tj. dokonywane w tym miejscu czynności charakteryzują się wystarczającą stałością:

• pojęcie to powinno być interpretowane zarówno jako zamiar długoterminowego prowadzenia działalności gospodarczej w danym kraju, jak i konieczność posiadania odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych, które są zaangażowane do prowadzenia działalności w sposób ciągły, a nie tylko sporadyczny lub tymczasowy,
• tym samym, w celu spełnienia kryterium „stałości” konieczna jest pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w danym miejscu jest prowadzona stale (w sposób nieprzemijający).

Powyższy warunek znajduje odzwierciedlenie w polskiej praktyce interpretacyjnej i orzeczniczej, m.in. w interpretacji indywidualnej z 4 lipca 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.250.2024.1.RST, DKIS wskazał, że: „Jak wynika z samej nazwy "stały", to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający”.

Odnosząc się do trzeciego warunku dotyczącego istnienia zaplecza technicznego i personalnego, które umożliwiają odbiór i wykorzystanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności:

• aby można było uznać, że istnieje stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, podmiot powinien dysponować zapleczem personalnym i technicznym w kraju, które dodatkowo pozwala mu na otrzymywanie i korzystanie z usług do własnych potrzeb,
• potrzeby te powinny być rozumiane jako potrzeby stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej będącego podmiotem gospodarczym, których spełnienie pozwala na prowadzenie działalności gospodarczej,
• innymi słowy, dana struktura podatnika powinna faktycznie konsumować i zużywać usługi; powinna być niezależna od struktur tego podatnika znajdujących się poza granicami Polski,
• ocena czy zaplecze w danym miejscu jest odpowiednie do odbioru i korzystania z usług, powinna być dokonywana w kontekście konkretnych usług,
• ponadto, to samo zaplecze nie może być jednocześnie używane do świadczenia i odbioru tych samych usług (np. wyroki TSUE: z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20, Berlin Chemie A. Menarini SRL, i z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22, Cabot Plastics Belgium SA); innymi słowy, ten sam podmiot nie powinien być jednocześnie uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podatnika, przynajmniej w zakresie usług, które dla niego świadczy.

Powyższy warunek znajduje odzwierciedlenie w polskiej praktyce interpretacyjnej i orzeczniczej, m.in. w wyroku z dnia 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) wskazał, że: „Stałe miejsce prowadzenia działalności powinno charakteryzować się m.in. odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. To zaplecze personalne i techniczne powinno być stosowne do tego, aby umożliwić odpowiednio: odbiór i wykorzystanie usług dla własnych potrzeb bądź świadczenie usług. To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Reasumując, aby stwierdzić, że podatnik ma w danym kraju stałe miejsce prowadzenia działalności, niezbędne jest, aby w tym miejscu istniała stała (powtarzalna i nieprzemijająca) infrastruktura techniczna oraz personel, który umożliwia podatnikowi na korzystanie z usług dla własnych potrzeb.

5. Sytuacja Wnioskodawcy

Odnosząc się do opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca uważa że w związku z działalnością realizowaną na terenie Polski, nie można uznać, że posiada on w Polsce zasoby techniczne i personalne, które umożliwiają mu na utworzenie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na potrzeby VAT.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca chciałby zauważyć, że:

Nie został spełniony warunek posiadania odpowiedniego zaplecza technicznego, z uwagi na to, że:

• Wnioskodawca nie posiada i nie będzie posiadał w Polsce własnego biura, zakładu produkcyjnego, warsztatu, magazynu lub innego podobnego obiektu.
• Wnioskodawca nie jest i nie będzie właścicielem nieruchomości w Polsce, a także nie posiada oraz nie będzie posiadał żadnych praw obligacyjnych do takich nieruchomości, np. na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy dotyczącej lokalu przeznaczonego na prowadzenie działalności gospodarczej.
• Wszelkie czynności wykonywane przez Wnioskodawcę na terytorium Polski realizowane są na terenie zakładów produkcyjnych nabywców i ograniczają się do dokonywania pomiarów i oceny warunków lokalowych, montażu, uruchomienia lub serwisu dostarczonych maszyn. Czynności te mają charakter tymczasowy i – zdaniem Wnioskodawcy – nie mogą zostać uznane za oddanie tych nieruchomości (lub ich części) do jego dyspozycji.
• Wnioskodawca nie posiada i nie będzie posiadał na terytorium Polski infrastruktury technicznej – w szczególności środków trwałych takich jak pojazdy, maszyny, narzędzia, sprzęt komputerowy, samochody czy telefony – a narzędzia wykorzystywane w trakcie montażu, uruchomienia lub serwisowania maszyn są każdorazowo wywożone z terytorium Polski po zakończeniu danych prac.
• Wnioskodawca nie utrzymuje i nie planuje utrzymywać na terytorium Polski zapasów, w tym w szczególności części zamiennych, komponentów ani materiałów eksploatacyjnych. Wszystkie towary wykorzystywane do uruchomienia, montażu lub serwisowania maszyn są każdorazowo zużywane w trakcie realizacji danych prac albo wywożone z terytorium Polski po ich zakończeniu.
• Wnioskodawca nie posiada oraz nie zamierza posiadać kontroli nad zapleczem technicznym podmiotów trzecich – w tym (…), w szczególności kontroli porównywalnej do tej, jaką sprawuje nad własnym zapleczem technicznym, np. biurem w Niemczech.

Wnioskodawca zwraca uwagę, że:

• nie ma prawa do korzystania z nieruchomości należących do innych podmiotów,
• nie ma prawa do korzystania z ich sprzętu,
• nie jest uprawniony do podejmowania decyzji dotyczących wykorzystania nieruchomości lub sprzętu innych podmiotów.

Nie został spełniony warunek posiadania odpowiedniego zaplecza personalnego, z uwagi na to, że:

• Wnioskodawca nie posiada i na moment składania niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie planuje posiadać pracowników w Polsce – m.in. przedstawicieli handlowych, inżynierów, techników i serwisantów. W szczególności Wnioskodawca nie planuje zatrudniać pracowników na podstawie umowy o pracę lub innego rodzaju umowy przewidzianej przez polskie prawo, ani nie planuje na stałe delegować swoich pracowników do Polski. Tym samym, co do zasady, Wnioskodawca nie posiada i nie planuje posiadać pracowników fizycznie na stałe obecnych w Polsce.
• Pracownicy Wnioskodawcy (lub pracownicy spółek z Grupy (…) oddelegowani na jego zlecenie) przebywają i będą przebywać w Polsce wyłącznie w celu realizacji konkretnego montażu, uruchomienia lub serwisowania maszyny bądź udziału w spotkaniach handlowych – przy czym pobyt tych pracowników trwa jedynie przez okres konieczny do realizacji danego zlecenia, zazwyczaj od jednego dnia do kilku tygodni. Wszyscy pracownicy zaangażowani w niniejsze czynności, po ich zakończeniu wracają do państw oddelegowania. Tym samym, ich obecność w Polsce nie może prowadzić do stworzenia stałej struktury w kraju. Ponadto działalność prowadzona przez Wnioskodawcę na terytorium Polski, pomimo tymczasowego delegowania pracowników, nie ma i nie będzie miała charakteru niezależnego względem działalności realizowanej przez Wnioskodawcy w jego siedzibie.
• Wnioskodawca nie posiada oraz nie zamierza posiadać kontroli nad zapleczem personalnym podmiotów trzecich – w tym (…), w szczególności kontroli porównywalnej do tej, jaką sprawuje nad własnym zapleczem personalnym, np. pracownikami w Niemczech.

Wnioskodawca zwraca uwagę, że:

• nie sprawuje kontroli nad personelem innych podmiotów,
• nie ma wpływu na decyzje zarządcze ani politykę kadrową tych podmiotów,
• nie jest uprawniony do kontrolowania personelu tych podmiotów ani wydawania im instrukcji,
• nie decyduje o zatrudnieniu pracowników przez inne podmioty ani o zakresie ich obowiązków,
• nie ma wpływu na czas pracy pracowników innych podmiotów.

Nie został spełniony warunek stałości prowadzonej działalności, gdyż:

• Nie można uznać, że Wnioskodawca tworzy lub będzie tworzył na terytorium Polski struktury umożliwiające mu prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały.
• Wynika to z faktu, że działalność Wnioskodawcy w Polsce jest każdorazowo prowadzona tymczasowo, przez okres niezbędny do zakończenia procesu montażu lub uruchomienia maszyny lub jej serwisowania. Po zakończeniu prac w ramach danego zlecenia pracownicy Wnioskodawcy (lub pracownicy spółek z Grupy (…) oddelegowani na jego zlecenie), jak również wykorzystywany sprzęt, komponenty i materiały, nie pozostają na terytorium Polski. W konsekwencji Wnioskodawca nie posiada w Polsce na stałe ani zaplecza technicznego, ani zasobów personalnych.
• Czynności wykonywane przez Wnioskodawcę w Polsce są każdorazowo związane z realizacją konkretnego projektu obejmującego dostawę określonej maszyny lub jej serwisowania i nie tworzą stałego procesu.
• Dodatkowo działalność Wnioskodawcy w Polsce jest sporadyczna, tj. jest każdorazowo inicjowana poprzez otrzymanie zamówienia na dostawę lub serwisowanie maszyn, przy czym Wnioskodawca nie ma możliwości przewidzenia częstotliwości otrzymywania takich zamówień.
• Za brakiem stałości działalności Wnioskodawcy w Polsce przemawia również fakt, że nie planuje on zawierać umów najmu nieruchomości lub zatrudniać pracowników w Polsce (np. odpowiadających za sprzedaż w kraju). 

Nie został spełniony warunek istnienia struktury umożliwiającej odbiór i wykorzystanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ:

• Jak wskazano powyżej, Wnioskodawca nie posiada i nie będzie posiadać w Polsce wystarczającej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, a więc niewątpliwie nie posiada i nie będzie posiadać również na terytorium Polski struktury, która umożliwiałaby mu odbiór i wykorzystanie usług do własnych potrzeb tego miejsca.
• Siedziba Wnioskodawcy znajduje się na terytorium Niemiec i stanowi centrum jego działalności gospodarczej, gdzie zlokalizowane są wszystkie kluczowe zasoby techniczne i personalne. To w Niemczech zapadają wszelkie decyzje zarządcze, sprzedażowe, projektowe i operacyjne, a także następuje faktyczny odbiór oraz konsumpcja usług związanych z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy.
• Co istotne, Wnioskodawca nie ma i nie będzie miał również możliwości odbioru usług za pośrednictwem zaplecza technicznego i personalnego (…) ponieważ wykorzystywane jest ono przez (…) do ich świadczenia. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do wniosku, że te same zasoby wykorzystywane są zarówno do świadczenia, jak i odbioru tych samych usług, co stoi w sprzeczności ze stanowiskiem TSUE, które zostało początkowo wyrażone w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20, Berlin Chemie A. Menarini SRL, a następnie potwierdzone i rozwinięte w wyrokach: z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22, Cabot Plastics Belgium SA, z 13 czerwca 2024 r. w sprawie C‑533/22, SC Adient Ltd & Co. KG. Stanowisko TSUE znajduje również odzwierciedlenie w praktyce podatkowej polskich sądów administracyjnych i organów podatkowych, m.in. w wyrokach NSA: z 14 lutego 2023 r., sygn. I FSK 1794/19, z 13 kwietnia 2023 r., sygn. I FSK 761/19, z 18 stycznia 2023 r. sygn. I FSK 797/19, i z 11 października 2022 r. sygn. I FSK 396/21, a także interpretacjach indywidualnych DKIS: z 29 kwietnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.134.2024.1.RST, i z 28 sierpnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.292.2024.2.RST.
• Dodatkowo Wnioskodawca pragnie odnieść się do kwestii niezależności, wskazując, że pomimo realizacji w Polsce części funkcji związanych z ograniczoną działalnością gospodarczą, nie można uznać, iż tworzy oraz będzie tworzył na terytorium Polski struktury umożliwiające prowadzenie tej działalności w sposób niezależny, ponieważ:
• Chociaż Wnioskodawca będzie realizował pewne czynności w Polsce, nie tworzy i nie będzie tworzyć struktury umożliwiającej samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w kraju.
• Zasoby techniczne i personalne zlokalizowane w Polsce nie pozwalają i nie będą pozwalać Wnioskodawcy na prowadzenie działalności w sposób niezależny od działalności realizowanej poza terytorium kraju. Działania podejmowane w Polsce stanowią uzupełnienie lub przedłużenie procesu dystrybucyjnego rozpoczętego za granicą i należy traktować je jako pomocnicze, a nie jako samodzielną działalność gospodarczą.
• Wszystkie procesy decyzyjne oraz sprzedażowe – w tym zawieranie umów oraz ich negocjacje – Wnioskodawca prowadzi i będzie prowadził poza terytorium Polski, gdzie zatrudnia odpowiedni personel.

Oceniając całokształt wskazanych powyżej okoliczności, zdaniem Wnioskodawcy nie posiada on w Polsce wystarczającej struktury, aby można mówić o tym, że powstało po jego stronie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011.

Wnioskodawca zaznacza, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych DKIS wydanych w odniesieniu do podobnych stanów faktycznych, m.in.:

• W interpretacji indywidualnej z dnia 28 kwietnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.433.2024.2.RST, w odniesieniu do stanu faktycznego, w którym wnioskodawca z siedzibą i miejscem zarządu w Niemczech zawarł z podmiotem powiązanym z siedzibą w Polsce umowę na dostawę maszyn i ich roczny serwis, DKIS podniósł, że: „W analizowanej sprawie Spółka nie posiada i nie planuje posiadać biura ani innej własnej siedziby oraz nie posiada ani nie planuje posiadać w Polsce żadnych maszyn, urządzeń czy innego majątku ruchomego. Zatem Spółka nie posiada żadnego własnego zaplecza technicznego na terytorium Polski. Spółka nie posiada i nie planuje posiadać również jakiegokolwiek personelu w Polsce, który mógłby partycypować w decyzjach zarządczych lub procesie negocjowania i zawierania umów. Należy jednakże wskazać, że w celu realizacji usług nadzoru Spółka oddelegowuje inżynierów i innych pracowników do Polski. Osoby te są wykwalifikowanymi specjalistami, których wiedza jest niezbędna do wykonywania usług objętych Umową Serwisową. Usługi nadzoru będą trwały ponad 1 rok (jednak nie dłużej niż 2 lata zgodnie z obecnymi planami), jednak w zależności od stanowiska i zakresu obowiązków, dana osoba pozostaje i pracuje w Polsce z różną intensywnością przez różne okresy - od kilku do kilkunastu dni. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że obecność na terytorium Polski oddelegowanych pracowników będzie miała charakter tymczasowy. Spółka będzie utrzymywała w Polsce zaplecze osobowe tylko przez czas realizacji Projektu. Spółka nie utrzymuje stałych zasobów osobowych w Polsce i po realizacji Projektu pracownicy opuszczą terytorium Polski. Zatem okres pobytu zasobów osobowych uzależniony jest od długości realizacji Projektu i w konsekwencji nie charakteryzuje się stałością. Należy przy tym zauważyć, że fakt tymczasowego / okresowego utrzymywania zasobów personalnych na terytorium kraju nie jest wystarczający do stwierdzenia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Podsumowując Państwa Spółka nie posiada żadnego zaplecza technicznego ani personalnego na terytorium Polski. Tym samym nie zostały spełnione podstawowe warunki prowadzące do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju”.
• W interpretacji indywidualnej z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.447.2023.2.RST, w odniesieniu do stanu faktycznego, w którym wnioskodawca z siedzibą w Holandii zawarła szereg umów z podmiotem powiązanym z siedzibą w Polsce, w ramach których realizuje dostawy maszyn wraz z instalacją, uruchomieniem i testami akceptacyjnymi w Polsce, DKIS wskazał, co następujące: „Mając na uwadze powyższe orzecznictwo, przepisy prawa oraz okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizowała bowiem na terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności. Spółka jest wytwórcą wysokiej klasy maszyn tj. specjalizuje się w projektowaniu i budowie maszyn do produkcji saszetek, kapsułek i saszetek foliowych rozpuszczalnych w wodzie. A. B.V. posiada siedzibę na terytorium Holandii, gdzie oprócz biura posiada halę produkcyjną, biura oraz niewielki magazyn. Spółka zawarła 6 różnych Umów z B. Sp. z o.o. - klientem będącym spółką prawa polskiego i zarejestrowanym jako czynny podatnik VAT w Polsce. W ramach zawartych Umów, A. B.V. jest odpowiedzialna za budowę maszyn, serwis fabryczny, instalację, uruchomienie, a także przeprowadzenie testów akceptacyjnych w Polsce. A. B.V. jest stroną Umów z B. Sp. z o.o., ale jednocześnie Umowy są realizowane we współpracy z innymi podmiotami (podwykonawcami A. B.V.), w tym z holenderskimi podmiotami. (…) Istotne jest również, że czynności realizowane na terenie Polski stanowią jedynie kontynuację rozpoczętego już w kraju siedziby Spółki procesu, w ramach którego budowa maszyny (faktyczna konstrukcja maszyny, budowa od części do kompletnej maszyny), testowanie, uruchomienie - rozruch maszyny i uruchomienie w celu przeprowadzenia testu odbioru fabrycznego, rzeczywisty test maszyny w celu wykazania, że maszyna spełnia wymagania określone w Umowach oraz zmiany produktów w maszynie na inne zawartości produktów mają miejsce w Holandii. To w Holandii Spółka posiada halę produkcyjną, biura oraz niewielki magazyn. Ponadto wszystkie decyzje dotyczące działalności gospodarczej A. B.V. są podejmowane poza granicami Polski. Jednocześnie Spółka nie upoważniła żadnych podmiotów/osób w Polsce do negocjowania umów w jego imieniu, zawierania umów z klientami lub przyjmowania zamówień składanych przez klientów. W konsekwencji wszystkie kluczowe czynności od budowy maszyn, ich testowania oraz próbnego uruchomienia oraz wszelkie czynności administracyjne wykonywane są z terytorium Holandii. Natomiast działalność w Polsce to tylko końcowy etap całego projektu, a więc instalacja maszyny, rozruch i przygotowanie do przeprowadzenia oraz przeprowadzenie testu odbioru technicznego, a także wsparcie rozruchu i produkcji / szkolenia. Zatem działalność, jaka jest prowadzona w Polsce nie cechuje się samodzielnością w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. Wobec tego środki, które angażowane są w Polsce stanowią niezbędne minimum, aby zakończyć projekt rozpoczęty jeszcze w kraju siedziby, a nie mogą być traktowane jako wystarczające do samodzielnego świadczenia usług”.

6. Obowiązek korzystania z KSeF oraz udostępnianie faktur Wnioskodawcy

Zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu KSeF. W myśl ust. 2 niniejszy obowiązek nie dotyczy wystawiania faktur przez m.in.:

• podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju,
• podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę.

Jednocześnie, zgodnie z art. 106gb ust. 1, faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: „KSeF”) za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego. Natomiast ust. 4 niniejszego przepisu stanowi, że w przypadku gdy:

• miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego lub
• nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
• nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę
• faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.

W związku z wejściem w życie regulacji dotyczących KSeF Wnioskodawca chciałby odnieść powyższe przepisy do analizowanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w sposób wskazany niżej:

Wnioskodawca chciałby potwierdzić, co następuje:

• W przypadku uznania, że Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie będzie on zobligowany do korzystania z KSeF w zakresie wystawiania i odbioru faktur ustrukturyzowanych,
• Wnioskodawcy w takiej sytuacji będzie przysługiwać prawo do odbioru faktur ustrukturyzowanych wystawionych na jego rzecz z tytułu ewentualnych zakupów towarów lub usług w sposób z nim uzgodniony.

Wnioskodawca zaznacza, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych DKIS odnoszących się do obowiązków związanych z KSeF, gdy podatnik nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce:

• W interpretacji indywidualnej z dnia 11 lutego 2026 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.777.2025.2.JO, DKIS wskazał, że: „(…) kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis art. 106gb ust. 4 ustawy który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Państwa Spółka, jak ustaliłem w niniejszej interpretacji, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie jest zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury”.
• W interpretacji indywidualnej z dnia 27 stycznia 2026 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.788.2025.1.RM, DKIS wskazał, że: „Zatem, skoro jak uznałem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, Spółka nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą”.

Wobec powyższego, z uwagi na brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce po jego stronie, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych w KSeF, a faktury wystawione na jego rzecz z tytułu ewentualnych zakupów towarów na terytorium Polski będą musiały być udostępnione w sposób uzgodniony z Wnioskodawcą.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że (…) GmbH jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (…) w Niemczech i jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w Polsce. Spółka specjalizuje się w produkcji oraz dystrybucji wyrobów z zakresu budowy maszyn, urządzeń i systemów sterowania, jak również w świadczeniu usług inżynieryjnych oraz serwisowych dla sektora spożywczego i niespożywczego. Ponadto Spółka może świadczyć usługi sprzedażowe, handlowe oraz inne usługi na rzecz podmiotów z Grupy (…). Wnioskodawca prowadzi na terytorium Polski działalność gospodarczą polegającą na dostawie maszyn produkcyjnych oraz innych elementów linii produkcyjnych na rzecz nabywców posiadających zakłady produkcyjne w kraju. W ramach swojej działalności Spółka wysyła maszyny produkcyjne z Niemiec do Polski oraz nadzoruje ich montaż na terenie zakładu nabywcy. Spółka dostarcza również części zamienne i eksploatacyjne oraz świadczy usługi konserwacji lub naprawy swoich maszyn produkcyjnych.

Podmiot powiązany z Wnioskodawcą – (…) – prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Polski w formie oddziału przedsiębiorcy zagranicznego. (…) Spółka Akcyjna Oddział w Polsce świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi wsparcia sprzedaży, polegające w szczególności na prowadzeniu kontaktów z potencjalnymi nabywcami w języku polskim oraz odbywaniu wizyt w ich siedzibie.

Wnioskodawca powziął wątpliwości, czy posiada/ będzie posiadać na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT oraz czy będzie zobowiązany do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o wyżej wymienionym miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z 29 czerwca 2023 r. sygn. C-232/22 w sprawie Cabot Plastic Belgium, dotyczącym spółki belgijskiej, która zawarła umowę o produkcję z materiałów powierzonych z powiązanym podmiotem posiadającym siedzibę na terytorium Szwajcarii, Trybunał wskazał m.in.: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.

I tak, w wyroku z 7 maja 2020 r. sygn. C-547/18 w sprawie Dong Yang Electronics TSUE stwierdził, że: „usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną”. Przy czym, Trybunał zastrzegł, że spółka zależna może stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki dominującej, ale tylko wtedy, gdy spełnione są materialne przesłanki ustanowione Rozporządzeniem, w szczególności w jego art. 11, które należy oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. W związku z tym, uznanie danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć wyłącznie od statusu prawnego zainteresowanego podmiotu.

Z kolei w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie posiada/ nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizowała/ nie zorganizuje na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że Spółka specjalizuje się w produkcji oraz dystrybucji wyrobów z zakresu budowy maszyn, urządzeń i systemów sterowania, jak również w świadczeniu usług inżynieryjnych oraz serwisowych dla sektora spożywczego i niespożywczego. Ponadto Spółka może świadczyć usługi sprzedażowe, handlowe oraz inne usługi na rzecz podmiotów z Grupy (…). Wnioskodawca prowadzi na terytorium Polski działalność gospodarczą polegającą na dostawie maszyn produkcyjnych oraz innych elementów linii produkcyjnych na rzecz nabywców posiadających zakłady produkcyjne w kraju. W ramach swojej działalności Spółka wysyła maszyny produkcyjne z Niemiec do Polski oraz nadzoruje ich montaż na terenie zakładu nabywcy. Spółka dostarcza również części zamienne i eksploatacyjne oraz świadczy usługi konserwacji lub naprawy swoich maszyn produkcyjnych. Podmiot powiązany z Wnioskodawcą – (…) prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Polski w formie oddziału przedsiębiorcy zagranicznego. (…) Spółka Akcyjna Oddział w Polsce świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi wsparcia sprzedaży, polegające w szczególności na prowadzeniu kontaktów z potencjalnymi nabywcami w języku polskim oraz odbywaniu wizyt w ich siedzibie.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością.

Jak wynika z wniosku, Spółka nie korzysta ani nie planuje korzystać z jakichkolwiek nieruchomości w Polsce, w tym biur, budynków, magazynów, zakładów produkcyjnych, warsztatów ani innych podobnych obiektów, niezależnie od podstawy prawnej ich wykorzystywania (tj. własność, najem lub dzierżawa). Wnioskodawca nie posiada i nie planuje posiadać na stałe żadnej infrastruktury technicznej w Polsce, w tym środków trwałych takich jak pojazdy, maszyny, narzędzia, sprzęt komputerowy, samochody lub telefony – również tych przekazywanych przedstawicielom handlowym lub pracownikom realizującym czynności z zakresu montażu, uruchomienia, konserwacji lub naprawy maszyn. Narzędzia i komponenty wykorzystywane do prac serwisowych mogą być transportowane do Polski z Niemiec lub w stosownych przypadkach z kraju, z którego delegowano pracownika, lub mogą być nabywane lokalnie w Polsce. Po zakończeniu prac wszelki sprzęt jest zwracany do kraju pochodzenia. Spółka nie utrzymuje zapasów w Polsce. Towary dostarczane z zagranicy lub nabywane od polskich dostawców są co do zasady zużywane w trakcie świadczenia usług przez Spółkę lub wywożone do państwa, z którego został oddelegowany dany pracownik. Spółka nie korzysta ani nie planuje korzystać z zasobów technicznych innych podmiotów – niezależnie od podstawy prawnej ich wykorzystywania (tj. własność, najem lub dzierżawa).

Jednocześnie, Spółka nie zatrudnia pracowników w Polsce ani nie planuje zatrudniać lub na stałe delegować personelu do Polski. W szczególności nie planuje zawierać umów o pracę lub umów cywilnoprawnych, na podstawie których osoby fizyczne świadczyłyby pracę na jej rzecz w Polsce. Jedynymi pracownikami fizycznie obecnymi w Polsce mogą być przedstawiciele handlowi Spółki lub pracownicy wykonujący czynności z zakresu montażu, uruchomienia, konserwacji lub naprawy maszyn. Pracownicy wykonujący wskazane powyżej czynności nie przebywają na terytorium Polski na stałe. Ich pobyt ma charakter wyłącznie czasowy i jest związany z koniecznością wykonania określonych prac. Jak wskazano powyżej, Spółka korzysta również z przedstawicieli handlowych, którzy przyjeżdżają do Polski z Niemiec wyłącznie w celu odbywania spotkań z potencjalnymi nabywcami oraz wykonywania niezbędnych pomiarów. Przedstawiciele ci nie przebywają na terytorium Polski na stałe. W Polsce nie ma osób upoważnionych do reprezentowania Spółki, w tym do negocjowania i zawierania umów w jej imieniu. Wszystkie decyzje dotyczące sprzedaży w Polsce są podejmowane przez kadrę kierowniczą działającą z Niemiec. Jednocześnie Spółka nie korzysta ani nie zamierza korzystać z zasobów ludzkich innych podmiotów. W świetle powyższego, należy stwierdzić, że fakt tymczasowego/okresowego utrzymywania zasobów personalnych nie jest wystarczający do stwierdzenia spełnienia kryterium posiadania odpowiednich zasobów personalnych na terytorium kraju. Przebywający okazjonalnie pracownicy Spółki nie będą w stanie prowadzić w Polsce samodzielnie działalności gospodarczej.

W konsekwencji należy uznać, że Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnych własnych zasobów personalnych oraz technicznych/rzeczowych.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika, że podmiot powiązany z Wnioskodawcą – (…) – prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Polski w formie oddziału przedsiębiorcy zagranicznego. (…) Spółka Akcyjna Oddział w Polsce świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi wsparcia sprzedaży, polegające w szczególności na prowadzeniu kontaktów z potencjalnymi nabywcami w języku polskim oraz odbywaniu wizyt w ich siedzibie. Jednak zaznaczono również, że Wnioskodawca:

• nie ma prawa do korzystania z nieruchomości należących do innych podmiotów;
• nie ma prawa do korzystania z ich sprzętu;
• nie jest uprawniony do podejmowania decyzji dotyczących wykorzystania nieruchomości lub sprzętu innych podmiotów;
• nie sprawuje kontroli nad personelem innych podmiotów;
• nie ma wpływu na decyzje zarządcze ani politykę kadrową tych podmiotów;
• nie jest uprawniony do kontrolowania personelu tych podmiotów ani wydawania im instrukcji;
• nie decyduje o zatrudnieniu pracowników przez inne podmioty ani o zakresie ich obowiązków;
• nie ma wpływu na czas pracy pracowników innych podmiotów.

Zatem, należy uznać, że Spółka również nie posiada kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym swoich kontrahentów, porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

W konsekwencji Spółka nie posiada żadnego zaplecza personalnego ani technicznego na terytorium Polski oraz nie posiada kontroli nad zapleczem usługodawców porównywalnej do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Zatem należy stwierdzić, że nie została spełniona jedna z podstawowych przesłanek istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych oraz personalnych, a także nie posiada kontroli nad zapleczem usługodawców porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Ponadto, wszystkie decyzje dotyczące sprzedaży w Polsce są podejmowane przez kadrę kierowniczą działającą z Niemiec. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do obecności zasobów osobowych i technicznych.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Wnioskodawca nie posiada/ nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ust. 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada/ nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, Spółka nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.

Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis art. 106gb ust. 4 ustawy, który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Państwa Spółka, jak ustaliłem w niniejszej interpretacji, nie posiada/ nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie jest zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.

W konsekwencji Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
• zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego oraz zastosują się Państwo do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·       w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·       w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.