Brak obowiązku rejestracji dla celów VAT na terytorium Polski nowotworzonej spółki.
Wnioskodawczyni, osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania w Polsce, planuje utworzyć spółkę prawa litewskiego typu UAB (Spółka A). Spółka A będzie nabywać towary od dostawcy ze Słowacji i sprzedawać je odbiorcy końcowemu na Białorusi. Transport towarów będzie przebiegał ze Słowacji przez Polskę do Białorusi. W Polsce nastąpi jedynie techniczny przeładunek towarów…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
23 kwietnia 2026 r., za pośrednictwem systemu e-Urząd Skarbowy, wpłynął Pani wniosek z 23 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku obowiązku rejestracji dla celów VAT na terytorium Polski nowotworzonej spółki litewskiej. Uzupełniła go Pani - w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 27 maja 2026 r. (wpływ 27 maja 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Spółka „A” prawa litewskiego z siedzibą na Litwie, zarejestrowana dla celów podatku od wartości dodanej na Litwie i posiadająca ważny numer VAT UE nadany przez administrację podatkową Litwy. Jedynym wspólnikiem spółki jest obywatel Polski zamieszkały w Polsce.
Spółka „A” nabywa towary od kontrahenta zarejestrowanego dla celów VAT na terytorium Słowacji.
Towary są transportowane bezpośrednio ze Słowacji do odbiorcy końcowego mającego siedzibę na Białorusi. Transport przebiega przez terytorium Polski. Towary nie są transportowane na Litwę i nie są przeznaczone na rynek polski. Na terytorium Polski dochodzi wyłącznie do technicznego przeładunku towarów z jednego środka transportu na inny, dokonywanego przez przewoźnika.
Towary nie są magazynowane na terytorium Polski ani wprowadzane do obrotu w Polsce.
Wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej następuje przez terytorium Polski, gdzie dokonywana jest odprawa celna eksportowa.
Odprawy celnej dokonuje polska agencja celna działająca na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Spółkę „A”.
Spółka „A” nie posiada w Polsce biura, magazynu, pracowników, zaplecza technicznego, ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Uzupełnienie wniosku
W odpowiedzi na pytania dotyczące wskazania:
1) Czy jest Pani podmiotem zainteresowanym wydaniem interpretacji indywidualnej, o którym mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej [2], tj. czy Spółka „A” jest Wnioskodawcą?
2) Czy prowadzi Pani działalność gospodarczą - jeśli tak, proszę wskazać na czym ona polega oraz w jakim kraju/krajach ją Pani prowadzi - proszę ogólnie opisać?
3) Czy jest Pani zarejestrowana jako podatnik podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze - jeśli tak, proszę wskazać w jakim kraju/krajach jest Pani zarejestrowana oraz jakim (nadanym w jakim kraju) numerem identyfikacji podatkowej posłuży się Pani w ramach transakcji dokonywanej pomiędzy dostawcą towarów ze Słowacji i Panią?
4) Jakie towary będą przedmiotem transakcji, której dotyczy Pani wniosek oraz jak będzie przebiegał ich transport, tj.:
5) Czy w ramach transakcji, której dotyczy Pani wniosek - dostawca ze Słowacji przeniesie prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na Panią, a następnie Pani przeniesie prawo do rozporządzania tym towarem jak właściciel na odbiorcę końcowego z siedzibą na Białorusi?
6) Kiedy/w którym momencie nabędzie Pani prawo do rozporządzania towarem jak właściciel w ramach transakcji pomiędzy dostawcą ze Słowacji i Panią (na terytorium jakiego państwa będzie znajdował się towar w tym momencie) oraz kiedy Pani przeniesie to prawo na odbiorcę końcowego z siedzibą na Białorusi (w jakim państwie będzie się wówczas znajdował towar)?
7) W jaki sposób dostawca ze Słowacji, od którego nabędzie Pani towar rozliczy podatek z tytułu dostawy towarów dokonanej na Pani rzecz, np. czy uzna tę transakcję jako eksport towarów ze Słowacji?
8) Okoliczności związanych z dokonaną w Polsce odprawą celną, w tym:
9) Czy poza transakcją opisaną we wniosku, dokonuje Pani/będzie Pani dokonywać odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju, eksportu towarów, importu towarów na terytorium kraju, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju bądź wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, tj. świadczeń, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT,
wskazała Pani następująco:
Wnioskodawczynią jest osoba fizyczna posiadająca miejsce zamieszkania na terytorium Polski oraz obywatelstwo polskie.
Wnioskodawczyni prowadzi obecnie jednoosobową działalność gospodarczą w Polsce oraz jest wspólnikiem polskiej spółki prawa handlowego, jednak działalności te nie są związane ze zdarzeniem przyszłym opisanym we wniosku.
Wniosek dotyczy planowanego modelu działalności gospodarczej, który ma być realizowany w przyszłości za pośrednictwem nowo utworzonej spółki prawa litewskiego typu UAB. Na moment składania wniosku spółka litewska nie została jeszcze utworzona i nie posiada numeru identyfikacji VAT UE. Opisane we wniosku zdarzenie przyszłe stanowi element przygotowywanego biznesplanu oraz planowanej struktury działalności gospodarczej.
W związku z powyższym użyte we wniosku określenie „Spółka A” odnosi się do planowanej spółki litewskiej, której jedynym wspólnikiem ma być Wnioskodawczyni.
Transport towarów
Transport towarów będzie organizowany przez planowaną spółkę litewską. Spółka litewska będzie zawierać umowę z przewoźnikiem mającym siedzibę w Polsce lub na Litwie. Przewoźnik będzie działał na rzecz oraz w imieniu spółki litewskiej.
Transport będzie przebiegał bezpośrednio ze Słowacji do Białorusi przez terytorium Polski. Na terytorium Polski może dochodzić wyłącznie do technicznego przeładunku towarów z jednego środka transportu na inny. Towary nie będą magazynowane na terytorium Polski ani dopuszczane do obrotu na terytorium Unii Europejskiej w Polsce.
Prawo do rozporządzania towarem jak właściciel
Prawo do rozporządzania towarem jak właściciel będzie przechodziło na planowaną spółkę litewską w związku z rozpoczęciem transportu towarów ze Słowacji do odbiorcy końcowego. Zapłata za towar będzie dokonywana z góry przed rozpoczęciem transportu. Następnie prawo do rozporządzania towarem jak właściciel będzie przenoszone przez spółkę litewską na odbiorcę końcowego w momencie dostarczenia towaru na terytorium Białorusi.
Procedura eksportowa
Wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej będzie następował przez terytorium Polski. Eksporterem wskazanym w dokumentach celnych będzie planowana spółka litewska. Odprawa celna eksportowa będzie realizowana przez polską agencję celną działającą na podstawie umowy zawartej ze spółką litewską oraz na jej rzecz.
Towary nie będą obejmowane procedurą dopuszczenia do obrotu na terytorium Polski i w związku z tym nie dojdzie do importu towarów na terytorium Polski.
Procedura eksportowa realizowana na terytorium Polski będzie miała wyłącznie charakter techniczny i logistyczny wynikający z przebiegu trasy transportu do państwa trzeciego. Wybór miejsca dokonania odprawy eksportowej w Polsce będzie podyktowany względami organizacyjnymi i logistycznymi związanymi z transportem towarów do odbiorcy końcowego na Białorusi.
Towary nie będą przeznaczone do obrotu na rynku polskim ani wykorzystywane na terytorium Polski w ramach działalności gospodarczej.
Brak działalności gospodarczej na terytorium Polski
Poza opisanym zdarzeniem przyszłym, planowana spółka litewska nie będzie wykonywała na terytorium Polski odpłatnej dostawy towarów, odpłatnego świadczenia usług, importu towarów, eksportu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów ani wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
Planowana spółka litewska nie będzie posiadała na terytorium Polski: biura, magazynu, personelu, zaplecza technicznego, stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, ani infrastruktury umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej.
Pytanie
Czy w przedstawionym stanie faktycznym Spółka „A” jest zobowiązana do rejestracji dla celów podatku VAT na terytorium Polski?
Pani stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym nie powstaje obowiązek rejestracji dla celów podatku VAT w Polsce, ponieważ Spółka „A” nie dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT na terytorium Polski.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – Ustawa o podatku od towarów i usług: miejscem dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia transportu do nabywcy.
W analizowanym przypadku transport towarów do odbiorcy końcowego rozpoczyna się na terytorium Słowacji. W konsekwencji miejscem dostawy towarów jest terytorium Słowacji, a nie terytorium Polski.
Analogiczna regulacja wynika z art. 32 Dyrektywy VAT 2006/112/WE.
Towary są transportowane ze Słowacji bezpośrednio do odbiorcy na Białorusi. Terytorium Polski stanowi jedynie kraj tranzytu, przez który odbywa się transport towarów. Towary nie są przeznaczone na rynek polski, nie są magazynowane w Polsce, nie są dopuszczane do obrotu na terytorium Polski. Przeładunek towarów na terytorium Polski ma charakter wyłącznie techniczny i logistyczny i nie wpływa na miejsce dostawy towarów.
Zgodnie z art. 11 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, stałe miejsce prowadzenia działalności oznacza miejsce inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego.
Spółka „A” nie posiada na terytorium Polski personelu ani infrastruktury technicznej umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej. W konsekwencji nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju. Ponieważ miejscem dostawy towarów jest terytorium Słowacji, a Polska stanowi jedynie kraj tranzytu, Spółka „A” nie dokonuje dostawy towarów na terytorium Polski.
Zgodnie z art. 96 ust. 1 Ustawy o podatku od towarów i usług: podmioty wykonujące czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności złożyć zgłoszenie rejestracyjne.
W związku z tym, że Spółka „A” nie wykonuje czynności podlegających opodatkowaniu na terytorium Polski, obowiązek rejestracji dla celów VAT w Polsce nie powstaje.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2) eksport towarów;
3) import towarów na terytorium kraju;
4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
Stosownie do art. 2 pkt 1, 4 i 5 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
1) terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a,
4) terytorium państwa członkowskiego - rozumie się przez to terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a;
5) terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Według art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Na podstawie art. 2 pkt 8 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o eksporcie towarów - rozumie się przez to dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:
a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych
- jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy:
Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
W myśl art. 13 ust. 1 ustawy:
Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.
Według art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy:
Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne dokonujące wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 i 3 ustawy:
Miejscem dostawy towarów jest w przypadku:
1) towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy;
3) towarów niewysyłanych ani nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
Według art. 22 ust. 2 ustawy:
W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.
Zatem, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport). Z uwagi na to, że dokonywane jest tylko jedno przemieszczenie towarów, to tylko jedna dostawa może być uznana za dostawę „ruchomą”, natomiast pozostałe są dostawami „nieruchomymi”.
Jednocześnie jak stanowi art. 22 ust. 3 ustawy:
W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:
1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
Zatem, w myśl tego przepisu wszystkie transakcje realizowane przed dostawą ruchomą (do której przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w państwie, z którego towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy mające miejsce po transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia towaru. Transakcja ruchoma będzie stanowić eksport lub wewnątrzwspólnotową dostawę towaru po stronie dostawcy, natomiast po stronie nabywcy import lub wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru.
Według art. 32 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347 str. 1 z późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą”:
W przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub nabywcę lub też osobę trzecią, za miejsce dostawy uznaje się miejsce, w którym znajdują się towary w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy (…).
W myśl art. 25 ust. 1 ustawy:
Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu.
Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną, która posiada polskie obywatelstwo i miejsce zamieszkania na terytorium Polski. Wnioskodawczyni planuje utworzyć spółkę prawa litewskiego typu UAB (Spółka A), w której będzie jedynym wspólnikiem (na moment składania wniosku spółka litewska nie została jeszcze utworzona). Spółka A będzie nabywała towar od dostawcy ze Słowacji, a następnie będzie sprzedawała ten towar nabywcy z Białorusi. Towar będzie transportowany ze Słowacji na Białoruś przez terytorium Polski.
Wnioskodawczyni powzięła wątpliwości, czy w związku z opisaną transakcją, Spółka „A” będzie zobowiązana do rejestracji dla celów podatku VAT na terytorium Polski.
Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy przypomnieć, że podatek od towarów i usług jest podatkiem o charakterze terytorialnym, co oznacza, że opodatkowaniu w danym państwie podlegają tylko te czynności, które zostaną uznane za wykonane w tym państwie. Określenie miejsca świadczenia determinuje miejsce opodatkowania. W pierwszej kolejności należy więc rozstrzygnąć, czy okoliczność chwilowego zatrzymania towaru w Polsce w trakcie transportu do odbiorcy z Białorusi, spowoduje przerwanie tego transportu, skutkujące koniecznością rozpoznania przez Spółkę A dwóch odrębnych transakcji, tj. wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w Polsce oraz następującej po tym przemieszczeniu, rozpoczynającej się w Polsce dostawy towaru na rzecz odbiorcy z Białorusi.
W analizowanej sprawie łańcuch dostaw będzie przebiegał w ten sposób, że dostawca ze Słowacji będzie sprzedawał towar Spółce A, natomiast Spółka A będzie dokonywała dostawy tych towarów na rzecz nabywcy z Białorusi. W wyniku realizowanych dostaw, towary będą transportowane ze Słowacji do odbiorcy końcowego na Białoruś, przez terytorium Polski. W Polsce towary będą przeładowywane na inny środek transportu przez przewoźnika, działającego na rzecz Spółki A oraz będą poddane odprawie celnej eksportowej. Odprawa celna eksportowa będzie realizowana przez polską agencję celną działającą na rzecz Spółki A. Spółka A będzie wskazana jako eksporter w dokumentach celnych. Przy czym, Wnioskodawczyni wskazała, że wybór Polski, jako miejsca dokonania odprawy eksportowej wynika z przebiegu trasy transportu do państwa trzeciego. Procedura eksportowa realizowana na terytorium Polski będzie miała wyłącznie charakter techniczny i logistyczny.
Z opisu sprawy wynika również, że towary nie będą przeznaczone do obrotu na rynku polskim i nie będą wykorzystywane na terytorium Polski w ramach działalności gospodarczej. Przez cały czas trwania transakcji, towary przeznaczone są do sprzedaży na terytorium Białorusi. Na terytorium Polski towary nie będą magazynowane ani wprowadzane do obrotu. Z wniosku nie wynika również aby w Polsce towary poddawane były jakimkolwiek usługom zamieniającym ich tożsamość. Zatem, nie można uznać, że w Polsce dojdzie do przerwania transportu towarów. Transport towarów ze Słowacji wykonywany w ramach dostawy na rzecz nabywcy z Białorusi, wymagający chwilowego postoju (zatrzymania) towaru w Polsce wyłącznie w celu zmiany środka transportu przez przewoźnika oraz dokonania odprawy celnej eksportowej, nie narusza ciągłości analizowanej transakcji.
Odnośnie transportu towarów Wnioskodawczyni wskazała, że Spółka A będzie zawierać umowę z przewoźnikiem odpowiedzialnym za transport towarów ze Słowacji na terytorium Białorusi. Przewoźnik będzie działał w tym zakresie w imieniu i na rzecz Spółki A. Zatem to Spółka A (drugi uczestnik łańcucha dostaw) będzie podmiotem transportującym towar ze Słowacji na Białoruś.
W tym miejscu należy odnieść się do wyroku z 16 grudnia 2010 r. w sprawie C-430/09 Euro Tyre Holding BV, w którym TSUE wskazał, że w sytuacji gdy towar jest wysyłany lub transportowany od pierwszego dostawcy do ostatecznego nabywcy przez podmiot pośredniczący, dla oceny która transakcja skutkuje wysyłką lub transportem towarów kluczowe jest określenie, gdzie podmiot pośredniczący przenosi prawo do dysponowania towarem jak właściciel na tego ostatecznego nabywcę. W wyroku tym TSUE stwierdził: „Jeżeli towar jest przedmiotem dwóch następujących po sobie dostaw między różnymi podatnikami, działającymi w takim charakterze, ale jednocześnie jest przedmiotem tylko jednego transportu wewnątrzwspólnotowego, ustalenie czynności, której należy przypisać ten transport, tj. pierwszej lub drugiej dostawy (...) następuje w świetle całościowej oceny wszystkich okoliczności sprawy w celu ustalenia, która z tych dwóch dostaw spełnia wszystkie przesłanki związane z dostawą wewnątrzwspólnotową.
W okolicznościach takich jak rozpatrywane przez sąd krajowy, w których pierwszy nabywca, jaki uzyskał prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na terytorium państwa członkowskiego pierwszej dostawy, wskazuje na zamiar przetransportowania tego towaru do innego państwa członkowskiego i przedstawia swój numer identyfikacyjny nadany do celów podatku od wartości dodanej przez to ostatnie państwo, transport wspólnotowy powinien zostać przypisany pierwszej dostawie, pod warunkiem że prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na drugiego nabywcę w państwie członkowskim przeznaczenia transportu wewnątrzwspólnotowego (…).”
Jednocześnie, w wyroku z 26 lipca 2017 r. sygn. C-386/16 w sprawie Toridas UAB, TSUE stwierdził, że: „(…) W odniesieniu do transakcji tworzących (…) łańcuch dwóch następujących po sobie dostaw, w ramach których ma miejsce tylko jeden transport wewnątrzwspólnotowy, z orzecznictwa Trybunału wynika, po pierwsze, że ów transport może być przypisany tylko jednej z tych dwóch dostaw, która zatem - jako jedyna - zostanie zwolniona z opodatkowania na mocy art. 138 ust. 1 dyrektywy VAT (zob. podobnie wyrok z dnia 6 kwietnia 2006 r., EMAG Handel Eder, C 245/04, EU:C:2006:232, pkt 45). Po drugie, w celu ustalenia, do której z tych dwóch dostaw należy przypisać transport wewnątrzwspólnotowy, należy dokonać całościowej oceny wszystkich szczególnych okoliczności sprawy (zob. podobnie wyroki: z dnia 16 grudnia 2010 r., Euro Tyre Holding, C-430/09, EU:C:2010:786, pkt 27; z dnia 27 września 2012 r., VSTR, C 587/10, EU:C:2012:592, pkt 32). Na podstawie tej oceny należy w szczególności ustalić, w którym momencie doszło do drugiego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz końcowego nabywcy. W rzeczywistości bowiem w sytuacji, w której drugie przeniesienie tego prawa, czyli druga dostawa, miało miejsce przed transportem wewnątrzwspólnotowym, transport ten nie może zostać przypisany pierwszej dostawie na rzecz pierwszego nabywcy (zob. podobnie wyrok z dnia 27 września 2012 r., VSTR, C 587/10, EU:C:2012:592, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo). W przypadku dwóch następujących po sobie dostaw, w ramach których ma miejsce tylko jeden transport wewnątrzwspólnotowy, w celu ustalenia, do której z tych dwóch dostaw należy przypisać transport wewnątrzwspólnotowy, należy zbadać, czy do wskazanego transportu doszło po drugiej dostawie. Gdyby tak było, jedynie druga dostawa powinna zostać uznana za wewnątrzwspólnotową dostawę i w danym przypadku korzystałaby ona ze zwolnienia przewidzianego w art. 138 ust. 1 dyrektywy VAT.”
Powyższe orzeczenia dotyczą spraw, w których w ramach transakcji łańcuchowej była realizowana wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, niemniej jednak zasady określania dostawy „ruchomej”, tj. dostawy, do której przyporządkowuje się transport, należy stosować również w odniesieniu do transakcji, w ramach których dochodzi do wywozu towarów poza terytorium UE.
Jak wskazałem, podmiotem transportującym towar ze Słowacji poza UE (Białoruś) będzie Spółka A. Jednocześnie co istotne, Wnioskodawczyni wskazała, że prawo do rozporządzania towarem jak właściciel będzie przechodziło na Spółkę A w związku z rozpoczęciem transportu towarów ze Słowacji do odbiorcy końcowego. Z kolei Spółka A przeniesie prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na odbiorcę końcowego w momencie dostarczenia towaru na terytorium Białorusi.
Tym samym, w świetle obowiązujących przepisów prawa oraz powołanego orzecznictwa TSUE -transport towaru należy przyporządkować pierwszej dostawie dokonanej przez dostawcę ze Słowacji na rzecz Spółki A. Zatem, pierwszą transakcję w łańcuchu dostaw (dokonywaną pomiędzy dostawcą ze Słowacji i Spółką A), należy traktować - w oparciu o art. 22 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy - jako dostawę transgraniczną („ruchomą”), dokonaną i podlegającą opodatkowaniu w miejscu rozpoczęcia transportu, tj. na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE (Słowacja). Natomiast kolejną dostawę towarów, dokonaną pomiędzy Spółką A i nabywcą z Białorusi, należy uznać - stosownie do art. 22 ust. 3 pkt 2 ustawy - za dokonaną i opodatkowaną w miejscu zakończenia transportu, tj. na terytorium Białorusi.
W konsekwencji, zarówno nabycie towarów przez Spółkę A od dostawcy ze Słowacji jak i późniejsza ich dostawa na rzecz nabywcy z Białorusi nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski. Ani bowiem nabycie towaru przez Spółkę A od dostawcy ze Słowacji, ani sprzedaż tego towaru do nabywcy z Białorusi nie wpisuje się w dyspozycję art. 5 ustawy.
Przechodząc do wątpliwości związanych z rejestracją Spółki A do celów VAT na terytorium Polski należy wskazać, że zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy:
Podmioty, o których mowa w art. 15 i art. 15a, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.
Według art. 97 ust. 1 ustawy:
Podatnicy, o których mowa w art. 15 i art. 15a, podlegający obowiązkowi zarejestrowania jako podatnicy VAT czynni, są obowiązani przed dniem dokonania pierwszej wewnątrzwspólnotowej dostawy lub pierwszego wewnątrzwspólnotowego nabycia zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego w zgłoszeniu rejestracyjnym, o którym mowa w art. 96, o zamiarze rozpoczęcia wykonywania tych czynności.
Z powyższych przepisów wynika, że podatnik wykonując czynności określone w art. 5 ustawy jest zobowiązany do zarejestrowania się jako czynny podatnik podatku VAT.
Jak wskazałem, zarówno nabycie towaru przez Spółkę A od dostawcy ze Słowacji jak i sprzedaż tego towaru nabywcy z Białorusi nie będzie stanowić czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, na podstawie art. 5 ustawy.
Jednocześnie Wnioskodawczyni wskazała, że poza opisanym zdarzeniem przyszłym, Spółka A nie będzie wykonywała na terytorium Polski odpłatnej dostawy towarów, odpłatnego świadczenia usług, importu towarów, eksportu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów ani wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Zatem, Spółka A nie będzie miała obowiązku rejestracji do celów podatku VAT w Polsce, na podstawie art. 96 ust. 1 i art. 97 ust. 1 ustawy.
Tym samym przedstawione stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
Jednocześnie informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności kwestii braku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce przez Spółkę A.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo