Posiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, zobowiązania do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF oraz prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez dostawców Spółki, którzy wbrew obowiązkowi nie udokumentują transakcji fakturą ustrukturyzowaną wystawioną przy użyciu KSeF.
Spółka A. z siedzibą w Estonii, zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w Polsce, zajmuje się dystrybucją wiązek elektrycznych i urządzeń. Nabywa towary od powiązanej spółki B. w Polsce, a następnie sprzedaje je głównie w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw, eksportu i dostaw krajowych. Spółka nie posiada w Polsce własnych zasobów osobowych ani technicznych. Wszystkie czynności magazynowe i logistyczne są wykonywane…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
22 kwietnia 2026 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, zobowiązania do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF oraz prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez dostawców Spółki, którzy wbrew obowiązkowi nie udokumentują transakcji fakturą ustrukturyzowaną wystawioną przy użyciu KSeF. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie dwoma pismami z 1 czerwca 2026 r. (wpływ 1 czerwca 2026 r. oraz 5 czerwca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
A. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest spółką z siedzibą w (…), zarejestrowaną dla celów VAT w Estonii. Spółka została zarejestrowana dla potrzeb podatku VAT w Polsce jako podatnik VAT czynny oraz VAT UE od dnia (…) 2018 r.
Przedmiotem działalności Spółki jest dystrybucja (...) oraz urządzeń (...). Spółka nie prowadzi działalności produkcyjnej - nabywa towary od spółek powiązanych zlokalizowanych m.in. w Polsce, Serbii, na Litwie oraz w Niemczech, a następnie dokonuje ich dalszej sprzedaży.
Model działalności i transakcje realizowane w Polsce
W ramach działalności prowadzonej w Polsce Spółka nabywa wiązki elektryczne od powiązanej spółki B. Sp. z o.o. z siedzibą w (…) (dalej: „B.”). B. prowadzi działalność produkcyjną w zakładzie zlokalizowanym w (…), wykorzystując własną infrastrukturę techniczną (hale, maszyny, urządzenia) oraz zatrudnionych pracowników.
Po nabyciu towarów od B., Spółka dokonuje ich dalszej sprzedaży:
Pomiędzy nabyciem towarów a ich dalszą sprzedażą upływa co do zasady bardzo krótki okres. Towary nie są nabywane w celu ich długoterminowego magazynowania czy dalszej obróbki, lecz na podstawie konkretnych zamówień klientów końcowych i przeznaczone są do niezwłocznej dalszej dostawy. Nie występują przypadki zakupu towarów bez uprzedniego wskazania odbiorcy. Towary, po nabyciu ich przez Spółkę, nie są przedmiotem żadnych prac, w szczególności ich modyfikacji czy przetwarzania.
Proces sprzedaży (w tym negocjowanie warunków handlowych, przyjmowanie i przetwarzanie zamówień oraz zawieranie umów) realizowany jest wyłącznie przez zespół Spółki znajdujący się poza terytorium Polski, tj. zlokalizowany w Estonii.
Zasoby Spółki i zakres korzystania z usług w Polsce
Spółka nie posiada na terytorium Polski własnej infrastruktury osobowej ani rzeczowej. W szczególności, Spółka nie wynajmuje ani nie użytkuje powierzchni biurowych ani produkcyjnych oraz nie posiada żadnych środków technicznych lub produkcyjnych w Polsce. Spółka nie udostępnia również na terytorium Polski żadnych swoich zasobów (personelu, urządzeń ani sprzętu).
Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników ani nie deleguje swoich pracowników do Polski. Pracownicy Spółki nie odbywają podróży służbowych do Polski - ani w sposób stały, ani incydentalny.
Wszystkie czynności magazynowe realizowane są na podstawie zawartej umowy z B. W ramach tej umowy B. świadczy na rzecz Spółki usługi obejmujące w szczególności:
Spółka nie decyduje o sposobie składowania towarów ani ich rozmieszczeniu. Spółka nie sprawuje też kontroli nad bieżącą organizacją pracy magazynu. Wszystkie czynności wykonywane są przez pracowników B., działających pod nadzorem własnych przełożonych. Inwentaryzacja przeprowadzana jest bez udziału przedstawicieli Spółki, a jej wyniki przekazywane są Spółce drogą mailową.
Ponadto, Spółka zawarła z B. umowę serwisową oraz umowę dotyczącą usług w zakresie prowadzenia rozliczeń z tytułu VAT. W ramach umowy serwisowej, B. świadczy na rzecz Spółki usługi doradcze, wsparcia w rozwoju biznesu oraz ogólne usługi zarządcze, przy wykorzystaniu własnych pracowników lub konsultantów. Spółka nie sprawuje bieżącego nadzoru nad tym personelem ani nie określa szczegółowego sposobu realizacji usług.
Pracownicy B. nie posiadają pełnomocnictw do reprezentowania Spółki, nie zawierają umów w jej imieniu ani nie pozyskują zamówień na jej rzecz.
Zarządzanie działalnością i reklamacje
Miejsce siedziby oraz miejsce efektywnego zarządu Spółki znajduje się w Estonii, tam też podejmowane są wszystkie decyzje biznesowe i operacyjne. W Estonii zatrudnionych jest około (…) pracowników odpowiedzialnych m.in. za zarządzanie regionalne, sprzedaż, zakupy, logistykę, finanse, HR oraz badania i rozwój.
Obsługa reklamacji i zwrotów towarów realizowana jest wyłącznie poza terytorium Polski, przez struktury Spółki zlokalizowane w Estonii. Spółka nie prowadzi w tym zakresie żadnych czynności w Polsce.
Spółka nie wyklucza możliwości nabycia wybranych towarów czy usług na terytorium Polski od dostawców innych niż B.
Wątpliwości Spółki dotyczą posiadania przez Spółkę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz praw i obowiązków na gruncie Krajowego Systemu e-Faktur.
W uzupełnieniu udzielili Państwo odpowiedzi na pytania:
1. W jaki sposób Państwa Spółka pozyskuje klientów (także na terytorium Polski)? Jakie, do kogo należące i na terytorium jakiego państwa znajdujące się zasoby osobowe oraz techniczne (ludzie/urządzenia/ narzędzia) są w tym procesie wykorzystywane? Kto zawiera umowy z klientami w imieniu Państwa Spółki?
Odpowiedź Spółki: Spółka współpracuje zasadniczo z długoterminowymi klientami i nie prowadzi na terytorium Polski działań sprzedażowych, marketingowych ani działań ukierunkowanych na pozyskiwanie klientów.
Proces współpracy z klientami, w tym także proces pozyskiwania klientów, jest realizowany spoza Polski. W tym zakresie wykorzystywane są standardowe zasoby techniczne, takie jak komputer, telefon oraz narzędzia chmurowe/systemowe, w tym system ERP, należące do Spółki lub wykorzystywane przez Spółkę w ramach jej bieżącej działalności. Zasoby te nie znajdują się na terytorium Polski. Spółka nie posiada również w Polsce pracowników, personelu sprzedażowego, przedstawicieli handlowych ani własnego sprzętu wykorzystywanego do pozyskiwania klientów.
Umowy z klientami są zawierane elektronicznie przez osoby upoważnione do reprezentowania Spółki w Estonii albo, jeżeli ma to zastosowanie, przez upoważniony personel spółki dominującej z siedzibą w Finlandii. Żadna osoba znajdująca się w Polsce nie jest upoważniona do zawierania umów z klientami w imieniu Wnioskodawcy.
2. Czy Spółka B. sp. z o.o. prowadzi działalność (w tym działalność produkcyjną) wyłącznie na Państwa rzecz? Czy mają Państwo wpływ na to, jaka część zasobów tej spółki jest wykorzystywana do realizacji świadczeń na Państwa rzecz?
Odpowiedź Spółki: B. sp. z o.o. nie prowadzi działalności, w tym działalności produkcyjnej, wyłącznie na rzecz Spółki. B. sp. z o.o. prowadzi własną działalność gospodarczą i współpracuje również z innymi podmiotami/klientami.
Wnioskodawcy nie posiada wpływu na to, jaka część zasobów B. sp. z o.o. jest wykorzystywana do realizacji świadczeń na rzecz A. B. sp. z o.o. samodzielnie zarządza własnym personelem, procesami produkcyjnymi, zapleczem technicznym, wyposażeniem oraz organizacją pracy. Zasoby te należą do B. sp. z o.o. lub są przez tę spółkę wykorzystywane w ramach jej działalności, a A. nie sprawuje nad nimi kontroli ani nie decyduje o sposobie ich wykorzystywania czy alokacji.
3. W jaki sposób przebiega realizacja zamówienia od momentu otrzymania przez Państwa Spółkę zamówienia od klienta do momentu dostawy towaru? Jakie i czyje zasoby osobowe/techniczne są wykorzystywane do realizacji zamówienia? W jaki sposób następuje odbiór towaru przez klienta? Jakie i czyje zasoby są w tym celu wykorzystywane?
Odpowiedź Spółki: Klienci składają zamówienia bezpośrednio za pośrednictwem systemu ERP Wnioskodawcy. Spółka sprzedaje produkty wytwarzane w ramach podmiotów należących do Grupy C., w tym przez jednostki produkcyjne zlokalizowane w Polsce oraz na Litwie.
Po otrzymaniu zamówienia w systemie ERP, zamówienie jest przekazywane do odpowiedniego podmiotu z Grupy C. odpowiedzialnego za produkcję zamówionych towarów. Każda jednostka produkcyjna, od której Spółka nabywa towary, samodzielnie kontroluje własnych pracowników, procesy produkcyjne oraz wyposażenie wykorzystywane do produkcji. Zasoby te są zarządzane i wykorzystywane samodzielnie przez daną jednostkę produkcyjną.
Jeżeli z ustaleń z klientem wynika, że dostawa towarów ma zostać zrealizowana z Polski, Spółka korzysta ze wsparcia w zakresie wybranych czynności świadczonych przez B. sp. z o.o. W takim przypadku B. sp. z o.o. wykonuje czynności fizycznej obsługi towarów, w tym kompletację, pakowanie oraz przygotowanie przesyłek do wysyłki. Czynności te są wykonywane przez B. sp. z o.o. przy wykorzystaniu jej własnego personelu oraz własnych zasobów technicznych i wyposażenia.
Dostawa towarów do klienta następuje zgodnie z ustaleniami handlowymi dotyczącymi danej transakcji. Fizyczna obsługa towarów, jeżeli dostawa jest realizowana z Polski, wykonywana jest przez B. sp. z o.o. przy wykorzystaniu zasobów należących do tej spółki lub pozostających w jej dyspozycji. Wnioskodawca nie posiada w Polsce własnych pracowników ani własnych zasobów technicznych wykorzystywanych do fizycznej realizacji dostawy lub wydania towarów.
4. Czy w Polsce nabywacie/będziecie Państwo dokonywać nabycia towarów lub usług od innych podmiotów (niż spółka B.)? Jakie to towary lub usługi?
Odpowiedź Spółki: Spółka nabywa w Polsce towary i usługi głównie od B. sp. z o.o. Spółka nabywa od B. sp. z o.o. w szczególności wiązki kablowe oraz wybrane usługi związane z czynnościami magazynowymi i dokumentacyjnymi. Wiązki kablowe są produkowane lub zlecane do produkcji przez B. sp. z o.o., a Spółka nabywa te towary w ramach standardowego łańcucha dostaw Grupy C. Czynności magazynowe realizowane na rzecz Spółki obejmują natomiast w szczególności przechowywanie towarów, kompletację, pakowanie oraz przygotowanie przesyłek, jeżeli dostawy do klientów są organizowane z Polski.
5. Czy wystawiane przez spółkę B. i innych kontrahentów (dostawców/ usługodawców) faktury za wykonane dostawy i/lub świadczone usługi zawierają/będą zawierać kwotę polskiego podatku VAT?
Odpowiedź Spółki: Faktury wystawiane przez B. sp. z o.o. na rzecz Spółki zawierają/będą zawierać kwotę polskiego podatku VAT w przypadkach, w których dostawy towarów nabywanych od B. sp. z o.o. są opodatkowane VAT w Polsce. W szczególności, jeżeli towary nabywane od B. sp. z o.o. są dostarczane w Polsce, faktury dokumentujące takie dostawy zawierają/będą zawierać kwotę polskiego podatku VAT. W zakresie usług, o ich opodatkowaniu, a tym samym wykazaniu kwoty polskiego VAT decydować będzie każdorazowo miejsca świadczenia dla danej usługi.
6. Czy prawo do odliczenia dotyczy dostaw towarów opodatkowanych na terytorium kraju? Jeśli są to inne świadczenia niż dostawy, czy miejscem świadczenia i opodatkowania nabywanych usług będzie Polska oraz jaki jest status podatkowy dostawców, którzy będą dokonywać świadczeń na rzecz Spółki (zagranicznego podmiotu z siedzibą w Estonii)?
Odpowiedź Spółki: Prawo do odliczenia VAT będące przedmiotem Wniosku dotyczy w szczególności dostaw towarów opodatkowanych na terytorium Polski. Jednocześnie Spółka nie wyklucza, iż przedmiotem nabycia mogą być również wybrane usługi, dla których miejscem świadczenia będzie terytorium Polski. W konsekwencji należy podkreślić, iż wątpliwości Spółki dotyczą sytuacji, w której dana dostawa towarów bądź świadczenie usług będzie podlegała opodatkowaniu VAT w Polsce, przy czym jednocześnie faktura w tym zakresie zostanie wystawiono przez dostawcę z pominięciem obowiązku jej wystawienia w ramach Krajowego Systemu e-Faktur.
Pytania
1) Czy w przedstawionym stanie faktycznym, Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT?
2) Czy w ramach przedstawionego stanu faktycznego Spółka jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT?
3) Czy w ramach przedstawionego stanu faktycznego Spółce będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez dostawców Spółki, którzy wbrew obowiązkowi nie udokumentują zrealizowanych na rzecz Spółki transakcji fakturą ustrukturyzowaną wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT?
Państwa stanowisko w sprawie
W ocenie Spółki:
1) W przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.
2) W ramach przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT wchodzącym w życie z dniem 1 lutego 2026 r.
3) W ramach przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Spółce będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez dostawców Spółki, którzy wbrew obowiązkowi nie udokumentują zrealizowanych na rzecz Spółki transakcji fakturą ustrukturyzowaną wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT wchodzącym w życie z dniem 1 lutego 2026 r.
Ad. 1
Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane w przepisach polskiej ustawy o VAT. Również przepisy wykonawcze do ustawy o VAT nie zawierają definicji stałego miejsca prowadzenia działalności. Pojęcie to zostało zdefiniowane w Rozporządzenia wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej - wersja przekształcona (Dz. Urz. UE. L 77 z dnia 23 marca 2011 r. dalej: „Rozporządzenie”). Wspomniane Rozporządzenie nie wymaga implementacji do krajowego systemu, mając charakter wiążący i podlegając bezpośredniemu zastosowaniu we wszystkich krajach członkowskich UE.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Dodatkowo, zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia, „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce, inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje.
Powyższa definicja została wprowadzona jako odzwierciedlenie wydawanych w przeszłości przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) orzeczeń w sprawach odnoszących się do kwestii identyfikacji stałego miejsca działalności dla potrzeb VAT.
Na podstawie art. 53 Rozporządzenia, na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
W wyroku TSUE wydanym 16 października 2014 r. w sprawie o sygn. C-605/12 (Welmory sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku) Trybunał podkreślił, że aby spółkę zagraniczną można było uważać za posiadającą stałe miejsce prowadzenia działalności: „(..) powinna ona dysponować w Polsce przynajmniej strukturą charakteryzującą się wystarczającą stałością, umożliwiającą, w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Polsce, odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych przez spółkę polską do własnych potrzeb działalności gospodarczej (…)”.
Stanowisko analogiczne zaprezentowane zostało przez TSUE także m.in. w sprawie:
Wymienione powyżej cechy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są również wskazywane przez polskie sądy administracyjne. W tym kontekście można powołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Warszawie z 12 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1979/16, zgodnie z którym:
„(…) Z przywołanego zgodnie przez Strony orzecznictwa TSUE oraz Sadów krajowych (C-190-95 Aro Lease, C-168/84 Berkholz, C-260/05 DFDS A/S, C-73/06 Planzer Luxembourg Sarl, C-452/03 RAL, I FSK 2004/14, III SA/Wa 3334/12, III SA/Wa 3332/14), wynika kilka uwag, jakie wydają się istotne w sprawach dotyczących wykładni dość nieprecyzyjnego i przez to trudnego w zrozumieniu pojęcia „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” użytego w art. 11 Rozporządzenia Rady nr 282/2011. Otóż uznać należy, że:
1) wypracowane kryteria oceny istnienia takiego miejsca dotyczą stałości działalności, niezależności decyzyjnej oraz istnienia wystarczających środków technicznych i osobowych do wykonywania działalności, przy czym elementy te muszą wystąpić łącznie, aby stwierdzić istnienie stałego miejsca,
2) pomimo wypracowania tych ogólnych kryteriów konkretna ocena co do występowania w danym przypadku stałego miejsca działalności gospodarczej wymaga uwzględnienie szeregu czynników specyficznych dla danej dziedziny - określone cechy zaangażowanej działalności gospodarczej mogą w danych okolicznościach kreować takie stałe miejsce, ale te same cechy mogą w innych okolicznościach istnienie takiego miejsca wykluczyć,
3) orzecznictwo ETS (TSUE) wykazuje pewne różnice w podejściu do omawianego zagadnienia na przestrzeni okresu od roku 1985, kiedy wydano jeden z pierwszych wyroków, sygn. C-168/84 Berkholz, zaś zaobserwowana ewolucja dotyczy zwłaszcza zakresu i rodzaju władztwa, jakie powinien przejawiać dany podmiot nad pracownikami wykonującymi usługę,
4) okoliczność, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie dla zaistnienia stałego miejsca działalności, powinna być oceniana każdorazowo w kontekście konkretnych usług lub dostaw, na co wskazuje już ten fakt, że w art. 11 Rozporządzenie odrębnie definiuje stałe miejsce dla celów nabycia (ust. 1) i odrębnie dla celów sprzedaży (ust. 2). Nie jest więc właściwe dokonywanie oceny czy podmiot w ogóle (w kontekście całej swojej działalności w kraju innym niż kraj siedziby) posiada miejsce stałej działalności, a w szczególności nie należy oceniać łącznie zasobów związanych wyłącznie z nabyciem oraz wyłącznie ze sprzedażą”.
Z uwagi na ww. definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wynikającą z Rozporządzenia, jak również utrwalone orzecznictwo TSUE oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”.
Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.
Wskazać należy, że pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Kluczowe pozostaje jednak, aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
Podsumowując powyższe, tj. zarówno definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej płynącą z treści Rozporządzenia, jak również z wniosków płynących z przytoczonego orzecznictwa TSUE i orzecznictwa krajowego, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej należy rozumieć jako miejsce w odniesieniu, do którego:
a) występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej; oraz
b) istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która powala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona okresowo; jak również
c) działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.
Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego. Podatnikowi musi jednak przysługiwać (na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności) porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym, jak w przypadku własnego zaplecza.
Takie stanowisko zaprezentował m.in. Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w wyroku z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2004/13, odwołując się do wyroku TSUE C-260/95, w którym stwierdził, że wszelkie zasoby wykorzystywane przez potencjalne stałe miejsce prowadzenia działalności, w tym również zasoby techniczne, nie muszą być własnością podatnika. W ocenie NSA, podatnik może więc „stworzyć” wymaganą strukturę, opierając się na wynajmie, dzierżawie i innych podobnych formach.
Odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
W kontekście odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego krajowe sądy administracyjne wypowiadały się m.in. w następujący sposób:
W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, warunek posiadania odpowiedniego zaplecza osobowego i technicznego należy uznać za niespełniony, gdyż Spółka nie dysponuje w praktyce odpowiednią infrastrukturą osobową i techniczną w Polsce. Wnioskodawca nie posiada stałego personelu w Polsce. Spółka może wyłącznie okazjonalnie delegować wybranych pracowników do wizyt w Magazynie w celu weryfikacji przykładowo stanów magazynowych. Natomiast, Wnioskodawca nie ma uprawnień do wydawania poleceń personelowi obsługującemu Magazyn. Ponadto Wnioskodawca nie posiada kontroli nad pracownikami podmiotu, który obsługuje Magazyn oraz nie ma również wpływu na kwestię zatrudnienia personelu Magazynu. Jednocześnie Spółka nie posiada w Polsce również zaplecza technicznego, w tym nieruchomości, sprzętu oraz innych zasobów technicznych na terytorium kraju. Spółka posiada wyłącznie towary, które przechowywane są w Magazynie.
Stałość miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
Warunek wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie został zdefiniowany ani w ustawie o VAT, ani w Dyrektywie 2006/112/WE, ani też w rozporządzeniach wykonawczych do tych aktów prawnych. W tej sytuacji należy odnieść do potocznego znaczenia tego wyrażenia.
Pod pojęciem „stały”, zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego, należy „pozostający w tym samym miejscu i położeniu”, „trwale związany z jakimś miejscem”. Stałe miejsce prowadzenia działalności musi zatem charakteryzować się pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu w sposób trwały, nieprzemijający.
Sposób wykładni warunku wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej był przedmiotem m.in. interpretacji indywidualnych wydanych przez Dyrektora KIS. Przykładowo w interpretacji indywidualnej z 8 stycznia 2021 r., nr 0114-KDIP1-1.4012.614.2020.1.JO, organ wskazał, że: „Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny.”
W konsekwencji, warunek wystarczającej stałości prowadzenia działalności gospodarczej wyrażany jest jako zamiar permanentnego (a przynajmniej długofalowego) prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium danego państwa. W ocenie Wnioskodawcy warunek wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej można uznać za spełniony. Nadal jednak, spełnienie tego warunku nie oznacza posiadania przez Spółkę w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu przepisów o VAT (dalsze uzasadnienie Spółki przedstawione poniżej).
Samodzielność i niezależność działalności w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa
W kontekście kryterium niezależności prowadzonej działalności Dyrektor KIS wskazał przykładowo w interpretacji indywidualnej z 2 lipca 2025 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.157.2025.2.RST, iż: „O stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić wówczas, gdy występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.”
Podobnie kwestia ta była przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie w wyroku z dnia 12 lipca 2017 r. (sygn. III SA/Wa 1979/16), w którym sąd wskazał, iż: „Kryterium dotyczące stałości działalności oraz zasobów technicznych mogłoby być w niniejszej sprawie, w zakresie sprzedaży dokonywanej przez Spółkę, przedmiotem rozbieżnych ocen, ale niewątpliwie nie spełniono w tym zakresie kryterium dysponowania odpowiednim personelem oraz kryterium niezależności decyzyjnej. Skarżąca zadeklarowała we wniosku, że w Polsce nie będą podejmowane żadne decyzje ani zarządzane żadne umowy dotyczące najmu maszyn. (…) Odnośnie natomiast niezależności decyzyjnej - z wniosku wynikało, że decyzje dotyczące nabywanej w Polsce usługi podejmowane są przez zarząd w Niemczech, w Polsce nie rezyduje żadna osoba uprawniona w tej kwestii.”
W ocenie Wnioskodawcy, w analizowanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym kryterium niezależności prowadzonej działalności należy uznać za niespełnione, gdyż kluczowe decyzje zarządcze podejmowane są poza Polską tj. w Estonii.
Mając na uwadze powyższe, zdaniem Spółki, w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym nie są spełnione wszystkie wymagane warunki w zakresie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W związku z tym należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski stałego miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na potrzeby VAT.
Ad. 2
Zgodnie z treścią art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT - dodanego ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598, ze zm. z Dz.U. z 2024 r. poz. 852), który wchodzi w życie 1 lutego 2026 r. - „Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.”
Obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur nie dotyczy jednak wystawiania faktur przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju (zgodnie z treścią art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT).
Jak wskazano w uzasadnieniu do projektu ustawy wprowadzającej obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur: „Obowiązkiem e-fakturowania nie zostaną objęci podatnicy nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub posiadający wyłącznie stałe miejsce prowadzenia działalności, które nie uczestniczy w dokonywanej transakcji. Wystawienie e-faktury przez te podmioty jest fakultatywne. W przypadku podatnika nieposiadającego siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce wystawia on fakturę poza KSeF - bowiem takiej sytuacji nie obejmuje decyzja derogacyjna. Wyjątkiem będą podmioty, które zdecydują się na fakultatywne korzystanie z KSeF. W takim przypadku podmioty te będą mogły wystawiać e-faktury”.
Tym samym, mając na uwadze stanowisko Wnioskodawcy przedstawione w ramach uzasadnienia do pytanie nr 1, Spółka jako podatnik nieposiadający w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT w zw. z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT wchodzącymi w życie z dniem 1 lutego 2026 r.
Powyższe znajduje potwierdzenie również w stanowisku prezentowanym przez organy podatkowe. Przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 18 kwietnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.6.2024.2.SST, w której to organ wskazał, że „(…) skoro Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą Spółka nie będzie miała od 1 lipca 2024 r. obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF)”.
Ad. 3
Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikowi wymienionemu w art. 15 ustawy o VAT przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o ile nabywane przez niego towary i usługi są związane z czynnościami podlegających opodatkowaniu. Dodatkowo, prawo do odliczenia przysługuje również wtedy, gdy importowane lub nabyte towary i usługi wiążą się z dostawą towarów lub świadczeniami usług przez podatnika poza granicami kraju, pod warunkiem, że kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności były realizowane w kraju, a podatnik dysponuje dokumentami potwierdzającymi związek odliczonego podatku VAT z tymi czynnościami (art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT).
Natomiast, z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT wynika, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
a) nabycia towarów i usług,
b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usług.
Wobec powyższego, prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje podatnikowi w przypadku, gdy warunki określone w ustawie o VAT są spełnione oraz niezaistniały negatywne przesłanki, określone w art. 88 ustawy o VAT.
Zgodnie natomiast z powołanym już w ramach niniejszego wniosku art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT: „Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.” W tym miejscu Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, że zarówno obowiązujące, jak i wchodzące w najbliższym czasie w życie przepisy ustawy o VAT nie nakładają na nabywcę obowiązku weryfikacji czy sprzedawca jest obowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych, czy też korzysta z jednego ze zwolnień z tego obowiązku. Tym samym, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do ustalenia czy dostawca, który wystawił na rzecz Spółki fakturę elektroniczną lub fakturę w postaci papierowej nie uchybił obowiązkowi, o którym mowa w art. art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT.
W związku, z powyższym Spółka stoi na stanowisku, iż Wnioskodawcy będzie przysługiwało co do zasady prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez dostawców Spółki, którzy wbrew obowiązkowi nie udokumentują transakcji fakturą ustrukturyzowaną wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT wchodzącym w życie z dniem 1 lutego 2026 r. - o ile faktury te będę dokumentować nabycie usług lub towarów związanych z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą oraz nie wystąpią negatywne przesłanki uniemożliwiające odliczenie podatku VAT naliczonego określone w ustawie o VAT.
Argumentacja ta znajduje odzwierciedlenie w stanowisku prezentowanym przez organy podatkowe. W interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 21 marca 2024 r., nr. 0112-KDIL1-3.4012.2.2024.2.KK, organ podkreślił, że „(…) Prawidłowe wystawienie faktury papierowej, elektronicznej czy ustrukturyzowanej pod kątem formalnym i materialnym, stanowi spełnienie jednej z przesłanek do skorzystania z prawa do odliczenia. Jej wystawienie bez użycia Krajowego Systemu e-Faktur nie powoduje jednak tego, że wadliwie wystawiony dokument nie stanowi dowodu istnienia prawa do odliczenia podatku naliczonego. Zatem w analizowanej sprawie należy stwierdzić, że Wnioskodawca ma prawo, na podstawie art. 86. ust. 1 ustawy, do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wykazanego w Fakturach Zakupowych, wystawionych wbrew obowiązkowi, bez użycia Krajowego Systemu e-Faktur, przy założeniu, że spełnione będą pozostałe warunki uprawniające Wnioskodawcę do skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego.”
Podobne stanowisko zostało również zaprezentowane w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 4 marca 2025 r., nr. 0114-KDIP1-3.4012.838.2024.1.MPA, w której to organ wskazał, że: „Prawidłowe wystawienie faktury papierowej, elektronicznej czy ustrukturyzowanej pod kątem formalnym i materialnym, stanowi spełnienie jednej z przesłanek do skorzystania z prawa do odliczenia. Jej wystawienie bez użycia Krajowego Systemu e-Faktur nie powoduje jednak tego, że wadliwie wystawiony dokument nie stanowi dowodu istnienia prawa do odliczenia podatku naliczonego”.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy w ramach przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Spółce będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przed dostawców Spółki, którzy wbrew obowiązkowi nie udokumentują zrealizowanych na rzecz Spółki transakcji fakturą ustrukturyzowaną wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT wchodzącym w życie z dniem 1 lutego 2026 r.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2) eksport towarów;
3) import towarów na terytorium kraju;
4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Przez terytorium Unii Europejskiej - rozumie się przez to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (…).
Według art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).
Z opisu sprawy wynika, że Spółka A. („Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest spółką z siedzibą w (…), zarejestrowaną dla celów VAT w Estonii. Spółka od (…) r. jest także zarejestrowana dla potrzeb podatku VAT w Polsce jako podatnik VAT czynny oraz podatnik VAT-UE.
Przedmiotem działalności Spółki jest dystrybucja (...) oraz urządzeń (...). Spółka nie prowadzi działalności produkcyjnej - nabywa towary od spółek powiązanych zlokalizowanych m.in. w Polsce, Serbii, na Litwie oraz w Niemczech, a następnie dokonuje ich dalszej sprzedaży. W ramach działalności prowadzonej w Polsce Spółka nabywa wiązki elektryczne od powiązanej spółki B. Sp. z o.o. („B.”). B. prowadzi działalność produkcyjną w zakładzie zlokalizowanym w (…), wykorzystując własną infrastrukturę techniczną (hale, maszyny, urządzenia) oraz zatrudnionych pracowników. Po nabyciu towarów od B., Spółka dokonuje ich dalszej sprzedaży w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów do klientów z innych państw unijnych, w formie eksportu oraz w ramach dostaw krajowych na terytorium Polski.
Miejsce siedziby oraz miejsce efektywnego zarządu Spółki znajduje się w Estonii, tam też podejmowane są wszystkie decyzje biznesowe i operacyjne. W Estonii zatrudnionych jest około (…) pracowników odpowiedzialnych m.in. za zarządzanie regionalne, sprzedaż, zakupy, logistykę, finanse, HR oraz badania i rozwój. Obsługa reklamacji i zwrotów towarów realizowana jest wyłącznie poza terytorium Polski, przez struktury Spółki zlokalizowane w Estonii. Spółka nie prowadzi w tym zakresie żadnych czynności w Polsce.
Wnioskodawca powziął wątpliwości, czy w związku z opisaną działalnością będzie posiadał w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy będzie zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.
Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:
a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.
Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.
Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
W wyroku C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.
Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ nie zorganizowała/nie zorganizuje na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że główną działalnością Spółki jest dystrybucja (...) oraz urządzeń (...). Spółka nie prowadzi działalności produkcyjnej - nabywa towary od spółek powiązanych zlokalizowanych m.in. w Polsce, Serbii, na Litwie oraz w Niemczech, a następnie dokonuje ich dalszej sprzedaży. W ramach działalności prowadzonej w Polsce Spółka nabywa wiązki elektryczne od B. oraz dokonuje ich dalszej sprzedaży. Pomiędzy nabyciem towarów a ich dalszą sprzedażą upływa co do zasady bardzo krótki okres. Towary nie są nabywane w celu ich długoterminowego magazynowania czy dalszej obróbki, lecz na podstawie konkretnych zamówień klientów końcowych i przeznaczone są do niezwłocznej dalszej dostawy. Nie występują przypadki zakupu towarów bez uprzedniego wskazania odbiorcy. Towary, po nabyciu ich przez Spółkę, nie są przedmiotem żadnych prac, w szczególności ich modyfikacji czy przetwarzania. B. wykonuje czynności fizycznej obsługi towarów, w tym kompletację, pakowanie oraz przygotowanie przesyłek do wysyłki. Dostawa towarów do klienta następuje zgodnie z ustaleniami handlowymi dotyczącymi danej transakcji.
Proces sprzedaży (w tym negocjowanie warunków handlowych, przyjmowanie i przetwarzanie zamówień oraz zawieranie umów) realizowany jest wyłącznie przez zespół Spółki znajdujący się poza terytorium Polski, tj. zlokalizowany w Estonii. Proces współpracy z klientami, w tym także proces pozyskiwania klientów, jest realizowany spoza Polski. Klienci składają zamówienia bezpośrednio za pośrednictwem systemu ERP Wnioskodawcy. Spółka sprzedaje produkty wytwarzane w ramach podmiotów należących do Grupy C., w tym przez jednostki produkcyjne zlokalizowane w Polsce oraz na Litwie. Umowy z klientami są zawierane elektronicznie przez osoby upoważnione do reprezentowania Spółki w Estonii albo, jeżeli ma to zastosowanie, przez upoważniony personel spółki dominującej z siedzibą w Finlandii.
Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie posiada na terytorium Polski ani zasobów osobowych ani rzeczowych. We wniosku wskazali Państwo, że Spółka nie posiada na terytorium Polski własnej infrastruktury osobowej ani rzeczowej. W szczególności, Spółka nie wynajmuje ani nie użytkuje powierzchni biurowych ani produkcyjnych oraz nie posiada żadnych środków technicznych lub produkcyjnych w Polsce. Spółka nie udostępnia również na terytorium Polski żadnych swoich zasobów (personelu, urządzeń ani sprzętu). Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników ani nie deleguje swoich pracowników do Polski. Pracownicy Spółki nie odbywają podróży służbowych do Polski - ani w sposób stały, ani incydentalny. Miejsce siedziby oraz miejsce efektywnego zarządu Spółki znajduje się w Estonii, tam też podejmowane są wszystkie decyzje biznesowe i operacyjne. Umowy z klientami są zawierane elektronicznie przez osoby upoważnione do reprezentowania Spółki w Estonii albo, jeżeli ma to zastosowanie, przez upoważniony personel spółki dominującej z siedzibą w Finlandii. Żadna osoba znajdująca się w Polsce nie jest upoważniona do zawierania umów z klientami w imieniu Wnioskodawcy. Również obsługa reklamacji i zwrotów towarów realizowana jest wyłącznie poza terytorium Polski, przez struktury Spółki zlokalizowane w Estonii.
Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
W ramach działalności prowadzonej w Polsce Spółka nabywa wiązki elektryczne od powiązanej spółki B. B. prowadzi działalność produkcyjną w zakładzie zlokalizowanym w (…), wykorzystując własną infrastrukturę techniczną (hale, maszyny, urządzenia) oraz zatrudnionych pracowników. B. nie prowadzi działalności wyłącznie na rzecz Spółki. B. prowadzi własną działalność gospodarczą i współpracuje również z innymi podmiotami/ klientami.
Wszystkie czynności magazynowe realizowane są na podstawie zawartej z B. W ramach tej umowy B. świadczy na rzecz Spółki usługi obejmujące w szczególności magazynowanie towarów do momentu ich sprzedaży i zlecenia wysyłki, fizyczne przyjmowanie i ewidencjonowanie towarów, kompletowanie i etykietowanie przesyłek, przygotowanie dokumentacji wysyłkowej, wystawianie faktur, przeprowadzanie inwentaryzacji raz w roku. Spółka nie decyduje o sposobie składowania towarów ani ich rozmieszczeniu. Spółka nie sprawuje też kontroli nad bieżącą organizacją pracy magazynu. Wszystkie czynności wykonywane są przez pracowników B., działających pod nadzorem własnych przełożonych. Inwentaryzacja przeprowadzana jest bez udziału przedstawicieli Spółki, a jej wyniki przekazywane są Spółce drogą mailową. Fizyczna obsługa towarów, jeżeli dostawa jest realizowana z Polski, wykonywana jest przez B. przy wykorzystaniu zasobów należących do tej spółki lub pozostających w jej dyspozycji. Wnioskodawca nie posiada w Polsce własnych pracowników ani własnych zasobów technicznych wykorzystywanych do fizycznej realizacji dostawy lub wydania towarów.
Ponadto, Spółka zawarła z B. umowę serwisową oraz umowę dotyczącą usług w zakresie prowadzenia rozliczeń z tytułu VAT. W ramach umowy serwisowej, B. świadczy na rzecz Spółki usługi doradcze, wsparcia w rozwoju biznesu oraz ogólne usługi zarządcze, przy wykorzystaniu własnych pracowników lub konsultantów. Spółka nie sprawuje bieżącego nadzoru nad tym personelem ani nie określa szczegółowego sposobu realizacji usług.
Wnioskodawca nie posiada wpływu na to, jaka część zasobów B. jest wykorzystywana do realizacji świadczeń na jego rzecz. B. samodzielnie zarządza własnym personelem, procesami produkcyjnymi, zapleczem technicznym, wyposażeniem oraz organizacją pracy. Zasoby te należą do B. lub są przez tę spółkę wykorzystywane w ramach jej działalności, a Spółka nie sprawuje nad nimi kontroli ani nie decyduje o sposobie ich wykorzystywania czy alokacji.
Pracownicy B. nie posiadają pełnomocnictw do reprezentowania Spółki, nie zawierają umów w jej imieniu ani nie pozyskują zamówień na jej rzecz.
A zatem Spółka nie sprawuje kontroli nad zapleczem B. jak nad zapleczem własnym.
Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych ani osobowych. Dodatkowo wszelkie decyzje o charakterze zarządczym, czy też negocjowanie i procesowanie umów, podejmowane są przez właściwy personel poza granicami Polski. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że zostało spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.
W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada i nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:
1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;
5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej.
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane.
Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:
1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie, której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada i nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.
Tym samym stanowisko w zakresie pytania nr 2, zgodnie z którym Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF należy uznać za prawidłowe.
Państwa wątpliwości dotyczą także tego, czy Spółce będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przed dostawców Spółki, którzy wbrew obowiązkowi nie udokumentują zrealizowanych na rzecz Spółki transakcji fakturą ustrukturyzowaną wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
a) nabycia towarów i usług,
b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. takimi, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
W myśl art. 88 ust. 3a ustawy:
Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy:
1) sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi:
a) wystawionymi przez podmiot nieistniejący;
b) (uchylona)
2) transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku;
3) (uchylony)
4) wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne:
a) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności,
b) podają kwoty niezgodne z rzeczywistością - w części dotyczącej tych pozycji, dla których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością,
c) potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego - w części dotyczącej tych czynności;
5) faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi przepisami nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego;
6) (uchylony)
7) wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze - w części dotyczącej tych czynności.
W oparciu o art. 88 ust. 4 ustawy:
Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
We wniosku wskazali Państwo, że Spółka nabywa w Polsce towary i usługi głównie od B., w szczególności nabywa wiązki kablowe oraz wybrane usługi związane z czynnościami magazynowymi i dokumentacyjnymi. Faktury wystawiane przez B. na rzecz Spółki zawierają/będą zawierać kwotę polskiego podatku VAT w przypadkach, w których dostawy towarów nabywanych od B. sp. z o.o. są opodatkowane VAT w Polsce.
Prawo do odliczenia VAT będące przedmiotem Wniosku dotyczy w szczególności dostaw towarów opodatkowanych na terytorium Polski. Jednocześnie Spółka nie wyklucza, iż przedmiotem nabycia mogą być również wybrane usługi, dla których miejscem świadczenia będzie terytorium Polski. W konsekwencji wątpliwości Spółki dotyczą sytuacji, w której dana dostawa towarów bądź świadczenie usług będzie podlegała opodatkowaniu VAT w Polsce, przy czym jednocześnie faktura w tym zakresie zostanie wystawiona przez dostawcę z pominięciem obowiązku jej wystawienia w ramach Krajowego Systemu e-Faktur.
Prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury uzależnione jest od spełnienia warunków wynikających z przepisu art. 86 ust. 1 ustawy, a także od niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. W dyspozycji tego przepisu, jako przesłanki wyłączającej prawo nabywcy (podatnika) do odliczenia podatku naliczonego, nie ujęto przypadku, gdy podatek naliczony wynika z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług, które zostały wystawione wbrew obowiązkowi, bez użycia Krajowego Systemu e-Faktur (w sytuacji, gdy faktura odzwierciedla prawdziwe zdarzenie gospodarcze).
Podstawowa zasada wspólnego systemu VAT, jaką jest zasada neutralności podatku, jest rozumiana jako stosowanie podatku od towarów i usług na wszystkich etapach obrotu gospodarczego z równoczesnym prawem do potrącenia podatku zawartego w poprzedniej fazie obrotu. Wszelkie ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego wpływają na neutralność tego podatku i mogą wynikać jedynie z wyraźnej regulacji ustawowej. Dla istnienia prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury (nawet w przypadkach wskazanych wyżej), obok podstawowych przesłanek takich jak status odliczającego jako czynnego, zarejestrowanego podatnika VAT i związek zakupionych towarów i usług z czynnościami opodatkowanymi (u odliczającego) i faktycznie zrealizowana transakcja, również istotne jest to, by nabyta usługa lub towar podlegały opodatkowaniu i nie korzystały przy tym ze zwolnienia od tego podatku.
Istotną kwestią jest odpowiednie udokumentowanie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych zarówno pod względem przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział. Prawidłowe wystawienie faktury papierowej, elektronicznej czy ustrukturyzowanej pod kątem formalnym i materialnym, stanowi spełnienie jednej z przesłanek do skorzystania z prawa do odliczenia. Jej wystawienie bez użycia Krajowego Systemu e-Faktur nie powoduje jednak tego, że wadliwie wystawiony dokument nie stanowi dowodu istnienia prawa do odliczenia podatku naliczonego.
Podkreślić należy, że wprowadzenie obowiązkowego fakturowania w systemie KSeF nie zmienia zasad związanych z odliczeniem podatku naliczonego przez nabywców. Zatem jeśli nabywca otrzyma fakturę wystawioną przez swojego dostawcę (który jest objęty obligatoryjnym KSeF) poza systemem KSeF (a więc otrzyma wadliwie wystawiony dokument), to będzie mógł odliczyć podatek naliczony wynikający z takiej faktury, pod warunkiem spełnienia pozostałych, materialnych przesłanek uprawniających do odliczenia podatku naliczonego. Prawo do odliczenia podatku naliczonego nie jest prawem samoistnym, lecz jest to prawo warunkowe, tzn. nie wynika ono z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu rzeczywistego przeprowadzenia transakcji skutkującej nabyciem towaru lub usługi przez podmiot widniejący na fakturze jako nabywca. Faktura powinna więc prawidłowo odzwierciedlać zdarzenie gospodarcze zarówno pod względem przedmiotowym, jak i podmiotowym. Dla celów skorzystania z prawa do odliczenia istotna jest bowiem prawidłowość materialna faktury, która musi potwierdzać, że w rzeczywistości doszło do dostawy towarów lub świadczenia usług pomiędzy konkretnymi podmiotami w niej wskazanymi, w zakresie ściśle określonego towaru lub usługi oraz w zakresie ilości danego towaru lub usługi.
Mając na uwadze powołane przepisy prawa w kontekście przedstawionego opisu sprawy stwierdzić należy, że przysługuje i będzie Państwu, jako czynnemu podatnikowi podatku VAT, przysługiwało - na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy - prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego, wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług wystawionych, wbrew obowiązkowi, bez użycia Krajowego Systemu e-Faktur, o ile faktury te będą dokumentować nabycie usług lub towarów związanych z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą oraz nie wystąpią negatywne przesłanki uniemożliwiające odliczenie podatku VAT naliczonego określone w ustawie o VAT. Wystawienie faktur, wbrew obowiązkowi, bez użycia Krajowego Systemu e-Faktur nie pozbawia Państwa prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdyż nie stanowi to negatywnej przesłanki, uniemożliwiającej odliczenie tego podatku, wymienionej w art. 88 ustawy.
W konsekwencji, przysługuje i będzie Państwu przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawionych na Państwa rzecz przez dostawców, wbrew obowiązkowi, bez użycia Krajowego Systemu e-Faktur, przy założeniu, że spełnione będą pozostałe warunki uprawniające Państwa do skorzystania z tego prawa.
Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 należy uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie wydania interpretacji.
Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo