Moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu eksportu towarów realizowanego na warunkach Incoterms EXW oraz terminu wystawienia faktury z tego tytułu.
Wnioskodawca, polski podatnik VAT, eksportuje wyroby z tworzyw sztucznych do Maroka na warunkach EXW (Incoterms 2020). Towary są postawione do dyspozycji nabywcy w Polsce, a transport organizuje nabywca (firma spedycyjna ze Słowacji). Wywóz następuje przez Słowację (zgłoszenie celne, numer MRN) i Hiszpanię (urząd…
Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe oraz w części nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest:
‒ prawidłowe - w zakresie ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu eksportu towarów realizowanego na warunkach Incoterms EXW oraz
‒ nieprawidłowe - w zakresie ustalenia terminu wystawienia faktury dokumentującej eksport towarów.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
28 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu eksportu towarów realizowanego na warunkach Incoterms EXW oraz terminu wystawienia faktury z tego tytułu. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 28 maja 2026 r. (wpływ 2 czerwca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca, zarejestrowany w dniu 11 stycznia 2024 r. jako podatnik podatku od towarów i usług, eksportuje towary poza obszar Unii Europejskiej (Maroko).
Towary to wyroby z tworzyw sztucznych dla branży motoryzacyjnej.
Wnioskodawca jest dostawcą towarów, odbiorcą jest podmiot o nazwie A. z siedzibą w (…) (Maroko).
Wnioskodawca jest nierezydentem, jednak dla potrzeb podatku od towarów i usług zobowiązany był do zarejestrowania się jako podatnik podatku od towarów i usług na terytorium RP.
Dostawy towarów są realizowane w ramach INCOTERMS 2020, według procedury EXW (ex works).
Art. 19a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi, iż obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy.
Zgodnie z procedurą INCOTERMS 2020 EXW, za dokonanie dostawy uważa się postawienie towarów do dyspozycji odbiorcy. Ustawa o podatku od towarów i usług nie odsyła w sposób jednoznaczny do innych uregulowań takich jak INCOTERMS, jednak przyjęta praktyka w obrocie gospodarczym nakazuje uwzględniać faktyczne warunki dostawy stosowane pomiędzy kontrahentami.
Wnioskodawca występujący jako dostawca towarów, realizując określony pomiędzy kontrahentami sposób dostawy (EXW) informuje nabywcę, że towary będą do odbioru w określonym dniu, czyli zostaną postawione do dyspozycji nabywcy (odbiorcy). Do każdej partii towarów jest dołączony list przewozowy CMR, datowany na planowany dzień odbioru towarów.
Odbiór towarów jest dokonywany przez firmę spedycyjną ze Słowacji, działającą na zlecenie odbiorcy (nabywcy) towarów z Maroka.
Transport towarów rozpoczyna się na terenie Polski ((...)).
W Słowacji towary są zgłaszane do tamtejszego urzędu celnego, który rejestruje wysyłkę w systemie celnym Unii Europejskiej. Słowacki urząd celny nadaje każdej przesyłce unikalny numer MRN (Movement Reference Number) - 18-znakowy numer referencyjny nadawany przesyłkom w międzynarodowym obrocie towarowym (eksport, import, tranzyt) w Unii Europejskiej.
Następnie towary opuszczają teren Unii Europejskiej przez urząd celny „wyjścia” w Hiszpanii, który rejestruje w systemie celnym Unii Europejskiej wyjazd towarów poza obszar Unii Europejskiej. Docelowo towary trafiają do odbiorcy w Maroko.
Dostawy towarów realizowane są w ramach procedury INCOTERMS 2020 EXW (ex works) i przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel następuje w momencie postawienia towarów do dyspozycji nabywcy. Nabywca dokonuje zapłaty za zakupione towary w terminie określonym na fakturze sprzedaży. Termin zapłaty wynosi 30 dni od dnia wystawienia faktury.
Nie wystąpiły sytuacje, aby nabywca wpłacił zaliczkę na poczet dostawy towarów. Zapłaty są realizowane po zakończeniu dostawy w terminie do 30 dnia od dnia wystawienia faktury sprzedaży. Faktura sprzedaży jest wystawiana przez Wnioskodawcę w dniu postawienia towarów do dyspozycji nabywcy. Towary są odbierane przez firmę spedycyjną w przeważającej większości w dniu postawienia towarów do dyspozycji nabywcy. Zdarza się, że odbiór towarów przez przewoźnika (spedytora) następuje dzień po postawieniu towarów do dyspozycji. Nie wpływa to jednak na datę wystawienia przez Wnioskodawcę faktury sprzedaży. Ta jest zawsze wystawiana w dniu postawienia towarów do dyspozycji nabywcy.
Wnioskodawca dla opisanych powyżej dostaw towarów stosuje stawkę podatku od towarów i usług określoną w art. 41 ust. 4 ustawy VAT, czyli 0% jako stawkę właściwą da eksportu towarów.
Faktury dokumentujące dokonane przez Wnioskodawcę dostawy są wykazywane w składanych co miesiąc deklaracjach VAT-7. Wykazanie poszczególnych dostaw w deklaracjach miesięcznych odbywa się z zachowaniem zasad określonych w art. 41 ust. 11 ustawy VAT.
Do każdej faktury dokumentującej dokonanie dostawy eksportowej Wnioskodawca posiada dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
Pytania
1) Czy za moment powstania obowiązku podatkowego w eksporcie towarów należy uznać dzień postawienia przez Wnioskodawcę towarów do dyspozycji odbiorcy?
2) Kiedy Wnioskodawca ma wystawić fakturę dokumentującą dokonanie dostawy (eksportu towarów)?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy:
‒ za moment (chwilę) powstania obowiązku podatkowego w eksporcie towarów, czyli dzień dokonania dostawy, o którym mowa w art. 19a ustawy VAT, realizowany na warunkach INCOTERMS EXW, należy uznać dzień postawienia towarów do dyspozycji odbiorcy,
‒ faktura dokumentująca dokonanie przez Wnioskodawcę dostawy (eksport z zastosowaniem stawki 0% - art. 41 ust. 4 ustawy VAT) może być wystawiona najwcześniej w dniu dokonania dostawy, nie później niż 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy (art. 106i ust. 1 ustawy VAT), i nie wcześniej niż 60. dnia przed dokonaniem dostawy.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe oraz w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2. eksport towarów;
3. import towarów na terytorium kraju;
4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
W myśl art. 2 pkt 1 i 5 ustawy:
Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
Według art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o eksporcie towarów - rozumie się przez to dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:
a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych
- jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
Zatem, aby uznać daną czynność za eksport towarów muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki:
‒ ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport bezpośredni) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego rzecz (eksport pośredni),
‒ wywóz towarów musi być potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych.
Tym samym, dla uznania danej czynności za eksport towarów niezbędne jest dokonanie dostawy towarów, czyli przeniesienie na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, oraz wysłanie lub transport towarów poza terytorium Unii Europejskiej w wyniku tej dostawy. Niezaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 2 pkt 8 ustawy powoduje, że nie dochodzi do eksportu towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
Jak stanowi art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
Miejscem dostawy towarów jest - w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.
Na podstawie art. 41 ust. 4 ustawy:
W eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi 0%.
Stosownie do art. 41 ust. 6 ustawy:
Stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5, pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
Jak stanowi art. 41 ust. 6a ustawy:
Dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w szczególności:
1) dokument w postaci elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ celny wydruk tego dokumentu;
2) dokument w postaci elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli zapewniona jest jego autentyczność;
3) zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.
Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako podatnik VAT. Spółka dokonuje eksportu towarów na rzecz spółki A. z siedzibą w Maroko. Przedmiotem eksportu są wyroby z tworzyw sztucznych dla branży motoryzacyjnej. Transakcja realizowana jest zgodnie z regułą Incoterms EXW. Transport towarów rozpoczyna się na terenie Polski. Towary odbiera firma spedycyjna ze Słowacji, która działa na zlecenie nabywcy towarów z Maroka. W dniu postawienia towarów do dyspozycji nabywcy Spółka wystawia fakturę sprzedaży. W Słowacji towary są zgłaszane do urzędu celnego, który rejestruje wysyłkę w systemie celnym UE i nadaje każdej przesyłce unikalny numer MRN. Następnie, przez urząd celny „wyjścia” w Hiszpanii towary opuszczają teren UE i trafiają do odbiorcy w Maroku. Nabywca dokonuje zapłaty za zakupione towary w terminie wskazanym na fakturze, tj. do 30 dnia od dnia wystawienia faktury (nie uiszcza zaliczek na poczet dostawy towarów). Do każdej faktury dokumentującej eksport towarów Spółka posiada dokument potwierdzający wywóz towaru poza UE. Dla opisanych dostaw towarów Spółka stosuje stawkę podatku VAT 0% właściwą da eksportu towarów (art. 41 ust. 4 ustawy).
Ad 1
Spółka powzięła wątpliwości dotyczące m.in. ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu eksportu towarów.
Jak stanowi art. 19a ust. 1 ustawy:
Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.
Stosownie do art. 19a ust. 8 ustawy:
Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 1b;
2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
Powołany art. 19a ust. 1 ustawy formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i podatek ten powinien być rozliczony za ten okres. Natomiast w sytuacji, gdy przed dokonaniem dostawy towarów lub wykonaniem usługi podatnik otrzyma całość lub część zapłaty, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty.
Jednocześnie należy zauważyć, że przy ustalaniu momentu powstania obowiązku podatkowego dla eksportu towarów znajdują zastosowanie takie same zasady jak przy krajowej dostawie towarów.
Nabywca towarów z Maroka nie uiszcza zaliczek na poczet eksportu towarów, w związku z tym w analizowanej sprawie nie znajduje zastosowania art. 19a ust. 8 ustawy. Dla określenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu eksportu towarów należy więc ustalić moment, w którym pomiędzy Spółką i nabywcą z Maroka dochodzi do dostawy towarów.
Przy czym, należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamianę, darowiznę, oraz każdą inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu).
Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88 stwierdzając, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.
Innymi słowy pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do prawa własności rzeczy.
W analizowanej sprawie dostawy towarów realizowane są z zastosowaniem reguł Incoterms 2020 EXW (ex works). Zgodnie z regułą Incoterms 2020 EXW, za dokonanie dostawy uważa się postawienie towarów do dyspozycji odbiorcy. Spółka informuje nabywcę, że w określonym dniu towary zostaną postawione do dyspozycji nabywcy (będą do odbioru). Do każdej partii towarów dołączany jest list przewozowy CMR, datowany na planowany dzień odbioru towarów. Towary odbiera firma spedycyjna ze Słowacji działająca na zlecenie nabywcy towarów z Maroka. Co do zasady, towary odbierane są w dniu postawienia towarów do dyspozycji nabywcy, zdarza się jednak, że przewoźnik/spedytor odbiera towar następnego dnia. Jednocześnie, w momencie postawienia towarów do dyspozycji nabywcy następuje przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel.
Zatem skoro w momencie postawienia towarów do dyspozycji nabywcy następuje przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel na nabywcę, to obowiązek podatkowy powstaje w momencie postawienia towaru do dyspozycji nabywcy, tj. we wskazanym przez Spółkę konkretnym dniu odbioru towarów, niezależnie od tego, czy towar zostanie faktycznie w tym dniu odebrany przez nabywcę, czy w następnym.
Zatem, stanowisko w zakresie pytania 1, z którego wynika, że za moment powstania obowiązku podatkowego w eksporcie towarów, czyli za dzień dokonania dostawy, o którym mowa w art. 19a ustawy VAT, realizowanym na warunkach INCOTERMS EXW, należy uznać dzień postawienia towarów do dyspozycji odbiorcy jest prawidłowe.
Ad 2
Wątpliwości Spółki dotyczą również ustalenia kiedy powinna wystawić fakturę dokumentującą dokonanie eksportu towarów.
Kwestie dotyczące wystawienia faktur regulują przepisy określone w art. 106-106q ustawy. I tak, zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy:
Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;
4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,
c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.
W myśl art. 106i ust. 1 ustawy:
Fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-9.
Według art. 106i ust. 2 ustawy:
Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymano całość lub część zapłaty od nabywcy.
Stosownie do art. 106i ust. 7 ustawy:
Faktury nie mogą być wystawione wcześniej niż 60. dnia przed:
1) dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi;
2) otrzymaniem, przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi, całości lub części zapłaty.
Według art. 106i ust. 8 ustawy:
Przepis ust. 7 pkt 1 nie dotyczy wystawiania faktur w zakresie dostawy i świadczenia usług, o których mowa w art. 19a ust. 3, 4 i ust. 5 pkt 4, jeżeli faktura zawiera informację, jakiego okresu rozliczeniowego dotyczy.
Z powołanych przepisów wynika, że podatnik zobowiązany jest do wystawienia faktury nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy lub wykonano usługę, lecz nie wcześniej niż 60. dnia przed dokonaniem tej dostawy lub wykonaniem usługi. Jeżeli podatnik otrzyma całość lub część zapłaty przed dokonaniem danej czynności, również powinien wystawić fakturę nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym otrzymał całość lub część zapłaty, jednak nie wcześniej niż 60 dnia przed otrzymaniem tej części zapłaty lub całości. Przez wystawienie faktury należy rozumieć sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego.
Ustawodawca nie przewidział szczególnych regulacji w zakresie wystawiania faktur z tytułu eksportu towarów. W związku z tym, fakturę dokumentującą eksport towarów należy wystawić zgodnie z powołanym art. 106i ust. 1 ustawy, tj. nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru, a w przypadku otrzymania zaliczki przed dostawą towarów - nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymano zaliczkę (art. 106i ust. 2 ustawy). Przy tym, zgodnie z powołanym art. 106i ust. 7 pkt 1 ustawy, faktury nie mogą być wystawione wcześniej niż 60. dnia przed dokonaniem dostawy towaru.
Nabywca towarów z Maroka nie wpłaca zaliczek na poczet dostaw towarów, w związku z tym w analizowanym przypadku nie znajdzie zastosowania art. 106i ust. 2 ustawy.
Jak ustaliłem, Spółka powinna rozpoznać obowiązek podatkowy z tytułu eksportu towarów na podstawie art. 19a ust. 1 ustawy, z chwilą dokonania dostawy towarów, tj. w momencie postawienia towaru do dyspozycji nabywcy, we wskazanym przez Spółkę dniu odbioru towarów.
Zatem, Spółka powinna wystawić fakturę dokumentującą eksport towarów nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru, na podstawie art. 106i ust. 1 ustawy lecz nie wcześniej niż 60. dnia przed dokonaniem tej dostawy (art. 106i ust. 7 ustawy).
We własnym stanowisku w sprawie w zakresie pytania 2 Spółka wskazała, że faktura dokumentująca dokonanie eksportu towarów może być wystawiona najwcześniej w dniu dokonania dostawy, nie później niż 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy (art. 106i ust.1 ustawy VAT), i nie wcześniej niż 60. dnia przed dokonaniem dostawy. Tymczasem, jak wskazałem faktura może być wystawiona przed dniem dokonania dostawy, przy czym nie może to nastąpić wcześniej niż 60. dnia przed jej dokonaniem.
Zatem, oceniając całościowo stanowisko w zakresie pytania 2 uznaję je za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
Jednocześnie informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (pytań). Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności kwestii uznania transakcji dokonywanych przez Spółkę za eksport towarów opodatkowany stawką VAT w wysokości 0%.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…).
Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo