Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.316.2026.1.RM

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 maja 2026 r. za pośrednictwem systemu e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek z 12 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawa do opodatkowania eksportu towarów stawką VAT 0% na podstawie przedstawionych dokumentów. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

A. GmbH & Co. KG (spółka z siedzibą działalności gospodarczej w Niemczech, zarejestrowana w Polsce jako podatnik podatku od towarów i usług oraz jako podatnik VAT-UE; dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) prowadzi działalność gospodarczą polegającą na projektowaniu oraz produkcji elementów i systemów z zakresu (…).

Produkcja towarów realizowana jest z wykorzystaniem technologii obróbki metali oraz zaawansowanych tworzyw sztucznych.

Spółka jest członkiem międzynarodowej grupy kapitałowej (...) Group, specjalizującej się w produkcji (…).

W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca współpracuje ze spółką z grupy kapitałowej, posiadającą siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski i zarejestrowaną jako czynny podatnik VAT w Polsce (dalej: „Zakład produkcyjny”).

Wnioskodawca zleca Zakładowi produkcyjnemu wykonanie usług na towarach stanowiących własność Wnioskodawcy. W tym celu m.in. Wnioskodawca przemieszcza własne towary z Niemiec do Polski do Zakładu produkcyjnego.

Po wykonaniu usług gotowe towary są dostarczane bezpośrednio z Zakładu Produkcyjnego w Polsce do klientów Wnioskodawcy (dalej: „Klienci”), którzy mogą mieć siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium Polski, innych państw członkowskich Unii Europejskiej, albo na terytorium państw trzecich. W związku z powyższym Wnioskodawca dokonuje dostaw towarów w ramach dostaw krajowych, wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów oraz eksportu towarów.

W praktyce występowały oraz mogą występować przypadki, w których - na skutek zamówień składanych przez Klientów mających siedzibę poza Unią Europejską - towary są transportowane z terytorium Polski do Klientów na terytorium państw trzecich (w szczególności do Wielkiej Brytanii).

Transport jest dokonywany przez zewnętrzną firmę transportową (dalej: „Firma transportowa”) na zlecenie i koszt Wnioskodawcy.

W takich przypadkach zasadniczo towary nie były/nie będą przeładowywane na terytoriach krajów innych niż Polska. Natomiast, nie wykluczone jest również, że w trakcie ww. transportów, towary były/mogą być przedmiotem tymczasowego magazynowania czy przeładunku na terytoriach innych krajów niż Polska. Natomiast, w każdym tego rodzaju wypadku takie przerwy, w transporcie były/będą wynikały jedynie ze względów logistycznych i w ocenie Wnioskodawcy w żadnym wypadku nie będzie można uznać, że na ich skutek transport zostaje przerwany, a następnie podejmowany na nowo, w okolicznościach wskazujących, że miejscem jego rozpoczęcia jest inny kraj niż Polska.

Innymi słowy transport w celu wywiezienia towarów poza granice Unii Europejskiej będzie rozpoczynał się na terytorium Polski i będzie realizowany między Polską a danym krajem poza Unią Europejską.

W przypadku dostawy eksportowej otwierana jest na terytorium Polski procedura wywozu towarów, w celu przemieszczenia ich poza granice Unii Europejskiej.

Zgłoszenia celne wywozowe składane są w elektronicznym systemie celnym przez Firmę transportową działającą na podstawie udzielonego pełnomocnictwa jako pośredni przedstawiciel celny Wnioskodawcy. Jako nadawca (eksporter) na zgłoszeniu celnym widnieje Wnioskodawca. Do zgłoszeń celnych dołączane są wszystkie wymagane dokumenty, w szczególności faktura dokumentująca dostawę towarów do Klienta na terytorium kraju trzeciego (dalej: „Faktura”) oraz dokumenty transportowe.

Urzędem celnym wywozu jest polski urząd celny, przy czym występowały w przeszłości i mogą wystąpić w przyszłości przypadki, w których wyprowadzenie towarów poza granice UE nastąpi w innym kraju UE niż Polska i w takim wypadku urzędem wyprowadzenia nie będzie polski urząd celny, lecz urząd celny kraju, w którym towary przekroczyły granice UE, np. Francja.

W takich przypadkach w zgłoszeniu celnym jako urząd celny wywozu wskazywany jest urząd polski, natomiast jako urząd wyprowadzenia - właściwy urząd innego państwa członkowskiego UE.

Co do zasady, w stosunku do towarów będących przedmiotem eksportu, Wnioskodawca jest/będzie w posiadaniu komunikatu IE529/CC529C potwierdzającego zwolnienie towarów do procedury wywozu. Zasadniczo Wnioskodawca w zdecydowanej większości przypadków posiada/będzie posiadał również komunikaty celne IE599/CC529C, potwierdzające, iż towary będący przedmiotem eksportu został wywieziony poza terytorium UE.

Niezależnie od powyższego, w praktyce mogą występować przypadki, w których Spółka nie otrzymała/nie otrzyma komunikatu celnego IE599/CC599C przed terminem złożenia deklaracji podatkowej za okres, w którym powstał po jej stronie obowiązek podatkowy w VAT z tytułu eksportu towarów.

Dodatkowo, w praktyce zdarzyły się/mogą zdarzyć się sytuacje, w których polskie organy celne unieważniają wywozowe zgłoszenia celne składane przez Wnioskodawcę. Następuje to z przyczyn całkowicie niezależnych od Spółki, tj. pomimo prawidłowego złożenia zgłoszenia wywozowego wraz z kompletem wymaganych dokumentów oraz pomimo faktycznego wywozu towarów poza obszar celny Unii Europejskiej.

Taka sytuacja może nastąpić przykładowo na skutek błędu ludzkiego - mimo wywozu towaru poza granice UE, na skutek błędu pracownika organu celnego nie dokonano stosownego potwierdzenia wywozu.

Kolejno mogą zdarzyć się również przypadki, w których urząd celny wyprowadzenia potwierdził fakt wywozu towarów poza granice UE, natomiast komunikat nie dotarł do polskiego urzędu celnego wyjścia z powodów m.in. związanych z faktem, iż pracownik urzędu wyprowadzenia nie posiadał aktualnych uprawnień do systemów, w związku z czym potwierdzenie nie było stosownie procedowane w systemie lub z powodu awarii systemu.

W takich sytuacjach, po upływie stosownych terminów, polski urząd celny wywozu, przed którym Spółka dokonała zgłoszenia celnego towarów do wywozu zwrócił się/będzie się zwracał się do wskazanego w zgłoszeniu celnym urzędu wyprowadzenia o wskazanie etapu procedury wywozu.

W praktyce w ww. wypadkach zdarzyły się/mogą zdarzyć się przypadki, że organ celny wyprowadzenia udzieli negatywnej odpowiedzi, tym samym nie potwierdzi wywozu wymaganym komunikatem IE599/CC599C. W związku z powyższym, Naczelnik urzędu celnego wywozu, w drodze decyzji, unieważnił/unieważni zgłoszenia celne do procedury wywozu.

W konsekwencji, pomimo faktycznego wywozu i dostarczenia towarów do miejsca docelowego poza terytorium UE, w praktyce nie dojdzie do tego w ramach procedury celnej wywozowej (bowiem procedura ta jest unieważniana przez polski urząd wywozu).

Wnioskodawca zastrzega również możliwość zaskarżenia decyzji organów celnych w celu uzyskania ostatecznego potwierdzenia wywozu (IE599/CC599C).

Pomimo unieważnienia zgłoszeń celnych i braku komunikatu IE599/CC599C, Wnioskodawca dysponuje/będzie dysponował potwierdzeniem dostarczenia towarów do Klienta (Delivery note) wraz z pieczęcią, datą i podpisem Klienta, który można połączyć z Fakturą poprzez numer zamówienia oraz masą towarów, z którego jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy eksportowej udokumentowanej Fakturą zostały faktycznie wywiezione poza terytorium UE i dostarczone do Klienta na terytorium państwa trzeciego (dalej: „Potwierdzenie dostawy”). Ponadto Wnioskodawca może posiadać wszystkie lub niektóre dokumenty potwierdzające dokonanie eksportu towarów wymienione poniżej (dalej łącznie: „Dokumenty alternatywne”).

W skład tych Dokumentów alternatywnych mogą wchodzić w szczególności:

‒    komunikat IE529/CC529C, który można połączyć z Fakturą poprzez kwotę transakcji, ilość, masę i kod CN Towarów oraz dane odbiorcy towarów (Klienta);

‒    dowód potwierdzenia dostawy towarów wystawiony przez zewnętrzną firmę transportową potwierdzający odbiór Towarów w dobrym stanie przez Klienta poza terytorium Unii Europejskiej (zawierający podpis, datę i pieczęć Klienta);

‒    zlecenie odbioru towarów zawierające specyfikację towarów, które można połączyć z komunikatem IE529/CC529C poprzez numer referencyjny przewozu oraz dane Klienta;

‒    faktura wystawiona prze Firmę transportową za transport towarów i odprawę celną dokonaną na rzecz Spółki wraz z załącznikiem potwierdzającym dokonanie dostawy na adres Klienta na terytorium kraju trzeciego, który można połączyć z komunikatem IE529/CC529C za pomocą numeru referencyjnego;

‒    potwierdzenie płatności za towary będące przedmiotem eksportu.

W oparciu o posiadane w konkretnym przypadku Potwierdzenie dostawy i Dokumenty alternatywne, które Wnioskodawca jest/będzie w stanie powiązać z Fakturą wystawioną przez Spółkę z tytułu realizowanej dostawy eksportowej na rzecz Klienta i w konsekwencji jednoznacznie wykazać, że towary wskazane na Fakturze opuściły terytorium Unii Europejskiej i zostały odebrane poza jej terytorium.

W związku z powyższym, Wnioskodawca chciałby potwierdzić prawidłowość podejścia, w ramach którego, jeśli przed terminem złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu dokonanego eksportu, nie będzie podsiadał dokumentacji, o której mowa w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT, niemniej będzie posiadał Potwierdzenie dostawy oraz ew. Dokumenty alternatywne, znajdzie zastosowanie stawka 0% VAT do eksportu i dostawa eksportowa będzie podlegać wykazaniu w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy o VAT z zastosowaniem tej stawki VAT w okresie rozliczeniowym, w którym z jej tytułu powstał obowiązek podatkowy, pomimo unieważnienia zgłoszenia celnego.

Pytanie

Czy posiadając Potwierdzenie dostawy oraz wszystkie lub niektóre Dokumenty alternatywne przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym powstał obowiązek podatkowy na gruncie VAT z tytułu eksportu towarów, Wnioskodawca ma prawo do zastosowania do eksportu towarów stawki VAT 0%?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym, posiadając Potwierdzenie dostawy oraz wszystkie lub niektóre Dokumenty alternatywne przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym powstał obowiązek podatkowy na gruncie VAT z tytułu eksportu towarów, Wnioskodawca ma prawo do zastosowania do eksportu towarów stawki 0% VAT.

Uzasadnienie stanowiska

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2025 r. poz. 775, z późn. zm; dalej: „ustawa o VAT”), opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1)  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2)  eksport towarów;

3)  import towarów na terytorium kraju;

4)  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5)  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Przez terytorium kraju, zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Przez terytorium państwa trzeciego, zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy o VAT rozumie się terytorium państwa niewchodzącego w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Na podstawie art. 2 pkt 8 ustawy o VAT, przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:

a)  dostawcę lub na jego rzecz, lub

b)  nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych

- jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

W tym kontekście należy również przywołać przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Dyrektywa VATʺ).

Zgodnie z art. 131 Dyrektywy VAT, zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć.

Na gruncie art. 146 ust. 1 Dyrektywy VAT, państwa członkowskie zwalniają m.in. dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych przez sprzedawcę lub na jego rzecz poza terytorium Wspólnoty.

Przepis ten należy interpretować w związku z art. 14 ust. 1 Dyrektywy VAT, zgodnie z którym „dostawa towaru” oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel.

Według orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: „TSUE”) istnieją tylko dwie sytuacje, w których niedopełnienie wymogów formalnych może doprowadzić do utraty prawa do zwolnienia z VAT.

Takie stanowisko zostało wyrażone w wyroku TSUE z dnia 8 listopada 2018 r., Cartrans Spedition, C-495/17, EU:C:2018:887, pkt 40, wyroku TSUE z dnia 9 lutego 2017 r., Euro Tyre, C-21/16, EU:C:2017:106, pkt 38 i przytoczonym tam orzecznictwie.

W pierwszej kolejności, na zasadę neutralności podatkowej do celów zwolnienia z VAT nie może powoływać się podatnik, który umyślnie uczestniczył w oszustwie podatkowym i naraził na niebezpieczeństwo funkcjonowanie wspólnego systemu VAT.

Po drugie, naruszenie wymogu formalnego może prowadzić do odmowy zwolnienia z VAT, jeżeli naruszenie to skutkuje uniemożliwieniem przedstawienia przekonywającego dowodu spełnienia wymogów materialnych. Stanowisko to potwierdza wyrok TSUE z dnia 8 listopada 2018 r., Cartrans Spedition, C-495/17, EU:C:2018:887, pkt 42.

W analizowanej sprawie należy w szczególności zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 28 marca 2019 r. w sprawie C-275/18, Milan Vinš V. Odvolací Finanční Ředitelství.

Sprawa dotyczyła podatnika, który wysyłał za pośrednictwem poczty towary poza terytorium Unii Europejskiej. W orzeczeniu tym TSUE wypowiedział się w kwestii uzależnienia zwolnienia z VAT towarów przeznaczonych do wywozu poza terytorium Unii Europejskiej od objęcia ich procedurą celną wywozu oraz w kwestii konieczności posiadania określonych dowodów w celu udowodnienia, iż towary zostały rzeczywiście wywiezione poza terytorium UE.

TSUE wskazał, że na gruncie Dyrektywy VAT eksport towarów następuje, a zwolnienie dostawy na eksport ma zastosowanie, gdy prawo do rozporządzania tym towarem jak właściciel zostało przeniesione na nabywcę, a dostawca wykaże, że towar został wysłany lub przetransportowany poza terytorium Unii i że w następstwie tej wysyłki lub tego transportu opuścił fizycznie terytorium Unii.

W stanie faktycznym sprawy rozpatrywanej przez TSUE, pomimo że towary nie zostały objęte procedurą celną wywozu, towary te faktycznie zostały wysłane poza terytorium UE, a eksporter miał możliwość wykazania tego faktu za pomocą dokumentów wydanych przez pocztę. TSUE zaznaczył, iż art. 146 ust. 1 lit. a Dyrektywy VAT nie przewiduje obowiązku objęcia towaru procedurą celną wywozu, aby możliwe było zastosowanie zwolnienia z VAT dla eksportu towarów.

Zdaniem TSUE przepis krajowy nakładający obowiązek objęcia procedurą celną wywozu towarów w celu zastosowania zwolnienia z VAT wykracza poza to, co niezbędne jest dla zapewnienia prawidłowości poboru podatku.

Zdaniem TSUE, w przypadku spełnienia przesłanek materialnoprawnych (tj. faktu wywozu towaru poza terytorium UE), brak spełnienia przesłanek formalnych (objęcia towarów procedurą celną wywozu) nie może powodować, iż eksporter utraci prawo do zastosowania zwolnienia VAT, o ile będzie w stanie obiektywnie wykazać, iż towary zostały faktycznie wyprowadzone z terytorium UE.

W świetle powyższego, w odpowiedzi na pytanie prejudycjalne TSUE orzekł, że „Artykuł 146 ust. 1 lit. a) w związku z art. 131 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego uzależniał zwolnienie z podatku od wartości dodanej przewidziane dla towarów przeznaczonych do wywozu poza terytorium Unii Europejskiej od przesłanki, aby towary te zostały objęte procedurą celną wywozu, w sytuacji, w której jest bezsporne, że zostały spełnione materialnoprawne przesłanki zwolnienia, w tym w szczególności przesłanka faktycznego wyprowadzenia danych towarów z terytorium Unii.”

Z powyższego wyroku TSUE jednoznacznie wynika więc, że dla zastosowania zwolnienia z VAT (polskiej stawki 0% VAT w eksporcie) należy spełnić warunki materialne, tj. musi nastąpić rzeczywisty, obiektywny wywóz towarów poza UE, a nie warunki formalne, tj. objęcie towarów konkretną procedurą celną.

Ponadto, w przywołanym wyroku TSUE wskazał, iż przedmiotowy obowiązek formalny nie wchodzi w zakres wspólnego systemu VAT, lecz procedury celnej, a niewykonanie tego obowiązku samo w sobie nie wyklucza spełnienia przesłanek materialnoprawnych uzasadniających przyznanie zwolnienia dla dostawy towarów.

Na podstawie powyższego orzecznictwa TSUE należy uznać, że brak posiadania dokumentów celnych, pochodzących od organów celnych, które potwierdzają wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej nie może prowadzić do tego, że Spółka nie uzyska prawa do zastosowania stawki 0% VAT dla eksportu towarów, jeżeli na podstawie innych posiadanych przez nią dokumentów może wykazać, że towar został wywieziony poza terytorium Unii Europejskiej.

Przechodząc więc do kwestii posiadania dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza UE, należy wskazać, iż w myśl przepisu art. 41 ust. 4 ustawy o VAT, w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 0%.

Zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy o VAT, stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5, pod warunkiem, że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej.

Dokumentem, o którym mowa w ust. 6, zgodnie z art. 41 ust. 6a ustawy o VAT, jest w szczególności:

1)  dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ celny wydruk tego dokumentu;

2)  dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli zapewniona jest jego autentyczność;

3)  zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.

W ww. kontekście należy zauważyć, że po pierwsze art. 41 ust. 6 ustawy o VAT używa pojęcia „dokument” nie precyzując tego pojęcia bliżej, ani podmiotu, który miałby go wystawić. Ww. przepis wskazuje jedynie, że ma on potwierdzać wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej.

W szczególności przepis ten nie wymaga, aby był to „dokument” pochodzący od organów celnych.

Idąc dalej, należy zauważyć, że użycie w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT sformułowania „w szczególności” oznacza, że przedstawiony katalog dokumentów jest katalogiem otwartym, a wskazane dowody stanowią przykłady dokumentów, którymi podatnik może się posłużyć, aby potwierdzić, iż towary będące przedmiotem eksportu zostały wywiezione poza terytorium Unii Europejskiej.

Dokumenty wymienione w tym przepisie ustawy o VAT nie są zatem jedynymi, których posiadanie będzie uprawniało do zastosowania stawki 0% VAT dla eksportu.

Z ww. regulacji ustawy o VAT zatem jednoznacznie wynika, że istnieje możliwość zastosowania stawki 0% VAT w eksporcie w przypadku posiadania innych dokumentów niż te wymienione w art. 41 ust 6a ustawy o VAT, o ile będą one jednoznacznie potwierdzać fakt wywozu towaru poza terytorium UE.

W odniesieniu do przywołanego uprzednio wyroku TSUE również należy zauważyć, iż tak samo jak objęcie towarów konkretną procedurą celną, posiadanie określonych dokumentów potwierdzających fakt wywozu towarów poza UE stanowi przesłankę formalną, która nie jest kluczowa do zastosowania stawki 0% VAT dla eksportu towarów – kluczowa jest możliwość obiektywnego wykazania, iż towary te zostały wywiezione poza terytorium UE.

W ślad za ww. orzecznictwem TSUE również polskie sądy administracyjne potwierdzają stanowisko, zgodnie z którym do zastosowania stawki 0% VAT w eksporcie towarów nie jest konieczne objęcie towarów określoną procedurą celną, czy posiadanie określonych dowodów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, o których mowa wprost w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT, o ile podatnik jest w stanie obiektywnie, w oparciu o inne dokumenty, wykazać fakt wywozu towaru poza Unię Europejską.

W wyroku z 21 lipca 2020 r., sygn. I FSK 2022/17, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: „NSA”) orzekł, że:

„Podsumowując, z analizowanego wyroku TSUE wynika, że w przypadku eksportu towarów nie jest kluczowe posiadanie określonych dokumentów czy też objęcie towarów określoną procedurą, lecz sam fakt wywozu towarów poza granice Unii Europejskiej. (…) W konsekwencji, nie można odmówić podatnikowi prawa do zastosowania stawki 0% VAT wyłącznie na tej podstawie, że nie posiada on określonego dokumentu potwierdzającego eksport towarów poza UE, jeśli eksport ten faktycznie nastąpił (…). W tym miejscu przypomnieć również należy, że w orzecznictwie sądów krajowych już wcześniej podkreślano, że jeśli okoliczność wywozu poza UE zostanie wykazana innymi dowodami, w tym ustalona w sposób bezsporny w ramach toczącego się postępowania podatkowego, organy podatkowe nie mogą takiej okoliczności pomijać, stosując do takiego wywozu stawkę jak dla obrotu krajowego, gdyż takie działanie nie tylko narusza zasadę neutralności, lecz jest nieadekwatne do poczynionych przez organy podatkowe ustaleń faktycznych i w konsekwencji przybiera formę sankcji podatkowej, a nie opodatkowania faktycznej czynności podlegającej VAT (por. wyroki NSA: z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1304/13, z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FSK 828/12, czy z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 825/17)”.

Podobnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: „WSA”) w Rzeszowie w wyroku z 24 czerwca 2021 r., sygn. I SA/Rz 385/21. WSA uznał, że:

„(…) przepisy art. 41 ust. 6 i ust. 6a ustawy o VAT, tego rodzaju dokumenty (pochodzące od organów celnych), potwierdzające wywóz, wskazują jedynie przykładowo. Z ich treści nie można więc wywieść, że kreują one pewien zamknięty katalog dowodów potwierdzenia wywozu towarów, jako że art. 41 ust. 6a ustawy o VAT, wyliczając tego rodzaju dokumenty, posługuje się zwrotem „w szczególności”. Wobec powyższego stanowisko organu interpretacyjnego, wywodzące z tego przepisu bezwzględny wymóg posiadania dokumentu celnego (odpowiedniego komunikatu w systemie organów IE-599), nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. (…) W tym zakresie zauważyć bowiem należy, że na gruncie unijnych (wspólnotowych) przepisów celnych, potwierdzenie wywozu towarów może się odbywać nie tylko poprzez uzyskanie komunikatu IE-599, ale dopuszczalne jest także w tym zakresie powołanie się na tzw. dowody alternatywne, których katalog nie jest katalogiem zamkniętym. Skoro więc przepisy celne nie ograniczają możliwości potwierdzenia wywozu towarów w inny sposób niż przy pomocy odpowiedniego komunikatu, wprowadzonego do systemu organów celnych, to tym bardziej możliwości tego rodzaju nie można wykluczyć na gruncie ustawy o VAT, tym bardziej, że art. 41 ust. 6a tej ustawy, nie dostarcza do tego żadnych podstaw”.

Przywołany wyrok NSA (oraz powołana w nim linia orzecznicza NSA), a także wspomniany wyrok WSA jednoznacznie wskazują, że prawo do zastosowania stawki 0% VAT do eksportu towarów nie może być wykluczone na skutek niespełnienia określonych wymogów formalnych o ile spełnione są wymogi materialne eksportu towarów, tj. obiektywnie można wykazać, że dany towar został wywieziony poza granice UE.

W szczególności, na gruncie regulacji ustawy o VAT, zastosowanie stawki 0% VAT w eksporcie jest możliwe w oparciu o każdy dokument, który jednoznacznie i obiektywnie potwierdza dokonanie przemieszczenia towarów poza terytorium UE (a nie tylko te wprost wymienione w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT). Co istotne, ww. wyrok NSA wprost potwierdza, że dla zastosowania stawki 0% VAT do eksportu nie jest konieczne objęcie towarów określoną procedurą celną (wywozu), lecz obiektywny fakt przemieszczenia ich poza granice UE.

Analogiczne podejście prezentują również inne sądy administracyjne, które wskazują na spójną linię orzeczniczą, tj., iż brak spełnienia przesłanki formalnej nie może odbierać prawa do zastosowania stawki VAT 0%, gdyż kluczowy jest fakt rzeczywistego wywozu towarów poza terytorium UE (spełnienie przesłanki materialnej).

Takie stanowisko zostało zaprezentowane m.in. w wyrokach:

‒    WSA w Krakowie z 13 lutego 2025 r., sygn. I SA/Kr 972/24 (orzeczenie nieprawomocne), które zostało wydane w podobnym stanie faktycznym, tj. również dotyczącym sytuacji, w których zgłoszenia celne zostały unieważnione przez organ celny, a w którym WSA potwierdził możliwość stosowania innych dokumentów w celu zastosowania stawki VAT 0% z tytułu eksportu, o ile potwierdzają one wywóz poza terytorium UE:

„Jak słusznie bowiem w tym kontekście zwrócono uwagę w skardze, takie stanowisko DKIS narusza dyspozycję art. 41 ust. 6a u.p.t.u., w którym przewidziano otwarty katalog dokumentów, za pomocą których podatnik może wykazać wywóz towarów poza terytorium UE. Mogą to być zatem jakiekolwiek dokumenty, z których będzie wynikało, że faktycznie doszło do eksportu towarów. Nie można zatem z góry zakładać, że dokumenty wymienione we wniosku o wydanie interpretacji z założenia nie będą spełniać wymogów potwierdzających wywóz towarów. Przyjęcie stanowiska zaprezentowanego w niniejszej interpretacji indywidualnej prowadzi zaś do wniosku, że jeżeli Skarżąca nie będzie posiadała dokumentów pochodzących od organów celnych, ewentualnie Poczty Polskiej, bądź innego „dokumentu urzędowego”, które to pojęcie nie zostało zdefiniowane przez DKIS, nie będzie mogła wykazać eksportu towarów. Jak już wyżej wskazano stanowisko takie pozostaje w jawnej sprzeczności z wcześniej zaprezentowanym stanowiskiem wyrażonym zarówno przez TSUE jak i NSA w powołanych wyrokach. Należy ponownie podkreślić, że brak jest podstaw do proponowanego przez DKIS różnicowania źródeł dowodowych na mniej i bardziej wiarygodne i preferowania dokumentów wysyłkowych pochodzących od spółek państwowych”.

‒    WSA w Łodzi z 18 czerwca 2025 r., sygn. I SA/Łd 223/25 (orzeczenie nieprawomocne):

„Zważywszy na powyższą unijną regulację prawną krajowy przepis art. 41 ust. 6a ustawy o VAT należy, stosując jego prounijną wykładnię mająca zapewniać zgodność prawa krajowego z unijnym, interpretować w ten sposób, że nie stanowi przeszkody zastosowanie stawki zerowej VAT do eksportu towaru, którego wywóz poza terytorium Unii Europejskiej został w sposób niewątpliwy wykazany, a może to nastąpić nie tylko w drodze dokumentu urzędowego wygenerowanego przez organy celne w związku z realizacją procedur celnych, ale każdym innym dokumentem. Jest to tym bardziej uzasadnione, że art. 41 ust. 6a ustawy o VAT nie daje do tego podstaw, gdyż zawiera otwarty katalog sposobu dokumentowania eksportu. Dla zastosowania stawki VAT 0% w eksporcie decydujący jest sam fakt wywozu poza terytorium UE (przesłanka materialna), niezgromadzenie określonych dokumentów urzędowych (przesłanka formalna). W konsekwencji, nie można odmówić podatnikowi prawa do zastosowania stawki 0% VAT wyłącznie na tej podstawie, że nie posiada on określonego dokumentu potwierdzającego eksport towarów poza UE, jeśli eksport ten faktycznie nastąpił, która to okoliczność jak wskazano wyżej nie była przez organy kwestionowana”.

‒    WSA w Białymstoku z 17 lipca 2024 r., sygn. I SA/Bk 200/24 (orzeczenie nieprawomocne):

„Reasumując, w niniejszym przypadku Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał zaskarżoną interpretację wbrew stanowisku TSUE i poglądom sądów administracyjnych, wyrażonych w przywołanych przez skarżącą wyrokach. Nie ma uzasadnienia forsowane przez organ uprzywilejowanie dokumentacji urzędowej, w której właściwe organy celne (polskie lub z innych państw członkowskich Unii Europejskiej) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, jak również dokumentacji pochodzącej od wyznaczonego operatora pocztowego Poczty Polskiej. Jako potwierdzenie dokonania wywozu towarów poza granice Unii Europejskiej można zatem wykorzystać jakiekolwiek dokumenty, z których będzie wynikało, że faktycznie doszło do eksportu towarów. Nie można z góry zakładać, że dokumenty generowane przez podmioty inne niż urząd celny i Poczta Polska z założenia nie będą mogły spełniać wymogów ustawowych”.

‒    WSA we Wrocławiu z 21 marca 2024 r., sygn. I SA/Wr 792/23 (orzeczenie nieprawomocne):

„W ocenie Sądu na aprobatę zasługuje pogląd, że nie ma racji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdzając, że jedynie dokumenty urzędowe, w których właściwe organy celne (polskie lub z innych państw członkowskich UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE", dają podstawy do zastosowania stawki VAT w wysokości 0% względem eksportu towarów, jak również, że możliwość zastosowania takiej stawki miałaby miejsce wówczas, gdyby potwierdzenie wysyłki towarów poza terytorium UE, zostało potwierdzone przez operatora pocztowego, czyli P. Trudno stwierdzić, dlaczego ten konkretny podmiot został „zrównany” z organami celnymi i wystawiane przez niego dokumenty „odpowiadają” dokumentom celnym, zaś dokumentom wystawianym przez inne podmioty trudniącym się przewozem towarów znaczenia takiego odmówiono (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19.12.2023r. sygn. akt I SA/Bd 553/23 , LEX nr 3648921)”.

‒    WSA we Wrocławiu z 13 marca 2024 r., sygn. I SA/Wr 862/23 (orzeczenie nieprawomocne):

„W tym kontekście słusznie zwrócono uwagę w skardze, że stanowisko takie narusza art. 41 ust. 6a ustawy o VAT, ponieważ w przepisie tym przewidziano otwarty katalog dokumentów, za pomocą których podatnik może wykazać wywóz towarów poza terytorium UE. Mogą to być zatem jakiekolwiek dokumenty, z których będzie wynikało, że faktycznie doszło do eksportu towarów. Nie można zatem z góry zakładać, że dokumenty wymienione we wniosku (w postaci faktury sprzedaży oraz potwierdzenia eksportu np. z oświadczeniem przewoźnika/spedytora w formie podpisanego przez tego przewoźnika/spedytora tzw. europejskiego dowodu wywozu poza granice Unii Europejskiej) nie spełniają (nie będą) spełniać wymogów potwierdzających wywóz towarów. DIKS wydając interpretację indywidualną miał bowiem obowiązek zweryfikowania – każdego ze wskazanych przez spółkę dokumentów odrębnie – czy można zakwalifikować do jako dokument potwierdzający okoliczność wywozu towaru poza terytorium UE, czy też nie. DKIS tego jednak nie uczynił przyjmując, że przedłożone dokumenty nie są dokumentami urzędowymi, i jako takie mają charakter jedynie informacyjny. Przyjęcie poglądu wyrażonego przez DKIS w interpretacji indywidualnej prowadziłoby do wniosku, że jeżeli spółka nie będzie posiadała dokumentów pochodzących od organów celnych, ewentualnie Poczty Polskiej, bądź innego „dokumentu urzędowego”, to nie będzie mogła wykazać, że dokonała eksportu towarów. Pogląd ten pozostaje natomiast w sprzeczności ze stanowiskiem wyrażonym zarówno przez TSUE, jak i sądy krajowe. Sąd rozpoznający sprawę w niniejszym składzie podzielił stanowiska innych sądów administracyjnych - wrażone w analogicznych, bądź zbliżonych sprawach - (wyrok WSA w Bydgoszczy z 19 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Bd 553/23, wyrok WSA w Rzeszowie z 5 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Rz 401/23, wyrok WSA we Wrocławiu z 6 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 740/23), co też znalazło wyraz w treści uzasadnienia”.

‒    WSA w Bydgoszczy z 19 grudnia 2023 r., sygn. I SA/Bd 553/23 (orzeczenie nieprawomocne):

„Biorąc powyższe wywody pod uwagę należy zauważyć, że dla zastosowania stawki VAT 0% w eksporcie kluczowy jest fakt wywozu poza terytorium UE (przesłanka materialna), a nie zgromadzenie określonych dokumentów w konkretnej procedurze (przesłanka formalna). W konsekwencji, nie można odmówić podatnikowi prawa do zastosowania stawki 0% VAT wyłącznie na tej podstawie, że nie posiada on określonego dokumentu potwierdzającego eksport towarów poza UE, jeśli eksport ten faktycznie nastąpił. Tymczasem wbrew temu stanowisku Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że to spełnienie przesłanek formalnych ma decydujące znaczenia dla uznania, że doszło do eksportu towarów. Z zaskarżonej interpretacji jednoznacznie wynika, iż do oceny przesłanek materialnoprawnych może dojść dopiero po spełnieniu przesłanek formalnych. Stanowisko takie pozostaje w sprzeczności z tezami powoływanego orzeczenia TSUE i nie może zostać uznane za prawidłowe. (…) Nie ma wobec powyższego racji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, że jedynie dokumenty urzędowe, „w których właściwe organy celne (polskie lub z innych państw członkowskich UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE”, dają podstawy do zastosowania stawki VAT w wysokości 0% względem eksportu towarów, jak również, że możliwość zastosowania takiej stawki miałaby miejsce wówczas, gdyby potwierdzenie wysyłki towarów poza terytorium UE, zostało potwierdzone przez operatora pocztowego, czyli Pocztę Polską. Trudno stwierdzić, dlaczego ten konkretny podmiot został „zrównany” z organami celnymi i wystawiane przez niego dokumenty "odpowiadają" dokumentom celnym, zaś dokumentom wystawianym przez inne podmioty trudniącym się przewozem towarów znaczenia takiego odmówiono”.

‒    Wyrok WSA w Białymstoku z 8 listopada 2023 r., sygn. I SA/Bk 335/23 (orzeczenie nieprawomocne):

„Łączne literalne odczytanie przepisów art. 2 pkt 8 i art. 41 ust. 6 i 6a u.p.t.u. prowadzi do wniosku, że zastosowanie stawki 0% z tytułu eksportu towarów jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy wywóz zostanie potwierdzony przez organ celny odpowiednim dokumentem celnym. Strona skarżąca zwraca uwagę, że przepis art. 41 ust. 6a u.p.t.u., rodzaje dokumentów (pochodzące od organów celnych), potwierdzające wywóz, wskazują jedynie przykładowo. Istotnie, posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem „w szczególności” pozwala wywieść, że katalog dowodów potwierdzających wywóz może być jednak szerszy. Zagadnienie, które stało się przedmiotem sporu skarżącej z organem interpretacyjnym było już przedmiotem analizy sądów administracyjnych. Wynika z nich, że stanowisko wywodzące z podanego przepisu bezwzględny wymóg posiadania dokumentu urzędowego pochodzącego od organów celnych nie znajduje jednak uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Konieczność posiadania potwierdzenia wywozu od odpowiednich organów celnych, celem udokumentowania tegoż wywozu, nie wynika także z art. 146 ust. 1 lit. a w zw. z art. 131 Dyrektywy 112. Pierwszy z nich stanowi, że państwa członkowskie zwalniają dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych przez sprzedawcę lub na jego rzecz poza terytorium Wspólnoty. Art. 131 Dyrektywy stanowi, że zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć. (…) W rozpoznawanej interpretacji organ przyjął, że dokumenty, o których mowa w art. 41 ust. 6a u.p.t.u. uprawniającym do zastosowania stawki 0% VAT przy eksporcie mogą być jedynie dokumenty o charakterze „urzędowym” wygenerowane w systemie AES lub potwierdzone przez właściwy urząd celny. Sąd uznał, że stanowisko to nie jest prawidłowe, nadaje bowiem zbyt duże znaczenie obowiązkowi formalnemu objęcia towaru odpowiednią procedurą, a pomniejszając znaczenie tego, czy dostawa faktycznie miała miejsce”.

‒    Wyrok WSA w Krakowie z 12 października 2023 r., sygn. I SA/Kr 769/23 (orzeczenie nieprawomocne):

„Biorąc powyższe wywody pod uwagę, podkreślenia wymaga, że dla zastosowania stawki VAT 0% w eksporcie kluczowy jest fakt wywozu poza terytorium UE (przesłanka materialna), a nie zgromadzenie określonych dokumentów w konkretnej procedurze (przesłanka formalna). W konsekwencji, nie można odmówić podatnikowi prawa do zastosowania stawki 0% VAT wyłącznie na tej podstawie, że nie posiada on określonego dokumentu potwierdzającego eksport towarów poza UE, jeśli eksport ten faktycznie nastąpił. Tymczasem wbrew temu stanowisku Dyrektor KIS uznał, że to spełnienie przesłanek formalnych ma decydujące znaczenia dla uznania, że doszło do eksportu towarów. Z zaskarżonej interpretacji jednoznacznie wynika, iż do oceny przesłanek materialnoprawnych może dojść dopiero po spełnieniu przesłanek formalnych. Stanowisko takie pozostaje w oczywistej sprzeczności z tezami powoływanego orzeczenia TSUE i jako takie nie może zostać uznane za prawidłowe. (…) Słusznie w tym kontekście zwrócono uwagę w skardze, że stanowisko takie narusza dyspozycję art. 41 ust. 6a u.p.t.u., w którym przewidziano otwarty katalog dokumentów, za pomocą których podatnik może wykazać wywóz towarów poza terytorium UE. Mogą to być zatem jakiekolwiek dokumenty, z których będzie wynikało, że faktycznie doszło do eksportu towarów. Nie można zatem z góry zakładać, że dokumenty wymienione we wniosku o wydanie interpretacji z założenia nie będą spełniać wymogów potwierdzających wywóz towarów. Przyjęcie stanowiska zaprezentowanego w interpretacji indywidualnej prowadzi zaś do wniosku, że jeżeli Spółka nie będzie posiadała dokumentów pochodzących od organów celnych, ewentualnie Poczty Polskiej, bądź innego „dokumentu urzędowego”, które to pojęcie nie zostało zdefiniowane przez Dyrektora KIS, nie będzie mogła wykazać eksportu towarów. Pozostaje ono jednak w sprzeczności z wcześniej zaprezentowanym stanowiskiem wyrażonym zarówno przez TSUE oraz NSA w powołanych wyrokach.”

Reasumując, w ww. orzeczeniach sądy wprost wskazują, że zastosowanie stawki 0% VAT w eksporcie towarów nie może być uzależnione od wymogów formalnych w postaci zgromadzenia konkretnych dokumentów, w szczególności urzędowych w ramach konkretnej procedury celnej, o ile podatnik jest w stanie wykazać, że towary rzeczywiście zostały wywiezione poza UE.

Taka właśnie sytuacja występuje w przypadku Spółki – mimo braku dokumentów IE599/CC599C wydanych w ramach procedury wywozu jest ona w stanie wykazać fakt wywozu towaru poza UE w oparciu o inne posiadane dokumenty.

Powyższe podejście do kwestii znaczenia zachowania wymogów formalnych w eksporcie dla zastosowania stawki 0% VAT zostało potwierdzone w licznych interpretacjach indywidulanych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: „DKIS”), takich jak:

‒    interpretacja indywidualna DKIS z 27 stycznia 2023 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.530.2022.1.JK, zgodnie z którą:

„Odnosząc powyższe do opisu sprawy należy zauważyć, że Wnioskodawca wskazał, że posiada lub będzie posiadał w swojej dokumentacji: (…) w ramach wariantu II: 1) faktury (lub jej kopii) dokumentującej dokonany eksport, 2) korespondencji elektronicznej (mailowej) z kontrahentem, zawierającej oświadczenie o odbiorze przez niego towarów będących przedmiotem dostaw, np. zrealizowanych w danym okresie, ze wskazaniem danych umożliwiających identyfikację poszczególnych dostaw; przykładowo, mogą to być dane takie jak numer faktury, data dostawy towaru, oznaczenie symbolu oraz ilości towaru. Ponadto, Spółka przesyła/będzie przesyłała kontrahentowi wiadomość e-mail z zestawieniem zrealizowanych dostaw, a kontrahent odsyła/będzie odsyłał Spółce odpowiedź mailową zawierającą potwierdzenie, że dostawy te zostały otrzymane. Potwierdzenie to może być zawarte w treści wiadomości e-mail lub stanowić załącznik do takiej wiadomości zawierający listę dostaw z podpisem kontrahenta. Spółka zastrzega, że w niektórych przypadkach korespondencja jest i może być prowadzona z magazynem, do którego transportowany będzie towar będący przedmiotem eksportu, przy czym magazyn taki znajduje się poza terytorium Unii Europejskiej. Ponadto, jak wskazał Wnioskodawca ww. zestawy dokumentów potwierdzają fakt wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Mając powyższe na uwadze, zaznaczyć należy, że wskazane przez Wnioskodawcę zestawy dokumentów zarówno w wariancie I jak i wariancie II, nie są dokumentami, które zostały literalnie wymienione w art. 41 ust. 6a ustawy. Będą to natomiast dokumenty, o których mowa w art. 41 ust. 6 ustawy, tj. dokumenty potwierdzające wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej. W konsekwencji należy uznać, że w przypadku, gdy przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy Wnioskodawca dysponuje/będzie dysponować zestawem dokumentów wskazanych w wariancie I jak i wariancie II to Wnioskodawca ma/będzie miał prawo opodatkować dokonywane dostawy towarów z zastosowaniem stawki podatku VAT w wysokości 0% (…) W przypadku braku komunikatu IE-529, czyli dokumentu potwierdzającego rozpoczęcie procedury wywozu, jeśli Wnioskodawca otrzyma dokumenty, o których mowa w wariancie I i II potwierdzające wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym powstał obowiązek podatkowy, Wnioskodawca powinien rozpoznać dostawę jako eksport towarów stosując stawkę podatku 0%, w tym okresie rozliczeniowym.”;

‒    interpretacja indywidualna z 25 lipca 2022 r. sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.386.2022.1.JS, w której DKIS stwierdził, że:

„Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą i są zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT oraz VATUE. Dokonujecie Państwo dostaw towarów, które są transportowane z Polski poza Unię Europejską przez przewoźnika działającego na Państwa zlecenie lub nabywcy towarów. Zdarza się, że w odniesieniu do takich transakcji, nie dysponujecie Państwo dokumentem celnym wydanym przez polskie organy celne, potwierdzającym zakończenie procedury wywozu (np. tzw. komunikatem IE 599). W takich przypadkach posiadacie Państwo jednak, oprócz faktury zawierającej m.in. nazwy i ilości sprzedawanych towarów, również przynajmniej jeden z następujących dokumentów: a) list przewozowy (np. dokument CMR) opatrzony podpisem lub pieczęcią przewoźnika oraz osoby odbierającej towary poza UE; b) oświadczenie nabywcy towarów o tym, że będące przedmiotem dostawy towary zostały dostarczone do miejsca poza UE; c) oświadczenie przewoźnika odpowiedzialnego za transport towarów o tym, że będące przedmiotem dostawy towary zostały dostarczone do miejsca poza UE; d) dokument wydany przez administrację celną państwa innego niż Polska, potwierdzający wywóz towarów poza obszar celny UE; e) dokument (lub jego kopię) wydany przez administrację celną kraju trzeciego (nienależącego do UE) w związku z przywozem i odprawą w tym kraju towarów będących przedmiotem dostawy. Jesteście Państwo w stanie zidentyfikować tożsamość towarów, których dotyczą powyższe dokumenty i powiązać je z wystawioną przez siebie fakturą (lub fakturami) na podstawie opisu towarów lub numerów faktur. Wobec powyższego należy stwierdzić, że posiadane przez Państwa dokumenty potwierdzają/będą potwierdzały wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej i spełniają/będą spełniały warunki wskazane w art. 41 ust. 6 i ust. 6a ustawy. Zatem, jeżeli Państwo przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy dysponują/będziecie dysponowali dokumentami, które w sposób jednoznaczny potwierdzają/będą potwierdzały wywóz towarów z Polski poza terytorium Unii Europejskiej, to uznać należy, że mają/będziecie mieli Państwo prawo do opodatkowania eksportu towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 ustawy stawką VAT w wysokości 0%”;

‒    interpretacja indywidualna z 15 lipca 2022 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.307.2022.1.RM, w której DKIS potwierdził, że:

„Przedstawione okoliczności pozwalają przyjąć, że dokonując wysyłki towarów poza terytorium Unii Europejskiej, dysponują Państwo/będą Państwo dysponować dokumentem potwierdzającym, że przesyłka dotarła do kraju przeznaczenia. Co prawda wskazane dokumenty, tj. dokument z elektronicznego systemu śledzenia przesyłek zawierający miejsce oraz datę dostarczenia towarów do nabywcy poza UE, list przewozowy (np. dokument CMR) opatrzony podpisem lub pieczęcią przewoźnika oraz osoby odbierającej towary poza UE, oświadczenie nabywcy towarów o tym, że towary będące przedmiotem dostawy zostały dostarczone do miejsca poza UE, oświadczenie przewoźnika odpowiedzialnego za transport towarów o tym, że będące przedmiotem dostawy towary zostały dostarczone do miejsca poza UE, dokument wydany przez administrację celną państwa innego niż Polska, potwierdzający wywóz towarów poza obszar celny UE jak również dokument wydany przez administrację celną kraju trzeciego w związku z przywozem i odprawą w tym kraju towarów będących przedmiotem dostawy nie są literalnie wymienione w art. 41 ust. 6a ustawy. Niemniej jednak jak wskazano katalog dokumentów wymieniony w art. 41 ust. 6a ustawy nie jest katalogiem zamkniętym. Tym samym, mając na uwadze powołane orzeczenia TSUE i NSA należy uznać, że w przypadku, gdy przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy będą Państwo dysponować przynajmniej jednym z dokumentów wskazanych w opisie stanu faktycznego mają Państwo prawo opodatkować dokonywane dostawy towarów z zastosowaniem stawki podatku VAT w wysokości 0%”;

‒    interpretacja indywidualna z 19 kwietnia 2022 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.144.2022.1.KK, w której DKIS uznał, że:

„Podsumowując, jeśli Spółka, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym powstał obowiązek podatkowy, posiada/będzie posiadała w swojej dokumentacji oprócz faktury zawierającej m.in. nazwy i ilości sprzedawanych towarów, również przynajmniej jeden z dokumentów: a) dokument (lub jego kopię) wydany przez administrację celną kraju trzeciego (nienależącego do UE) w związku z przywozem i odprawą w tym kraju towarów będących przedmiotem dostawy; lub b) oświadczenie nabywcy towarów o tym, że będące przedmiotem dostawy towary zostały dostarczone do miejsca poza UE; lub c) oświadczenie przewoźnika odpowiedzialnego za transport towarów o tym, że będące przedmiotem dostawy towary zostały dostarczone do miejsca poza UE; lub d) list przewozowy (np. dokument CMR) opatrzony podpisem lub pieczęcią przewoźnika oraz osoby odbierającej towary poza UE, dokonywane przez Spółkę dostawy towarów są/będą opodatkowane stawką VAT w wysokości 0%”;

‒    interpretacja indywidualna z 24 sierpnia 2021 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.312.2021.1.RM, w której DKIS wskazał, iż:

„Zatem, zastosowanie stawki 0% w eksporcie towarów jest możliwe pod warunkiem, że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument, który jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, a w przypadku eksportu pośredniego dokument, który potwierdza wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, i z którego wynika tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu”;

‒    interpretacja indywidualna z 6 sierpnia 2021 r. sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.247.2021.3.KT, w której DKIS stwierdził, że:

„Katalog dokumentów wskazany w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT jest otwarty, co oznacza, że podatnik dla wykazania eksportu może posłużyć się każdym dokumentem, który jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Podatnik powinien więc posiadać w swojej dokumentacji dowód wiarygodny, potwierdzający faktyczne dokonanie wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej, z którego musi wynikać tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu”.

Przechodząc do przypadku Wnioskodawcy należy wskazać, że co do zasady w celu zastosowania stawki 0% VAT w stosunku do dokonywanego eksportu towarów, Wnioskodawca gromadzi dokumenty, o których mowa w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT.

Niezależnie jednak od tego, w przypadku, w którym przed terminem złożenia deklaracji VAT za okres rozliczeniowy, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu dokonania konkretnego eksportu towarów Wnioskodawca nie posiada/nie będzie posiadał ww. dokumentów, będzie on w posiadaniu Potwierdzenia dostawy oraz wszystkich lub niektórych Dokumentów alternatywnych, w skład których mogą wchodzić w szczególności:

‒    komunikat IE529/CC529C, który można połączyć z Fakturą poprzez kwotę transakcji, ilość, masę i kod CN Towarów oraz dane odbiorcy towarów (Klienta);

‒    dowód potwierdzenia dostawy towarów wystawiony przez zewnętrzną firmę transportową potwierdzający odbiór Towarów w dobrym stanie przez Klienta poza terytorium Unii Europejskiej (zawierający podpis, datę i pieczęć Klienta);

‒    zlecenie odbioru towarów zawierające specyfikację towarów, które można połączyć z komunikatem IE529/CC529C poprzez numer referencyjny przewozu oraz dane Klienta;

‒    faktura wystawiona przez Firmę transportową za transport towarów i odprawę celną dokonaną na rzecz Spółki wraz z załącznikiem potwierdzającym dokonanie dostawy na adres Klienta na terytorium kraju trzeciego, który można połączyć z komunikatem IE529/CC529C za pomocą numeru referencyjnego;

‒    potwierdzenie płatności za towary będące przedmiotem eksportu.

W konsekwencji Spółka jest/będzie w stanie wykazać, że towary wskazane na Fakturze opuściły terytorium UE. W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowym będzie zastosowanie do tego eksportu stawki 0% VAT (tj. stawka 0% VAT zostanie zastosowana w oparciu o dowody, które nie są wymienione w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT).

Jak zostało wskazane powyżej, po pierwsze ustawa o VAT jednoznacznie wskazuje w art. 41 ust. 6a (poprzez użycie słowa „w szczególności”), że wymienia jedynie przykłady dokumentów, uprawniających do zastosowania stawki 0% VAT w eksporcie.

Po drugie z utrwalonej linii orzeczniczej TSUE i polskich sądów administracyjnych, a także interpretacji wydanych przez DKIS wynika, że zastosowanie stawki 0% w eksporcie nie może być uzależnione od spełnienia określonych wymogów formalnych (formalne otwarcie procedury wywozu, posiadanie określonej dokumentacji urzędowej potwierdzającej wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej), jeśli przesłanki materialne eksportu (tj. wywóz towarów poza granice Unii Europejskiej) zostały spełnione, co podatnik jest w stanie obiektywnie wykazać w oparciu o posiadaną dokumentację.

W oparciu o treść ww. Potwierdzenia dostawy i Dokumentów alternatywnych Wnioskodawca jednoznacznie będzie w stanie zatem wykazać, że towary będące przedmiotem konkretnego eksportu towarów, zostały wywiezione poza granice Unii Europejskiej i dostarczone do Klienta.

W związku z tym, zdaniem Wnioskodawcy posiadając ww. Potwierdzenie dostawy i wszystkie lub niektóre Dokumenty alternatywne dotyczące konkretnego eksportu towarów, przed terminem złożenia deklaracji VAT za okres rozliczeniowy, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu tego eksportu towarów, Wnioskodawca będzie miał prawo do zastosowania stawki 0% VAT, nawet pomimo unieważnienia zgłoszenia celnego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 1 i 5 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy:

Z powołanego art. 2 pkt 8 ustawy wynika, że aby czynność mogła być uznana za eksport towarów, muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki:

‒    ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport bezpośredni - art. 2 pkt 8 lit. a ustawy) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego rzecz (eksport pośredni - art. 2 pkt 8 lit. b ustawy),

‒    wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej musi zostać potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

Należy również zauważyć, że z powołanych regulacji nie wynika, aby towar podlegający eksportowi musiał opuścić terytorium Unii Europejskiej za pośrednictwem krajowego granicznego urzędu celnego, gdyż może to nastąpić poprzez każdy unijny urząd celny. Jednak niezbędne jest, aby transport (wysyłka) tego towaru, przed opuszczeniem terytorium Unii Europejskiej, rozpoczął się na terytorium Polski oraz miał nieprzerwany charakter. Przy czym nie chodzi tutaj o aspekt fizyczny tego transportu, czyli o to aby transportu dokonywał np. tylko jeden podmiot (np. spedytor) czy też towar nie mógł być przeładowany, czy chwilowo składowany. Istotne jest, aby przeznaczeniem nadanego towaru było tylko jego wywiezienie z terytorium Unii Europejskiej.

Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy:

Według art. 9 ust. 2 ustawy:

Ponadto, art. 11 ust. 1 ustawy stanowi, że:

Przy czym należy zaznaczyć, że przemieszczenia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, nie uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w przypadku, gdy występuje chociażby jedna z przesłanek negatywnych określonych w art. 12 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Na podstawie art. 41 ust. 4 ustawy:

Według art. 41 ust. 6 ustawy:

Na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy:

Stosownie do art. 41 ust. 7 ustawy:

W myśl art. 41 ust. 8 ustawy:

Zgodnie z art. 41 ust. 9 ustawy:

Jak stanowi art. 41 ust. 11 ustawy:

Zatem, zastosowanie stawki VAT 0% w eksporcie towarów jest możliwe pod warunkiem, że przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy podatnik otrzymał dokument, który jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, a w przypadku eksportu pośredniego dokument, który potwierdza wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, i z którego wynika tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka projektuje i produkuje elementy i systemy z zakresu (…). Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako podatnik VAT oraz jako podatnik VAT-UE.

Przedmiotem wniosku jest transakcja, w ramach której Spółka zleca polskiej spółce (Zakład produkcyjny) wykonanie usług na swoich towarach. W tym celu Spółka przemieszcza własne towary z Niemiec do Zakładu produkcyjnego w Polsce. Po wykonaniu usług, gotowe towary dostarczane są bezpośrednio z Zakładu Produkcyjnego w Polsce do klientów spoza UE (Klienci), w szczególności do Wielkiej Brytanii. Towary są transportowane z Polski na terytorium państw trzecich przez zewnętrzną firmę transportową (Firma transportowa), która działa na zlecenie Spółki. W trakcie transportu towary nie były/nie będą przeładowywane poza terytorium Polski (jeśli będą tymczasowo magazynowane lub przeładowywane w innych krajach to ww. przerwy w transporcie będą wynikały jedynie ze względów logistycznych). Procedura wywozu towarów poza UE otwierana jest w Polsce, przy czym mogą wystąpić przypadki, że urzędem wyprowadzenia będzie urząd celny innego kraju, tj. kraju, w którym towary przekroczyły granice UE np. Francja. Zgłoszenia celne wywozowe składa Firma transportowa, która działa jako pośredni przedstawiciel celny Spółki. Spółka widnieje w zgłoszeniu celnym jako nadawca (eksporter). Do zgłoszeń celnych dołączane są wszystkie wymagane dokumenty, w szczególności faktura dokumentująca dostawę towarów na rzecz Klienta (Faktura) oraz dokumenty transportowe. Co do zasady, w związku z dokonanymi transakcjami Spółka posiada/będzie posiadała komunikat IE529/CC529C, IE599/CC599C. Występowały jednak przypadki (i mogą wystąpić), że Spółka nie posiadała/nie będzie posiadała ww. dokumentów przed terminem złożenia deklaracji podatkowej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu eksportu towarów. Występowały/mogą również wystąpić przypadki unieważnienia przez polskie organy celne składanych przez Spółkę wywozowych zgłoszeń celnych. Pomimo unieważnienia zgłoszeń celnych i braku komunikatu IE599/CC599C, Spółka będzie posiadała Potwierdzenie dostawy oraz Dokumenty alternatywne.

Wątpliwości Spółki dotyczą prawa do zastosowania do eksportu towarów stawki VAT 0% w sytuacji gdy przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym powstał obowiązek podatkowy na gruncie VAT z tytułu eksportu towarów posiada/będzie posiadać Potwierdzenie dostawy oraz wszystkie lub niektóre Dokumenty alternatywne.

Zdaniem Spółki, w sytuacji gdy zgłoszenie celne zostanie unieważnione, ale przed terminem złożenia deklaracji VAT za okres rozliczeniowy, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu eksportu towarów będzie posiadała Potwierdzenie dostawy oraz wszystkie lub niektóre Dokumenty alternatywne dotyczące konkretnego eksportu towarów, ma/będzie miała prawo do zastosowania stawki VAT w wysokości 0%. Spółka uważa więc, że może opodatkować eksport towarów stawką VAT w wysokości 0% w oparciu o dowody, które nie są wymienione w art. 41 ust. 6a ustawy.

Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że zgodnie z powołanym art. 41 ust. 6 ustawy, możliwość zastosowania stawki VAT 0% do eksportu towarów uwarunkowana jest posiadaniem dokumentu potwierdzającego wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy. Zatem, aby Spółka mogła opodatkować sprzedaż stanowiącą eksport towarów stawką podatku VAT w wysokości 0% musi posiadać dokument, który w sposób jednoznaczny potwierdza, że wysyłane towary opuściły terytorium Unii Europejskiej.

Przykładowy katalog takich dokumentów zawiera art. 41 ust. 6a ustawy. Przy czym, pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art. 41 ust. 6a ustawy ma charakter otwarty, na co wskazuje użyty w ustawie zwrot „w szczególności”, nie można uznać, że jakikolwiek dokument potwierdzający wywóz towarów lub ich dostawę na terytorium państwa trzeciego, oznacza spełnienie warunku, o którym mowa w ww. przepisie.

W tym miejscu należy ponownie odnieść się do art. 2 pkt 8 ustawy, w którym ustawodawca jednoznacznie wskazał, że o eksporcie towarów można mówić wówczas, gdy wywóz towarów z Polski poza terytorium UE zostanie potwierdzony przez „właściwy organ celny określony w przepisach celnych”. Zatem mogą to być dokumenty, które zostały wskazane w przepisach celnych. W konsekwencji mogą to być dokumenty potwierdzone przez polskie organy celne, ale również przez organy celne z innych państw członkowskich UE.

Co do zasady, zgłoszenia wywozowe towarów z obszaru celnego UE składane są w formie elektronicznej z wykorzystaniem systemu AES/ECS2 PLUS. Zgłoszenie celne (wywozowe) w postaci komunikatu CC515C jest składane przez zgłaszającego do właściwego urzędu wywozu. Z kolei urząd wyprowadzenia (urząd celny graniczny, przez który towar opuszcza obszar celny Unii Europejskiej), niezwłocznie po tym jak towar opuścił obszar celny UE, przesyła do urzędu wywozu (urzędu, w którym zostało złożone zgłoszenie celne) komunikat CD518C zawierający wyniki kontroli przeprowadzonej w urzędzie wyprowadzenia. Po otrzymaniu przez urząd wywozu komunikatu CD518C system generuje automatycznie komunikat CC599C i przesyła go zgłaszającemu. Komunikat CC599C jest dokumentem celnym potwierdzającym, także dla celów podatkowych, wywóz towarów poza terytorium UE przez wskazanego w zgłoszeniu wywozowym eksportera. Przy czym, komunikat CC599C, może być wydany nie tylko przez krajową administrację celną, ale także przez inne unijne organy celne, jeśli odprawa celna wywozowa (eksportowa) miała miejsce na terenie innego państwa członkowskiego.

Z powyższego wynika zatem, że dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium UE jest:

-     elektroniczny komunikat CC599C otrzymany w systemie AES/ECS2 PLUS,

-     wydruk ww. komunikatu potwierdzony przez właściwy organ celny,

-     elektroniczny komunikat CC599C otrzymany poza systemem AES/ECS2 PLUS, jeżeli jego autentyczność jest zapewniona.

Dokumentem, o którym mowa w art. 41 ust. 6a ustawy uprawniającym do zastosowania stawki 0% przy eksporcie będzie również zgłoszenie wywozowe w formie papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym lub kopia takiego zgłoszenia potwierdzona przez właściwy urząd celny. We wszystkich ww. przypadkach są to dokumenty o charakterze „urzędowym” wygenerowane w systemie AES/ECS2 PLUS lub potwierdzone przez właściwy urząd celny.

Ponadto, kierując się wyjaśnieniami dotyczącymi wprowadzenia regulacji zawartej w art. 41 ust. 6a ustawy, do zastosowania stawki VAT 0% będą uprawniały również inne niż ww. dokumenty, które funkcjonują w innych państwach członkowskich zgodnie z obowiązującymi tam przepisami i które potwierdzają wywóz poza terytorium UE, przy czym chodzi tu przede wszystkim o formę „urzędowego” dokumentu, w którym urząd celny innego państwa członkowskiego potwierdza wywóz towarów poza terytorium UE, a nie o dowolność w stosowaniu jakichkolwiek dokumentów, które nie zostały wprost określone w przepisach prawa tych państw.

Z powyższego wynika więc, że pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art. 41 ust. 6a ustawy jest katalogiem otwartym, nie można zastosować stawki VAT w wysokości 0% względem eksportu towarów na podstawie dowodów innych niż dokumenty „urzędowe”, w których właściwe organy celne (polskie lub z innych państw członkowskich UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE.

W tym miejscu należy odnieść się do wyroku TSUE z 28 marca 2019 r. sygn. C-275/18, który powołała Spółka. W wyroku tym, TSUE stwierdził, że: „W świetle powyższego na zadane pytania należy odpowiedzieć, że art. 146 ust. 1 lit. a) w związku z art. 131 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego uzależniał zwolnienie z VAT przewidziane dla towarów przeznaczonych do wywozu poza terytorium Unii od przesłanki, aby towary te zostały objęte procedurą celną wywozu, w sytuacji, w której jest bezsporne, że zostały spełnione materialnoprawne przesłanki zwolnienia, w tym w szczególności przesłanka faktycznego wyprowadzenia danych towarów z terytorium Unii.”

Ww. wyrok zapadł w okolicznościach, w których podmiot wysyłał przedmioty kolekcjonerskie poza terytorium Unii Europejskiej pocztą i był w stanie wykazać ten fakt za pomocą dokumentów wydanych przez służby pocztowe. Jest to wyrok, który zapadł w szczególnych okolicznościach związanych z wywozem towarów poza terytorium UE za pośrednictwem operatora pocztowego, a więc podmiotu uprawnionego na podstawie odrębnych przepisów do wykonywania działalności pocztowej. Zinstytucjonalizowany charakter działalności ww. podmiotów pozwala bowiem na przyjęcie, że dokumenty wygenerowane przez operatora pocztowego, także w ich systemie elektronicznym mają przymiot dokumentu „urzędowego”, a tym samym jeżeli potwierdzają wywóz towarów poza terytorium UE mogą stanowić dokument, o którym mowa w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT. Ponadto jak wskazano w ww. orzeczeniu TSUE, aby zastosować zwolnienie (stawkę VAT 0%) dla wywozu towarów, jego wywóz musi być bezsporny.

Z okoliczności sprawy wynika, że po wykonaniu usług na towarach Spółki w Zakładzie produkcyjnym w Polsce, towary są sprzedawane Klientom i wywożone z Polski poza UE.

Spółka wskazała, że występowały/mogą wystąpić sytuacje, że nie otrzymała/nie otrzyma komunikatu celnego IE599/CC599C przed terminem złożenia deklaracji podatkowej za okres, w którym powstał po jej stronie obowiązek podatkowy w VAT z tytułu eksportu towarów. Spółka wskazała również, że zdarzyły się/mogą zdarzyć się przypadki, w których polskie organy celne unieważniają wywozowe zgłoszenia celne składane przez Wnioskodawcę, z przyczyn niezależnych od Spółki, tj. pomimo prawidłowego złożenia zgłoszenia wywozowego wraz z kompletem wymaganych dokumentów i faktycznego wywozu towarów poza obszar celny UE. Może to wynikać np. z błędu pracownika organu celnego, który pomimo wywozu towaru poza UE nie dokonał stosownego potwierdzenia wywozu. Może się również zdarzyć, że urząd celny wyprowadzenia potwierdził fakt wywozu towarów poza granice UE, ale odpowiedni komunikat nie dotarł do polskiego urzędu celnego wyjścia. Taka sytuacja może mieć miejsce wówczas, gdy np. pracownik urzędu wyprowadzenia nie posiadał aktualnych uprawnień do systemów i w konsekwencji potwierdzenie nie było stosownie procedowane w systemie lub z powodu awarii systemu. W opisanych sytuacjach, po upływie stosownych terminów, polski urząd celny wywozu, przed którym Spółka dokonała zgłoszenia celnego towarów do wywozu zwrócił się/będzie się zwracał się do wskazanego w zgłoszeniu celnym urzędu wyprowadzenia o wskazanie etapu procedury wywozu. W praktyce zdarzyły się/mogą zdarzyć się przypadki, że organ celny wyprowadzenia udzieli negatywnej odpowiedzi, tj. nie potwierdzi wywozu wymaganym komunikatem IE599/CC599C. W takiej sytuacji, Naczelnik urzędu celnego wywozu, w drodze decyzji, unieważnił/unieważni zgłoszenia celne do procedury wywozu. W konsekwencji, pomimo faktycznego wywozu i dostarczenia towarów do miejsca docelowego poza terytorium UE, w praktyce nie dojdzie do tego w ramach procedury celnej wywozowej, ponieważ procedura ta jest unieważniana przez polski urząd wywozu. Spółka zastrzega sobie również możliwość zaskarżenia decyzji organów celnych w celu uzyskania ostatecznego potwierdzenia wywozu (IE599/CC599C).

Spółka wskazuje, że pomimo unieważnienia zgłoszeń celnych i braku komunikatu IE599/CC599C, dysponuje/będzie dysponowała potwierdzeniem dostarczenia towarów do Klienta (Delivery note) wraz z pieczęcią, datą i podpisem Klienta, który można połączyć z Fakturą poprzez numer zamówienia oraz masą towarów, z którego jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy eksportowej udokumentowanej Fakturą zostały faktycznie wywiezione poza terytorium UE i dostarczone do Klienta na terytorium państwa trzeciego (Potwierdzenie dostawy).

Ponadto Spółka może posiadać wszystkie lub niektóre dokumenty potwierdzające dokonanie eksportu towarów (Dokumenty alternatywne), tj.:

‒    komunikat IE529/CC529C, który można połączyć z Fakturą poprzez kwotę transakcji, ilość, masę i kod CN Towarów oraz dane odbiorcy towarów (Klienta),

‒    dowód potwierdzenia dostawy towarów wystawiony przez zewnętrzną firmę transportową potwierdzający odbiór Towarów w dobrym stanie przez Klienta poza terytorium Unii Europejskiej (zawierający podpis, datę i pieczęć Klienta),

‒    zlecenie odbioru towarów zawierające specyfikację towarów, które można połączyć z komunikatem IE529/CC529C poprzez numer referencyjny przewozu oraz dane Klienta,

‒    fakturę wystawioną przez Firmę transportową za transport towarów i odprawę celną dokonaną na rzecz Spółki wraz z załącznikiem potwierdzającym dokonanie dostawy na adres Klienta na terytorium kraju trzeciego, który można połączyć z komunikatem IE529/CC529C za pomocą numeru referencyjnego oraz

‒    potwierdzenie płatności za towary będące przedmiotem eksportu.

Jak wskazałem, zastosowanie stawki VAT 0% w eksporcie towarów jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy podatnik posiada dokumenty zawierające potwierdzenie wywozu towarów wydane przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych. W konsekwencji nie mogą to być takie dokumenty jak wskazane w opisie sprawy.

Dokumenty wymienione we wniosku, tj. Potwierdzenie dostawy i Dokumenty alternatywne nie są dokumentami urzędowymi. Dokumenty te mają jedynie charakter informacyjny. Tym samym, opisane dokumenty, nie są/nie będą dokumentami potwierdzającymi wywóz towarów poza terytorium UE, o których mowa w art. 41 ust. 6 w zw. z ust. 6a ustawy.

W konsekwencji na podstawie dokumentów opisanych we wniosku Spółka nie może/nie będzie mogła zastosować stawki VAT w wysokości 0% przewidzianej dla eksportu towarów.

Tym samym przedstawione stanowisko jest nieprawidłowe.

Odnosząc się do powołanych przez Spółkę wyroków i interpretacji należy wskazać, że zarówno wyroki jak i interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą w sprawach innych podatników, co jest zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających rozstrzygnięciu.

Przytoczone orzeczenia Organ potraktował jako element Państwa argumentacji, lecz nie mogły mieć one wpływu na ocenę prawną rozpatrywanej sprawy. Nie negując powołanego orzeczenia jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego należy zwrócić uwagę, że organ podatkowy jest zobowiązany traktować indywidualnie każdą sprawę. Tym samym, powołane wyroki nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia przyjętego w przedmiotowej sprawie.

Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Jednocześnie wskazuję, że wydając interpretację nie przeprowadzam postępowania dowodowego i opieram się wyłącznie na elementach zdarzenia przedstawionych we wniosku. Wszystkie gromadzone dokumenty na okoliczność przemieszczania towarów z Polski do innego kraju mogą być przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej, przeprowadzanej przez właściwy organ podatkowy.

Niemniej jednak, odnosząc się do tezy wynikającej z orzecznictwa powołanego przez Spółkę, że dla zastosowania stawki VAT 0% w eksporcie towarów kluczowy jest fakt wywozu poza terytorium UE (przesłanka materialna), a nie zgromadzenie określonych dokumentów w konkretnej procedurze (przesłanka formalna), należy wskazać, że odnosi się to do sytuacji, w której okoliczność wywozu towaru poza terytorium UE nie była kwestionowana, tj. była ustalona w sposób bezsporny w ramach toczącego się postępowania podatkowego. Ze względu na to, że w toku postępowania interpretacyjnego Organ nie wyjaśnia stanu faktycznego (tj. nie przeprowadza postępowania dowodowego), lecz dokonuje oceny prawnej stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika, nie sposób uznać, że przesłanka materialnoprawna dla zastosowania stawki 0% (tj. fakt wywozu) została rzeczywiście spełniona. Tym samym nie sposób przyjąć, że podatnik ma prawo do zastosowania stawki VAT 0% pomimo niedopełnienia wymogów formalnych, tj. braku „urzędowego” dokumentu, w którym właściwy organy celny potwierdza wywóz towarów poza UE.

Jednocześnie wyjaśniam, że interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być poddane weryfikacji w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Oznacza to, że interpretacje indywidualne wydane przez upoważniony do tego organ, każdorazowo podlegają analizie i weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zmienić nieprawidłową interpretację indywidualną.

Wskazuję również, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności uznania transakcji dokonywanej przez Spółkę za eksport towarów na terytorium kraju.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.