Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.322.2026.1.RM

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest:

‒    prawidłowe – w zakresie braku obowiązku rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz braku obowiązku rejestracji dla celów VAT w Polsce w związku z przemieszczeniem towarów w ramach Scenariusza I i II oraz

‒    prawidłowe – w zakresie obowiązku rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru oraz rejestracji dla celów VAT w Polsce w związku z przemieszczeniem towarów w ramach Scenariusza III.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 maja 2026 r., za pośrednictwem systemu e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek z 18 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania transakcji realizowanych w ramach Scenariusza I, II i III oraz obowiązku rejestracji dla celów VAT w Polsce. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

1. Wnioskodawca i jego status w Polsce

B. s.r.o. (dalej: „Wnioskodawca”) jest spółką prawa czeskiego, z siedzibą w (...) w Republice Czeskiej, należącą do międzynarodowej grupy kapitałowej (...) (dalej: „Grupa”). Grupa jest (...) europejskim producentem i dystrybutorem napojów alkoholowych.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (...).

Działalność produkcyjna, handlowa i marketingowa Wnioskodawcy jest prowadzona z terytorium Republiki Czeskiej.

Na moment składania niniejszego wniosku Wnioskodawca:

‒    jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zarejestrowanym w Republice Czeskiej, posługującym się czeskim numerem VAT, w tym jako podatnik VAT-UE,

‒    nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny ani podatnik VAT-UE w Polsce, oraz nie posiada w Polsce siedziby działalności gospodarczej, ani stałego miejsca prowadzenia działalności.

A. sp. z o.o. (dalej: „A.”) jest polską spółką operacyjną Grupy, z siedzibą w Polsce, prowadzącą działalność produkcyjno-dystrybucyjną w zakresie napojów alkoholowych. A. jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT w Polsce, w tym podatnikiem VAT-UE. Wnioskodawca oraz A. są podmiotami powiązanymi w ramach Grupy.

A. dysponuje na terytorium Polski własną infrastrukturą magazynową oraz zatrudnia w Polsce personel obsługujący tę infrastrukturę.

Z uwagi na ograniczoną dostępność powierzchni magazynowej Wnioskodawcy w Republice Czeskiej, część towarów Wnioskodawcy (zarówno wyroby gotowe, jak i materiały marketingowe) może być czasowo magazynowana w magazynie A. w Polsce. A. będzie świadczyć na rzecz Wnioskodawcy usługę polegającą na udostępnieniu powierzchni magazynowej oraz przechowywaniu towarów Wnioskodawcy – usługa ta ma jednak charakter ograniczony i nie obejmuje kompleksowej obsługi logistycznej (takiej jak kompletacja zamówień, picking, packing, etykietowanie czy obsługa wysyłek do klientów Wnioskodawcy). Korzystanie z magazynu A. wynika wyłącznie z potrzeb przechowawczych Wnioskodawcy, a nie z potrzeby outsourcingu funkcji logistyczno-dystrybucyjnych.

W ramach planowanej współpracy:

‒    A. nie nabywa od Wnioskodawcy towarów na własny rachunek – towary składowane w magazynie A. pozostają przez cały okres ich pobytu w Polsce własnością Wnioskodawcy,

‒    A. wystawia na Wnioskodawcę faktury z tytułu świadczonej usługi udostępnienia powierzchni magazynowej oraz przechowywania towarów,

‒    Wnioskodawca nie wynajmuje od A. wydzielonej, oznaczonej powierzchni magazynowej na zasadzie wyłączności – A. samodzielnie decyduje o organizacji magazynu, lokalizacji towarów oraz sposobie ich obsługi, w ramach świadczonej przez siebie usługi przechowywania,

‒    Wnioskodawca nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników ani współpracowników, nie posiada w Polsce żadnych biur, oddziałów, przedstawicielstw, ani innej infrastruktury własnej.

2. Reżim akcyzowy – charakter wyodrębnienia akcyzowego a kwalifikacja cywilnoprawna usługi

Wyroby alkoholowe Wnioskodawcy przemieszczane do Polski stanowią wyroby akcyzowe w rozumieniu ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. Z uwagi na powyższe, ich przemieszczenie z Republiki Czeskiej na terytorium Polski oraz ich składowanie w Polsce odbywać się będzie w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, wyroby przemieszczane będą na podstawie elektronicznego administracyjnego dokumentu (e-AD) generowanego w systemie EMCS, zgodnie z dyrektywą Rady (UE) 2020/262 oraz przepisami krajowymi państw członkowskich.

A. prowadzi na terytorium Polski skład podatkowy, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku akcyzowym. W składzie podatkowym A. może przechowywać zarówno własne jak i powierzone wyroby akcyzowe. Wprowadzenie wyrobów Wnioskodawcy do tego składu odbywa się w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, a A. – jako podmiot prowadzący skład podatkowy – składa zabezpieczenie akcyzowe i ponosi związaną z tym odpowiedzialność akcyzową przewidzianą przepisami prawa.

Z uwagi na wymagania wynikające z przepisów akcyzowych, w szczególności art. 138a ustawy o podatku akcyzowym oraz przepisów wykonawczych dotyczących sposobu prowadzenia ewidencji, dokumentacji i protokołów dotyczących wyrobów akcyzowych i znaków akcyzy, wyroby Wnioskodawcy podlegają w składzie A. specjalnym obowiązkom ewidencyjnym, pewnemu ewidencyjnemu wyodrębnieniu. A. jako podmiot prowadzący skład podatkowy obowiązany jest prowadzić ewidencję składu podatkowego dla wyrobów wprowadzonych do składu podatkowego, jak również wyrobów magazynowanych w składzie podatkowym, a także wyrobów wyprowadzonych ze składu podatkowego w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, w sposób umożliwiający ustalenie właściciela wyrobów akcyzowych, innego niż podmiot prowadzący skład podatkowy.

W składzie podatkowym A. wszystkie wyroby akcyzowe, w tym powierzone, są przechowane w sposób zapewniający możliwość sprawowania kontroli, tj. w sposób zgodny z przepisami w zakresie kontroli celno-skarbowej niektórych wyrobów akcyzowych. A. posiada zatwierdzoną przez właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego dokumentację, tzw. akta weryfikacyjne składu podatkowego.

Wnioskodawca podkreśla, że realizacja przez A. powyższych wymagań w zakresie ewidencyjnym lub w zakresie sposobu przechowywania, ma wyłącznie charakter administracyjno-akcyzowy i stanowi techniczny sposób wykonywania przez A. – jako prowadzącego skład podatkowy – ciążących na nim obowiązków wynikających z polskiego prawa akcyzowego. Wyodrębnienie to nie wynika z jakiegokolwiek prawa Wnioskodawcy do używania konkretnej, indywidualnie oznaczonej powierzchni magazynowej, lecz jest narzucone A. jako prowadzącemu skład podatkowy bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa akcyzowego.

W szczególności Wnioskodawca podkreśla, że:

‒    Wnioskodawca nie posiada prawa wstępu do składu podatkowego A. (poza ewentualnymi audytami uzgodnionymi z A. z odpowiednim wyprzedzeniem),

‒    Wnioskodawca nie ma prawa wskazywania, w którym konkretnym miejscu składu mają być rozlokowane jego towary – decyzje organizacyjne w tym zakresie podejmuje wyłącznie A., w ramach prowadzonej przez siebie działalności składu podatkowego,

‒    Wnioskodawca nie ma prawa wyłącznego korzystania z żadnej części składu podatkowego ani prawa decydowania o przeznaczeniu tej części składu,

‒    roszczenie Wnioskodawcy wobec A. wynikające z umowy ma charakter obligacyjny – jest to roszczenie o wydanie określonej ilości wyrobów wskazanego rodzaju, nie zaś roszczenie o korzystanie z określonej nieruchomości lub jej części.

W konsekwencji ewidencyjne wyodrębnienie wyrobów Wnioskodawcy w składzie podatkowym A. wynika wyłącznie z bezwzględnych wymagań akcyzowych ciążących na A. jako prowadzącym skład podatkowy i nie skutkuje przyznaniem Wnioskodawcy jakichkolwiek praw o charakterze rzeczowym lub obligacyjnym do określonej, indywidualnie wyznaczonej powierzchni magazynowej w rozumieniu cywilnoprawnym.

3. Kategorie towarów przemieszczanych do magazynu w Polsce

Jak wskazano powyżej, w ramach planowanego modelu Wnioskodawca przemieszczał będzie z terytorium Republiki Czeskiej do magazynu A. w Polsce towary własne, w szczególności:

‒    wyroby gotowe – napoje alkoholowe (wyroby akcyzowe), wyprodukowane przez Wnioskodawcę na terytorium Czech,

‒    materiały marketingowe i promocyjne (m.in. materiały POS, akcesoria promocyjne, opakowania zbiorcze).

W odniesieniu do tych towarów Wnioskodawca przewiduje następujące, alternatywne scenariusze biznesowe, będące przedmiotem niniejszego wniosku:

Scenariusz I – składowanie w magazynie A. i powrót do Czech bez wykonania jakichkolwiek czynności

W tym scenariuszu towary Wnioskodawcy (zarówno wyroby gotowe, jak i materiały marketingowe) są przemieszczane z terytorium Czech do magazynu A. w Polsce wyłącznie w celu ich czasowego składowania. W okresie pobytu w magazynie w Polsce:

‒    na towarach nie są wykonywane żadne czynności wpływające na ich substancję, właściwości, oznakowanie ani klasyfikację,

‒    towary nie są przedmiotem żadnej dostawy ani na rzecz A., ani na rzecz jakiegokolwiek innego podmiotu,

‒    towary nie są wykorzystywane przez Wnioskodawcę do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Po upływie określonego czasu (nieprzekraczającego 24 miesięcy od dnia przemieszczenia do Polski) towary w stanie niezmienionym są powrotnie przemieszczane na terytorium Republiki Czeskiej.

Scenariusz II – składowanie w magazynie A., nałożenie czeskich banderol i powrót do Czech

W tym scenariuszu Wnioskodawca przemieszcza do magazynu A. w Polsce wyroby gotowe (napoje alkoholowe), które nie zostały oznaczone czeskimi znakami akcyzy (banderolami) w Czechach.

W magazynie w Polsce – przez A. w ramach świadczonej na rzecz Wnioskodawcy usługi – wykonywana jest czynność polegająca na nałożeniu na butelki wyłącznie czeskich znaków akcyzy (banderol), zgodnie z czeskimi przepisami akcyzowymi. Na towarach nie są nakładane polskie znaki akcyzy. Po wykonaniu tej czynności towary są bezwzględnie powrotnie przemieszczane na terytorium Republiki Czeskiej w terminie nieprzekraczającym 24 miesięcy od dnia ich pierwotnego przemieszczenia do Polski.

W tym scenariuszu również:

‒    towary pozostają przez cały okres pobytu w Polsce własnością Wnioskodawcy,

‒    towary nie są przedmiotem dostawy na terytorium Polski na rzecz jakiegokolwiek podmiotu,

‒    po wykonaniu czynności banderolowania towary wracają w całości do Czech.

Scenariusz III – składowanie w magazynie A. i dostawa do klienta w innym państwie członkowskim UE

W tym scenariuszu wyroby gotowe są przemieszczane z Czech do magazynu A. w Polsce, a następnie – po upływie określonego czasu składowania – są wysyłane z magazynu A. w Polsce bezpośrednio do klientów Wnioskodawcy zarejestrowanych dla celów VAT w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej (innych niż Polska).

W tym scenariuszu:

‒    nabywcami towarów są podmioty gospodarcze (B2B) zarejestrowane jako podatnicy VAT-UE w państwach członkowskich innych niż Polska,

‒    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel z Wnioskodawcy na klienta następuje w związku z wysyłką towarów z magazynu w Polsce,

‒    towary są fizycznie wysyłane (transportowane) z magazynu A. w Polsce do miejsca wskazanego przez klienta w innym państwie członkowskim UE,

‒    transport towarów z magazynu A. w Polsce do klienta w innym państwie członkowskim UE jest organizowany przez Wnioskodawcę (lub działającego na jego rzecz przewoźnika/spedytora), na podstawie zlecenia złożonego przez Wnioskodawcę z terytorium Republiki Czeskiej. A. wykonuje wyłącznie techniczne czynności wydania towaru przewoźnikowi wskazanemu przez Wnioskodawcę (m.in. załadowanie wskazanej partii towaru na rampie, wydanie dokumentów magazynowych) – A. nie organizuje transportu, nie zleca przewoźnika ani nie obsługuje wysyłki w sposób kompleksowy,

‒    Wnioskodawca w żadnym wypadku nie dokonuje dostawy z magazynu w Polsce na rzecz nabywców znajdujących się na terytorium Polski.

Wnioskodawca będzie posiadał dokumentację potwierdzającą wywóz towarów z terytorium Polski do innego państwa członkowskiego UE, zgodną z wymaganiami art. 42 ust. 1 oraz ust. 3 - 4 ustawy o VAT (w szczególności dokumenty przewozowe CMR, listy spedycyjne, dokumenty potwierdzające odbiór towaru przez nabywcę).

Pytania

Pytanie nr 1 (Scenariusz I – składowanie i powrót do Czech bez wykonania jakichkolwiek czynności)

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym (Scenariusz I) przemieszczenie przez Wnioskodawcę towarów własnych (wyrobów gotowych oraz materiałów marketingowych) z terytorium Republiki Czeskiej do magazynu A. w Polsce, w celu ich czasowego składowania bez wykonywania na nich jakichkolwiek czynności, przy założeniu że po okresie nieprzekraczającym 24 miesięcy towary w stanie niezmienionym są powrotnie przemieszczane na terytorium Republiki Czeskiej:

‒    nie stanowi wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, w rozumieniu art. 9 ust. 1 ani art. 11 ust. 1 ustawy o VAT, oraz

‒    nie skutkuje powstaniem po stronie Wnioskodawcy obowiązku rejestracji jako podatnik VAT czynny ani jako podatnik VAT-UE w Polsce, na podstawie art. 96 ust. 1 oraz art. 97 ust. 1 ustawy o VAT?

Pytanie nr 2 (Scenariusz II – składowanie, nałożenie czeskich banderol i powrót do Czech)

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym (Scenariusz II) przemieszczenie przez Wnioskodawcę wyrobów gotowych (napojów alkoholowych) z terytorium Republiki Czeskiej do magazynu A. w Polsce, w celu wykonania na nich w ramach usługi świadczonej przez A. czynności polegającej na nałożeniu wyłącznie czeskich znaków akcyzy (banderol), przy założeniu że po wykonaniu tej czynności towary są bezwzględnie powrotnie przemieszczane na terytorium Republiki Czeskiej w terminie nieprzekraczającym 24 miesięcy:

‒    nie stanowi wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, w rozumieniu art. 9 ust. 1 ani art. 11 ust. 1 ustawy o VAT, z uwagi na zastosowanie wyłączenia z art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT, oraz

‒    nie skutkuje powstaniem po stronie Wnioskodawcy obowiązku rejestracji jako podatnik VAT czynny ani jako podatnik VAT-UE w Polsce na podstawie art. 96 ust. 1 oraz art. 97 ust. 1 ustawy o VAT?

Pytanie nr 3 (Scenariusz III – składowanie i dostawa do klienta w innym państwie członkowskim UE)

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym (Scenariusz III) Wnioskodawca jest obowiązany do:

‒    rozpoznania na terytorium Polski nietransakcyjnego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o VAT w związku z przemieszczeniem własnych wyrobów gotowych z Czech do magazynu A. w Polsce,

‒    rozpoznania na terytorium Polski wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT) w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowanej stawką 0%, na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, w związku z wysyłką tych wyrobów z magazynu A. w Polsce do klientów (podatników VAT-UE) zarejestrowanych w innych państwach członkowskich UE niż Polska, oraz

‒    zarejestrowania się jako podatnik VAT czynny i podatnik VAT-UE w Polsce na podstawie art. 96 ust. 1 oraz art. 97 ust. 1 ustawy o VAT, przed dokonaniem pierwszego przemieszczenia w ramach Scenariusza III?

Państwa stanowisko w sprawie

Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 1 (Scenariusz I)

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym (Scenariusz I) przemieszczenie towarów własnych (wyrobów gotowych oraz materiałów marketingowych) z terytorium Republiki Czeskiej do magazynu A. w Polsce, wyłącznie w celu ich czasowego składowania, bez wykonywania na nich jakichkolwiek czynności, z powrotnym przemieszczeniem do Republiki Czeskiej w terminie nieprzekraczającym 24 miesięcy, nie stanowi wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, w rozumieniu art. 9 ust. 1 ani art. 11 ust. 1 ustawy o VAT, a w konsekwencji nie skutkuje obowiązkiem rejestracji Wnioskodawcy jako podatnika VAT czynnego ani podatnika VAT-UE w Polsce.

Uzasadnienie stanowiska:

a) Brak spełnienia przesłanki „służenia działalności gospodarczej podatnika” – konstytutywnej dla art. 11 ust. 1 ustawy o VAT

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

Z kolei art. 11 ust. 1 ustawy o VAT wprowadza konstrukcję tzw. nietransakcyjnego WNT, stanowiąc, że przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju, jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej podatnika.

Art. 12 ust. 1 ustawy o VAT zawiera katalog wyłączeń – wymienia sytuacje, w których przemieszczenia towarów przez podatnika nie uznaje się za WNT. Spośród tych wyłączeń kluczowe znaczenie dla niniejszego wniosku ma:

‒    pkt 6 – przemieszczenie towarów, które mają być przedmiotem usług polegających na ich wycenie lub wykonaniu na nich prac, wykonywanych na terytorium kraju, jeżeli po wykonaniu tych usług towary zostaną z powrotem przemieszczone na terytorium państwa członkowskiego, z którego zostały pierwotnie wywiezione,

‒    pkt 8 – przemieszczenia towarów, gdy towary mają być czasowo używane przez tego podatnika na terytorium kraju, nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące, pod warunkiem że import takich towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju z uwagi na ich przywóz czasowy byłby zwolniony od cła.

Jak wskazano zatem powyżej, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o VAT, za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem uznaje się również przemieszczenie towarów przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju, jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej podatnika.

Ostatni element tej definicji – wymóg, by towary „miały służyć działalności gospodarczej podatnika” – nie jest cechą przypadkową ani redakcyjną. Ma on charakter konstytutywny dla pojęcia nietransakcyjnego WNT i odpowiada celowi konstrukcji wprowadzonej w art. 17 dyrektywy 2006/112/WE. Zgodnie z tym celem, opodatkowanie nietransakcyjnego WNT służy zapewnieniu opodatkowania VAT na etapie wykorzystania gospodarczego towarów w państwie ich przeznaczenia – tj. w państwie, w którym podatnik wykorzystuje przemieszczone towary do prowadzonej tam działalności gospodarczej.

Przesłanka „służenia działalności gospodarczej” musi być w konsekwencji interpretowana w kontekście terytorialnym – jako służenie działalności gospodarczej podatnika prowadzonej na terytorium państwa członkowskiego, do którego towary są przemieszczane (tj. na terytorium Polski). Inna wykładnia byłaby bowiem sprzeczna z systemową logiką konstrukcji WNT oraz z celem dyrektywy.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym przesłanka ta nie jest spełniona, ponieważ:

‒    całość działalności gospodarczej Wnioskodawcy (produkcja wyrobów alkoholowych, sprzedaż, dystrybucja, marketing) prowadzona jest na terytorium Republiki Czeskiej;

‒    w okresie pobytu towarów w magazynie A. w Polsce Wnioskodawca nie wykonuje na terytorium Polski jakiejkolwiek czynności podlegającej opodatkowaniu VAT – nie dokonuje dostaw towarów, nie świadczy usług, nie wykorzystuje towarów do żadnej działalności komercyjnej w Polsce;

‒    towary nie są przedmiotem dostawy na rzecz nabywców z Polski ani z innych państw – po okresie składowania wracają w stanie niezmienionym do Republiki Czeskiej;

‒    magazyn A. w Polsce pełni wyłącznie funkcję logistyczną i przechowawczą – wynikającą z ograniczonej dostępności powierzchni magazynowej w siedzibie Wnioskodawcy w Czechach – a nie funkcję ogniwa w łańcuchu dystrybucji towarów Wnioskodawcy z terytorium Polski.

W konsekwencji, w opisanym zdarzeniu przyszłym, towary Wnioskodawcy nie są wykorzystywane do żadnej działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Polski. Brak spełnienia konstytutywnej przesłanki z art. 11 ust. 1 ustawy o VAT skutkuje natomiast tym, że samo przemieszczenie towarów do magazynu A. w Polsce w ogóle nie spełnia definicji nietransakcyjnego WNT – niezależnie od jakichkolwiek dalszych rozważań dotyczących wyłączeń z art. 12 ust. 1 ustawy o VAT.

b) Wnioskowanie a fortiori z art. 12 ust. 1 pkt 8 ustawy o VAT

Niezależnie od powyższej, kluczowej argumentacji opartej na art. 11 ust. 1 ustawy o VAT, stanowisko Wnioskodawcy znajduje dodatkowe wsparcie w wykładni systemowej art. 12 ust. 1 ustawy o VAT, w szczególności w jego pkt 8.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 8 ustawy o VAT, przemieszczenia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1, nie uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w przypadku gdy: „towary mają być czasowo używane przez tego podatnika na terytorium kraju, nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące, pod warunkiem że import takich towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju z uwagi na ich przywóz czasowy byłby zwolniony od cła”.

Przepis ten – stanowiący implementację art. 17 ust. 2 lit. j dyrektywy 2006/112/WE – wprowadza wyłączenie obejmujące sytuacje, w których towary są czasowo używane przez podatnika w Polsce (a więc aktywnie wykorzystywane w pewnym celu gospodarczym), na okres nie dłuższy niż 24 miesiące, w warunkach analogicznych do celnej procedury odprawy czasowej. Procedura odprawy czasowej w prawie celnym dotyczy zaś towarów, które są przywożone do kraju z zamiarem ich późniejszego wywozu w niezmienionym stanie, w określonych celach gospodarczych (np. wystawy, prezentacje, próby, używanie zawodowe).

Powyższe rodzi naturalną konkluzję wynikającą z reguły wnioskowania a fortiori (z większego na mniejsze, argumentum a maiori ad minus):

Skoro ustawodawca wprost wyłącza z definicji WNT sytuacje, w których podatnik aktywnie używa towarów na terytorium kraju przez okres do 24 miesięcy (pkt 8), to tym bardziej poza zakresem WNT pozostają sytuacje, w których towary są jedynie biernie składowane – bez jakiegokolwiek aktywnego używania ani innego wykorzystania gospodarczego – również przez okres nieprzekraczający 24 miesięcy.

Logika wnioskowania jest następująca: aktywne używanie towarów jest formą ich wykorzystania o silniejszej intensywności gospodarczej niż samo bierne składowanie. Skoro nawet aktywne, choć czasowe, wykorzystanie towarów nie skutkuje WNT (przy spełnieniu warunku 24 miesięcy i analogii do odprawy czasowej), to bierne składowanie – jako forma słabszej intensywności wykorzystania, w istocie zbliżona do całkowitej bezczynności gospodarczej towaru w Polsce – nie może rodzić skutków podatkowych dalej idących niż aktywne używanie.

Inna wykładnia prowadziłaby do absurdu – Wnioskodawca, który czasowo używa swoich towarów w Polsce w sposób gospodarczo zintegrowany (np. wystawia je na targach, prezentuje klientom, używa do prezentacji handlowych) byłby w lepszej sytuacji podatkowej niż Wnioskodawca, który wyłącznie biernie składuje swoje towary bez żadnego ich wykorzystania. Taki rezultat byłby sprzeczny z zasadą racjonalnego ustawodawcy oraz z fundamentalną zasadą opodatkowania VAT zgodnie z gospodarczą rzeczywistością transakcji.

c) Brak charakteru transakcyjnego oraz brak ekonomicznego powiązania z terytorium Polski

W opisanym zdarzeniu przyszłym (Scenariusz I) brak jest również jakiegokolwiek elementu transakcyjnego ani gospodarczego, który uzasadniałby opodatkowanie VAT na terytorium Polski:

‒    towary pozostają przez cały okres pobytu w Polsce wyłączną własnością Wnioskodawcy – nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania nimi jak właściciel na rzecz jakiegokolwiek podmiotu trzeciego;

‒    towary nie są przedmiotem żadnej dostawy ani na rzecz A., ani na rzecz polskich nabywców, ani na rzecz nabywców z innych państw – po okresie składowania wracają do Republiki Czeskiej;

‒    na towarach nie są wykonywane żadne czynności wpływające na ich substancję, właściwości, wartość, ani przeznaczenie;

‒    Wnioskodawca nie świadczy ani nie nabywa w Polsce żadnych usług powiązanych z tymi towarami, których miejscem opodatkowania byłoby terytorium Polski (z wyjątkiem usługi przechowywania nabywanej od A., opodatkowanej w państwie siedziby Wnioskodawcy – tj. w Republice Czeskiej – zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT);

‒    ekonomiczna konsumpcja towarów (sprzedaż konsumencka, wprowadzenie do obrotu) następuje – po powrocie towarów do Republiki Czeskiej – wyłącznie na rynku czeskim lub innych rynkach poza terytorium Polski.

Brak jakiegokolwiek ekonomicznego powiązania towarów z terytorium Polski w okresie ich pobytu w magazynie A. potwierdza, że samo przemieszczenie nie powinno być traktowane jako zdarzenie podatkowe w polskim systemie VAT. Opodatkowanie takiej sytuacji byłoby sprzeczne z zasadą opodatkowania VAT w miejscu rzeczywistej konsumpcji towarów – fundamentalną zasadą wspólnego systemu VAT.

d) Spójność wykładni z celem konstrukcji nietransakcyjnego WNT (art. 17 dyrektywy 2006/112/WE)

Konstrukcja nietransakcyjnego WNT została wprowadzona w art. 17 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE w celu zapewnienia, by przemieszczenie własnych towarów podatnika pomiędzy państwami członkowskimi UE – mimo braku elementu transakcyjnego (dwustronnej transakcji odpłatnej) – było opodatkowane VAT w państwie przeznaczenia, gdy towary są w tym państwie wykorzystywane do działalności gospodarczej podatnika. Konstrukcja ta ma na celu zapewnienie neutralności konkurencyjnej oraz uniknięcie sytuacji, w której podatnik mógłby unikać opodatkowania VAT poprzez przemieszczanie towarów własnych zamiast dokonywania dostaw na rzecz powiązanych podmiotów.

Z art. 17 ust. 2 dyrektywy wynika natomiast, że nie każde przemieszczenie własnych towarów ma charakter „nabycia wewnątrzwspólnotowego” w rozumieniu dyrektywy – wyłączeniu podlegają w szczególności sytuacje, w których towary są wprowadzane do państwa członkowskiego w celach niezwiązanych z trwałym wykorzystaniem gospodarczym w tym państwie (m.in. tymczasowe używanie, instalacja, wykonanie usług na towarach, sprzedaż wysyłkowa do tego państwa itp.).

Wnioskodawca podkreśla, że samo bierne składowanie towarów w magazynie usługowym w państwie członkowskim, bez ich wykorzystania do działalności gospodarczej w tym państwie, nie mieści się w ratio legis konstrukcji nietransakcyjnego WNT. Uznanie takiej sytuacji za WNT prowadziłoby do opodatkowania VAT czynności, która w istocie nie ma znaczenia gospodarczego z punktu widzenia państwa przeznaczenia – co byłoby sprzeczne z celem dyrektywy oraz z zasadą proporcjonalności.

e) Konsekwencje dla obowiązku rejestracji

Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o VAT obowiązek zgłoszenia rejestracyjnego powstaje przed dokonaniem pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu na terytorium kraju. Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o VAT obowiązek rejestracji jako podatnik VAT-UE powstaje przed dokonaniem pierwszego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

W opisanym zdarzeniu przyszłym (Scenariusz I) Wnioskodawca:

‒    nie dokonuje na terytorium Polski żadnej dostawy towarów ani świadczenia usług, dla których miejscem opodatkowania byłaby Polska;

‒    nie dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w rozumieniu art. 9 ust. 1 ani art. 11 ust. 1 ustawy o VAT (z przyczyn wskazanych w lit. a - d powyżej);

‒    nie dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów z terytorium Polski – towary opuszczające magazyn A. wracają do państwa wysyłki (Republiki Czeskiej) jako kontynuacja pierwotnego, jednolitego przemieszczenia.

W konsekwencji nie powstaje po stronie Wnioskodawcy obowiązek rejestracji w Polsce – ani jako podatnik VAT czynny (art. 96 ust. 1 ustawy o VAT), ani jako podatnik VAT-UE (art. 97 ust. 1 ustawy o VAT).

Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 2 (Scenariusz II)

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym (Scenariusz II) przemieszczenie wyrobów gotowych z Czech do magazynu A. w Polsce, w celu wykonania na tych towarach – w ramach usługi świadczonej przez A. – czynności polegającej na nałożeniu wyłącznie czeskich znaków akcyzy (banderol), z bezwzględnym powrotnym przemieszczeniem towarów do Czech w terminie nieprzekraczającym 24 miesięcy, nie stanowi wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów z uwagi na zastosowanie wyłączenia z art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT, a w konsekwencji nie skutkuje obowiązkiem rejestracji Wnioskodawcy jako podatnika VAT czynnego ani podatnika VAT-UE w Polsce.

Uzasadnienie stanowiska:

a)  Zakres przedmiotowy art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT, przemieszczenia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1, nie uznaje się za WNT w przypadku, gdy towary mają być przedmiotem wykonanych na terytorium kraju na rzecz tego podatnika usług polegających na ich wycenie lub wykonaniu na nich prac, pod warunkiem że towary po wykonaniu tych usług zostaną z powrotem przemieszczone na terytorium państwa członkowskiego, z którego zostały pierwotnie wywiezione.

Wszystkie przesłanki tego przepisu są w opisanym zdarzeniu przyszłym spełnione:

‒    towary są przedmiotem usługi świadczonej na rzecz Wnioskodawcy przez A. – usługa polega na wykonaniu prac na towarach, tj. nałożeniu na butelki znaków akcyzy,

‒    usługa wykonywana jest na terytorium Polski (w magazynie A.),

‒    towary po wykonaniu tej usługi są bezwzględnie powrotnie przemieszczane na terytorium państwa członkowskiego, z którego zostały pierwotnie wywiezione (tj. do Republiki Czeskiej),

‒    powrót następuje w terminie nieprzekraczającym 24 miesięcy.

b)  Nałożenie banderol jako „wykonanie prac na towarze”

Pojęcie „wykonania prac na towarze” w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT jest rozumiane szeroko w praktyce organów podatkowych. Obejmuje ono wszelkie czynności techniczne (fizyczne) wykonywane na towarze, w szczególności prace montażowe, etykietowanie, pakowanie, kompletowanie, oznakowywanie. Czynność nałożenia na butelki znaków akcyzy (banderol) – wymagająca fizycznej, indywidualnej manipulacji każdą butelką oraz spełnienia rygorystycznych wymogów technicznych wynikających z przepisów akcyzowych – w sposób oczywisty mieści się w tej kategorii.

c)  Nałożenie wyłącznie czeskich znaków akcyzy potwierdza brak związku z polskim rynkiem konsumpcyjnym.

W Scenariuszu II nakładane są wyłącznie czeskie znaki akcyzy – co jest jednoznacznym potwierdzeniem, że towary po wykonaniu tej czynności są przeznaczone do wprowadzenia do konsumpcji wyłącznie poza terytorium Polski (w pierwszej kolejności w Republice Czeskiej, do której wracają). Polskie przepisy akcyzowe nie wymagają nakładania polskich banderol na wyroby, które nie są przeznaczone do konsumpcji w Polsce. Tym samym Scenariusz II nie wykazuje żadnego ekonomicznego ani prawnego związku z polskim rynkiem, poza wykorzystaniem polskiej infrastruktury magazynowej.

d)  Praktyka interpretacyjna potwierdzająca szerokie rozumienie „prac na towarze”

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje wprost potwierdzenie w utrwalonej linii interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. W szczególności na uwagę zasługuje interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 sierpnia 2025 r., znak 0114-KDIP1-2.4012.382.2025.1.RM, wydana w stanie faktycznym o strukturze prawnej identycznej ze Scenariuszem II niniejszego wniosku.

W stanie faktycznym tej interpretacji:

‒    wnioskodawcą była spółka z siedzibą w Holandii, zarejestrowana dla potrzeb VAT wyłącznie w Holandii (nie w Polsce);

‒    spółka przemieszczała własne towary z magazynu w Holandii do zakładu polskiego kontrahenta (podatnika VAT w Polsce);

‒    polski kontrahent świadczył na rzecz spółki usługi co-packingu, obejmujące pakowanie, etykietowanie, zamykanie oraz przygotowywanie produktów do wysyłki (a także – co istotne – dodawanie własnych komponentów polskiego kontrahenta, takich jak opakowania, wyściółki i drobne akcesoria, których wartość wraz z usługą stanowiła ok. 20% wartości produktu końcowego);

‒    po wykonaniu usług co-packingu towary w postaci gotowego zestawu prezentowego były powrotnie przemieszczane do magazynu wnioskodawcy w Holandii;

‒    ewentualna późniejsza sprzedaż towarów następowała dopiero po ich powrocie do Holandii – w Polsce nie była dokonywana żadna dostawa.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko wnioskodawcy w całości za prawidłowe, stwierdzając w szczególności, że:

„istota usług świadczonych na ruchomym majątku rzeczowym opiera się na założeniu, że usługodawca otrzymuje od zleceniodawcy materiał i przetwarza go w taki sposób, aby otrzymać wyrób pożądany przez zleceniodawcę. Przepisy nie określają rodzaju, ani charakteru prac jakie mogą być wykonane w ramach usług na ruchomym majątku rzeczowym. Mogą to być zatem prace drobne, a także świadczenie złożone, wymagające zaangażowania wielu różnego rodzaju prac. W każdym przypadku otrzymuje się określony wyrób finalny spełniający wymagane kryteria”.

W konsekwencji organ podatkowy stwierdził, że:

„skoro towary przemieszczone przez Państwa z Holandii do Polski mają być przedmiotem wykonania na tych towarach usług co-packingu na terytorium kraju, a następnie po wykonaniu tych usług zostaną odesłane do kraju, z którego zostały pierwotnie przetransportowane do Polski (Holandia), należy zgodzić się z Państwem, że w analizowanym przypadku znajdzie zastosowanie wyłączenie, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy. W konsekwencji, przemieszczenie towarów z Holandii do Polski w celu wykonania usług co-packingu na tych towarach, nie będzie stanowiło dla Państwa, w momencie dokonania tego przemieszczenia, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w Polsce, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, na podstawie wyłączenia przewidzianego w art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy. Jednocześnie należy zgodzić się z Państwem, że w związku z powrotnym przemieszczeniem towarów z Polski do Holandii nie będą Państwo zobowiązani do rozliczenia w Polsce podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy”.

Organ podatkowy potwierdził również, że w opisanym stanie faktycznym wnioskodawca nie jest obowiązany do dokonania rejestracji jako podatnik VAT w Polsce.

e)  Brak obowiązku rejestracji

Z analogicznych przyczyn jak w stanowisku do pytania nr 1, brak rozpoznania WNT skutkuje brakiem obowiązku rejestracji Wnioskodawcy jako podatnika VAT czynnego oraz podatnika VAT-UE w Polsce.

Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 3 (Scenariusz III)

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym (Scenariusz III) Wnioskodawca jest obowiązany do:

‒    rozpoznania na terytorium Polski nietransakcyjnego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o VAT, w związku z przemieszczeniem własnych wyrobów gotowych z Czech do magazynu A. w Polsce,

‒    rozpoznania na terytorium Polski wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT) w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowanej stawką 0% na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, w związku z wysyłką tych wyrobów z magazynu A. w Polsce do klientów (podatników VAT-UE) zarejestrowanych w innych państwach członkowskich UE niż Polska,

‒    zarejestrowania się jako podatnik VAT czynny oraz podatnik VAT-UE w Polsce, przed dokonaniem pierwszego przemieszczenia w ramach Scenariusza III, na podstawie art. 96 ust. 1 oraz art. 97 ust. 1 ustawy o VAT.

Uzasadnienie stanowiska:

a)  Spełnienie przesłanek WNT (art. 11 ust. 1 ustawy o VAT)

W Scenariuszu III towary przemieszczane są z terytorium Czech do Polski w celu ich dalszej dostawy z magazynu w Polsce do klientów w innych państwach UE. Przemieszczenie nie ma zatem charakteru wyłącznie tymczasowego ani magazynowego, lecz stanowi element łańcucha dystrybucyjnego z punktem startowym w Polsce. W konsekwencji, spełnione są przesłanki art. 11 ust. 1 ustawy o VAT, a żadne z wyłączeń z art. 12 ust. 1 nie znajduje zastosowania.

b)  Miejsce dostawy do klienta z UE – terytorium Polski (art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT)

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, miejscem dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub osobę trzecią, jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy. W Scenariuszu III towary znajdują się w momencie rozpoczęcia transportu do klienta w magazynie A. w Polsce. W konsekwencji miejscem dostawy realizowanej przez Wnioskodawcę na rzecz klienta z innego państwa członkowskiego UE jest terytorium Polski, a dostawa ta stanowi WDT w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT.

c)  Możliwość zastosowania stawki 0% (art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT)

Dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów dokonywana przez Wnioskodawcę po rejestracji jako podatnik VAT- UE w Polsce, na rzecz nabywcy będącego podatnikiem VAT-UE w innym państwie członkowskim, podlega opodatkowaniu stawką 0%, pod warunkiem spełnienia warunków formalnych i dokumentacyjnych z art. 42 ust. 1 i ust. 3–4 ustawy o VAT, w tym w szczególności:

‒    dokonania dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny VAT-UE w państwie członkowskim innym niż Polska,

‒    posiadania przez Wnioskodawcę dokumentów potwierdzających wywóz towarów z terytorium Polski do innego państwa członkowskiego UE,

‒    złożenia prawidłowej informacji podsumowującej VAT-UE.

d)  Obowiązek rejestracji jako podatnik VAT czynny i VAT-UE w Polsce

Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o VAT, podmioty wykonujące czynności podlegające opodatkowaniu są obowiązane do zgłoszenia rejestracyjnego przed dniem wykonania pierwszej takiej czynności.

Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy zamierzający dokonywać WNT lub WDT są obowiązani do zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego o tym zamiarze przed dokonaniem pierwszej takiej czynności.

W Scenariuszu III Wnioskodawca dokona na terytorium Polski zarówno WNT (nietransakcyjnego, art. 11 ust. 1 ustawy o VAT), jak i WDT (art. 13 ust. 1 ustawy o VAT) – co skutkuje obowiązkiem rejestracji w obu zakresach przed dokonaniem pierwszej z tych czynności.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 1 i 4 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy:

Według art. 9 ust. 2 ustawy:

Zatem, przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w transakcji, wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy ma miejsce wówczas, gdy w wyniku dostawy, w ramach której dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, towary są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy:

Przepis ten rozszerza zatem zakres transakcji uznawanych za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów o przemieszczenie towarów własnych podatnika z terytorium państwa członkowskiego UE innego niż terytorium kraju do Polski.

Należy jednak zauważyć, że norma art. 11 ust. 1 podlega pewnym ograniczeniom, a jednym z nich jest przemieszczenie towarów w celu wykonania na nich usług na terytorium kraju.

Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 1 pkt 6-8 ustawy:

Przy czym, według art. 12 ust. 2 ustawy:

W myśl art. 25 ust. 1 ustawy:

Zatem, w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, opodatkowaniu podlega czynność nabycia towaru. Podatek należny z tego tytułu rozliczany jest przez nabywcę towaru w państwie, do którego następuje dostawa towarów.

Ponadto, na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 13 ust. 2 pkt 1-3 ustawy:

Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:

Zatem, co do zasady, przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w transakcji, w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy następuje wywóz towarów z Polski na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W takiej sytuacji zachodzi wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

Ponadto, w myśl art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy:

Jednocześnie jak stanowi art. 22 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy:

zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy:

Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:

Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować, że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy i zostanie tam faktycznie opodatkowana, natomiast drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy towarów, jest opodatkowana stawką VAT 0%, natomiast w państwie nabywcy podlega opodatkowaniu według stawki podatku właściwej w tym państwie. Transakcja opodatkowana w ten sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania.

W myśl art. 42 ust. 1a ustawy:

Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, mają dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.

Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy:

Na podstawie art. 42 ust. 4 ustawy:

Przy czym, według art. 42 ust. 11 ustawy:

Zatem, art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje podstawowy katalog dokumentów, potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione ewentualnie dowodami wymienionymi w art. 42 ust. 11 ustawy, razem mają potwierdzać informację, której wymaga przepis. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego.

Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy:

Jednocześnie, stosownie do art. 97 ust. 1 ustawy:

Zatem obowiązek złożenia zgłoszenia rejestracyjnego powstaje przed dniem wykonania pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu określonej w art. 5 ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest spółką prawa czeskiego, należącą do międzynarodowej grupy kapitałowej (Grupa), która jest producentem i dystrybutorem napojów alkoholowych. Wnioskodawca produkuje i dystrybuuje napoje alkoholowe (w szczególności wyroby spirytusowe). Wnioskodawca jest zarejestrowany w Republice Czeskiej jako podatnik podatku od wartości dodanej, w tym jako podatnik VAT-UE. Wnioskodawca nie posiada siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce i nie jest w Polsce zarejestrowany jako podatnik VAT czynny ani podatnik VAT-UE. Członkiem Grupy jest również polska spółka operacyjna (...) sp. z o.o. (A.), która prowadzi działalność produkcyjno-dystrybucyjną. A. prowadzi na terytorium Polski skład podatkowy, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku akcyzowym.

Działalność produkcyjna, handlowa i marketingowa Wnioskodawcy jest prowadzona z terytorium Republiki Czeskiej. Z uwagi na ograniczoną dostępność powierzchni magazynowej Wnioskodawcy w Republice Czeskiej, część towarów Wnioskodawcy może być czasowo magazynowana w Polsce, w magazynie A. A. będzie świadczyć na rzecz Wnioskodawcy usługę polegającą na udostępnieniu powierzchni magazynowej oraz przechowywaniu towarów Wnioskodawcy. Przy czym usługa ta nie obejmuje kompleksowej obsługi logistycznej (takiej jak kompletacja zamówień, picking, packing, etykietowanie czy obsługa wysyłek do klientów Wnioskodawcy). Realizację usługi udostępnienia powierzchni magazynowej oraz przechowywania towarów, A. dokumentuje fakturą wystawioną na rzecz Wnioskodawcy. Z uwagi na to, że wyroby alkoholowe Wnioskodawcy przemieszczane do Polski stanowią wyroby akcyzowe w rozumieniu ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, ich przemieszczenie z Republiki Czeskiej do Polski oraz ich składowanie w Polsce odbywać się będzie w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, na podstawie elektronicznego administracyjnego dokumentu (e-AD) generowanego w systemie EMCS, zgodnie z dyrektywą Rady (UE) 2020/262 oraz przepisami krajowymi państw członkowskich. Z uwagi na wymagania wynikające z przepisów akcyzowych, wyroby Wnioskodawcy podlegają w składzie A. specjalnym obowiązkom ewidencyjnym (pewnemu ewidencyjnemu wyodrębnieniu).

W ramach planowanego modelu, Wnioskodawca będzie przemieszczał z Republiki Czeskiej do magazynu A. w Polsce towary własne, w szczególności wyroby gotowe wyprodukowane przez Wnioskodawcę na terytorium Czech (napoje alkoholowe (wyroby akcyzowe) oraz materiały marketingowe i promocyjne (m.in. materiały POS, akcesoria promocyjne, opakowania zbiorcze). Transakcje będą realizowane wg Scenariusza I, Scenariusza II oraz Scenariusza III.

Ad 1-2

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą m.in. ustalenia czy przemieszczenie towarów z Republiki Czeskiej do Polski w Scenariuszu I i II stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w rozumieniu art. 9 ust. 1 lub art. 11 ust. 1 ustawy oraz czy przemieszczenie to skutkuje powstaniem obowiązku rejestracji Wnioskodawcy w Polsce jako podatnik VAT czynny i podatnik VAT-UE, na podstawie art. 96 ust. 1 oraz art. 97 ust. 1 ustawy.

Z powołanych regulacji wynika, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru (WNT), o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy ma miejsce wówczas, gdy podmiot z jednego państwa członkowskiego nabywa prawo do rozporządzania towarami jak właściciel (na rzecz tego podmiotu dokonywana jest dostawa), i wyniku dokonanej dostawy towary te są wysłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego. Przy czym, nie ma znaczenia, kto faktycznie przewozi towar i na czyje zlecenie jest to czynione - towary mogą być wysyłane/transportowane zarówno przez dostawcę jak i nabywcę lub na ich rzecz. Jednocześnie, transakcja może zostać uznana za WNT, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy pod warunkiem, że nabywcą towarów transportowanych z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego kraju członkowskiego jest podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika (lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa powyżej), natomiast dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub podatnikiem podatku od wartości dodanej.

Z kolei powołany art. 11 ust. 1 ustawy rozszerza zakres transakcji uznawanych za WNT o przemieszczenie towarów własnych podatnika z kraju członkowskiego do Polski. W myśl tej regulacji, przemieszczenie towarów traktowane jest jako wewnątrzwspólnotowe nabycie wtedy, gdy przemieszczane towary są własnością podatnika, który wszedł w ich posiadanie na terytorium państwa członkowskiego, z którego transportowane są one do Polski i będą służyć czynnościom wykonywanym przez niego, jako podatnika, na terytorium kraju. W takim przypadku w państwie, z którego przemieszczane są towary, występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Z kolei w państwie, do którego przemieszczane są towary, następuje ich wewnątrzwspólnotowe nabycie - dokonywane przez ten sam podmiot.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca będzie przemieszczał z Republiki Czeskiej do magazynu A. w Polsce towary własne, w szczególności wyroby gotowe wyprodukowane przez Wnioskodawcę na terytorium Czech (napoje alkoholowe (wyroby akcyzowe) oraz materiały marketingowe i promocyjne (m.in. materiały POS, akcesoria promocyjne, opakowania zbiorcze).

Odnośnie Scenariusza I Wnioskodawca wskazał, że towary będą przemieszczane z Republiki Czeskiej do Polski wyłącznie w celu ich czasowego składowania. W trakcie pobytu w magazynie w Polsce na towarach nie będą wykonywane żadne czynności wpływające na ich substancję, właściwości, oznakowanie ani klasyfikację, towary nie będą przedmiotem żadnej dostawy (ani na rzecz A., ani na rzecz jakiegokolwiek innego podmiotu), a po upływie określonego czasu, nieprzekraczającego 24 miesięcy od dnia przemieszczenia do Polski - towary, w stanie niezmienionym zostaną powrotnie przemieszczone na terytorium Republiki Czeskiej. Wnioskodawca wskazał, że nie wykorzystuje ww. towarów do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Z okoliczności sprawy wynika więc, że przemieszczenie towarów z Republiki Czeskiej do Polski nie wiąże się z przeniesieniem prawa do rozporządzania towarem jak właściciel przez Wnioskodawcę na rzecz innego podmiotu, co oznacza, że opisana transakcja (Scenariusz I) nie wpisuje się w dyspozycję art. 9 ust. 1 ustawy.

Analizowana transakcja nie spełnia również warunków wskazanych w art. 11 ust. 1 ustawy. Co prawda, Wnioskodawca transportuje towary własne z kraju członkowskiego UE (Republika Czeska) do Polski. Niemniej jednak towary te nie będą służyć czynnościom wykonywanym przez Wnioskodawcę na terytorium kraju. Wnioskodawca wskazał jednoznacznie, że w Scenariuszu I, nie wykorzystuje towarów do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Towary nie są na terytorium Polski poddawane żadnym usługom. Towary transportowane są do Polski wyłącznie w celu magazynowania, a następnie w niezmienionym stanie są powrotnie przemieszczane z Polski na terytorium Czech.

Zatem Wnioskodawca prawidłowo uznał, że przemieszczenie towarów własnych (wyrobów gotowych oraz materiałów marketingowych) w Scenariuszu I z Republiki Czeskiej do magazynu A. w Polsce, wyłącznie w celu ich czasowego składowania nie stanowi wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, w rozumieniu art. 9 ust. 1 ani art. 11 ust. 1 ustawy o VAT.

W Scenariuszu II Wnioskodawca będzie przemieszczał do magazynu A. w Polsce wyroby gotowe (napoje alkoholowe), które nie zostały oznaczone czeskimi znakami akcyzy (banderolami) w Czechach. W magazynie w Polsce, w ramach usługi świadczonej przez A. na rzecz Wnioskodawcy, na butelki zostaną nałożone czeskie znaki akcyzy (banderole), zgodnie z czeskimi przepisami akcyzowymi (na towary nie będą nakładane polskie znaki akcyzy). Po wykonaniu tej czynności towary zostaną powrotnie przemieszczone na terytorium Republiki Czeskiej w terminie nieprzekraczającym 24 miesięcy od dnia ich pierwotnego przemieszczenia do Polski. Również w tym Scenariuszu, przez cały okres pobytu w Polsce towary pozostaną własnością Wnioskodawcy. Towary nie będą przedmiotem dostaw na terytorium Polski, a po wykonaniu czynności banderolowania towary wracają w całości do Czech.

Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że również w tym przypadku (Scenariusz II) nie wystąpi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy. Jak bowiem wynika z opisu sprawy, przemieszczenie towarów z Republiki Czeskiej do Polski nie jest wynikiem dostawy towarów dokonanej przez Wnioskodawcę na rzecz innego podmiotu.

W ocenie Wnioskodawcy, przemieszczenie towarów Republiki Czeskiej do Polski w Scenariuszu II nie będzie stanowić wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, gdyż w tym przypadku znajdzie zastosowanie art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że warunkiem zastosowania art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy jest wykonanie na terytorium Polski usług na przemieszczanych towarach (polegających na ich wycenie lub wykonaniu na nich prac) oraz (po wykonaniu usług) powrotne przemieszczenie towarów na terytorium państwa członkowskiego, z którego zostały przemieszczone na terytorium Polski. Zatem, towar nie może zostać „skonsumowany” w Polsce. Regulacja ta nie obejmuje więc swoim zakresem sytuacji, w której towar przemieszczany z terytorium innego państwa członkowskiego na terytorium kraju jest w Polsce przedmiotem dostawy. Przemieszczenie towarów do Polski, powinno co do zasady wiązać się z zamiarem powrotnego przemieszczenia tych towarów z kraju do państwa, z którego zostały przywiezione, po wykonaniu usług, dla których dane towary zostały przywiezione na terytorium kraju.

Jednocześnie wskazać należy, że istota usług świadczonych na ruchomym majątku rzeczowym opiera się na założeniu, że usługodawca otrzymuje od zleceniodawcy materiał i przetwarza go w taki sposób, aby otrzymać wyrób pożądany przez zleceniodawcę. Przepisy nie określają rodzaju, ani charakteru prac jakie mogą być wykonane w ramach usług na ruchomym majątku rzeczowym. Mogą to być zatem prace drobne, a także świadczenie złożone, wymagające zaangażowania wielu różnego rodzaju prac. W każdym przypadku otrzymuje się określony wyrób finalny spełniający wymagane kryteria.

W analizowanym Scenariuszu II, Wnioskodawca przemieści do Polski towary własne z Republiki Czeskiej w celu wykonania na nich usług polegających na nałożeniu na butelki czeskich znaków akcyzy. Usługa zostanie wykonana przez polskiego kontrahenta – spółkę A., w ramach usługi udostępnienia powierzchni magazynowej i przechowywania towarów Wnioskodawcy. Z opisu sprawy nie wynika, aby spółka A. zmieniała właściwości towarów. Wnioskodawca wskazał, że towary nie będą przedmiotem dostaw na terytorium Polski na rzecz jakiegokolwiek podmiotu. Przez cały okres pobytu w Polsce towary będą własnością Wnioskodawcy. Po wykonaniu banderolowania towary wrócą w całości do Czech.

Zatem, skoro towary przemieszczone przez Wnioskodawcę z Republiki Czeskiej do Polski mają być przedmiotem wykonania na tych towarach usług banderolowania na terytorium kraju, a następnie po wykonaniu tych usług zostaną odesłane do kraju, z którego zostały pierwotnie przetransportowane do Polski (Republika Czeska), należy uznać, że w analizowanym przypadku (Scenariusz II) znajdzie zastosowanie wyłączenie, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy. W konsekwencji, przemieszczenie towarów z Republiki Czeskiej do Polski w celu wykonania usług banderolowania na tych towarach, nie będzie stanowiło dla Wnioskodawcy, w momencie dokonania tego przemieszczenia, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w Polsce, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, na podstawie wyłączenia przewidzianego w art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Zatem skoro, jak wynika z rozstrzygnięcia przyjętego w niniejszej interpretacji - przemieszczenie towarów z Republiki Czeskiej do Polski w ramach Scenariusza I oraz Scenariusza II nie będzie stanowiło wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy ani wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do dokonania rejestracji jako podatnik VAT czynny ani jako podatnik VAT-UE w Polsce, na podstawie art. 96 ust. 1 oraz art. 97 ust. 1 ustawy.

Zatem stanowisko, z którego wynika, że

‒    w Scenariuszu I przemieszczenie towarów własnych (wyrobów gotowych oraz materiałów marketingowych) z Republiki Czeskiej do magazynu A. w Polsce nie stanowi wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, w rozumieniu art. 9 ust. 1 ani art. 11 ust. 1 ustawy

‒    w Scenariuszu II przemieszczenie wyrobów gotowych z Republiki Czeskiej do magazynu A. w Polsce, w celu wykonania na tych towarach czynności polegającej na nałożeniu wyłącznie czeskich znaków akcyzy (banderol), z bezwzględnym powrotnym przemieszczeniem towarów do Czech w terminie nieprzekraczającym 24 miesięcy, nie stanowi wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów z uwagi na zastosowanie wyłączenia z art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy, a w konsekwencji

‒    w związku z transakcjami realizowanymi w ramach Scenariusza I oraz Scenariusza II – Wnioskodawca nie jest zobowiązany do dokonania rejestracji jako podatnik VAT czynny ani jako podatnik VAT-UE w Polsce

jest prawidłowe.

Ad 3

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również ustalenia, czy w Scenariuszu III, przemieszczenie towarów z Czech do Polski będzie stanowić wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy oraz, czy wysyłka tych towarów z Polski do podatników VAT-UE z innych niż Polska państw członkowskich UE będzie stanowić wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy opodatkowaną stawką VAT 0%. Przedstawione wątpliwości dotyczą również obowiązku rejestracji Wnioskodawcy dla celów VAT w Polsce, przed dokonaniem pierwszego przemieszczenia w ramach Scenariusza III.

Jak wskazałem, szczególnym przypadkiem wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest przemieszczenie towarów własnych podatnika z innego niż Polska państwa członkowskiego UE na terytorium Polski (art. 11 ust. 1 ustawy). Zastosowanie wskazanej regulacji warunkowane jest następującymi przesłankami:

‒    towary są przemieszczane przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz,

‒    przemieszczenie jest dokonywane z terytorium innego państwa członkowskiego na terytorium Polski,

‒    towary są własnością podatnika podatku od wartości dodanej, który je przemieszcza,

‒    towary te zostały przez tego podatnika na terytorium państwa członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, bądź zaimportowane,

‒    towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika.

W Scenariuszu III przesłanki wynikające z art. 11 ust. 1 ustawy zostaną spełnione.

Z okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawca jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zarejestrowanym w Republice Czeskiej, posługującym się czeskim numerem VAT, w tym jako podatnik VAT-UE. Wnioskodawca przemieści do Polski (do magazynu A.) towary własne, tj. wyroby gotowe, które wyprodukował na terytorium Czech. Na terytorium Polski towary te będą magazynowane, a po upływie określonego czasu składowania, zostaną na terytorium Polski sprzedane klientom z innych niż Polska państw członkowskich UE i wywiezione z Polski do innych państw UE. Jak wskazał Wnioskodawca, wysyłka towarów z magazynu w Polsce nastąpi w związku z przeniesieniem prawa do rozporządzania towarami jak właściciel z Wnioskodawcy na klienta.

Zatem wyroby gotowe będą przemieszczane przez podatnika podatku od wartości dodanej (Wnioskodawcę) na terytorium Polski z terytorium innego państwa członkowskiego (Republika Czeska). Towary te zostaną wytworzone przez Wnioskodawcę na terytorium państwa członkowskiego (Republika Czeska) w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa. Jednocześnie, przemieszczane towary będą służyły działalności gospodarczej Wnioskodawcy, tj. będą przedmiotem sprzedaży.

Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że w związku z przemieszczeniem towarów z Czech do Polski w Scenariuszu III, Spółka powinna rozpoznać w Polsce wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy.

Jednocześnie należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że wywóz towarów z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego UE będzie stanowić wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy.

Towary przemieszczone przez Wnioskodawcę z Czech do Polski będą przechowywane w magazynie A. Po upływie określonego czasu składowania, Wnioskodawca dokona dostawy tych towarów na terytorium Polski na rzecz nabywców, tj. podmiotów gospodarczych (B2B) zarejestrowanych jako podatnicy VAT-UE w innych niż Polska państwach członkowskich UE. W wyniku dostawy (Wnioskodawca przeniesie prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na nabywcę), towary (wyroby gotowe) zostaną wysyłane z magazynu A. w Polsce bezpośrednio do klientów Wnioskodawcy, na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE, do miejsca wskazanego przez klienta. Transport towarów z Polski do klienta z innego państwa członkowskiego UE zorganizowanego przez Wnioskodawcę lub przewoźnika/spedytora działającego na jego rzecz, na podstawie zlecenia złożonego przez Wnioskodawcę. Tym samym, w odniesieniu do tej transakcji będą spełnione przesłanki wskazane w art. 13 ust. 1 ustawy, tj. transakcja ta będzie stanowić wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W konsekwencji, w związku z przemieszczeniem towarów z Czech do Polski w Scenariuszu III, Wnioskodawca będzie zobowiązany do rozpoznania w Polsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy. Natomiast dostawa wyrobów gotowych dokonywana na terytorium Polski na rzecz nabywcy zarejestrowanego dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych VAT UE w innym niż Polska państwie członkowskim UE będzie stanowić wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy. Transakcje te będą więc podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów usług na terytorium Polski, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy.

Jednocześnie Wnioskodawca wskazał, że będzie posiadał dokumentację potwierdzającą wywóz towarów z terytorium Polski do innego państwa członkowskiego UE, zgodną z wymaganiami art. 42 ust. 1 oraz ust. 3 i 4 ustawy, w szczególności dokumenty przewozowe CMR, listy spedycyjne, dokumenty potwierdzające odbiór towaru przez nabywcę.

Zatem, przy spełnieniu warunków wynikających z art. 42 ust. 1 oraz ust. 3 i 4 ustawy, Wnioskodawca będzie miał prawo do opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów stawką VAT w wysokości 0%.

Odnosząc się do wątpliwości związanych z obowiązkiem rejestracji Wnioskodawcy dla celów VAT w Polsce należy wskazać, że jak ustaliłem w tej interpretacji, przemieszczenie towarów z Czech do Polski w Scenariuszu III, będzie stanowić dla Wnioskodawcy wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na terytorium kraju, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy. Natomiast wywóz towarów z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego UE będzie stanowić wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy. Zatem transakcje dokonane przez Wnioskodawcę będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy. W konsekwencji, Wnioskodawca będzie zobowiązany do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy oraz art. 97 ust. 1 ustawy, przed dniem wykonania pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu określonej w art. 5 ustawy.

Zatem stanowisko w zakresie pytania 3 również jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Jednocześnie zastrzegam, że rozstrzygnięcie, czy dokumenty, którymi dysponuje Wnioskodawca, rzeczywiście potwierdzają dokonanie wywozu towarów z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, może być stwierdzone ostatecznie jedynie w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej, przeprowadzonej przez właściwy organ podatkowy, a nie w postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji indywidualnej.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaEA. (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.