Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.334.2026.2.RST

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 4 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 18 czerwca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A.A. ma miejsce zamieszkania w Izraelu. Jest współwłaścicielem nieruchomości w (...), KW nr (...). Udział w wysokości 0,7440 nabył na podstawie decyzji (…) miasta nr (...) z dnia (...) 2014 - przy czym decyzja została wydana na podstawie (...).

Część lokali w budynku jest wynajmowana najemcom.

A.A. został zarejestrowany jako podatnik VAT w 2014 roku [NIP podatnika (...)].

Obsługę prawną nieruchomości prowadzi aktualnie Kancelaria Adwokacka Adwokat B.B. Wcześniej obsługę prowadził spółka „(...) Kancelaria Adwokacka Sp.j.”, a jeszcze wcześniej Adwokat C.C. Pełnomocnikiem A.A. był m.in. adwokat C.C.

Przy czym obsługa prawna, o której mowa powyżej, dotyczy regulacji stanu prawnego nieruchomości. W tym miejscu Wnioskodawca wyjaśnia, że nieruchomość była przejęta na mocy (...) na rzecz Skarbu Państwa. Kancelaria - w ramach umowy z A.A. - doprowadziła do odzyskania nieruchomości która stanowiła własność poprzedników prawnych A.A., zajętą bezprawnie po II wojnie światowej.

C.C. - jako pełnomocnik A.A. - w dniu 1 października 2014 roku zawarł umowę o administrowanie z E.E. - powierzając jej administrowanie lokalami w budynku (...). E.E. wykonuje prace administracyjne, dokonuje w imieniu A.A. płatności obciążeń na rzecz Wspólnoty i innych podmiotów, oraz wystawia w imieniu A.A. faktury VAT na rzecz najemców. Administrator posiada konto depozytowe dla A.A., z którego dokonuje płatności jego zobowiązań, w tym zobowiązań podatkowych.

Wszelkie kluczowe decyzje dotyczące nieruchomości oraz jej wynajmu podejmuje sam Podatnik.

A.A. nie prowadzi w Polsce działalności gospodarczej, nie posiada w Polsce zaplecza organizacyjnego ani personalnego. Faktury najemcom wystawia E.E. na podstawie ww. umowy cywilnoprawnej.

Dodatkowo, w ramach pomocy księgowej dla Administratora, umową cywilnoprawną z dnia 31 października 2014 roku, zlecone zostały D.D. prowadzącej Biuro Rachunkowe (...) z siedzibą w (...) czynności księgowe, prowadzenia księgi przychodów i rozchodów oraz ewidencji VAT.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego

1.  od kiedy prowadzi Pan działalność polegającą na wynajmie nieruchomości w (...) przy ulicy (...);

Nieruchomość przy ul. (...) w (...) została przekazana w posiadanie Panu A.A. w dniu 1 października 2014 roku. Od tego czasu Pan A.A. zajmuje się lokalami w tym budynku i podejmuje działania w kierunku ich wynajmu.

2.  w związku z jakimi czynnościami dokonał Pan rejestracji jako czynny podatnik VAT w 2014 r.;

A.A. dokonał rejestracji jako czynny podatnik VAT w 2014 roku po przekazaniu mu posiadania ww. lokali i wyłącznie w związku z tym. Nie posiada żadnego innego majątku w Polsce i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej w Polsce.

3.  we wniosku wskazano, że Pana pełnomocnikiem był C.C., kto obecnie jest Pana pełnomocnikiem i jaki jest zakres jego pełnomocnictwa;

4.  jaki konkretnie jest zakres pełnomocnictwa udzielonego Pani B.B. odnośnie obsługi prawnej nieruchomości, do jakich czynności związanych z obsługą nieruchomości upoważniony jest pełnomocnik;

Pełnomocnikiem (...) pozostaje adwokat C.C., który udzielił substytucji adwokat B.B.. C.C., z uwagi na swój wiek (83 lata), nie działa już aktywnie, stąd sformułowanie we wniosku. C.C. i B.B. współpracują wspólnie od ponad 20 lat.

W zakresie prowadzonej obsługi prawnej część czynności wykonywana jest również na podstawie odrębnych pełnomocnictw udzielonych przez A.A. adwokat B.B.

Zakres pełnomocnictwa dla C.C., oraz tym samym dla B.B., obejmuje wszelkie czynności związane z nieruchomością (...). Pełnomocnictwo więc obejmuje w szczególności czynności w procesie regulacji stanu prawnego nieruchomości, w tym m.in. reprezentowanie (...) przed organami administracji publicznej, sądami i innymi instytucjami, przygotowywanie i opiniowanie umów, prowadzenie korespondencji związanej z nieruchomością, udzielanie porad prawnych dotyczących nieruchomości. Pełnomocnictwa te były udzielone i wykorzystywane w procesie „odzyskiwania” nieruchomości zajętej bezprawnie po II wojnie światowej przez Gminę, który to proces zbliża się do końca.

Dodatkowo A.A. umocował adwokat B.B. do reprezentowania w niniejszym postępowaniu przed Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej, w tym również do składania wniosków, wyjaśnień i pism do organów administracji publicznej.

Działania związane z bieżącą obsługą nieruchomości oraz sprawami podatkowymi podejmowane są przez administratora nieruchomości E.E., na podstawie umowy zawartej również w dniu 1 października 2014 roku. Umowa została zawarta przez adwokata C.C. w imieniu A.A. Uprawnienia E.E. opisane zostały poniżej w pkt. 7.

5.  kto jest stroną umów zawieranych w związku z wynajmem nieruchomości np. umów z najemcami, dostawcami mediów, ubezpieczycielem czy podmiotami przeprowadzającymi remonty i modernizacje itp., kto zawiera te umowy, bądź na czyją rzecz są zawierane;

Stroną umów zawieranych w związku z wynajmem nieruchomości, w szczególności umów najmu, umów z dostawcami usług i wykonawcami robót, jest A.A. jako właściciel lokali. Czynności związane z zawieraniem i wykonywaniem tych umów realizowane są przez ustanowionych pełnomocników lub administratora nieruchomości działających w jego imieniu i na jego rzecz.

6.  kto podejmuje decyzje dotyczące nieruchomości m.in. określania warunków ekonomicznych i prawnych umów najmu nieruchomości, dokonywania inwestycji i napraw, jak również sposobu ich finansowania, wyboru usługodawców mających świadczyć określone usługi związane z nieruchomością oraz kto podejmuje decyzje dotyczącą wyznaczania osoby będącej administratorem nieruchomości;

Decyzje dotyczące istotnych nakładów, remontów, inwestycji w zakresie lokali A.A. podejmuje on sam. Przy czym informuję, że zgodnie z umowami najmu, kwestia remontu lokali została „przerzucona” na najemców lokali wynajmowanych, wobec czego nie ma konieczności dokonywania wyboru wykonawców etc.

A.A. jest współwłaścicielem nieruchomości posiadającym udział wynoszący 74,40% w całej nieruchomości, co oznacza, że odnośnie ewentualnych remontów nieruchomości wspólnej działania podejmuje Wspólnota Mieszkaniowa. W sprawach wspólnoty mieszkaniowej bieżący kontakt zapewnia administrator E.E., która uczestniczy w zebraniach wspólnoty mieszkaniowej. A.A. nie uczestniczy osobiście w zebraniach wspólnoty, ale podejmuje decyzje co do sposobu działania w zakresie jego lokali.

7.  jaki konkretnie jest zakres czynności wykonywanych przez administratora nieruchomości Panią E.E.;

Zakres czynności administratora E.E. obejmuje w szczególności:

• nadzór nad bieżącą eksploatacją nieruchomości,
• organizowanie i nadzorowanie prac konserwacyjnych oraz napraw,
• dokonywanie rozliczeń związanych z lokalami,
• wystawianie faktur i obciążeń dla najemców,
• monitorowanie i windykację należności,
• prowadzenie ewidencji lokali i najemców,
• realizację płatności związanych z utrzymaniem nieruchomości,
• bieżące kontakty ze wspólnotą mieszkaniową oraz usługodawcami.

Zakres ten wynika z umowy o administrowanie z dnia 1 października 2014 r. oraz aneksu z dnia 30 sierpnia 2019 r.

8.  czy Pani E.E. konsultuje się z Panem w związku z administrowaniem nieruchomością, czy też samodzielnie, w sposób autonomiczny, podejmuje wszelkie decyzje;

E.E. nie działa autonomicznie. W sprawach bieżącego zarządzania wykonuje czynności samodzielnie w ramach przyznanych jej kompetencji (opisanych powyżej). Natomiast kwestie przekraczające zwykły zarząd, w szczególności dotyczące większych nakładów, remontów, zmian sposobu wykorzystania nieruchomości oraz spraw prawnych i podatkowych, są konsultowane odpowiednio z adwokatem C.C. oraz adwokat B.B. Przy czym ostatecznie decyzje podejmuje A.A.

9.  czy przyjeżdża Pan do Polski w sprawach związanych z posiadaniem udziału w nieruchomości, jeśli tak, to jakie są to okresy czasowe;

A.A. na stale zamieszkuje w Izraelu. Nie przyjeżdża do Polski. Nie posiada w Polsce rachunku bankowego. Zarządza nieruchomością poprzez ustanowionych pełnomocników i administratora działających w Polsce.

10.  jaki jest kanał przepływu informacji między Panem a Kancelarią świadczącą obsługę prawną oraz między Panem, a administratorem Panią E.E. bądź innym pełnomocnikiem;

Podstawowym kanałem komunikacji pomiędzy A.A. a kancelarią prawną oraz administratorem nieruchomości są środki porozumiewania się na odległość, w szczególności poczta elektroniczna.

Administrator E.E. pozostaje w bieżącym kontakcie z adwokat B.B., która następnie konsultuje kwestie wymagające decyzji właścicielskich z A.A.

11.  czy posiada Pan kontrolę/nadzór/jakikolwiek wpływ na sposób administrowania nieruchomością przez Panią E.E., w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana.

A.A. zachowuje kontrolę nad sposobem administrowania nieruchomością poprzez otrzymywanie informacji o sytuacji na nieruchomości oraz sprawozdań finansowych od administratora i kancelarii, akceptowanie decyzji dotyczących spraw wykraczających poza zwykły zarząd, możliwość wydawania wiążących poleceń administratorowi, możliwość odwołania pełnomocników lub rozwiązania umowy o administrowanie.

Bieżące czynności administracyjne realizowane są przez E.E. w ramach umowy o administrowanie.

Operacje finansowe związane z administrowaniem nieruchomością wykonywane są za pośrednictwem rachunku bankowego prowadzonego przez E.E. dla potrzeb administrowania nieruchomością, którego beneficjentem zgodnie z umową jest administrator.

A.A. nie posiada własnego rachunku bankowego w Polsce.

Administrator dysponuje odrębnym rachunkiem bankowym wykorzystywanym do obsługi wpływów i płatności związanych z nieruchomością.

Administrator przekazuje właścicielowi miesięczne oraz roczne sprawozdania, które są tłumaczone na język hebrajski - dla celów podatkowych w Izraelu.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym znajduje zastosowanie wyłączenie przewidziane w art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. czy A.A. nie jest objęty obowiązkiem wystawianiu faktur przy użyciu KSeF?

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym znajduje zastosowanie wyłączenie przewidziane w art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur nie dotyczy podatników nieposiadających siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.

Wnioskodawca ma miejsce zamieszkania w Izraelu i nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby działalności gospodarczej. Jednocześnie - co istotne z punktu widzenia analizowanego przepisu - Wnioskodawca nie posiada również na terytorium kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Posiadanie udziału w nieruchomości położonej w (...) oraz uzyskiwanie przychodów z najmu lokali znajdujących się w tej nieruchomości nie przesądza o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług. Dla uznania, że podatnik posiada takie miejsce, konieczne jest istnienie odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, umożliwiającej samodzielne wykonywanie działalności gospodarczej w sposób stały.

Wnioskodawca nie dysponuje na terytorium Polski własnym zapleczem personalnym ani technicznym. Nie zatrudnia pracowników, nie posiada biura ani infrastruktury organizacyjnej umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce.

Czynności związane z obsługą nieruchomości wykonywane są przez podmioty trzecie na podstawie odrębnych stosunków prawnych. Obsługa prawna nieruchomości prowadzona jest przez kancelarię adwokacką i dotyczy wyłącznie regulacji stanu prawnego nieruchomości, w szczególności postępowań reprywatyzacyjnych związanych z dekretem z dnia 26 października 1945 r. Czynności te mają charakter pomocniczy oraz nie stanowią elementu struktury umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej.

Ponadto na podstawie umowy z dnia 1 października 2014 r. Wnioskodawca powierzył E.E. czynności administrowania lokalami, obejmujące w szczególności czynności techniczne i administracyjne, dokonywanie płatności oraz wystawianie faktur w imieniu Wnioskodawcy. Osoba ta działa jako zewnętrzny administrator, a jej czynności mają charakter usługowy i wykonywane są na podstawie umowy cywilnoprawnej.

Należy podkreślić, że korzystanie z usług podmiotów trzecich, w tym administratora nieruchomości, nie jest równoznaczne z posiadaniem przez Wnioskodawcę własnego zaplecza personalnego. Wnioskodawca nie posiada bowiem kontroli nad zasobami personalnymi i technicznymi tych podmiotów w stopniu właściwym dla struktury organizacyjnej przedsiębiorstwa.

W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, że Wnioskodawca posiada na terytorium kraju stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Działalność Wnioskodawcy ogranicza się do wykonywania prawa własności (współwłasności) nieruchomości i czerpania pożytków z najmu, przy wykorzystaniu usług podmiotów zewnętrznych.

Stałe miejsce prowadzenia działalności powstanie, jeżeli na terytorium państwa innego niż państwo, w którym podatnik posiada siedzibę działalności gospodarczej, będzie istniało zaplecze techniczne i personalne umożliwiające temu podmiotowi świadczenie usług, które wykonuje. Zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia 282/2011: na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności.

TSUE w sprawie C-168/84 (Gunter Berkholz) wskazał, że aby miejsce, w którym podatnik wykonuje działalność gospodarczą można było uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności, muszą być łącznie spełnione następujące przesłanki: 1. miejsce to musi się charakteryzować pewną minimalną skalą działalności oraz 2. muszą być w nim stale obecne zasoby personalne oraz techniczne konieczne do wykonywania działalności.

A więc samo prowadzenie takiej działalności na terenie danego kraju nie powoduje powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym - jeśli A.A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy VAT, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r.

Stanowisko takie prezentuje również Dyrektor KIS w interpretacji z 25 września 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.478.2025.1.ABA czy w interpretacji z 27 maja 2025 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.153. 2025.1.RST.

W interpretacji Dyrektora KIS z 16 kwietnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.38.2024.2.SST) organ potwierdził, że podatnik bez stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce nie podlega obowiązkowi KSeF od 1 lipca 2024 r. Podobne stanowisko zajął Szef KAS w interpretacji z 11 czerwca 2025 r. (sygn. DOP7.8101.37.2025.HEMD), wskazując na wyłączenie dla podmiotów zagranicznych bez FE.

Wobec powyższego Wnioskodawca spełnia przesłanki określone w art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, tj. jest podatnikiem nieposiadającym ani siedziby działalności gospodarczej, ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.

Tym samym uzasadnione jest stanowisko, że Wnioskodawca nie jest objęty obowiązkiem wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:

1)  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2)  eksport towarów;

3)  import towarów na terytorium kraju;

4)  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5)  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1, 3 i 5 ustawy:

Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Przez terytorium Unii Europejskiej - rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (…).

Przez terytorium państwa trzeciego - rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

Zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

1.  Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

2.  Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:

1)  przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

2)  przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;

3)  przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;

4)  na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;

5)  w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.

6)  przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.

3.  W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej.

4.  W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane.

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

1.  Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

2.  Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie, której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

W przypadku gdy:

1)  miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego, lub

2)  nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub

3)  nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę lub

4)  nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1,

5)  nabywcą jest podmiot, który nie posługuje się numerem, za pomocą którego jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, ani numerem identyfikacji podatkowej, inny niż nabywca, o którym mowa w pkt 1-3 i 6, lub

6)  nabywcą jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej

- faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Ponadto należy zwrócić uwagę na kwestię udzielania pełnomocnictw, która została uregulowana w Kodeksie cywilnym.

Zgodnie z art. 95 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795):

§ 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela.

§ 2. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.

Jak wynika z przytoczonego przepisu Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo - to jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy. Pełnomocnik zastępuje swojego mocodawcę przy dokonywaniu czynności prawnych. Pomimo tego, że to pełnomocnik składa oświadczenie woli osobie trzeciej to skutki tego oświadczenia rodzą się pomiędzy tym, kogo pełnomocnik reprezentuje a osobą trzecią.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca na stałe zamieszkujący w Izraelu jest współwłaścicielem nieruchomości w (...) przy ul. (...), której część jest wynajmowana najemcom. Wnioskodawca zarządza nieruchomością poprzez ustanowionych pełnomocników i administratora działających w Polsce. Obsługę prawną nieruchomości prowadzi C.C., który udzielił substytucji adwokat B.B. W zakresie prowadzonej obsługi prawnej część czynności wykonywana jest również na podstawie odrębnych pełnomocnictw udzielonych przez A.A. adwokat B.B.

Działania związane z bieżącą obsługą nieruchomości oraz sprawami podatkowymi podejmowane są przez administratora nieruchomości E.E., na podstawie umowy zawartej 1 października 2014 roku przez adwokata C.C. w imieniu A.A. Zakres czynności administratora E.E. obejmuje w szczególności: nadzór nad bieżącą eksploatacją nieruchomości, organizowanie i nadzorowanie prac konserwacyjnych oraz napraw, dokonywanie rozliczeń związanych z lokalami, wystawianie faktur i obciążeń dla najemców, monitorowanie i windykację należności, prowadzenie ewidencji lokali i najemców, realizację płatności związanych z utrzymaniem nieruchomości oraz bieżące kontakty ze wspólnotą mieszkaniową oraz usługodawcami. Ponadto E.E. posiada konto depozytowe dla A.A., z którego dokonuje płatności jego zobowiązań, w tym zobowiązań podatkowych. Natomiast wszelkie kluczowe decyzje dotyczące nieruchomości oraz jej wynajmu podejmuje sam Podatnik.

Dodatkowo, w ramach pomocy księgowej dla Administratora, umową cywilnoprawną z dnia 31 października 2014 roku, zlecone zostały D.D. prowadzącej biuro rachunkowe czynności księgowe, prowadzenia księgi przychodów i rozchodów oraz ewidencji VAT.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy wątpliwości dotyczą ustalenia czy Wnioskodawca jest objęty obowiązkiem wystawianiu faktur przy użyciu KSeF.

Aby odpowiedzieć na powyższe wątpliwości należy w pierwszej kolejności przeanalizować kwestię posiadania przez Wnioskodawcę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Jednocześnie wskazać należy, że przepisy krajowe oraz unijne w zakresie VAT nie wprowadzają odrębnej definicji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla potrzeb fakturowania.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak „siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu”. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:

a.  art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;

b.  począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;

c.   do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;

d.  art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE w odniesieniu do posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W analizowanej sprawie należy zwrócić szczególną uwagę na wyrok TSUE sygn. C-931/19 z 3 czerwca 2021 r. Sprawa dotyczyła spółki Titanium z siedzibą na wyspie Jersey zajmującej się wynajmem nieruchomości w Austrii. Z uwagi na brak własnego personelu spółka korzystała z usług austriackiej spółki zarządzającej (zajmującej się pośrednictwem w relacjach z kontrahentami, fakturowaniem czynszu oraz prowadzeniem rozliczeń). Spółka Titanium zachowała jednak uprawnienia decyzyjne do zawierania i rozwiązywania umów najmu, określania ich warunków, a także wyboru dostawców, w tym spółki zarządzającej nieruchomością. Na tle tak przedstawionego opisu stanu TSUE wskazał, że w przypadku, gdy podatnik dysponuje w innym kraju jedynie zapleczem technicznym (nieruchomością) i nie ma na miejscu żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, w sposób oczywisty nie są spełnione kryteria posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem, wynajmowana w innym państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie ma własnego personelu niezbędnego do świadczenia usług związanych z najmem.

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności analizowanej sprawy należy uznać, że Wnioskodawca spełnia przesłanki do uznania opisanej działalności prowadzonej w Polsce związanej z najmem nieruchomości w (...) za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Wnioskodawca zorganizuje bowiem na terytorium kraju w sposób stały odpowiednie zasoby personalne niezbędne do świadczenia usług związanych z najmem nieruchomości, której jest współwłaścicielem.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez dany podmiot z personelu i infrastruktury technicznej podmiotu trzeciego. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla tego podmiotu jak jego własne tj. podmiot musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest współwłaścicielem nieruchomości zlokalizowanej w (...), którą wynajmuje najemcom. Wnioskodawca zarządza nieruchomością poprzez ustanowionych pełnomocników i administratora (E.E.) działających w Polsce. W sprawach bieżącego zarządzania E.E. wykonuje czynności samodzielnie w ramach przyznanych jej kompetencji. Stroną umów zawieranych w związku z wynajmem nieruchomości, w szczególności umów najmu, umów z dostawcami usług i wykonawcami robót, jest A.A. jako właściciel lokali. Jednakże czynności związane z zawieraniem i wykonywaniem tych umów realizowane są przez ustanowionych pełnomocników lub administratora nieruchomości działających w jego imieniu i na jego rzecz. Dodatkowo operacje finansowe związane z administrowaniem nieruchomością wykonywane są za pośrednictwem rachunku bankowego prowadzonego przez E.E. dla potrzeb administrowania nieruchomością, którego beneficjentem zgodnie z umową jest administrator. Jednocześnie administrator w sprawach bieżącego zarządzania nieruchomością wykonuje czynności samodzielnie w ramach przyznanych mu kompetencji. Administrator pozostaje w bieżącym kontakcie z pełnomocnikiem Wnioskodawcy Panią B.B. Natomiast kluczowe decyzje dotyczące nieruchomości oraz jej wynajmu, co zrozumiałe, podejmowane są w miejscu zamieszkania Wnioskodawcy - tj. w Izraelu.

Jak już wskazałem w analizowanej sprawie istotny jest, wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C-931/19, w którym Sąd wskazał, że: „Wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (...), w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem”. Jak wynika z opisu sprawy Wnioskodawca zarządza nieruchomością poprzez ustanowionych pełnomocników i administratura działających w Polsce. Wnioskodawca w zakresie obsługi prawnej nieruchomości udzielił pełnomocnictwa adwokatowi C.C. oraz B.B. Pełnomocnictwo to jednostronna czynność prawna polegająca na upoważnieniu konkretnej osoby do działania w imieniu mocodawcy. Co istotne po udzieleniu pełnomocnictwa czynności wykonane przez pełnomocnika wywołają skutki bezpośrednio w sferze prawnej Wnioskodawcy, bowiem pełnomocnictwo upoważnia do dokonywania czynności prawnych i faktycznych w imieniu oraz ze skutkiem dla mocodawcy. Natomiast bieżące czynności administracyjne realizowane są przez E.E. w ramach umowy o administrowanie. Umowa ta została zawarta przez adwokata C.C. w imieniu A.A. Zakres czynności administratora E.E. obejmuje w szczególności: nadzór nad bieżącą eksploatacją nieruchomości, organizowanie i nadzorowanie prac konserwacyjnych oraz napraw, dokonywanie rozliczeń związanych z lokalami, wystawianie faktur i obciążeń dla najemców, monitorowanie i windykację należności, prowadzenie ewidencji lokali i najemców, realizację płatności związanych z utrzymaniem nieruchomości oraz bieżące kontakty ze wspólnotą mieszkaniową oraz usługodawcami. Ponadto E.E. posiada konto depozytowe dla A.A., z którego dokonuje płatności jego zobowiązań, w tym zobowiązań podatkowych. Zatem fakt, że Wnioskodawca posiada pełnomocników, którzy działają w oparciu o formalne pełnomocnictwa oraz posiada administratora nieruchomości, który podejmuje wszelkie działania niezbędne do prowadzenia na terytorium Polski działalności w zakresie wynajmu nieruchomości świadczy o tym, że Wnioskodawca posiada niezbędny personel do świadczenia usług związanych z najmem nieruchomości.

Natomiast to, że A.A. zachowuje kontrolę nad sposobem administrowania nieruchomością poprzez otrzymywanie informacji o sytuacji na nieruchomości oraz sprawozdań finansowych od administratora i kancelarii, akceptowanie decyzji dotyczących spraw wykraczających poza zwykły zarząd jest zrozumiałe mając na uwadze fakt, że to Wnioskodawca jest de facto właścicielem nieruchomości i może, a nawet powinien mieć wgląd i prawo ostatecznej decyzji przy ważnych decyzjach związanych z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą na terytorium Polski. Te nałożone obowiązki na pełnomocników i administratora pozwalają Wnioskodawcy również na ocenę prowadzonych działań związanych z najmem nieruchomości.

W konsekwencji mając ma uwadze przepisy prawa oraz aktualne orzecznictwo TSUE, w tym przede wszystkim wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C-931/19 wskazać należy, że Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Natomiast odnosząc się do wątpliwości w zakresie obowiązku wystawiania faktur za pomocą KSeF wskazać należy, że jak stwierdziłem Wnioskodawca spełnia przesłanki do uznania opisanej działalności prowadzonej w Polsce związanej z wynajmem nieruchomości za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju. Zatem wyłączenie określone w art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy nie ma w analizowanej sprawie zastosowania. Ponadto okoliczności sprawy wskazują, że to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej uczestniczy w świadczeniu usług na rzecz usługobiorców. Tym samym również wyłączenie, o którym mowa w art. 106ga ust. 2 pkt 2 ustawy nie będzie miało zastosowania. Wnioskodawca wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu poprzez stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W konsekwencji dokonując sprzedaży z terytorium Polski Wnioskodawca, zarejestrowany czynny podatnik VAT, posiadając stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, które uczestniczy w świadczeniu usług jest zobowiązany do wystawiania faktury w systemie KSeF mając na uwadze status podatkowy klienta oraz miejsca zamieszkania lub ich siedziby.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.