Prawidłowe wystawianie faktur z tytułu świadczenia usług na rzecz Kontrahenta z siedzibą na terytorium Polski.
Wnioskodawca, osoba fizyczna prowadząca w 2023 r. jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce (czynny podatnik VAT), przez cały rok zamieszkiwał i przebywał w Szwajcarii, gdzie miał centrum życiowe i gospodarcze. Świadczył zdalnie usługi informatyczne na rzecz polskiej spółki (czynnego podatnika VAT), korzystając ze sprzętu w Szwajcarii. W Polsce nie posiadał biura, pracowników ani zasobów technicznych.…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
19 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawidłowego wystawiania faktur z tytułu świadczenia usług na rzecz Kontrahenta z siedzibą na terytorium Polski.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca jest osobą fizyczną, która w 2023 r. prowadziła jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Wnioskodawca posiadał polski numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz był zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług w Polsce. Adres rejestrowy działalności wskazany w CEIDG był adresem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W 2023 r. Wnioskodawca przez cały rok kalendarzowy zamieszkiwał i przebywał na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej. Szwajcaria stanowiła w tym okresie centrum życiowe i gospodarcze Wnioskodawcy: wynajmował on tam mieszkanie, w którym zamieszkiwał wraz z małżonką, był oficjalnie zameldowany pod adresem szwajcarskim oraz był zatrudniony w Szwajcarii na podstawie umowy o pracę na pełen etat w trybie stacjonarnym. Wnioskodawca nigdy nie zarejestrował działalności gospodarczej w Szwajcarii ani w żadnym innym państwie poza Polską.
Z terytorium Szwajcarii Wnioskodawca świadczył usługi informatyczne (programistyczne) drogą zdalną, przy użyciu własnego sprzętu komputerowego znajdującego się w Szwajcarii. Wszelkie decyzje dotyczące zarządzania działalnością oraz wykonywania usług były podejmowane wyłącznie z terytorium Szwajcarii. Wnioskodawca nie posiadał w Polsce biura, lokalu, pracowników ani żadnych zasobów technicznych lub osobowych umożliwiających prowadzenie działalności na terytorium Polski.
Usługi świadczone były na rzecz jednego kontrahenta – Spółki z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będącej czynnym podatnikiem VAT w Polsce. Usługi miały charakter ciągły i były dokumentowane fakturami wystawianymi przez Wnioskodawcę. Na fakturach widniał polski NIP Wnioskodawcy oraz polski adres rejestrowy działalności wskazany w CEIDG; na fakturach nie był podawany szwajcarski adres zamieszkania Wnioskodawcy. Faktury były wystawiane z zastosowaniem 23% stawki podatku VAT.
Polska jednoosobowa działalność gospodarcza Wnioskodawcy została oficjalnie zamknięta (wykreślona z CEIDG) w grudniu 2024 r. W czerwcu 2025 r. Wnioskodawca ponownie zarejestrował jednoosobową działalność gospodarczą w Polsce – pod tą samą nazwą i z tym samym numerem NIP – jako odrębny wpis w CEIDG. Niniejszy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy wyłącznie stanu faktycznego zaistniałego w 2023 r., tj. w okresie funkcjonowania działalności zarejestrowanej przed jej zamknięciem w grudniu 2024 r.
Pytania
1) Czy w opisanym stanie faktycznym, w którym Wnioskodawca – jako czynny podatnik VAT zarejestrowany w Polsce – świadczył usługi informatyczne na rzecz kontrahenta będącego czynnym podatnikiem VAT z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, prawidłowe było wystawienie faktur z zastosowaniem 23% stawki podatku od towarów i usług, a w przypadku odpowiedzi negatywnej – czy Wnioskodawca jest zobowiązany do wystawienia faktur korygujących oraz złożenia korekt deklaracji VAT-7 za 2023 r.?
2) Czy w opisanym stanie faktycznym, na wystawianych fakturach VAT prawidłowe było wskazanie polskiego adresu rejestrowego działalności gospodarczej Wnioskodawcy wynikającego z wpisu do CEIDG, zamiast adresu miejsca zamieszkania Wnioskodawcy w Szwajcarii?
Pana stanowisko w sprawie
Ad 1
Zdaniem Wnioskodawcy, wystawienie faktur z zastosowaniem 23% stawki podatku VAT było prawidłowe, a tym samym wystawienie faktur korygujących ani złożenie korekt deklaracji VAT-7 nie jest wymagane. Wnioskodawca prowadził jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce w CEIDG, posiadał polski NIP oraz był zarejestrowany jako czynny podatnik VAT w Polsce. Kontrahent był czynnym podatnikiem VAT z siedzibą w Polsce. Transakcja stanowiła krajowe świadczenie usług opodatkowane podstawową stawką VAT wynoszącą 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Wnioskodawca nie posiadał zarejestrowanej działalności w żadnym innym państwie, a mechanizm importu usług z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT nie znajdował zastosowania.
W przypadku odmiennej oceny organu, zdaniem Wnioskodawcy byłby on zobowiązany do wystawienia faktur korygujących zgodnie z art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT oraz złożenia korekt deklaracji VAT-7 za poszczególne okresy rozliczeniowe 2023 r., przy jednoczesnej możliwości skorzystania z instytucji czynnego żalu na podstawie art. 16 Kodeksu karnego skarbowego.
Ad 2
Zdaniem Wnioskodawcy, wskazanie na fakturach polskiego adresu rejestrowego działalności gospodarczej wynikającego z wpisu do CEIDG było prawidłowe. Zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, faktura powinna zawierać adresy podatnika i nabywcy. Przepis nie precyzuje, że ma to być adres zamieszkania osoby fizycznej – w przypadku jednoosobowej działalności gospodarczej zarejestrowanej w CEIDG właściwym adresem jest adres siedziby działalności wskazany w rejestrze.
Adres zamieszkania Wnioskodawcy w Szwajcarii nie był adresem prowadzonej działalności gospodarczej w sensie rejestrowym, a jego nieumieszczanie na fakturach było zgodne z przepisami. Faktura dokumentuje transakcję podatnika jako przedsiębiorcy, nie zaś jego miejsce pobytu jako osoby prywatnej.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2) eksport towarów;
3) import towarów na terytorium kraju;
4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy:
Przez import usług - rozumie się świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
W przypadku świadczenia usług istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
Art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ustawy:
1) Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
2) W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
3) W przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.
Powyższe przepisy są odpowiednikiem art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej: „Dyrektywą”.
Zarówno ustawa o VAT, jak i Dyrektywa posługują się takimi pojęciami jak: siedziba działalności gospodarczej, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania i zwykłe miejsce pobytu. O tym w jaki sposób należy rozumieć te pojęcia dla celów stosowania miejsca świadczenia usług stanowi Rozporządzenie Wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77, str. 1, z późn. zm.) – zwane dalej: „rozporządzeniem 282/2011”.
Zgodnie z art. 10 rozporządzenia 282/2011:
1. Na użytek stosowania art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112/WE „miejscem siedziby działalności gospodarczej podatnika” jest miejsce, w którym wykonywane są funkcje naczelnego zarządu przedsiębiorstwa.
2. W celu ustalenia miejsca, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się miejsce, w którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem, adres zarejestrowanej siedziby przedsiębiorstwa, i miejsce posiedzeń zarządu przedsiębiorstwa.
W przypadku gdy te kryteria nie pozwalają z całkowitą pewnością określić miejsca siedziby działalności gospodarczej podatnika, decydującym kryterium jest miejsce, w którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem.
3. Sam adres pocztowy nie może być uznany za miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika.
W myśl art. 11 ww. rozporządzenia:
1. Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
2. Na użytek stosowania następujących artykułów "stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:
a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
3. Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:
Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
b) usługobiorcą jest:
- w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
- w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
- w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
Według art. 17 ust. 2 ustawy:
W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.
Powołany art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia, który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Zastosowanie odwrotnego obciążenia na podstawie tego przepisu jest uzależnione od spełnienia warunków dotyczących usługodawcy i usługobiorcy. Jednocześnie, aby wystąpił import usług musi wystąpić czynność stanowiąca usługę i miejscem świadczenia tej usługi musi być terytorium Polski.
Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku spełnienia warunków określonych w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, podatnikiem staje się nabywca usługi, jeśli dokonał on nabycia usługi od dostawcy spoza terytorium Polski. Przepis ten wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia, który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Warunkiem zastosowania odwrotnego obciążenia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy względem usług jest spełnienie warunków dotyczących usługodawcy jak i usługobiorcy. Jak wynika z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy warunkiem niezbędnym do tego, aby w przypadku nabycia usług podatnikiem stał się usługobiorca jest, to aby dokonującym ich świadczenia na terytorium kraju był podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju.
W myśl art. 106a pkt 1a) ustawy o VAT:
Przepisy niniejszego rozdziału, stosuje się do:
1) sprzedaży, z wyjątkiem:
a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów,
W praktyce zdarzają się również sytuacje, gdy po wystawieniu faktury następują zdarzenia gospodarcze mające wpływ na treść pierwotnej faktury lub faktura zawiera błędy. W takiej sytuacji, ustawodawca wskazuje na możliwość skorygowania tej faktury przez wystawienie faktury korygującej.
Stosownie do art. 106j ust. 1 ustawy:
W przypadku gdy po wystawieniu faktury:
1) udzielono obniżki ceny w formie rabatu, o której mowa w art. 29a ust. 7 pkt 1,
2) udzielono opustów i obniżek cen, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1,
3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4,
5) podwyższono cenę lub stwierdzono pomyłkę w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury
- podatnik wystawia fakturę korygującą.
W myśl art. 106j ust. 2 ustawy:
Faktura korygująca powinna zawierać:
1) wyrazy „FAKTURA KORYGUJĄCA” albo wyraz „KOREKTA”;
2) numer kolejny oraz datę jej wystawienia;
3) dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca:
a) określone w art. 106e ust. 1 pkt 1-6,
b) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych korektą;
4) przyczynę korekty;
5) jeżeli korekta wpływa na zmianę podstawy opodatkowania lub kwoty podatku należnego - odpowiednio kwotę korekty podstawy opodatkowania lub kwotę korekty podatku należnego z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku i sprzedaży zwolnionej;
6) w przypadkach innych niż wskazane w pkt 5 - prawidłową treść korygowanych pozycji.
Przepis art. 106j ust. 2a ustawy stanowi, że:
Faktura korygująca może zawierać:
1) wyrazy „FAKTURA KORYGUJĄCA” albo „KOREKTA”;
2) przyczynę korekty.
Wskazać należy, że faktury korygujące są specyficznym rodzajem faktur. Celem ich wystawienia jest doprowadzenie faktury pierwotnej do stanu odpowiadającego rzeczywistości. Faktura korygująca powinna spełniać wszystkie wymogi wskazane w art. 106j ust. 2 ustawy.
Stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy:
Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art. 133 i art. 138g ust. 2.
W myśl art. 99 ust. 7c ustawy:
Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące podatnika.
Natomiast jak wskazuje art. 99 ust. 11c ustawy:
Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2020 r. poz. 346, 568, 695, 1517 i 2320), który obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 7c, wraz z objaśnieniami co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji podatkowych, o których mowa w ust. 1-3, oraz niezbędnymi pouczeniami, uwzględniając konieczność prawidłowego rozliczenia podatku oraz kontroli tego obowiązku przez organ podatkowy.
Deklaracja podatkowa stanowi zatem opis zdarzeń, zaistniałych w określonym przedziale czasowym, oceniany z punktu widzenia przepisów podatkowych w tym przedziale czasowym obowiązujących, a który w efekcie ma doprowadzić do wykonania przez podatnika obowiązku zapłaty podatku lub zrealizowania przez niego swego uprawnienia do uzyskania od organu podatkowego zwrotu podatku.
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.) zawiera ogólne zasady korygowania deklaracji, także dotyczące deklaracji składanych dla potrzeb rozliczenia podatku od towarów i usług, niezależnie od regulacji zawartych w samej ustawie o VAT.
Zgodnie z art. 81 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa:
Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.
Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
Wprawdzie przepisy ustawy VAT nie zawierają generalnej reguły dotyczącej korekt deklaracji, ani co do przesłanek takiej korekty, ani co do sposobu jej dokonywania, to jednak konieczność korekty powstaje w każdym przypadku, gdy kwota odliczenia byłaby niższa lub wyższa od kwoty odliczenia przysługującego podatnikowi, a także w sytuacjach, gdy po wykazaniu odliczenia uległy zmianie czynniki wpływające na prawo lub wielkość odliczenia.
Korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu. Może ona dotyczyć każdej pozycji deklaracji, np.: określenia wysokości zobowiązania podatkowego, wysokości kwoty zwrotu podatku oraz innych danych zawartych w treści deklaracji (np.: adresu, nr NIP) – o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Korekta deklaracji ma na celu skorygowanie błędu poprzez zastąpienie go właściwym zapisem.
Jak wskazał Wnioskodawca we wniosku, od 2023 r. do grudnia 2024 r. prowadził jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce. W 2023 r. Wnioskodawca przez cały rok kalendarzowy zamieszkiwał i przebywał na terytorium Szwajcarii. Szwajcaria stanowiła w tym okresie centrum życiowe i gospodarcze Wnioskodawcy: wynajmował tam mieszkanie, w którym zamieszkiwał wraz z małżonką, był oficjalnie zameldowany pod adresem szwajcarskim oraz był zatrudniony w Szwajcarii na podstawie umowy o pracę na pełen etat w trybie stacjonarnym. Wnioskodawca nigdy nie zarejestrował działalności gospodarczej w Szwajcarii ani w żadnym innym państwie poza Polską. Z terytorium Szwajcarii Wnioskodawca świadczył usługi informatyczne (programistyczne) drogą zdalną, przy użyciu własnego sprzętu komputerowego znajdującego się w Szwajcarii. Wszelkie decyzje dotyczące zarządzania działalnością oraz wykonywania usług były podejmowane wyłącznie z terytorium Szwajcarii. Wnioskodawca nie posiadał w Polsce biura, lokalu, pracowników ani żadnych zasobów technicznych lub osobowych umożliwiających prowadzenie działalności na terytorium Polski. Usługi świadczone były na rzecz jednego kontrahenta – Spółki z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będącej czynnym podatnikiem VAT w Polsce. Usługi miały charakter ciągły i były dokumentowane fakturami wystawianymi przez Wnioskodawcę. Na fakturach widniał polski NIP Wnioskodawcy oraz polski adres rejestrowy działalności wskazany w CEIDG; na fakturach nie był podawany szwajcarski adres zamieszkania Wnioskodawcy. Faktury były wystawiane z zastosowaniem 23% stawki podatku VAT.
Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą prawidłowego udokumentowania świadczonej w 2023 r. na rzecz Kontrahenta z siedzibą w Polsce usługi informatycznej (programistycznej) oraz właściwego wskazywania adresu na wystawianych fakturach.
W pierwszej kolejności odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy należy określić czy dla świadczenia usług informatycznych (programistycznych) w 2023 r. na rzecz Kontrahenta z siedzibą w Polsce Wnioskodawca występował jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą w Polsce czy w Szwajcarii. Z analizy sytuacji opisanej przez Wnioskodawcę wynika, że 2023 r. Wnioskodawca w Polsce nie posiadał ani siedziby działalności gospodarczej, ani stałego miejsca wykonywania tej działalności. Prowadząc opisywaną we wniosku działalność, od 2023 r. Wnioskodawca zamieszkiwał i przebywał na terytorium Szwajcarii, gdzie przy użyciu własnego sprzętu komputerowego znajdującego się w Szwajcarii (zdalnie) świadczył usługi informatyczne (programistyczne). Ponadto Wnioskodawca wskazał, że w Polsce nie posiadał biura, lokalu, pracowników ani żadnych zasobów technicznych lub osobowych umożliwiających prowadzenie działalności na terytorium Polski. Wnioskodawca również wskazał, że wszelkie decyzje dotyczące zarządzania działalnością oraz wykonywania usług podejmowane były wyłącznie na terytorium Szwajcarii. Brak jest zatem jakichkolwiek związków działalności Wnioskodawcy z Polską poza tym, że w Polsce od 2023 r. zarejestrowana była jednoosobowa działalność gospodarcza. Odnosząc te okoliczności do cytowanych powyżej przepisów należy uznać, że wszelkie funkcje oraz istotne decyzje związane z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy podejmowane były w Szwajcarii. Brak jest zatem jakichkolwiek elementów wskazujących na posiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce. W 2023 r. adresem zamieszkania Wnioskodawcy był adres w Szwajcarii, gdzie Wnioskodawca faktycznie mieszkał. Należy więc zauważyć, że Wnioskodawca w przedmiotowym okresie nie posiadał siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, a miejscem prowadzenia przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej była Szwajcaria.
W odniesieniu do pytania które dotyczy sposobu dokumentowania usługi świadczonej w 2023 r. przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta z Polski, określić należy miejsce opodatkowania tych usług. Ustalenie miejsca świadczenia usług ma istotne znaczenie w transakcjach zawieranych pomiędzy zagranicznym i polskim podatnikiem. Miejsce świadczenia usługi wskazuje bowiem w jakim kraju i który z podatników powinien opodatkować daną usługę. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dana usługa podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy w innym kraju.
Jak ustaliłem, Wnioskodawca nie posiadał siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, a miejscem prowadzenia przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej była Szwajcaria. Usługi zaś Wnioskodawca świadczył dla Kontrahenta z siedzibą w Polsce, gdzie z wniosku nie wynika aby posiadał on stałe miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym kraju niż Polska. Ponadto świadczone przez Wnioskodawcę usługi informatyczne (programistyczne) nie stanowią usług do których stosuje się szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. W konsekwencji świadczone w 2023 r. przez Wnioskodawcę, jako podmiot szwajcarski, usługi informatyczne (programistyczne) wykonywane na rzecz usługobiorcy, który posiada siedzibę działalności gospodarczej w Polsce, podlegały opodatkowaniu zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy w kraju siedziby działalności gospodarczej Kontrahenta, tj. w Polsce. Skoro miejscem opodatkowania świadczonych usług było terytorium Polski oraz Wnioskodawca nie posiadał siedziby działalności gospodarczej i stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce, z którego świadczył swoje usługi i nie mieszkał w Polsce to oznacza, że powinien był posługiwać się danymi szwajcarskimi a nie polskimi i wystawiać faktury zgodnie z zasadami obowiązującymi na terytorium Szwajcarii. Odpowiadając na wątpliwości Wnioskodawcy należy stwierdzić, że w związku ze świadczonymi w 2023 r. usługami informatycznymi (programistycznymi) na rzecz Kontrahenta z siedzibą w Polsce Wnioskodawca nie był zobowiązany do wystawienia faktury według polskich przepisów o podatku VAT oraz nie był również zobowiązany tych transakcji wykazywać w JPK_V7. W związku z tym, że jak ustaliłem, powinien Pan wystawiać faktury zgodnie z zasadami obowiązującymi na terytorium Szwajcarii to jest Pan zobowiązany do wystawienia faktur korygujących oraz złożenia korekty deklaracji VAT_7 za 2023 r.
Jednocześnie do opisanej sytuacji znajdzie zastosowanie przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, bowiem, jak już ustaliłem, Wnioskodawca nie posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju. Zatem Wnioskodawca jako podmiot, który nie posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, świadcząc odpłatne usługi na rzecz Kontrahenta z siedzibą w Polsce, nie był zobowiązany do rozliczenia podatku należnego z tytułu świadczonych usług informatycznych (programistycznych). Tym samym to Kontrahent z siedzibą w Polsce zobowiązany był do rozliczenia podatku należnego od nabywanych od Wnioskodawcy usług informatycznych (programistycznych) na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy.
Zatem stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Informuję, że odnośnie wysokości stawki podatku nie zajęto stanowiska, ze względu na to, że kwestia ustalenia wysokości stawki podatku od towarów i usług dla czynności dostawy towarów lub świadczenia usług dokonywanych od 1 lipca 2020 r. może być określona wyłącznie w ramach wydania wiążącej informacji stawkowej, zgodnie z art. 42a ustawy.
Ponadto należy zauważyć, że interpretacja dotyczy tylko Pana jako Wnioskodawcy, który wystąpił z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w swojej sprawie i wydana interpretacja nie wywołuje skutków prawnych dla Kontrahenta z siedzibą w Polsce.
Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo