Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.399.2026.1.RM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest:

‒    prawidłowe – w zakresie uznania, że nabycie Towaru od Dostawcy w (...) nie skutkuje po stronie Spółki powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów na terytorium kraju (pytanie nr 1) oraz

‒    prawidłowe – w zakresie uznania, że sprzedaż Towaru dokonana przez Spółkę nie stanowi eksportu towarów (pytanie nr 2).

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 czerwca 2026 r. za pośrednictwem systemu e-Doręczenia, wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania dostawy towaru przemieszczanego w procedurze tranzytu z Brazylii do Estonii za czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(...) z siedzibą w (...), Szwecja (dalej: Wnioskodawca lub A.) jest spółką prawa szwedzkiego prowadzącą działalność w zakresie handlu międzynarodowego (…). Wnioskodawca jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług w Polsce (NIP: (...)).

W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca nabywa (...) (dalej: Towar) od dostawcy z siedzibą w Austrii (dalej: Dostawca) na warunkach FCA (...) (Incoterms 2020). Zgodnie z uzgodnionymi warunkami dostawy, prawo własności oraz ryzyko utraty lub uszkodzenia Towaru przechodzą na Wnioskodawcę w (...). Transport Towaru z Brazylii do portu (...) jest organizowany i finansowany wyłącznie przez Dostawcę.

Towar przybywa do portu (...) objęty procedurą zewnętrznego tranzytu unijnego T1 (External Transit), otwartą przez Dostawcę. Towar nie jest dopuszczany do swobodnego obrotu na terytorium Unii Europejskiej na żadnym etapie transportu z Brazylii do (...). Zgłoszenie celne o dopuszczeniu do swobodnego obrotu nie jest składane. W odniesieniu do Towaru nie powstaje dług celny w Polsce ani w żadnym innym państwie członkowskim Unii Europejskiej. Od Towaru nie są i nie będą pobierane opłaty wyrównawcze ani opłaty o podobnym charakterze.

Następnie Wnioskodawca sprzedaje Towar spółce B. z siedzibą w Estonii (dalej: B.) na warunkach FCA (...) (Incoterms 2020). Zgodnie z uzgodnionymi warunkami dostawy prawo własności oraz ryzyko utraty lub uszkodzenia Towaru przechodzą na B. w (...).

Wnioskodawca nie organizuje transportu Towaru ze (...) do Ukrainy ani nie ponosi kosztów tego transportu.

B., jako właściciel Towaru od chwili przejścia własności w (...), samodzielnie organizuje i finansuje dalszy transport Towaru do finalnego nabywcy z siedzibą na terytorium Ukrainy. Transport ze (...) na Ukrainę realizowany jest przez B. na podstawie odrębnej procedury tranzytu zewnętrznego T1, w ramach której B. jest podmiotem uprawnionym do korzystania z tej procedury (principal/holder). Procedura ta zostaje zamknięta komunikatem IE-45, który potwierdza zakończenie operacji tranzytowej i wywóz Towaru poza obszar celny Unii Europejskiej.

Wnioskodawca na żadnym etapie opisanej transakcji nie organizuje transportu Towaru i nie jest podmiotem uprawnionym do korzystania z żadnej z procedur T1. Wnioskodawca nie figuruje w dokumentach celnych jako nadawca ani podmiot uprawniony (principal/holder) w żadnym z dokumentów T1 dotyczących Towaru.

Na mocy postanowień umownych łączących Wnioskodawcę z B., B. jest zobowiązany do przekazania Wnioskodawcy kopii komunikatu IE-45 potwierdzającego zamknięcie procedury tranzytu T1 i wywóz Towaru poza obszar celny Unii Europejskiej, niezwłocznie po jego otrzymaniu od właściwego organu celnego, nie później niż przed upływem terminu do złożenia przez Wnioskodawcę deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy. Wnioskodawca będzie posiadał dokumenty potwierdzające tożsamość Towaru będącego przedmiotem transakcji i wywozu.

Na żadnym etapie opisanej transakcji Towar nie jest dopuszczony do swobodnego obrotu na terytorium Unii Europejskiej. Oba momenty przejścia prawa własności Towaru – ze sprzedawcy austriackiego na Wnioskodawcę oraz z Wnioskodawcy na B. – następują w (...), w czasie gdy Towar objęty jest procedurą tranzytu zewnętrznego T1 i pozostaje pod dozorem celnym.

Pytania

1)  Czy nabycie przez Wnioskodawcę Towaru od Dostawcy w (...), w warunkach gdy Towar przewożony jest z Brazylii do (...) w procedurze tranzytu zewnętrznego T1 i na żadnym etapie tego transportu nie zostaje dopuszczony do swobodnego obrotu na terytorium Unii Europejskiej, skutkuje po stronie Wnioskodawcy powstaniem obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów?

2)  Czy sprzedaż Towaru przez Wnioskodawcę na rzecz B. na warunkach FCA (...), w warunkach gdy Towar przez cały czas objęty jest procedurą tranzytu zewnętrznego T1 i nie zostaje dopuszczony do swobodnego obrotu na terytorium Unii Europejskiej, stanowi czynność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, skutkującą po stronie Wnioskodawcy powstaniem obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług z tytułu eksportu towarów?

3)  W przypadku uznania przez organ interpretacyjny stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 za nieprawidłowe – czy sprzedaż przez A. towarów do B. stanowi eksport towarów w rozumieniu przepisów o VAT, a komunikat IE-45 (komunikat zamknięcia procedury tranzytu) potwierdzający wywóz Towaru poza obszar celny Unii Europejskiej, przekazany Wnioskodawcy przez B. na podstawie zobowiązania umownego, stanowi wystarczający dokument do zastosowania przez Wnioskodawcę stawki podatku VAT w wysokości 0% z tytułu eksportu towarów w rozumieniu art. 41 ust. 6 w zw. z ust. 6a ustawy o podatku od towarów i usług?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1

Nabycie przez Wnioskodawcę Towaru od Dostawcy w (...) nie skutkuje po stronie Wnioskodawcy powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów, gdyż tranzyt Towaru przez terytorium Polski w ramach procedury T1 nie powoduje powstania długu celnego ani zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 19a ust. 10a i ust. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z późn. zm.; dalej: ustawa o VAT).

Ad 2

Sprzedaż Towaru przez Wnioskodawcę na rzecz B. na warunkach FCA (...) nie stanowi czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – Wnioskodawca nie jest podatnikiem z tytułu importu tych towarów, a tym samym transakcja nie wpisuje się w hipotezę art. 22 ust. 4 ustawy o VAT, a Towar objęty przez cały czas procedurą T1 nie wchodzi do krajowego systemu podatku od towarów i usług.

Ad 3

W przypadku uznania stanowiska w zakresie pytania nr 2 za nieprawidłowe – w ocenie Wnioskodawcy, sprzedaż do B. spełnia kryteria uznania za eksport towarów, zaś komunikat IE-45 potwierdzający zamknięcie procedury tranzytu T1 i wywóz Towaru poza obszar celny UE stanowi wystarczający dokument uprawniający do zastosowania stawki 0% z tytułu eksportu towarów w rozumieniu art. 41 ust. 6 w zw. z ust. 6a ustawy o VAT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

I.    Brak obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów (pytanie 1)

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1)  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2)  eksport towarów;

3)  import towarów na terytorium kraju;

4)  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5)  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Przepis ten wyraża zasadę terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podlegają wymienione czynności wyłącznie wtedy, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy o VAT, przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej. Definicja ta stanowi implementację art. 30 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r., str. 1, z późn. zm.), w myśl którego „import towarów” oznacza wprowadzenie na terytorium Wspólnoty towarów, które nie znajdują się w swobodnym obrocie w rozumieniu art. 24 Traktatu.

Stosownie do art. 19a ust. 9 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11. Brak długu celnego wyklucza co do zasady powstanie obowiązku podatkowego z tytułu importu.

W myśl art. 77 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013 r., str. 1, z późn. zm.; dalej: UKC), dług celny w przywozie powstaje wyłącznie w wyniku objęcia towarów nieunijnych jedną z następujących procedur celnych:

a)  dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu;

b)  odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych. Procedura tranzytu zewnętrznego nie figuruje w tym katalogu.

Zgodnie z art. 226 ust. 1 UKC, procedura tranzytu zewnętrznego pozwala na przemieszczanie towarów nieunijnych z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Unii, przy czym towary te nie podlegają należnościom celnym przywozowym ani innym należnościom określonym w obowiązujących przepisach. Oznacza to, że tranzyt zewnętrzny jest procedurą zawieszającą pobór należności celnych, a nie procedurą rodzącą dług celny.

Art. 19a ust. 11 ustawy o VAT przewiduje odrębną podstawę powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu w przypadku objęcia towarów m.in. procedurą tranzytu – wyłącznie jednak wtedy, gdy od towarów tych pobierane są opłaty wyrównawcze lub opłaty o podobnym charakterze. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, od Towaru będącego przedmiotem niniejszego wniosku nie są i nie będą pobierane opłaty wyrównawcze ani opłaty o podobnym charakterze. Przesłanka art. 19a ust. 11 ustawy o VAT nie jest zatem spełniona.

Stosownie do art. 26a ust. 1 ustawy o VAT, miejscem importu towarów jest terytorium tego państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej. Przy czym, zgodnie z art. 26a ust. 2 pkt 4 ustawy o VAT, w przypadku gdy towary zostaną objęte z momentem ich wprowadzenia procedurą tranzytu, w tym także składowaniem czasowym przed objęciem towarów jedną z procedur celnych, miejscem importu jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary te przestaną podlegać tej procedurze. W niniejszej sprawie procedura tranzytu T1 nie zostaje zakończona w Polsce – Towar opuszcza obszar celny Unii Europejskiej przez granicę polsko-ukraińską. Tym samym, nawet gdyby rozważać import, jego miejscem nie byłoby terytorium Polski.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnikami z tytułu importu są osoby, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła. Wnioskodawca nie jest podmiotem uprawnionym w żadnej z procedur T1, nie składa zgłoszenia celnego o dopuszczeniu Towaru do obrotu i nie ciąży na nim obowiązek zapłaty cła. Wnioskodawca nie jest zatem podatnikiem z tytułu importu Towaru w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Wskazane stanowisko potwierdza ugruntowana linia interpretacyjna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. W interpretacji indywidualnej z dnia 24 kwietnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.194.2024.1.RM, Dyrektor KIS stwierdził: „Zatem skoro, przedmiotem analizowanej transakcji będzie Towar niedopuszczony do obrotu na terytorium UE, przemieszczenie tego Towaru z Chin przez Polskę na Ukrainę realizowane w ramach procedury tranzytu zewnętrznego (na podstawie dokumentów T1) nie będzie powodowało powstania długu celnego ani spełnienia warunków wskazanych w art. 19a ust. 10a lub 11 ustawy, to tym samym dostawa tego Towaru dokonywana przez Państwa na rzecz Nabywcy nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju.”

Analogiczne stanowisko zajął Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 20 lutego 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.27.2023.2.RM.

II.  Brak czynności opodatkowanej na terytorium Polski (pytanie 2)

Stosownie do art. 22 ust. 4 ustawy o VAT, w przypadku transakcji łańcuchowej, której przedmiotem są towary wysyłane lub transportowane z terytorium państwa trzeciego, dostawa towarów dokonana przez podatnika będącego jednocześnie podatnikiem z tytułu importu albo zaimportowania tych towarów jest zawsze opodatkowana VAT w kraju importu albo zaimportowania. Jak wykazano powyżej, Wnioskodawca nie jest i nie będzie podatnikiem z tytułu importu Towaru na terytorium Polski. Przepis art. 22 ust. 4 ustawy o VAT nie ma zatem zastosowania do transakcji sprzedaży Towaru przez Wnioskodawcę na rzecz B.

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy o VAT, przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz albo przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz – jeżeli wywóz towarów poza terytorium UE jest potwierdzony przez właściwy organ celny. Przepis ten wymaga łącznego spełnienia dwóch przesłanek:

1.   towary muszą być wysyłane lub transportowane z terytorium kraju poza terytorium UE przez dostawcę lub nabywcę albo na ich rzecz, oraz
2. wywóz musi być potwierdzony przez urząd celny.

Pierwsza z wymienionych przesłanek nie jest spełniona w odniesieniu do sprzedaży Towaru przez Wnioskodawcę na rzecz B. Wnioskodawca sprzedaje Towar na warunkach FCA (...), co oznacza, że nie organizuje wywozu Towaru ze (...) do Ukrainy ani nie ponosi kosztów tego transportu. Wywóz ze (...) na Ukrainę organizuje wyłącznie B., we własnym imieniu i na własny rachunek, jako podmiot uprawniony w odrębnej procedurze T1. Transakcja sprzedaży Towaru przez Wnioskodawcę na rzecz B. nie może zatem zostać zakwalifikowana jako eksport towarów – Wnioskodawca nie wysyła Towaru z terytorium kraju ani na jego rzecz nie czyni tego B. w wykonaniu dostawy przez Wnioskodawcę.

Powyższe stanowisko wzmacnia argument systemowy. Towar przez cały czas objęty jest procedurą tranzytu zewnętrznego T1 i nie wchodzi do krajowego systemu podatku VAT z uwagi na brak importu. System podatku od towarów i usług oparty jest na zasadzie opodatkowania konsumpcji w miejscu, w którym dobro wchodzi do obrotu gospodarczego. Dla towarów z państw trzecich momentem tym jest import – dopuszczenie do swobodnego obrotu rodzące obowiązek podatkowy (art. 19a ust. 9 ustawy o VAT). Eksport stanowi dopełnienie importu i oznacza „wyjście” towaru z krajowego systemu VAT. Towar, który nie wchodzi do krajowego systemu VAT wskutek braku importu, nie może z niego wyjść przez eksport. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do wewnętrznej sprzeczności z logiką systemu podatku VAT.

Stanowisko Wnioskodawcy potwierdza praktyka interpretacyjna Dyrektora KIS w sprawach analogicznych, w których pośrednicy handlowi nieorganizujący transportu uzyskiwali potwierdzenie, że sprzedaż towarów objętych procedurą T1 nie podlega VAT w Polsce.

W interpretacji indywidualnej z dnia 27 maja 2025 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.228.2025.1.MR, Dyrektor KIS rozpatrywał stan faktyczny, w którym podmiot pośredniczący zbywał towar transportowany z Arabii Saudyjskiej przez Polskę do Ukrainy w ramach procedury T1, nie organizując transportu na żadnym etapie, i stwierdził: „Zatem w sytuacji, gdy nie będą Państwo podatnikiem z tytułu importu towarów na terytorium kraju, to dostawa towarów dokonana przez Państwa na rzecz Podmiotu C nie wpisuje się w dyspozycję art. 22 ust. 4 ustawy. W związku z powyższym skoro, przedmiotem analizowanej transakcji będzie towar niedopuszczony do obrotu na terytorium UE i przemieszczenie tego towaru z Arabii Saudyjskiej przez Polskę do Ukrainy, realizowane w ramach procedury tranzytu T1 nie będzie powodowało powstania długu celnego ani spełnienia warunków wskazanych w art. 19a ust. 10a lub 11 ustawy, to tym samym dostawa tego towaru dokonywana przez Państwa na rzecz Podmiotu C nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju. Podsumowując, należy stwierdzić, że sprzedaż dokonywana przez Państwa na rzecz Podmiotu C nie będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski.”

Strukturalnie tożsame stanowisko zajął Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 20 grudnia 2024 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.824.2024.2.KW.

Wnioskodawca wskazuje, że interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 1 września 2025 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.391.2025.2.MW – na którą powołuje się w kontekście pytania nr 3 – dotyczy odmiennego stanu faktycznego: w tamtej sprawie wnioskodawca był organizatorem wywozu towarów z Polski do Ukrainy i samodzielnie wysyłał towary z magazynu czasowego składowania na Ukrainę, co skutkowało zakwalifikowaniem transakcji jako eksportu opodatkowanego stawką 0%. W niniejszej sprawie Wnioskodawca nie organizuje wywozu ze (...) do Ukrainy ani nie jest podmiotem uprawnionym w procedurze T1 prowadzącej na Ukrainę – czyni to wyłącznie B. we własnym imieniu. Okoliczność ta przesądza o braku eksportu po stronie Wnioskodawcy i upodabnia niniejszą sprawę do stanów faktycznych rozstrzyganych interpretacjami sygn. 0112-KDIL1-3.4012.228.2025.1.MR oraz 0113-KDIPT1-2.4012.824.2024.2.KW, a nie do stanu faktycznego interpretacji sygn. 0111-KDIB3-3.4012.391.2025.2.MW.

III. Komunikat IE-45 jako wystarczający dokument dla zastosowania stawki 0% (pytanie 3)

W przypadku, gdyby organ interpretacyjny uznał – czego Wnioskodawca nie podziela – że transakcja sprzedaży Towaru przez Wnioskodawcę na rzecz B. stanowi eksport towarów w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy o VAT, zastosowanie stawki 0% wymaga spełnienia warunków z art. 41 ust. 4-6a ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy o VAT, w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi 0%. Stosownie do art. 41 ust. 6 ustawy o VAT, stawkę tę stosuje się pod warunkiem, że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 41 ust. 6a pkt 1 ustawy o VAT, dokumentem tym jest w szczególności dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ celny wydruk tego dokumentu.

Komunikat IE-45 (IE045PL) jest elektronicznym komunikatem generowanym w systemie NCTS (New Computerised Transit System), tj. rządowym systemie teleinformatycznym służącym do obsługi operacji tranzytowych. Komunikat ten potwierdza zamknięcie procedury tranzytu zewnętrznego i wywóz towaru poza obszar celny Unii Europejskiej. Pełni on funkcję analogiczną do komunikatu CC-599C generowanego w systemie ECS/AES: stanowi oficjalne potwierdzenie przez właściwe organy celne fizycznego opuszczenia towaru z obszaru UE, tyle że w reżimie procedury tranzytowej. Komunikat IE-45 ma formę elektroniczną, pochodzi z systemu teleinformatycznego właściwego organu celnego i jest potwierdzony przez ten organ.

W ocenie Wnioskodawcy, komunikat IE-45 spełnia warunki dokumentu, o którym mowa w art. 41 ust. 6a pkt 1 ustawy o VAT: (i) ma formę elektroniczną, (ii) pochodzi z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi procedur celnych (NCTS), (iii) stanowi oficjalny, potwierdzony przez właściwy organ celny dokument elektroniczny potwierdzający wywóz towaru poza terytorium UE. Fakt, że komunikat IE-45 jest generowany w systemie tranzytowym, a nie w systemie obsługi zgłoszeń wywozowych ECS/AES, nie zmienia jego istoty jako urzędowego elektronicznego potwierdzenia opuszczenia towaru z obszaru celnego UE. Wnioskodawca uzyska ten dokument od B. na podstawie zobowiązania umownego, wraz z dokumentami potwierdzającymi tożsamość Towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy.

Stanowisko o wystarczalności komunikatu IE-45 dla zastosowania stawki 0% potwierdzają interpretacje indywidualne Dyrektora KIS. W interpretacji z dnia 27 sierpnia 2025 r., sygn. 0111- KDIB3-3.4012.389.2025.2.AW, Dyrektor KIS stwierdził: „Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że komunikat IE 45, którym będzie dysponowała Spółka, będzie uprawniał ją do stosowania stawki VAT 0% do dokonanego eksportu towaru.”

Identyczne stanowisko zajął Dyrektor KIS w interpretacji z dnia 1 września 2025 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.391.2025.2.MW, stwierdzając: „Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że komunikat IE 45, którym będzie dysponowała Spółka, będzie uprawniał ją do stosowania stawki VAT 0% do dokonanego eksportu towaru.”

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej ustawą:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 1 i 5 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Według art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Jak stanowi art. 2 pkt 7 ustawy:

Zgodnie z art. 2 ust. 8 ustawy:

Według art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy:

Oznacza to, że w przypadku gdy na podstawie przepisów celnych powstaje dług celny w związku z dopuszczeniem towarów do obrotu wówczas także, co do zasady, powstanie obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu importu tych towarów.

Przy czym, art. 19a ust. 10a ustawy stanowi, że:

Z kolei, stosownie do art. 19a ust. 11 ustawy:

Zgodnie z art. 22 ust. 1 i 3 ustawy:

Według art. 22 ust. 2 ustawy:

Przepis art. 22 ust. 3 ustawy wskazuje, że:

W przypadku transakcji łańcuchowych, do których odnosi się art. 22 ust. 2 ustawy, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport) więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy (dostawa nieruchoma).

Zgodnie z powołanym art. 22 ust. 3 ustawy, wszystkie transakcje realizowane przed dostawą ruchomą (do której przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w państwie, z którego towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy towarów dokonane po transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia towaru. Sama transakcja ruchoma będzie generowała po stronie dostawcy eksport lub wewnątrzwspólnotową dostawę towaru, a po stronie nabywcy import lub wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru.

Zgodnie z art. 22 ust. 4 ustawy:

Według art. 26a ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 26a ust. 2 ustawy:

Zatem, importem jest przywóz towarów z kraju trzeciego na terytorium Unii Europejskiej. Natomiast to, w którym państwie członkowskim podlega on opodatkowaniu określa art. 26a ustawy. Miejscem importu jest bowiem terytorium tego państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.

Zgodnie z art. 5 pkt 15, 18, 19, 23 i 24 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10 października 2013 r. str. 1 ze zm.) – zwanym dalej „UKC”:

W myśl art. 77 UKC:

Według art. 201 UKC:

W myśl art. 210 UKC:

Według art. 215 ust. 2 UKC:

Na podstawie art. 226 ust. 1 UKC:

W myśl art. 234 ust. 1 UKC:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka posiada siedzibę w Szwecji. Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT w Polsce.

Spółka zajmuje się międzynarodowym handlem surowcami przemysłowymi. Przedmiotem wniosku jest transakcja, w ramach której Spółka nabywa (...) (Towar) od dostawcy z siedzibą w Austrii (Dostawca), a następnie sprzedaje ten Towar spółce z siedzibą w Estonii (B.). Z kolei B. sprzedaje Towar nabywcy z Ukrainy. Zgodnie z warunkami dostawy uzgodnionymi przez strony (Incoterms 2020, FCA (...)) – do przeniesienia prawa własności Towaru oraz ryzyka utraty lub jego uszkodzenia pomiędzy Dostawcą i Spółką oraz pomiędzy Spółką i B. dochodzi w (...). Transport Towaru z Brazylii do polskiego portu organizuje Dostawca, natomiast z ww. portu do nabywcy na terytorium Ukrainy B. W trakcie transportu Towar objęty jest procedurą zewnętrznego tranzytu unijnego T1. W momencie przejścia prawa własności Towaru z Dostawcy na Spółkę oraz ze Spółki na B., Towar objęty jest procedurą tranzytu zewnętrznego T1 i pozostaje pod dozorem celnym. Na żadnym etapie transakcji Towar nie jest dopuszczony do swobodnego obrotu na terytorium UE. Spółka nie figuruje w dokumentach celnych jako nadawca ani podmiot uprawniony (principal/holder) w żadnym dokumencie T1 dotyczącym Towaru i nie jest podmiotem uprawnionym do korzystania z żadnej z procedur T1.

Przedstawione wątpliwości dotyczą ustalenia czy w związku z nabyciem Towaru od Dostawcy, po stronie Spółki powstaje obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów (pytanie 1) oraz czy sprzedaż Towaru spółce B. stanowi dla Spółki opodatkowany w Polsce eksport towarów (pytanie 2).

Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości, w pierwszej kolejności należy wskazać, że pomimo tego, iż w analizowanej transakcji uczestniczy kilka podmiotów, tj. Dostawca, Spółka, B. oraz nabywca z Ukrainy, nie stanowi ona transakcji łańcuchowej.

Transakcja łańcuchowa cechuje się bowiem tym, że towar będący przedmiotem więcej niż jednej transakcji, jest fizycznie wydawany tylko raz bezpośrednio przez pierwszy podmiot ostatniemu nabywcy. Każda z dostaw w transakcji łańcuchowej traktowana jest odrębnie, co oznacza, że dla każdej z nich odrębnie ustalane jest też miejsce dokonania dostawy. Zatem, dla zaistnienia dostawy łańcuchowej konieczne jest łączne wystąpienie następujących okoliczności:

‒    w transakcji musi uczestniczyć kilka podmiotów,

‒    transakcja musi dotyczyć tego samego towaru,

‒    towar jest przedmiotem tylko jednej wysyłki od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy (art. 22 ust. 2 ustawy).

Aby więc można było mówić o transakcji łańcuchowej musi istnieć ciągłość transportu, tj. towary muszą być transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy. W sytuacji, gdy za transport towarów na pewnym odcinku odpowiada jeden podatnik, a za transport na pozostałym odcinku odpowiada inny podatnik (tj. transport realizowany jest przez dwa różne podmioty), nie można uznać, że towary są wysyłane/ transportowane bezpośrednio od pierwszego do ostatniego podmiotu w łańcuchu. W takim przypadku nie istnieje jeden transport, lecz dwa różne. W związku z tym nie można stosować zasad dotyczących transakcji łańcuchowych dla całego łańcucha dostaw.

W analizowanej sprawie, towar transportowany jest z Brazylii do Estonii przez terytorium Polski (port (...)). Transport Towaru z Brazylii do portu (...) organizuje i finansuje Dostawca natomiast dalszy transport Towaru - ze (...) do finalnego nabywcy na Ukrainę realizuje B. Z wniosku wynika, że Spółka nie odpowiada za transport Towaru na żadnym etapie transakcji, tj. Spółka nie wysyła Towaru z terytorium kraju ani na Jej rzecz, nie czyni tego B. Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika więc, że Towar transportowany jest przez dwa różne podmioty, tj. Dostawca odpowiada za transport towaru na pierwszym odcinku, tj. z Brazylii do Polski, natomiast za transport towarów na drugim odcinku (Polska-Ukraina) odpowiada B. Tym samym, pomimo, że w ww. transakcji uczestniczy kilka podmiotów - to na gruncie ustawy o podatku VAT nie można mówić o dostawach dokonanych w ramach transakcji łańcuchowej i stosować do nich regulacji zawartych w art. 22 ust. 2 ustawy, ponieważ w analizowanym przypadku towar nie jest transportowany bezpośrednio od pierwszego do ostatniego uczestnika transakcji.

Przechodząc do kwestii rozliczenia podatku VAT przez Spółkę z tytułu importu towarów należy wskazać, że za import towarów - w świetle powołanego art. 2 pkt 7 ustawy - uważa się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.

Definicja ta stanowi implementację art. 30 dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347 z 11.12.2006 str. 1 ze zm.), w myśl którego „import towarów” oznacza wprowadzenie na terytorium Wspólnoty towarów, które nie znajdują się w swobodnym obrocie, w rozumieniu art. 24 Traktatu.

Z powyższego wynika, że importem jest przywóz towarów z kraju trzeciego na terytorium innego państwa UE, przy czym tylko import na terytorium Polski stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy. Należy przy tym zauważyć, że pojęcie importu towarów jest pojęciem szerszym od – stanowiącego czynność podlegającą opodatkowaniu VAT – importu towarów na terytorium kraju. Aby bowiem wystąpił import towarów w Polsce konieczne jest dodatkowo, aby miejsce świadczenia (miejsce importu) znajdowało się na terytorium kraju (art. 26a ustawy). W związku z tym, konieczność rozliczenia podatku VAT od importu towarów w Polsce, ma miejsce tylko wtedy, gdy miejsce jego świadczenia (opodatkowania) znajduje się w kraju. Co do zasady, miejscem dokonania importu jest kraj, w którym towary zostały dopuszczone do obrotu, dla których z tytułu importu powstaje dług celny, a tym samym obowiązek podatkowy w podatku VAT. Powstanie obowiązku podatkowego w Polsce z tytułu importu towarów - stosownie do art. 19a ust. 9 ustawy - powiązane jest z powstaniem długu celnego lub faktem zaistnienia określonych procedur celnych, o których mowa w art. 19a ust. 10a i 11 ustawy.

W przypadku, gdy towary objęte są jedną z procedur wymienionych w art. 19a ust. 11 ustawy, w tym procedurą tranzytu, obowiązek podatkowy w Polsce, dla przedmiotowego importu towarów powstaje z chwilą wymagalności tych opłat. Natomiast w sytuacji, gdy importowany towar nie jest objęty w Polsce procedurą dopuszczenia do obrotu w rozumieniu przepisów celnych i przywóz towaru nie powoduje powstania długu celnego, ani też nie występują żadne inne należności przywozowe, obowiązek podatkowy dla przedmiotowego importu towarów nie powstaje.

Szczególne zasady wymiaru i poboru podatku w imporcie wiążą się ze specyfiką importu jako czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Podatnikami – o czym stanowi art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła. Z powołanych regulacji wynika, że dług celny oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 77 ust. 2 UKC). Dłużnikiem, czyli podmiotem odpowiedzialnym za dług celny, jest zgłaszający (art. 77 ust. 3 UKC). Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych, podlegających należnościom celnym przywozowym, m.in. procedurą dopuszczenia do obrotu (art. 77 ust. 1 lit. a UKC). Z kolei dopuszczenie do obrotu wymaga pobrania wszelkich należnych należności celnych przywozowych oraz pobrania – w stosownych przypadkach – innych należności zgodnie z właściwymi obowiązującymi przepisami dotyczącymi pobierania tych należności (art. 201 ust. 2 lit. a i b UKC).

Należy również podkreślić, że obowiązek zapłaty podatku z tytułu importu towarów ciąży na osobach przywożących towary, bez względu na to, czy są one podatnikami w rozumieniu art. 15 ustawy, czy też nie. W konsekwencji każdy podmiot importujący towary zobowiązany jest uiścić podatek z tytułu importu towarów, ponieważ w tym przypadku podatek obciąża czynność faktyczną, jaką jest przywóz towarów. Przepisy nie uzależniają natomiast powstania tego obowiązku od warunku posiadania przez importera prawa do dysponowania towarem jak właściciel.

Na podstawie ww. przepisów należy stwierdzić, że import towarów jest jedną z czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, a podatnikiem, czyli podmiotem zobowiązanym do opodatkowania importu, jest importer.

Z opisu sprawy wynika, że Towar, który przybywa do portu w (...) z Brazylii objęty jest procedurą zewnętrznego tranzytu unijnego T1, otwartą przez Dostawcę. Na żadnym etapie transportu z Brazylii do (...), Towar nie jest dopuszczany do swobodnego obrotu na terytorium UE. Nie jest składane zgłoszenie celne o dopuszczeniu Towaru do swobodnego obrotu. W odniesieniu do Towaru nie powstaje dług celny w Polsce ani w żadnym innym państwie członkowskim UE. Ponadto, od Towaru nie są/nie będą pobierane opłaty wyrównawcze ani opłaty o podobnym charakterze. Po tym, jak Spółka dokona dostawy Towaru w polskim porcie na rzecz B., B. - jako właściciel Towaru transportuje Towar do finalnego nabywcy z siedzibą na terytorium Ukrainy. Transport ten realizowany jest na podstawie odrębnej procedury tranzytu zewnętrznego T1, a podmiotem uprawnionym do korzystania z niej jest B. Procedura T1 zamykana jest komunikatem IE-45, który potwierdza zakończenie operacji tranzytowej i wywóz Towaru poza obszar celny UE.

Zatem, Towar transportowany jest z Brazylii na terytorium kraju w procedurze tranzytu zewnętrznego T1. Jednocześnie w Polsce zostaje otwarta kolejna procedura tranzytu zewnętrznego T1 dotycząca transportu Towaru na Ukrainę. W odniesieniu do Towaru nie jest składane zgłoszenie celne. Jednocześnie, w odniesieniu do Towaru ani w Polsce ani w żadnym innym państwie członkowskim UE nie powstaje dług celny. Na żadnym etapie transakcji Towar nie jest dopuszczony do swobodnego obrotu na terytorium UE. Przy tym, od Towaru nie są/nie będą pobierane opłaty wyrównawcze ani opłaty o podobnym charakterze. Powyższe oznacza, że przywóz Towaru na terytorium kraju nie skutkuje obowiązkiem podatkowym tytułu importu towarów, który zgodnie z art. 19 ust. 9 ustawy powstaje z chwilą powstania długu celnego. Zatem, Spółka nie jest podatnikiem z tytułu importu towarów, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy. Ponadto z wniosku nie wynika aby wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 19a ust. 10a lub 11 ustawy, a więc takie które skutkują powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów.

W konsekwencji, należy uznać, że skoro Polska nie jest miejscem importu (opodatkowania) przesyłanego Towaru, Spółka nie jest zobowiązana do rozliczenia podatku należnego z tytułu importu w Polsce.

Tym samym stanowisko w zakresie pytania nr 1, z którego wynika, że nabycie Towaru od Dostawcy w (...) nie skutkuje po stronie Spółki powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów na terytorium kraju jest prawidłowe.

Odnosząc się natomiast do kwestii opodatkowania dostawy Towaru dokonywanej prze Spółkę na rzecz B. należy wskazać, że przedmiotem dostawy dokonanej przez Spółkę na rzecz B. jest Towar niedopuszczony do obrotu na terytorium UE. Przemieszczenie Towaru z Brazylii przez Polskę na Ukrainę realizowane w ramach procedury tranzytu zewnętrznego T1 nie powoduje powstania długu celnego ani spełnienia warunków wskazanych w art. 19a ust. 10a lub 11 ustawy. Zatem, dostawa tego Towaru dokonywana przez Spółkę na rzecz B. nie stanowi eksportu towarów i nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce na podstawie art. 2 pkt 8 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Tym samym, stanowisko w zakresie pytania nr 2, z którego wynika, że transakcja sprzedaży Towaru przez Spółkę na rzecz B. nie stanowi czynności opodatkowanej podatkiem VAT na terytorium Polski, tj. eksportu towarów jest prawidłowe.

Jednocześnie wyjaśniam, że nie udzielam odpowiedzi na pytanie 3, ponieważ oczekiwali Państwo interpretacji w zakresie pytania 3 wyłącznie w sytuacji, gdy uznam, że sprzedaż Towarów przez Spółkę do B. stanowi eksport towarów, w rozumieniu przepisów o VAT. Z niniejszego rozstrzygnięcia wynika natomiast, że ww. dostawa nie stanowi eksportu towarów na terytorium kraju.

Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.