Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz stosowanie procedury call-off stock.
Spółka prawa niemieckiego z siedzibą w Niemczech, niezarejestrowana jako czynny podatnik VAT w Polsce, prowadzi działalność w branży chemicznej i posiada polską spółkę zależną. Działa w Polsce w dwóch rozdzielonych obszarach. Pierwszy to dostawy call-off stock: towary z Niemiec i Czech są przemieszczane do magazynów polskich klientów, bez prawa Wnioskodawcy do kontroli tych magazynów, z rejestracją w ewidencji i informacji podsumowującej. Drugi to wsparcie sprzedaży dentystycznej: Spółka zatrudni w Polsce kilku…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
17 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz stosowania procedury call-off stock. Uzupełnili go Państwo pismem z 16 czerwca 2026 r. (data wpływu 22 czerwca 2026 r.) oraz w odpowiedzi na wezwanie pismem z 15 lipca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest spółką prawa niemieckiego, z siedzibą działalności gospodarczej w Niemczech, niezarejestrowanym jako czynny podatnik VAT w Polsce. Wnioskodawca jest częścią międzynarodowej grupy kapitałowej (...) i prowadzi działalność w branży chemicznej, w szczególności w obszarze produkcji i dystrybucji specjalistycznych materiałów chemicznych oraz wysokowydajnych tworzyw sztucznych, w tym polimerów i materiałów funkcjonalnych, wykorzystywanych w różnych gałęziach przemysłu.
Wnioskodawca posiada w Polsce spółkę zależną – A. Sp. z o.o. (dalej: „A. Sp. z o.o. ”). Działalność A. Sp. z o.o. jest i będzie odrębna od działalności Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie będzie korzystać z jej zasobów ludzkich ani technicznych.
Wnioskodawca dostarcza i sprzedaje produkty klientom biznesowym w Polsce, przy czym wszystkie kluczowe decyzje biznesowe (w zakresie produkcji, sprzedaży, marketingu, ustalania polityki cenowej, strategii, itp.) są podejmowane w siedzibie Wnioskodawcy w Niemczech.
Działalność Wnioskodawcy w Polsce obejmuje dwa niezależne strumienie:
A. Dostawy call-off stock
Wnioskodawca przemieszcza towary z innych państw członkowskich Unii Europejskiej, w szczególności z Niemiec i Czech do magazynu lub magazynów polskich klientów w ramach procedury call-off stock, o której mowa w art. 13a–13g ustawy o VAT (dalej: „Dostawy call-off stock”), tj. Wnioskodawca wysyła/transportuje towary jako podatnik podatku od wartości dodanej z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium Polski do Polski w celu ich dostawy na późniejszym etapie i po ich wprowadzeniu do magazynu w procedurze magazynu typu call-off stock innemu podatnikowi, uprawnionemu do nabycia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, zgodnie z zawartym wcześniej porozumieniem między tymi podatnikami. Klient/klienci, któremu mają zostać dostarczone towary, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE, a jego nazwa lub imię i nazwisko oraz numer identyfikacji podatkowej poprzedzony kodem PL są znane Wnioskodawcy w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu.
Wnioskodawca rejestruje przemieszczenie towarów w ramach Dostaw call-off stock w ewidencji, o której mowa w art. 54a ust. 1 rozporządzenia 282/2011, oraz podaje w informacji odpowiadającej informacji podsumowującej stosowanej zgodnie z odpowiednimi przepisami niemieckimi, tj. kraju wywozu.
W konsekwencji, Wnioskodawca rozpoznaje wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (dalej: „WDT”) z terytorium Niemiec albo Czech, a klient będzie rozpoznawał odpowiednio wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (dalej: „WNT”) na terytorium Polski w momencie przeniesienia na niego prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przeniesienia na klienta/klientów prawa do rozporządzania towarami jak właściciel w ramach Dostaw call-off stock następują w terminie 12 miesięcy od dnia wprowadzenia towarów do magazynu w procedurze magazynu typu call-off stock.
Towary są przechowywane w magazynie lub magazynach znajdujących się w obiektach wykorzystywanych przez lub należących do klientów obsługiwanych przez te magazyny. Wnioskodawca nie posiada prawa dostępu, kontroli ani dysponowania tymi magazynami. W związku z tym strumieniem, Wnioskodawca nie angażuje żadnych zasobów ludzkich ani technicznych w Polsce.
Obecnie Wnioskodawca nie planuje zmian w zakresie sposobu realizacji Dostaw call-off stock, tzn. będą one realizowane w wyżej opisany sposób także w przyszłości.
B. Wsparcie sprzedaży w odniesieniu do sektora dentystycznego
Wnioskodawca zamierza zatrudnić w Polsce zespół składający się z kilku pracowników, w tym jednego pracownika pełniącego rolę koordynującą prace tego zespołu (dalej łącznie: „Pracownicy”). Wnioskodawca wynajmie biuro w Polsce i udostępni Pracownikom dostęp do podstawowych urządzeń biurowych umożliwiających pracę (np. laptopy, telefony, inne standardowe urządzenia biurowe).
Zakres czynności Pracowników będzie obejmował wyłącznie czynności pomocnicze w zakresie wsparcia działalności sprzedażowej i marketingowej Wnioskodawcy w sektorze dentystycznym, w szczególności:
Pracownicy nie będą uprawnieni do zawierania umów sprzedaży w imieniu Wnioskodawcy - wszystkie umowy z klientami będą podpisywane wyłącznie bezpośrednio przez upoważnionych reprezentantów Wnioskodawcy w Niemczech. Pracownicy nie będą też uczestniczyli w procesie podejmowania kluczowych decyzji biznesowych. Pracownicy będą mogli jedynie podpisywać drobne umowy związane z organizacją ich bieżącej działalności (np. z dostawcą energii, zamówieniem materiałów biurowych), przy czym zakupy dokonywane lokalnie w Polsce będą wymagały, w przypadku wyższych kwot, ostatecznej zgody centrali w Niemczech.
Oba strumienie działalności będą operacyjnie rozdzielone. Pracownicy zaangażowani w czynności wsparcia sprzedaży nie będą uczestniczyli w żadnych czynnościach związanych z Dostawami call-off stock. Dostawy call-off stock nie będą wynikały ani nie będą zależały od czynności wsparcia sprzedaży. Wnioskodawca nie posiada oraz nie korzysta z żadnej infrastruktury technicznej, która byłaby zlokalizowana w Polsce (np. maszyn produkcyjnych, magazynów).
Wnioskodawca dopuszcza możliwość, że planowana obecność personelu zatrudnionego w Polsce może skutkować powstaniem zakładu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „CIT”).
Jednocześnie, biorąc pod uwagę, że warunkiem koniecznym do zastosowania uproszczenia stosowanego w związku z Dostawami call-off stock jest, zgodnie z art. 13a ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, brak posiadania przez dostawcę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w Polsce, Wnioskodawca zmierza do potwierdzenia, że w przypadku spełnienia wszystkich pozostałych wymogów formalnych będzie mógł korzystać z ww. uproszczenia.
Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
1. w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej (należało ogólnie bez wskazywania szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jak Spółka prowadzi działalność w Niemczech, np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, czy w kraju siedziby Spółka korzysta z jakichś magazynów, czy w kraju siedziby odbywa się produkcja towarów, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne posiada w kraju siedziby itp.);
Spółka prowadzi działalność gospodarczą w Niemczech, gdzie znajduje się jej siedziba oraz główne zasoby organizacyjne, osobowe i techniczne. W Niemczech wykonywane są również kluczowe funkcje zarządcze i decyzyjne, w tym w szczególności zarządzanie działalnością, ustalanie polityki handlowej, podejmowanie decyzji cenowych, zatwierdzanie umów oraz zarządzanie finansowe. Spółka specjalizuje się w produkcji zaawansowanych polimerów, żywic funkcjonalnych, materiałów syntetycznych oraz chemii przemysłowej, zaopatrując m.in. sektor motoryzacyjny, budowlany, opakowaniowy i stomatologiczny.
Poza siedzibą administracyjną w (...), Spółka prowadzi w Niemczech również działalność produkcyjną, w tym w zakładzie produkcyjnym we (...), w którym wytwarzane są alkohol poliwinylowy (PVA) oraz poliwinylobutyral (PVB), oraz w zakładzie produkcyjnym w (...), w którym wytwarzane są folie PVB.
2. na czym będzie polegała działalność Spółki w Polsce? Czy będzie polegała ona wyłącznie na dostarczaniu i sprzedaży produktów klientom biznesowym czy też na wykonywaniu innych czynności, należało opisać okoliczności zdarzenia; Działalność Spółki w Polsce będzie polegała na ograniczonym wsparciu sprzedaży i relacji z klientami w ramach (...), tj. wewnętrznej jednostki biznesowej odpowiedzialnej za produkty dentystyczne. Pracownicy zlokalizowani w Polsce będą m.in. przekazywać informacje produktowe, koordynować komunikację z klientami, wspierać działania marketingowe oraz zapewniać podstawowe wsparcie techniczne.
3. jakiego rodzaju produkty zamierzają Państwo sprzedawać klientom biznesowym w Polsce;
Spółka zamierza sprzedawać klientom biznesowym w Polsce produkty ze swojego europejskiego portfolio, obejmującego m.in. produkty dentystyczne oraz produkty wykorzystywane w różnych zastosowaniach przemysłowych.
4. w jaki sposób będzie zorganizowana sprzedaż towarów na terytorium Polski, w jaki sposób klienci będą dokonywać zamówień, kto będzie rozpatrywał ewentualne reklamacje, należało opisać zdarzenie;
Klienci mogą kontaktować się z Pracownikami zlokalizowanymi w Polsce, jednak zamówienia będą przetwarzane zgodnie z obowiązującymi procedurami za pośrednictwem systemów sprzedażowych i systemów zarządzania zamówieniami administrowanych z Niemiec. Pracownicy w Polsce nie będą uprawnieni do przyjmowania zamówień w sposób wiążący ani do zawierania umów w imieniu Spółki.
Ewentualne reklamacje i roszczenia klientów będą rozpatrywane przez pracowników odpowiedzialnych za obsługę klienta, jakość, wsparcie techniczne lub łańcuch dostaw, zlokalizowanych poza Polską. Rola osób zlokalizowanych w Polsce będzie ograniczać się do wsparcia komunikacji z klientem.
5. w jaki sposób będą realizowane przez Spółkę zobowiązania gwarancyjne lub wsparcia na terytorium Polski? Jakie zasoby osobowe i/lub rzeczowe/techniczne będą w tym celu wykorzystywane? Czy będą to zasoby własne czy innych podmiotów? Jeśli będą to zasoby innych podmiotów, to czy Spółka będzie posiada nad nimi kontrolę oraz na czym ta kontrola będzie polegała i w jaki sposób będzie realizowana;
Zobowiązania gwarancyjne oraz wsparcie techniczne będą koordynowane przede wszystkim przez istniejące zespoły odpowiedzialne za obsługę klienta oraz wsparcie techniczne, zlokalizowane w Niemczech. Osoby zlokalizowane w Polsce mogą pełnić funkcję lokalnych osób kontaktowych oraz wspierać komunikację pomiędzy klientami a pracownikami zlokalizowanymi poza Polską, odpowiedzialnymi za obsługę klienta, wsparcie techniczne oraz rozpatrywanie reklamacji.
W Polsce nie będzie utrzymywana odrębna infrastruktura techniczna przeznaczona do realizacji zobowiązań gwarancyjnych. Działania w tym zakresie będą opierały się przede wszystkim na zasobach osobowych oraz systemach zlokalizowanych poza Polską.
W przypadku konieczności zapewnienia specjalistycznego wsparcia mogą być angażowane m.in. podmioty zewnętrzne.
6. jakie konkretnie czynności/zadania będą wykonywali Pracownicy zatrudnieni w Polsce, należy wyjaśnić, w tym wskazać na czym będzie polegało wsparcie negocjacji w ramach limitów cenowych ustalonych przez Wnioskodawcę oraz wsparcie techniczne i marketingowe;
Pracownicy zlokalizowani w Polsce będą wykonywać czynności wyłącznie na rzecz (...). Ich zadania będą obejmowały w szczególności utrzymywanie relacji z klientami z sektora dentystycznego, identyfikowanie możliwości sprzedażowych, przekazywanie klientom informacji produktowych, wsparcie działań marketingowych oraz wspieranie komunikacji pomiędzy klientami a pracownikami zlokalizowanymi poza Polską.
Przez wsparcie negocjacji należy rozumieć prowadzenie rozmów z klientami wyłącznie w granicach zakresów cenowych, warunków handlowych oraz parametrów biznesowych uprzednio zatwierdzonych przez pracowników odpowiedzialnych za zarządzanie i działalność handlową, zlokalizowanych w Niemczech. Osoby zlokalizowane w Polsce nie będą uprawnione do zatwierdzania cen, warunków handlowych, zamówień ani umów.
Wsparcie techniczne będzie polegało głównie na przekazywaniu informacji o produktach, prezentacjach produktów, szkoleniach dla klientów oraz ułatwianiu komunikacji między klientami a ekspertami technicznymi zlokalizowanymi poza Polską. Działania marketingowe będą obejmować głównie wizyty u klientów, udział w targach i wydarzeniach branżowych, monitorowanie rynku oraz wsparcie działań promocyjnych związanych z (...).
7. czy Spółka posiada/będzie posiadała oddział na terytorium Polski;
Spółka nie posiada i obecnie nie planuje posiadać oddziału w Polsce.
8. czy Spółka będzie posiadała na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców (osoby pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby działające na podstawie udzielonego przez Spółkę pełnomocnictwa, uprawnione do zawierania umów w imieniu Spółki;
Nie będzie posiadała w Polsce przedstawicieli, handlowców lub innych osób działających na podstawie pełnomocnictwa uprawniającego do zawierania umów w imieniu Spółki.
9. przez jaki okres czasu Spółka zamierza realizować działalność na terytorium Polski? Należy wskazać przybliżone ramy czasowe. Czy będzie to działalność stała czy też czasowa, związana z realizacją danej umowy na terytorium Polski;
Spółka zamierza prowadzić działalność na terytorium Polski w sposób stały i długoterminowy, jako element swojej europejskiej działalności gospodarczej. Działalność ta nie będzie związana z realizacją konkretnego projektu, umowy ani przedsięwzięcia ograniczonego czasowo.
10. w jaki sposób Spółka będzie pozyskiwać klientów z terytorium Polski? Jakie, do kogo należące i na terytorium jakiego państwa znajdujące się zasoby osobowe oraz techniczne (ludzie/urządzenia/narzędzia) będą w tym procesie wykorzystywane;
Klienci w Polsce będą pozyskiwani m.in. poprzez bezpośredni kontakt, wiadomości e-mail, stronę internetową, udział w targach oraz inne typowe działania podejmowane przez osoby zlokalizowane w Polsce.
W procesie tym będą uczestniczyć zarówno osoby zlokalizowane w Polsce, jak i pracownicy Spółki zlokalizowani poza Polską. Wykorzystywane systemy informatyczne należą do Spółki, są przez nią zarządzane oraz pozostają zlokalizowane poza Polską.
11. czy Spółka Polsce będzie nabywać na terytorium Polski jakieś towary lub usługi (inne niż związane z wynajmem biura), jeśli tak należy wskazać jakie będą to towary/usługi i w jakim celu będą wykorzystywane;
Poza wydatkami związanymi z funkcjonowaniem biura Spółka może nabywać w Polsce usługi o charakterze pomocniczym, niezbędne do bieżącego wsparcia działalności, np. usługi telekomunikacyjne, biurowe, marketingowe lub związane z podróżami służbowymi. Takie zakupy będą miały wyłącznie charakter pomocniczy względem głównej działalności.
12. czy działalność Spółki na terytorium Polski będzie miała charakter pomocniczy/wspierający względem działalności Spółki prowadzonej w kraju siedziby (Niemczech) – jeśli tak należało wskazać na podstawie jakich przesłanek uznaliście Państwo, że jest to działalność pomocnicza/wspierająca i jakie elementy o tym przesądzają;
Czynności wykonywane przez osoby zlokalizowane w Polsce będą miały charakter wspierający względem działalności prowadzonej w Niemczech. O wspierającym charakterze tych czynności świadczy w szczególności fakt, że zarządzanie działalnością, podejmowanie decyzji handlowych, zatwierdzanie umów, ustalanie warunków handlowych i cenowych, przyjmowanie zamówień, zarządzanie finansowe oraz centralna administracja pozostaną poza Polską.
Osoby zlokalizowane w Polsce będą wspierały działalność Spółki przede wszystkim poprzez utrzymywanie relacji z klientami, działania marketingowe oraz komunikację z lokalnym rynkiem, natomiast kluczowe decyzje biznesowe będą podejmowane przez pracowników w Niemczech.
Pytanie
Czy w przedstawionych okolicznościach zdarzenia przyszłego spełniona będzie przesłanka braku posiadania przez Wnioskodawcę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, a w konsekwencji, w przypadku spełnienia pozostałych przesłanek, Wnioskodawca będzie mógł stosować do Dostaw call-off stock procedurę magazynu call-off stock uregulowaną w Rozdziale 3a, art. 13a-13g ustawy o VAT?
Państwa stanowisko w sprawie
W przedstawionych okolicznościach zdarzenia przyszłego spełniona będzie przesłanka braku posiadania przez Wnioskodawcę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, a w konsekwencji, w przypadku spełnienia pozostałych przesłanek, Wnioskodawca będzie mógł stosować do Dostaw call-off stock procedurę magazynu call-off stock uregulowaną w Rozdziale 3a, art. 13a-13g ustawy o VAT.
Uzasadnienie stanowiska
W pierwszej kolejności należy wskazać, że ani przepisy ustawy o VAT, ani przepisy wykonawcze do niej nie definiują pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT. Pojęcie to zostało zdefiniowane w art. 11 Rozporządzenia.
Zgodnie z tym przepisem, na potrzeby określania miejsca świadczenia usług nabywanych, „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, (...) które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.
Dodatkowych wskazówek dotyczących identyfikacji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dostarcza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”), w szczególności:
Biorąc pod uwagę definicję zawartą w art. 11 rozporządzenia oraz powyższe orzecznictwo TSUE, należy wskazać, że przesłanki, których łączne zaistnienie powoduje, iż można mówić o powstaniu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w odniesieniu do danego podatnika obejmują:
a) obecność odpowiedniej struktury w zakresie zasobów ludzkich i technicznych, niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej (infrastruktury własnej lub zapewnionej przez podmiot zewnętrzny),
b) zdolność do prowadzenia działalności w sposób niezależny od głównej działalności (niezależność decyzyjna),
c) określony poziom stałości, odzwierciedlający zamiar podatnika co do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób trwały.
Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej a działalność Wnioskodawcy w Polsce
Biorąc pod uwagę ww. kryteria, w ocenie Wnioskodawcy, nie będzie on posiadał w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT, umożliwiającego odbiór i wykorzystywanie usług na potrzeby takiego stałego miejsca. Elementy opisanego zdarzenia przyszłego polegające na równoległych, ale rozdzielnych obszarach działalności, tj. Dostawach call-off stock przy zatrudnieniu Pracowników nie będą spełniać koniecznych warunków istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
W opinii Wnioskodawcy, nawet przy założeniu, że obecność ograniczonego personelu zatrudnionego w Polsce może wskazywać na pewien poziom stałości, pozostałe warunki wymagane do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie będą spełnione, z uwagi na:
i. brak odpowiedniej struktury w zakresie zasobów ludzkich i technicznych, oraz
ii. brak niezależności decyzyjnej.
Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków wyklucza identyfikację stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z tym, w celu oceny czy będzie posiadać stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, Spółka przeanalizowała poniższe okoliczności w celu ustalenia, czy jej działalność w Polsce charakteryzuje się odpowiednią strukturą, wystarczającą stałością oraz niezależnością.
1. Brak odpowiedniej struktury w zakresie zasobów ludzkich i technicznych
Niezbędnym warunkiem istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce jest dostępność infrastruktury technicznej, której skala i charakter umożliwiałyby Wnioskodawcy samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce.
Jak opisano w zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca nie będzie posiadał w Polsce żadnej infrastruktury technicznej, która byłaby wykorzystywana do prowadzenia jego podstawowej działalności gospodarczej. W szczególności Wnioskodawca nie posiada ani nie wykorzystuje w Polsce zakładów produkcyjnych, magazynów, maszyn ani innych aktywów technicznych. Magazyny wykorzystywane do celów call-off stock są własnością polskich klientów lub są przez nich prowadzone, a Wnioskodawca nie ma prawa do zarządzania, kontrolowania ani dysponowania tymi magazynami. Pracownicy nie będą korzystać również z żadnej infrastruktury technicznej w ramach użyczenia, najmu bądź leasingu.
Personel zlokalizowany w Polsce będzie wykonywał wyłącznie czynności pomocnicze i przygotowawcze, takie jak wsparcie sprzedaży i marketing. Czynności te nie będą stanowiły części podstawowego łańcucha dostaw ani procesu dystrybucji Wnioskodawcy i nie będą oparte o używanie jakiejkolwiek infrastruktury technicznej, która umożliwiłaby samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. Pracownicy mogą korzystać w niewielkim zakresie z podstawowej infrastruktury jak powierzchnia biurowa oraz standardowe narzędzia biurowe.
W związku z powyższym, z uwagi na brak wystarczających zasobów technicznych, Wnioskodawca nie będzie w stanie prowadzić swojej podstawowej działalności gospodarczej w sposób niezależny w Polsce. Ograniczone zasoby, którymi będzie dysponował, nie będą stanowiły infrastruktury umożliwiającej autonomiczne funkcjonowanie.
Ponadto, sama obecność personelu wykonującego wyłącznie czynności wspierające nie będzie mogła zostać uznana za wystarczające zasoby ludzkie na potrzeby ustanowienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Pracownicy nie będą posiadali uprawnień do zawierania umów, nie będą podejmować wiążących decyzji handlowych ani ustalać samodzielnie cen czy warunków umownych. Wszystkie kluczowe decyzje biznesowe są i będą w dalszym ciągu podejmowane poza Polską, w siedzibie Wnioskodawcy w Niemczech.
W konsekwencji, pomimo wykonywania w Polsce czynności pomocniczych poprzez Pracowników, Wnioskodawca nie będzie posiadał odpowiedniej struktury personalnej i technicznej, która umożliwiałaby mu samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce.
2. Brak niezależności decyzyjnej
W ocenie Wnioskodawcy, warunek niezależności decyzyjnej również nie będzie spełniony.
Jak wskazano powyżej, Wnioskodawca nie będzie delegował uprawnień decyzyjnych do Polski. Pracownicy nie będą upoważnieni do podejmowania wiążących decyzji dotyczących działalności Wnioskodawcy, w tym do zawierania umów sprzedaży, przyjmowania zamówień związanych z podstawową działalnością gospodarczą Wnioskodawcy czy ustalania warunków handlowych.
Wszystkie decyzje strategiczne i handlowe dotyczące działalności Wnioskodawcy będą podejmowane wyłącznie w siedzibie Wnioskodawcy poza Polską. Rola personelu zlokalizowanego w Polsce będzie ograniczała się do czynności wspierających i przygotowawczych, natomiast wykonywanie oraz zarządzanie Dostawami call-off stock pozostają w całości poza Polską.
W konsekwencji, działalność prowadzona w Polsce nie będzie wykazywała wystarczającego poziomu niezależności, który pozwalałby uznać istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Pomocnicza rola personelu zlokalizowanego w Polsce będzie pozostawała w pełni zależna od decyzji podejmowanych przez Wnioskodawcę poza Polską, co wyklucza uznanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
W rezultacie, w analizowanym stanie faktycznym spełnione będą warunki do zastosowania uproszczenia call-off stock uregulowanego w art. 13a ustawy o VAT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2) eksport towarów;
3) import towarów na terytorium kraju;
4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Przez terytorium Unii Europejskiej - rozumie się przez to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (…).
Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Według art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy:
Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy:
Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju, jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej podatnika.
Natomiast, na podstawie art. 13a ust. 1 i 2 ustawy:
1. Przemieszczenia towarów w procedurze magazynu typu call-off stock nie uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1.
2. procedura magazynu typu call-off stock ma miejsce, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
1) towary są wysyłane lub transportowane przez podatnika podatku od wartości dodanej lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju w celu ich dostawy na późniejszym etapie i po ich wprowadzeniu do magazynu w procedurze magazynu typu call-off stock innemu podatnikowi, uprawnionemu do nabycia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, zgodnie z zawartym wcześniej porozumieniem między tymi podatnikami;
2) podatnik podatku od wartości dodanej wysyłający lub transportujący towary nie ma siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
3) podatnik, któremu mają zostać dostarczone towary, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE, a jego nazwa lub imię i nazwisko oraz numer identyfikacji podatkowej poprzedzony kodem PL są znane podatnikowi podatku od wartości dodanej wysyłającemu lub transportującemu towary w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu;
4) podatnik podatku od wartości dodanej wysyłający lub transportujący towary rejestruje przemieszczenie towarów w ewidencji, o której mowa w art. 54a ust. 1 rozporządzenia 282/2011, oraz podaje w informacji odpowiadającej informacji podsumowującej, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 5, numer identyfikacji podatkowej, o którym mowa w pkt 3.
Jak stanowi art. 13b ustawy:
Jeżeli warunki określone w art. 13a ust. 2 są spełnione, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1, uznaje się za dokonane przez podatnika, o którym mowa w art. 13a ust. 2 pkt 3, na terytorium kraju w momencie przeniesienia na niego prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile przeniesienie to nastąpi w terminie 12 miesięcy od dnia wprowadzenia towarów do magazynu w procedurze magazynu typu call-off stock.
Zgodnie z art. 13d ust. 1-4 ustawy:
1. jeżeli w terminie, o którym mowa w art. 13b, przestaje być spełniony którykolwiek z warunków, o których mowa w art. 13a ust. 2 lub art. 13c, uznaje się, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1, nastąpiło z chwilą, gdy warunek ten przestał być spełniony.
2. jeżeli przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel nastąpiło na osobę inną niż podatnik, o którym mowa w art. 13a ust. 2 pkt 3, lub podatnik go zastępujący, uznaje się, że warunki, o których mowa w art. 13a ust. 2 lub art. 13c, przestają być spełnione bezpośrednio przed taką czynnością.
3. jeżeli towary są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego, z którego zostały pierwotnie przemieszczone, lub na terytorium państwa trzeciego, uznaje się, że warunki określone w art. 13a ust. 2 lub art. 13c przestają być spełnione bezpośrednio przed rozpoczęciem tej wysyłki lub transportu.
4. w przypadku zniszczenia, utraty lub kradzieży towarów wprowadzonych do magazynu w procedurze magazynu typu call-off stock uznaje się, że warunki określone w art. 13a ust. 2 lub art. 13c przestają być spełnione w dniu, w którym towary zostały zniszczone, utracone lub skradzione, a jeżeli określenie takiego dnia nie jest możliwe - w dniu, w którym stwierdzono ich zniszczenie lub brak.
Na podstawie art. 13e ust. 1 i 2 ustawy:
1. jeżeli w terminie, o którym mowa w art. 13b, nie nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 13a ust. 2 pkt 3, lub podatnika go zastępującego ani nie zaszła żadna z okoliczności określonych w art. 13d, uznaje się, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1, ma miejsce w dniu następującym po upływie tego terminu.
2. jeżeli w terminie, o którym mowa w art. 13b, nie nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel i towary zostały powrotnie przemieszczone na terytorium państwa członkowskiego, z którego zostały pierwotnie wysłane lub przetransportowane, a podatnik podatku od wartości dodanej wysyłający lub transportujący towary zarejestrował ich powrotne przemieszczenie w ewidencji, o której mowa w art. 54a ust. 1 rozporządzenia 282/2011, uznaje się, że nie miało miejsca wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1.
Stosownie do art. 13f ust. 1 ustawy:
Podatnik lub podatnik podatku od wartości dodanej prowadzący magazyn, do którego wprowadzane są towary w procedurze magazynu typu call-off stock, w terminie 14 dni od dnia pierwszego wprowadzenia towarów do magazynu w tej procedurze, składa, zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2021 r. poz. 2070), za pomocą środków komunikacji elektronicznej, zawiadomienie o prowadzeniu magazynu wykorzystywanego w procedurze magazynu typu call-off stock.
Stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 5 ustawy:
Podatnicy, o których mowa w art. 15, zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje o przemieszczeniach towarów w procedurze magazynu typu call-off stock, o której mowa w dziale II rozdziale 3b, oraz o zmianach w zakresie tej procedury zawartych w informacjach- zwane dalej „informacjami podsumowującymi”.
Stosownie do art. 54a ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) z 15 marca 2011 r. 282/2011 ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011 str. 1 ze zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem”:
Ewidencja, o której mowa w art. 243 ust. 3 dyrektywy VAT, która ma być prowadzona przez każdego podatnika, który przemieszcza towary w ramach procedury magazynu typu call-off stock, zawiera następujące informacje:
a) określenie państwa członkowskiego, z którego towary zostały wysłane lub przetransportowane, oraz datę wysyłki lub transportu towarów;
b) numer identyfikacyjny VAT podatnika, dla którego przeznaczone są towary, nadany przez państwo członkowskie, do którego towary są wysyłane lub transportowane;
c) określenie państwa członkowskiego, do którego towary są wysyłane lub transportowane, numer identyfikacyjny VAT prowadzącego magazyn, adres magazynu, w którym towary są składowane w momencie ich przybycia, oraz datę przybycia towarów do magazynu;
d) wartość, opis i ilość towarów, które przybyły do magazynu;
e) numer identyfikacyjny VAT podatnika zastępującego osobę, o której mowa w lit. b) niniejszego ustępu, na warunkach, o których mowa w art. 17a ust. 6 dyrektywy 2006/112/WE;
f) podstawę opodatkowania, opis i ilość dostarczonych towarów oraz datę dokonania dostawy towarów, o której mowa w art. 17a ust. 3 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE, a także numer identyfikacyjny VAT nabywcy;
g) podstawę opodatkowania, opis i ilość towarów, oraz datę wystąpienia któregokolwiek z warunków, a także odpowiednią podstawę zgodnie z art. 17a ust. 7 dyrektywy 2006/112/WE;
h) wartość, opis i ilość powrotnie przemieszczonych towarów oraz datę powrotu towarów, o których mowa w art. 17a ust. 5 dyrektywy 2006/112/WE.
Natomiast w myśl art. 243 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE z 11 grudnia 2006 r. (Dz.U.UE.L.2006.347.1):
Każdy podatnik, który przemieszcza towary w ramach procedury magazynu typu call-off stock, o której mowa w art. 17a, prowadzi ewidencję umożliwiającą organom podatkowym zweryfikowanie prawidłowego stosowania tego artykułu.
Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest spółką prawa niemieckiego i prowadzi działalność w branży chemicznej, w szczególności w obszarze produkcji i dystrybucji specjalistycznych materiałów chemicznych oraz wysokowydajnych tworzyw sztucznych, w tym polimerów i materiałów funkcjonalnych, wykorzystywanych w różnych gałęziach przemysłu. Wnioskodawca posiada w Polsce spółkę zależną – A. Sp. z o.o. , której działalność jest odrębna od działalności Wnioskodawcy. Działalność Wnioskodawcy w Polsce obejmuje dwa niezależne strumienie. Pierwszy z nich to Dostawy call-off stock. Wnioskodawca przemieszcza towary z innych państw członkowskich Unii Europejskiej, w szczególności z Niemiec i Czech do magazynu lub magazynów polskich klientów w ramach procedury call-off stock. Natomiast drugi strumień polega na wsparciu sprzedaży w odniesieniu do sektora dentystycznego. Oba strumienie działalności będą operacyjnie rozdzielone. Pracownicy zaangażowani w czynności wsparcia sprzedaży nie będą uczestniczyli w żadnych czynnościach związanych z Dostawami call-off stock. Dostawy call-off stock nie będą wynikały ani nie będą zależały od czynności wsparcia sprzedaży.
Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy w przedstawionych okolicznościach zdarzenia przyszłego spełniona będzie przesłanka braku posiadania przez Wnioskodawcę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, a w konsekwencji, w przypadku spełnienia pozostałych przesłanek, Wnioskodawca będzie mógł stosować do Dostaw call-off stock procedurę magazynu call-off stock uregulowaną w Rozdziale 3a, art. 13a-13g, ustawy o VAT.
Odnosząc się do kwestii stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej należy wskazać, że jego definicja została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:
a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.
Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.
Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, TSUE badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka B. GmbH nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizuje na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność w branży chemicznej, w szczególności w obszarze produkcji i dystrybucji specjalistycznych materiałów chemicznych oraz wysokowydajnych tworzyw sztucznych. Działalność Wnioskodawcy w Polsce obejmuje dwa niezależne strumienie. Pierwszy z nich to Dostawy call-off stock. Wnioskodawca przemieszcza towary z innych państw członkowskich Unii Europejskiej, w szczególności z Niemiec i Czech do magazynu lub magazynów polskich klientów w ramach procedury call-off stock. Natomiast drugi strumień polega na wsparciu sprzedaży w odniesieniu do sektora dentystycznego. Oba strumienie działalności będą operacyjnie rozdzielone. Pracownicy zaangażowani w czynności wsparcia sprzedaży nie będą uczestniczyli w żadnych czynnościach związanych z Dostawami call-off stock. Dostawy call-off stock nie będą wynikały ani nie będą zależały od czynności wsparcia sprzedaży.
Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka w związku z działalnością w zakresie Dostaw call-off stock przechowuje towary w magazynie lub magazynach znajdujących się w obiektach wykorzystywanych przez lub należących do klientów obsługiwanych przez te magazyny. Wnioskodawca nie posiada prawa dostępu, kontroli ani dysponowania tymi magazynami. W związku z tym strumieniem, Wnioskodawca nie angażuje żadnych zasobów ludzkich ani technicznych w Polsce. Natomiast w zakresie działalności polegającej na wsparciu sprzedaży w sektorze dentystycznym Spółka zamierza zatrudnić w Polsce zespół składający się z kilku Pracowników, w tym jednego pracownika pełniącego rolę koordynującą prace tego zespołu. Ponadto Wnioskodawca wynajmie biuro w Polsce i udostępni Pracownikom dostęp do podstawowych urządzeń biurowych umożliwiających pracę (np. laptopy, telefony, inne standardowe urządzenia biurowe). Jednakże zakres czynności Pracowników będzie obejmował wyłącznie czynności pomocnicze w zakresie wsparcia działalności sprzedażowej i marketingowej Wnioskodawcy w sektorze dentystycznym. Pracownicy nie będą uprawnieni do zawierania umów sprzedaży w imieniu Wnioskodawcy - wszystkie umowy z klientami będą podpisywane wyłącznie bezpośrednio przez upoważnionych reprezentantów Wnioskodawcy w Niemczech. Pracownicy nie będą też uczestniczyli w procesie podejmowania kluczowych decyzji biznesowych. Pracownicy będą mogli jedynie podpisywać drobne umowy związane z organizacją ich bieżącej działalności (np. z dostawcą energii, zamówieniem materiałów biurowych), przy czym zakupy dokonywane lokalnie w Polsce będą wymagały, w przypadku wyższych kwot, ostatecznej zgody centrali w Niemczech. Zatem pomimo, iż Spółka posiada pewne zaplecze osobowe w postaci Pracowników oraz techniczne w postaci wynajętego biura i udostępnionych Pracownikom podstawowych urządzeń biurowych to nie sposób uznać, że jest w stanie prowadzić na terytorium Polski za pomocą ww. zasobów niezależną działalność w zakresie dostaw i sprzedaży produktów klientom biznesowym w Polsce.
W analizowanej sprawie pomimo posiadania przez Spółkę na terytorium Polski pewnych zasobów osobowych oraz technicznych działalność jaka jest prowadzona na terytorium Polski nie cechuje się samodzielnością i niezależnością w stosunku do działalności prowadzonej w kraju siedziby Spółki, gdzie poza siedzibą administracyjną Spółka również prowadzi działalność produkcyjną. Jak już powyżej wskazano wszelkie decyzje dotyczące działalności Spółki w Polsce podejmowane są w siedzibie Wnioskodawcy w Niemczech. Czynności wykonywane przez osoby zlokalizowane w Polsce będą miały charakter wspierający względem działalności prowadzonej w Niemczech. O wspierającym charakterze tych czynności świadczy w szczególności fakt, że zarządzanie działalnością, podejmowanie decyzji handlowych, zatwierdzanie umów, ustalanie warunków handlowych i cenowych, przyjmowanie zamówień, zarządzanie finansowe oraz centralna administracja pozostaną poza Polską. Zatem Pracownicy zatrudnieni w Polsce nie będą brać udziału w świadczeniu usług przez Spółkę, ich rola będzie mieć jedynie charakter pomocniczy. Ponadto, co również istotne Spółka nie będzie posiadała w Polsce przedstawicieli, handlowców lub innych osób działających na podstawie pełnomocnictwa uprawniającego do zawierania umów w imieniu Spółki. Tym samy, cechy i skala posiadanego w Polsce zaplecza personalnego i technicznego uniemożliwiają Spółce w sposób niezależny i samodzielny prowadzenie części działalności gospodarczej na terytorium Polski.
W konsekwencji, w tym konkretnym przypadku, należy stwierdzić, że mimo posiadania przez Spółkę pewnych zasobów osobowych (Pracowników) oraz technicznych (wynajęte biuro i udostępnione podstawowe urządzenia biurowe) na terytorium Polski nie będą spełnione przesłanki do uznania, że Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym spełniony zostanie warunek wynikający z art. 13a ust. 2 pkt 2 ustawy odnoszący się do procedury magazynu typu call-off stock.
Ponadto wskazać należy, że Wnioskodawca przemieszcza towary z innych państw członkowskich Unii Europejskiej, w szczególności z Niemiec i Czech do magazynu lub magazynów polskich klientów w ramach procedury call-off stock, o której mowa w art. 13a–13g ustawy o VAT, tj. Wnioskodawca wysyła/transportuje towary jako podatnik podatku od wartości dodanej z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium Polski do Polski w celu ich dostawy na późniejszym etapie i po ich wprowadzeniu do magazynu w procedurze magazynu typu call-off stock innemu podatnikowi, uprawnionemu do nabycia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, zgodnie z zawartym wcześniej porozumieniem między tymi podatnikami. Klient/klienci, któremu mają zostać dostarczone towary, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE, a jego nazwa lub imię i nazwisko oraz numer identyfikacji podatkowej poprzedzony kodem PL są znane Wnioskodawcy w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu. Dodatkowo Wnioskodawca rejestruje przemieszczenie towarów w ramach Dostaw call-off stock w ewidencji, o której mowa w art. 54a ust. 1 rozporządzenia 282/2011, oraz podaje w informacji odpowiadającej informacji podsumowującej stosowanej zgodnie z odpowiednimi przepisami niemieckimi, tj. kraju wywozu. W konsekwencji, Wnioskodawca rozpoznaje wewnątrzwspólnotową dostawę towarów z terytorium Niemiec albo Czech, a klient będzie rozpoznawał odpowiednio wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na terytorium Polski w momencie przeniesienia na niego prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przeniesienia na klienta/klientów prawa do rozporządzania towarami jak właściciel w ramach Dostaw call-off stock następują w terminie 12 miesięcy od dnia wprowadzenia towarów do magazynu w procedurze magazynu typu call-off stock.
Zatem, w przedmiotowym przypadku spełnione będą również pozostałe warunki określone w art. 13a ust. 2 ustawy, przy spełnieniu których ma miejsce procedura magazynu typu call-off stock. Natomiast przemieszczenia towarów, do którego ma zastosowanie procedura magazynu typu call-off stock nie uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy.
W konsekwencji Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo