Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.45.2026.1.AP

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 stycznia 2026 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz zobowiązania do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką prawa fińskiego z siedzibą w Finlandii i fińskim rezydentem podatkowym. Spółka prowadzi działalność w zakresie dostaw linii produkcyjnych, systemów, urządzeń oraz usług dla przemysłu (…), w tym służących do obróbki (…) i odzysku (…). Ponadto Wnioskodawca oferuje (…) oraz instalacje (…) do wytwarzania (…).

Spółka jest zarejestrowana dla celów VAT w Polsce od (…) r. Wnioskodawca realizuje w Polsce okazjonalne projekty obejmujące dostawę maszyn oraz ich późniejszy montaż wraz z nadzorem nad pracami instalacyjnymi na terenie zakładu kontrahenta. Projekty prowadzone w Polsce nie mają charakteru powtarzalnego i są realizowane ad hoc na podstawie odrębnych umów. Poza prowadzonymi projektami Spółka nie świadczy w Polsce innych usług.

Polska stanowi jeden z rynków zbytu Wnioskodawcy i nie stanowi bazy operacyjnej Spółki. Analogiczny model działalności Spółka prowadzi również w innych państwach Unii Europejskiej.

Z uwagi na przyjęty model działalności, Spółka nie zatrudnia w Polsce personelu na stałe. Na potrzeby realizacji projektu pracownicy Spółki przyjeżdżają z Finlandii (lub sporadycznie z innych państw) do Polski najczęściej na okres od jednego do kilku dni w ramach podróży służbowych. Zazwyczaj na terenie zakładu kontrahenta przebywa od (…) do (…) pracowników, w zależności od wielkości i etapu projektu. Niektórzy z pracowników, np. kierownicy budowy lub nadzorcy, mogą pozostawać w Polsce przez cały okres trwania projektu, natomiast część personelu przyjeżdża wyłącznie na okres określonego etapu montażu i nie przebywa na terytorium Polski przez cały okres trwania projektu. Jeżeli pobyt pracownika na terytorium Polski ma trwać dłużej, niż trzy miesiące, zawierane są umowy o oddelegowanie – niemniej jednak są to sytuacje sporadyczne. Spółka dopełnia wynikających z prawa polskiego obowiązków pracodawcy związanych z czasową obecnością pracowników na terytorium Polski oraz zapewnia pracownikom zakwaterowanie.

Pracownicy przebywający w Polsce nie są upoważnieni do samodzielnego zawierania umów, prowadzenia negocjacji z klientami ani prowadzenia działań marketingowych w imieniu Spółki. Ich kompetencje decyzyjne ograniczają się do poleceń operacyjnych niezbędnych do prawidłowej realizacji projektu. Czynności obejmujące zarządzanie projektami takie jak prace inżynieryjno-projektowe, zarządzanie procesem zakupów, obsługa administracyjno-finansowa inwestycji oraz negocjacje umów zawartych z kontrahentami, podwykonawcami oraz dostawcami towarów i usług w związku z realizowanymi projektami są wykonywane przez centralę Spółki w Finlandii.

Realizacja projektów na terytorium Polski obejmuje natomiast zasadniczo elementy montażu sprzedawanego urządzenia, usługi nadzorcze, testowanie instalacji, odbiór techniczny oraz rozruch próbny.

W ramach realizacji projektów Spółka korzysta ponadto z usług zagranicznych lub polskich podwykonawców, którzy wykonują przede wszystkim fizyczne prace instalacyjne. Wnioskodawca nie zawiera długoterminowych umów ramowych z podwykonawcami, w związku z czym współpraca nawiązywana jest odrębnie dla każdego z projektów. Podwykonawcy nie są zatrudnieni przez Spółkę na wyłączność i mogą świadczyć usługi również na rzecz innych podmiotów niż Spółka. Wnioskodawca nie sprawuje kontroli nad zasobami osobowymi, technicznymi ani rzeczowymi podwykonawców. Spółka może wydawać polecenia co do sposobu wykonywania zlecenia na zasadach powszechnie przyjętych między usługodawcą a usługobiorcą. Podwykonawcy pracują na własną odpowiedzialność według wcześniej ustalonych celów jakościowych i są rozliczani z rezultatu swoich działań. Podwykonawcy sami kontrolują swoich pracowników w zakresie godzin pracy i innych specyfikacji.

W przypadku niektórych projektów wielkoskalowych, Spółka wynajmuje na czas realizacji projektu tymczasowe kontenery biurowe na terenie zakładu kontrahenta, przeznaczone do użytku przez pracowników Spółki oraz podwykonawców. Poza tym Wnioskodawca nie posiada ani nie wynajmuje na terytorium Polski żadnych nieruchomości, ruchomości, urządzeń, lokali czy miejsc magazynowych. Narzędzia, dźwigi oraz inny sprzęt niezbędny do realizacji Projekt są wynajmowane oraz obsługiwane przez podwykonawców w ramach ich zobowiązań umownych.

Obecnie Spółka realizuje projekt na podstawie umowy z polskim kontrahentem dotyczący dostawy, montażu oraz uruchomienia (…). Na podstawie zawartej umowy Spółka zrealizuje projekt stanowiący zintegrowaną całość o cechach technologicznych i gwarantowanych parametrach technicznych, polegający na przeprowadzeniu prac inżynieryjno-projektowych oraz instalacyjnych na terenie (…) kontrahenta w Polsce. W szczególności, w ramach realizowanej Inwestycji, Wnioskodawca odpowiedzialny będzie za zarządzanie projektem, a także będzie zobowiązany do uzyskania wszelkich niezbędnych przewidzianych prawem pozwoleń, dostawy materiałów, montażu, nadzoru nad prowadzonymi pracami, przeprowadzenia testów oraz rozruchu próbnego (…). Prace związane z realizacją aktualnego projektu rozpoczęły się w Polce (…) r. i mają zakończyć się (…) r.

Pytania

1)  Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia nr 282/2011 w zw. z art. 28b ust. 2 Ustawy o VAT?

2)  Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w przypadku braku stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany od 1 lutego 2026 r. do wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur (dalej: „KSeF”) w związku z art. 106ga ust. 2 pkt 1 oraz art. 106gb ust. 4 pkt 2 Ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r.?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy:

1)  Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia nr 282/2011 w zw. z art. 28b ust. 2 Ustawy o VAT.

2)  W przypadku braku stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce Wnioskodawca nie będzie podlegał obowiązkowi wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych w KSeF od 1 lutego 2026 r. w związku z art. 106ga ust. 2 pkt 1 oraz art. 106gb ust. 4 pkt 2 Ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r.

Ad. 1

Zgodnie z art. 5 ust. 1 Ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1)  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2)  eksport towarów;

3)  import towarów na terytorium kraju;

4)  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5)  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Zgodnie z art. 2 pkt 1 Ustawy o VAT, przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Na podstawie art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT, przez dostawę towarów o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Zgodnie zaś z art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały natomiast w rozdziale 3 działu V Ustawy o VAT. Stosownie do art. 28a Ustawy o VAT, na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:

1)  ilekroć jest mowa o podatniku, rozumie się przez to:

a)  podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6;

b)  osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;

2)  podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.

Wskazany art. 28a Ustawy o VAT wprowadza drugą definicję podatnika, znajdującą zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług, zgodnie z którą podatnikiem jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT. Za podatników są również uznawane podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 Ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Zgodnie z art. 28b ust. 2 Ustawy o VAT, jeżeli usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Na gruncie przytoczonych powyżej przepisów, co do zasady usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a Ustawy o VAT inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n Ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Powyższy przepis stanowi odzwierciedlenie art. 44 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm., dalej: „Dyrektywy 2006/112/WE”), zgodnie z którym miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą ma stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.

Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” nie została uregulowana w Ustawie o VAT, w związku z czym konieczne jest odwołanie się do Rozporządzenia 282/2011.

Zgodnie z punktem 14 preambuły Rozporządzenia 282/2011, aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.

W myśl art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, na użytek stosowania art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia nr 282/2011 - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia 282/2011, na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:

a)  art. 45 Dyrektywy 2006/112/WE;

b)  począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE;

c)  do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 Dyrektywy 2006/112/WE;

d)  art. 192a Dyrektywy 2006/112/WE.

Zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia 282/2011, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Ponadto, zgodnie z art. 53 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, na użytek stosowania art. 192a Dyrektywy 2006/112/WE, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Odwołując się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) należy wskazać, że o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić, jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa (zob. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C- 931/19 (Titanium), wyrok z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C–333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL), wyrok z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C–232/22 (Cabot Plastics Belgium SA), wyrok z 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C–533/22 (S.C. Adient Ltd & Co. KG). Podobne tezy zawiera również orzecznictwo krajowe (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) z 20 czerwca 2024 r., sygn.: I FSK 1194/20, z 27 sierpnia 2024 r., sygn.: I FSK 1679/20 oraz z 22 sierpnia 2023 r., sygn.: I SA/Gl 521/23.

Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z Rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo TSUE oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o stałym miejscu prowadzenia działalności. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Przy wykładni stałego miejsca prowadzenia działalności należy również wziąć pod uwagę definicję działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT, zgodnie z którym działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W związku z przedstawionymi powyżej kryteriami należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Zatem dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności konieczne jest, aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 Ustawy o VAT. Jednocześnie dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest, aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym innego podmiotu, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem.

Mając na uwadze powyższe należy uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura. Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w innym kraju.

Ponadto NSA w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 poruszył kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Odwołując się natomiast do praktyki organów podatkowych należy wskazać, że za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej uznaje się każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:

1)  posiadanie w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,

2)  zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz

3)  zaplecze musi charakteryzować się stałością.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności. Wnioskodawca nie posiada w Polsce bowiem zaplecza personalnego ani technicznego, które umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb w sposób stały.

Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników na podstawie umów o pracę lub innych umów. Na potrzeby realizacji projektu pracownicy Spółki przyjeżdżają z Finlandii (lub sporadycznie z innych państw) do Polski najczęściej na okres od jednego do kilku dni w ramach podróży służbowych. Zazwyczaj na terenie zakładu kontrahenta przebywa od (…) do (…) pracowników, w zależności od wielkości i etapu projektu. Niektórzy z pracowników, np. kierownicy budowy lub nadzorcy, mogą pozostawać w Polsce przez cały okres trwania projektu, natomiast część personelu przyjeżdża wyłącznie na okres określonego etapu montażu i nie przebywa na terytorium Polski przez cały okres trwania projektu. Niemniej jednak, niezależne od długości pobytu pracownika w Polsce, jego obecność na terytorium kraju jest ściśle związana z określonym projektem bądź jego etapem, po zakończeniu którego pracownik opuszcza terytorium kraju.

Pracownicy przebywający w Polsce nie są upoważnieni do samodzielnego zawierania umów, prowadzenia negocjacji z klientami ani prowadzenia działań marketingowych w imieniu Spółki. Ich kompetencje decyzyjne ograniczają się do poleceń operacyjnych niezbędnych do prawidłowej realizacji projektu. Czynności obejmujące natomiast zarządzanie projektami takie jak prace inżynieryjnoprojektowe, zarządzanie procesem zakupów, obsługa administracyjno-finansowa inwestycji oraz negocjacje umów zawartych z kontrahentami, podwykonawcami oraz dostawcami towarów i usług w związku z realizowanymi projektami są wykonywane przez centralę Spółki w Finlandii. Aktywność Spółki w Polsce nie ma zatem samodzielnego charakteru w stosunku do działalności prowadzonej w kraju siedziby Spółki.

W ramach realizacji projektów Spółka korzysta ponadto z usług niezależnych podwykonawców w Polsce, którzy wykonują przede wszystkim fizyczne prace instalacyjne. Wnioskodawca nie zawiera długoterminowych umów ramowych z podwykonawcami i nawiązuje współprace odrębnie dla każdego z projektów. Podwykonawcy nie są zatrudnieni przez Spółkę na wyłączność i mogą świadczyć usługi również na rzecz innych podmiotów niż Spółka. Każdy z podwykonawców zaangażowanych do prac instalacyjnych w Polsce samodzielnie wykonuje powierzony mu zakres prac oraz zarządza własnymi zasobami. Spółka nie posiada więc kontroli nad zasobami osobowymi, technicznymi i rzeczowymi podwykonawców, która byłaby porównywalna do kontroli nad własnymi zasobami. Spółka może wydawać polecenia co do sposobu wykonywania zlecenia na zasadach powszechnie przyjętych między usługodawcą a usługobiorcą, niemniej jednak podwykonawcy pracują na własną odpowiedzialność według wcześniej ustalonych celów jakościowych i są rozliczani z rezultatu swoich działań.

Ponadto Spółka nie posiada ani nie wynajmuje na terytorium Polski żadnych nieruchomości, ruchomości, urządzeń, lokali czy miejsc magazynowych. Narzędzia, dźwigi oraz inny sprzęt niezbędny do realizacji Projektu są wynajmowane oraz obsługiwane przez polskich podwykonawców w ramach ich zobowiązań umownych. Wyjątek stanowią niektóre wielkoskalowe projekty realizowane przez Spółkę, w trakcie których Spółka wynajmuje na czas ich realizacji tymczasowe kontenery biurowe na terenie zakładu kontrahenta, przeznaczone do użytku przez pracowników Spółki oraz podwykonawców. Należy jednak wskazać, że tymczasowy najem kontenerów biurowych nie tworzy infrastruktury niezbędnej do tego, by prowadzić w Polsce samodzielną działalność w zakresie dostawy maszyn oraz ich montażu wraz z nadzorem nad pracami instalacyjnymi. Kontenery nie mogą stanowić siedziby dla działalności Spółki, gdyż w ramach realizacji każdego z projektów będą znajdować się w innym, nieskonkretyzowanym miejscu na terenie zakładu kontrahenta.

Jak wynika z przedstawionych okoliczności sprawy, Spółka realizuje w Polsce okazjonalne projekty obejmujące dostawę maszyn oraz ich późniejszy montaż wraz z nadzorem nad pracami instalacyjnymi na terenie zakładu kontrahenta. Projekty prowadzone w Polsce nie mają charakteru powtarzalnego i są realizowane ad hoc na podstawie odrębnych umów. Poza prowadzonymi projektami Spółka nie świadczy w Polsce innych usług. Po zakończeniu projektu wszelkie aktywa personalne oraz techniczne zostają wycofane z Polski, co wyklucza istnienie zaplecza charakteryzującego się stałością. W związku z powyższym nie można uznać, że Spółka posiada na terytorium Polski zasoby osobowe oraz techniczne niezbędne do prowadzenia działalności, które cechowałyby się kryterium stałości, gdyż obecność na terytorium Polski oddelegowanych pracowników oraz zasobów technicznych ma charakter tymczasowy.

Podsumowując, Spółka nie spełnia warunków uzasadniających uznanie, że posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce. Działalność prowadzona przez Wnioskodawcę w Polsce ma charakter przemijający i uzależniona jest od okresu realizacji projektu. Spółka nie dysponuje ponadto w Polsce stałą infrastrukturą techniczną oraz osobową, niezbędną do prowadzenia działalności gospodarczej w sposób stały. Jednocześnie działalność prowadzona w Polsce nie jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności centrali w Finlandii.

Stanowisko Wnioskodawcy pozostaje spójne z interpretacjami wydawanymi przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w zbliżonych stanach faktycznych:

-     interpretacją z 7 maja 2025 r., sygn.: 0114-KDIP1-2.4012.101.2025.4.AP;

-     interpretacją z 28 listopada 2024 r., sygn.: 0114-KDIP1-2.4012.433.2024.2.RST;

-     interpretacją z 22 sierpnia 2022 r., sygn.: 0114-KDIP1-2.4012.294.2022.2.RD.

Ad. 2

Zgodnie z art. 2 pkt 32a Ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu KSeF wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.

Zgodnie z art. 106ga ust. 1-4 Ustawy o VAT w brzmieniu od 1 lutego 2026 r.:

1.  Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu KSeF.

2.  Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:

1)  przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

2)  przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;

3)  przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;

4)  na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;

5)  w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;

6)  przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.

3.  W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej.

4.  W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane.

Ponadto zgodnie z art. 106gb ust. 1 Ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r., faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Zgodnie z ust. 4 niniejszego przepisu, w przypadku gdy:

1)  miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego, lub

2)  nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub

3)  nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę, lub

4)  nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1, lub

5)  nabywcą jest podmiot, który nie posługuje się numerem, za pomocą którego jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, ani numerem identyfikacji podatkowej, inny niż nabywca, o którym mowa w pkt 1-3 i 6, lub

6)  nabywcą jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej

– faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.

Przepis art. 106ga ust. 1 Ustawy o VAT, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu KSeF. Jednocześnie ust. 2 pkt 1 niniejszego artykułu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarcze. Zgodnie natomiast z art. 106gb ust. 4 pkt 2 Ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r., w przypadku nabywcy nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, faktura ustrukturyzowana jest udostępniania nabywcy w sposób z nim uzgodniony.

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku braku posiadania przez niego stałego miejsca działalności na terytorium Polski, Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF od 1 lutego 2026 r.

Stanowisko Wnioskodawcy pozostaje spójne z interpretacjami indywidualnymi wydawanymi przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:

-     interpretacją z 27 maja 2025 r., sygn.: 0114-KDIP1-2.4012.153.2025.1.RST;

-     interpretacją z 24 lipca 2024 r., sygn.: 0114-KDIP1-2.4012.259.2024.2.GK;

-     interpretacją z 2 kwietnia 2024 r., sygn.: 0114-KDIP1-2.4012.62.2024.1.RST;

-     interpretacją z 2 lutego 2024 r., sygn.: 0114-KDIP1-2.4012.499.2023.4.SST.

Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy znajduje oparcie w przepisach prawa oraz interpretacjach podatkowych. Wnioskodawca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia nr 282/2011 w zw. z art. 28b ust. 2 Ustawy o VAT (pytanie 1), a tym samym nie podlega obowiązkowi wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF od 1 lutego 2026 r w rozumieniu art. 106ga ust. 2 pkt 1 oraz art. 106gb ust. 4 pkt 2 Ustawy o VAT w brzmieniu od 1 lutego 2026 r. (pytanie 2).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego oraz zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.