Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.451.2026.1.RM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 lipca 2026 r. za pośrednictwem systemu e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku obowiązku rozliczenia podatku należnego z tytułu importu towarów przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej na terenie WSE. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

(…) Polska spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: „Spółka”, „(…)”, „Wnioskodawca”) jest podmiotem prawa polskiego z siedzibą na terytorium kraju. Jedynym udziałowcem Spółki jest (...) (A.) z siedzibą w Hiszpanii – (…), pełniący istotną rolę w procesie transformacji energetycznej w Polsce.

Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (dalej: VAT) na terytorium kraju oraz jako podatnik VAT-UE.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka rozpoczęła inwestycję, której celem jest wybudowanie - oraz na dalszych etapach, eksploatacja morskiej farmy wiatrowej (...) (dalej: „Inwestycja” lub „Projekt X”). Eksploatacja morskiej farmy wiatrowej budowanej w ramach Inwestycji obejmować będzie m.in. produkcję, dystrybucję i sprzedaż przez Spółkę energii elektrycznej.

Projekt X zostanie zrealizowany na Morzu (...) w Polskiej Wyłącznej Strefie Ekonomicznej Morza (...) (dalej: „WSE” lub „Wyłączna Strefa Ekonomiczna”), w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1125 z późn. zm.; dalej: „ustawa o obszarach morskich”), (...) (dalej: „Farma wiatrowa”).

Farma wiatrowa X. znajduje się obecnie w fazie wykonawczej. Projekt uzyskał prawo do kontraktu różnicowego w ramach I fazy rozwoju morskich farm wiatrowych w Polsce. W grudniu 2025 r. podjęto finalną decyzję inwestycyjną (FID) i zamknięto finansowanie inwestycji. Prąd z morskiej farmy wiatrowej X. planowo ma zacząć płynąć w 2028 roku. Budowa Farmy wiatrowej jest zgodna z morskim planem zagospodarowania przestrzennego, w szczególności znajduje się na obszarach wymienionych w załączniku nr 2 do Ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz.U.2025.498 t.j.) - to jedna z lokalizacji wyznaczonych przez polskie państwo pod budowę morskich farm wiatrowych w ramach długoterminowej strategii energetycznej.

Inwestycja będzie składała się z następujących, głównych elementów:

• generatorów turbin wiatrowych osadzonych na monopolach wbitych w dno morskie;
• wewnętrznych linii energetycznych i systemów telekomunikacyjnych;
• morskiej podstacji elektroenergetycznej;
• morskiej linii przesyłowej i systemów telekomunikacyjnych;
• lądowej linii przesyłowej i systemów telekomunikacyjnych;
• drogi serwisowej wzdłuż lądowej linii przesyłowej i systemów telekomunikacyjnych;
• podstacji lądowej;
• linii międzysystemowej ze stacji elektroenergetycznej na lądzie do stacji (...);
• drogi dojazdowej do stacji elektroenergetycznej na lądzie.

W celu przesyłu wygenerowanej energii z morskiej farmy wiatrowej do sieci energetycznej zostanie wykorzystane połączenie morskiego systemu kabli eksportowych i lądowego systemu kabli eksportowych.

Morski system kabli eksportowych będzie przebiegał na odcinku między obszarem WSE a tzw. komorą połączeń przejściowych (TJB), zlokalizowanej na lądzie.

Zgodnie z założeniami projektu:

• przybliżona długość kabla eksportowego (część morska) wyniesie (…) km, natomiast
• przybliżona długość kabla eksportowego (część lądowa) wyniesie (…) km.

Z uwzględnieniem zatem założeń projektu Inwestycji turbiny wiatrowe oraz stacje transformatorowe zlokalizowane będą na obszarze w WSE, poza morzem terytorialnym Polski oraz morskimi wodami wewnętrznymi, podczas gdy infrastruktura przyłączeniowa (tj. kable eksportowe, które pozwolą na przesyłanie energii elektrycznej wyprodukowanej przez Farmę wiatrową do stacji elektroenergetycznej na lądzie) zainstalowane będą częściowo na obszarze WSE, częściowo na obszarze tzw. strefy przyległej, częściowo na obszarze morza terytorialnego i morskich wód wewnętrznych Polski, a częściowo na lądzie.

Realizacja Inwestycji co do zasady została podzielona na trzy główne etapy: tj.:

• Etap I „Projektowy”,
• Etap II „Faza budowy”,
• Etap III „Eksploatacja, utrzymanie i konserwacja”.

W związku z budową Farmy wiatrowej Spółka zawarła i w przyszłości będzie zawierać szereg kontraktów handlowych, związanych bezpośrednio z poszczególnymi etapami realizacji Projektu X. Charakter, jak i zakres zawieranych kontraktów ze względu na złożoność Inwestycji związany jest i będzie bezpośrednio z zapotrzebowaniem na nabycie za wynagrodzeniem określonych świadczeń, w tym dostaw towarów z różnych krajów (np. materiały do budowy Farmy wiatrowej), jak i nabyciem usług (np. usługi transportowe, montażowe i instalacyjne, przeprowadzania analiz i specjalistycznych badań takich jak m.in. badania geofizyczne i geotechniczne) niezbędnych do realizacji określonych etapów ww. projektu (etap I, etap II, etap III).

Ponadto na końcowym etapie realizacji inwestycji w fazie testów, jak i później w trakcie jej eksploatowania, może zajść konieczność wymiany lub serwisowania poszczególnych elementów składających się na Farmę wiatrową (np. elementów kabli eksportowych, poszczególnych części turbin wiatrowych, transformatorów, generatorów itp.). W takiej sytuacji na potrzeby realizacji i eksploatowania Projektu X, Wnioskodawca będzie nabywał komponenty (materiały) zapasowe/zamienne oraz usługi.

Kontrahentami (dostawcami i usługodawcami) Spółki są/będą następujący podatnicy:

·      Podmioty krajowe zarejestrowane jako podatnicy VAT czynni w Polsce (dalej: „Krajowi podatnicy VAT PL”),

·      Podmioty zagraniczne (podmioty gospodarcze z siedzibą na terytorium UE lub w krajach trzecich), posiadające albo nieposiadające w Polsce stałe/go miejsca prowadzenia działalności (FE – Fixed Establishment), zarejestrowane dla celów VAT w Polsce (dalej: „Zagraniczni podatnicy VAT PL”),

·      Podmioty zagraniczne (podmioty gospodarcze z siedzibą na terytorium UE lub w krajach trzecich), niezarejestrowane dla celów VAT w Polsce (dalej: „Podmioty zagraniczne”).

Komponenty (materiały) do budowy i utrzymania Farmy wiatrowej (m.in. elementy turbin wiatrowych, kabli eksportowych, części zamiennych/zapasowych) przywożone będą na obszar WSE z Polski, z innych krajów UE, jak i spoza UE.

Z powyższych względów Wnioskodawca uczestniczy/będzie uczestniczył (jako nabywca) m.in. w następujących typach transakcji/operacji:

1)  Dostawy towarów przemieszczanych z terytorium Polski (z części lądowej) na obszar WSE;

2)  Dostawy towarów z instalacją/montażem dokonywaną/ym na obszarze WSE;

3)  Dostawy towarów, które w wyniku dokonanej dostawy są/będą wysyłane lub transportowane na obszar WSE bezpośrednio z terytorium innych Państw członkowskich UE;

4)  Dostawy towarów nieunijnych dostarczanych spoza obszaru celnego UE na obszar WSE, przy czym możliwe są/będą w tym względzie dwa scenariusze:

a)  bezpośrednie dostarczanie na obszar Inwestycji (WSE), tj. bez wprowadzenia towarów o statusie nieunijnym do obszaru polskich morskich wód terytorialnych bądź lądu, jak również

b)  dostarczenie w sposób pośredni do obszaru Inwestycji (WSE):

 i.    możliwa jest bowiem sytuacja, w której statek transportujący towar nieunijny będzie tymczasowo cumować przy polskim nadbrzeżu. Po przybyciu do portu towary te nie zostaną rozładowane ani dopuszczone do swobodnego obrotu w UE. Ostatecznie zostaną one wywiezione na obszar Inwestycji (WSE).

5)  Dostawy/dostarczenie towarów nieunijnych spoza obszaru celnego UE na obszar Inwestycji (WSE) z potencjalnym wykorzystaniem m.in. procedury uszlachetniania czynnego lub/oraz procedury składowania celnego, ewentualnie procedury Wolnego Obszaru Celnego, realizowanych w Polsce. Wówczas towar, przykładowo po procedurze uszlachetniania czynnego lub składowania celnego byłby obejmowany powrotnym wywozem do WSE;

6)  Świadczenie usług traktowanych jako usługi związane z nieruchomością/nieruchomościami położoną/ymi na obszarze WSE;

7)  Świadczenie innych usług.

8)  Innego rodzaju operacje, w tym polegające na przemieszczeniach towarów między obszarem WSE a obszarem celnym UE (Polski).

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że towary nieunijne przemieszczone bezpośrednio lub pośrednio do obszaru Inwestycji (WSE) mogą być:

• towarami, na które nie zostały nałożone żadne środki ochrony handlu, takie np. jak cła antydumpingowe czy wyrównawcze, jak również
• towarami, które podlegać będą cłom antydumpingowym, o których mowa w Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (dalej: „Rozporządzenie 2016/1036”), środkom wyrównawczym, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (dalej: „Rozporządzenie 2016/1037”) lub na podstawie Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1131 z dnia 2 lipca 2019 r. ustanawiającego narzędzie celne w celu wykonania art. 14a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 oraz art. 24a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 (dalej: „Rozporządzenie 2019/1131”).

Jednocześnie Spółka pragnie zaznaczyć, iż wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) o informację dotyczącą stosowania przepisów prawa celnego w celu m.in. uzyskania potwierdzenia, że obszar WSE nie jest częścią obszaru celnego Unii Europejskiej (w rozumieniu przepisów celnych).

W odpowiedzi na złożony wniosek Spółka w piśmie z dnia (...) (znak sprawy: (...), dalej: „Stanowisko Dyrektora KIS”) uzyskała od Dyrektora KIS stanowisko, zgodnie z którym Dyrektor KIS uznał, iż Wyłączna Strefa Ekonomiczna wchodzi w zakres polskich obszarów morskich, ale nie wchodzi w zakres terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – a więc nie jest częścią obszaru celnego Unii Europejskiej. W konsekwencji Dyrektor KIS potwierdził, że przywóz towarów z obszaru WSE do Polski (na ląd) wymaga objęcia tych towarów zasadniczo procedurą dopuszczenia do obrotu. Ponadto, zgodnie z ww. stanowiskiem, dostawy towarów unijnych/nieunijnych do obszaru inwestycji w Wyłącznej Strefie Ekonomicznej co do zasady nie podlegają formalnościom przywozowym ustanowionym w Unijnym Kodeksie Celnym i wydanych na jego podstawie przepisach delegowanych i wykonawczych, w szczególności związanych z przedstawieniem towarów, ich zgłaszaniem do określonej procedury celnej i długiem celnym. Dodatkowo, Dyrektor KIS wskazał, że przemieszczenie towarów o statusie unijnym z terytorium Polski na obszar Wyłącznej Strefy Ekonomicznej wymaga objęcia ich procedurą wywozu, a przemieszczenie towarów o statusie nieunijnym z terytorium Polski na obszar Wyłącznej Strefy Ekonomicznej wymaga zgłoszenia do powrotnego wywozu.

W wydanym stanowisku ww. Organ poinformował ponadto, że pojęcie „długu” w rozumieniu przepisów Rozporządzenia 2019/1131 nie jest tożsame z pojęciem „długu celnego” w rozumieniu przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2023 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (dalej: „Unijny Kodeks Celny” lub „UKC”).

Wnioskodawca zastrzega, że niniejszy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy wyłącznie towarów (komponentów/materiałów) lub części zapasowych/zamiennych o statusie celnym towarów nieunijnych, przywożonych (bezpośrednio lub pośrednio) spoza obszaru celnego UE do obszaru Inwestycji zlokalizowanej w WSE, które nie będą podlegać celnym formalnościom przywozowym w Polsce (procedurom celnym w rozumieniu Unijnego Kodeksu Celnego).

Pozostałe elementy stanu faktycznego/zdarzeń przyszłych są/będą przedmiotem odrębnych wniosków o wydanie interpretacji indywidualnych składanych przez Wnioskodawcę.

Pytania

1)  Czy WSE powinna być uważana za terytorium kraju, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: „Ustawa o VAT”) w odniesieniu do czynności związanych z budową Farmy wiatrowej realizowanych przez Spółkę?

2) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Spółka nie będzie zobowiązana do rozliczenia VAT należnego z tytułu przywozu na obszar WSE przez Spółkę (lub na jej rzecz) towarów nieunijnych, przeznaczonych do budowy lub serwisowania/utrzymania Farmy wiatrowej, w sytuacji, gdy:

• nie będą one objęte żadnym środkami ochrony handlu, jak również narzędziem celnym określonym przez przepisy Rozporządzenia 2019/1131,
• będą one objęte środkami ochrony handlu, jak również narzędziem celnym określonym przez przepisy Rozporządzenia 2019/1131?

3) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Spółka nie będzie zobligowana do rozliczenia VAT należnego z tytułu przywozu – obejmującego krótki postój statku transportującego w porcie państwa członkowskiego, bez obejmowania towarów procedurą celną – przez Spółkę (lub na jej rzecz) towarów nieunijnych, przeznaczonych do budowy lub serwisowania/utrzymania Farmy wiatrowej, w sytuacji, gdy:

• nie będą one objęte żadnym środkami ochrony handlu, jak również narzędziem celnym określonym przez przepisy Rozporządzenia 2019/1131,
• będą one objęte środkami ochrony handlu lub narzędziem celnym określonym przez przepisy Rozporządzenia 2019/1131.

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy,

Ad 1

W ocenie Wnioskodawcy, WSE powinna być uważana za terytorium kraju, o którym mowa w art. 2 pkt 1 Ustawy o VAT w odniesieniu do czynności związanych z budową Farmy wiatrowej realizowanych przez Spółkę.

Ad 2

W ocenie Wnioskodawcy Spółka nie będzie zobligowana do rozliczenia VAT należnego z tytułu przywozu – obejmującego krótki postój statku transportującego w porcie państwa członkowskiego, bez obejmowania towarów procedurą celną – przez Spółkę (lub na jej rzecz) towarów nieunijnych, przeznaczonych do budowy lub serwisowania/utrzymania Farmy wiatrowej, w sytuacji, gdy:

a.  nie będą one objęte żadnym środkami ochrony handlu, jak również narzędziem celnym określonym przez przepisy Rozporządzenia 2019/1131,

b.  będą one objęte środkami ochrony handlu lub narzędziem celnym określonym przez przepisy Rozporządzenia 2019/1131.

Ad 3

W ocenie Wnioskodawcy, Spółka nie będzie zobligowana do rozliczenia VAT należnego z tytułu przywozu – obejmującego krótki postój statku transportującego w porcie państwa członkowskiego, bez obejmowania towarów procedurą celną – przez Spółkę (lub na jej rzecz) towarów nieunijnych, przeznaczonych do budowy lub serwisowania/utrzymania Farmy wiatrowej, w sytuacji, gdy:

a.  nie będą one objęte żadnym środkami ochrony handlu, jak również narzędziem celnym określonym przez przepisy Rozporządzenia 2019/1131,

b.  będą one objęte środkami ochrony handlu lub narzędziem celnym określonym przez przepisy Rozporządzenia 2019/1131.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad 1

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają:

1)  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2)  eksport towarów;

3)  import towarów na terytorium kraju;

4)  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5)  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powyższego przepisu wynika obowiązek stosowania zasady terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług jedynie w przypadku, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 ustawy o VAT, przez terytorium kraju należy co do zasady rozumieć terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ustawy o VAT, dotyczącym mostów transgranicznych nie mających jednak zastosowania w analizowanej sprawie. Zakres terytorialny Rzeczypospolitej Polskiej określają przepisy prawa administracyjnego, w szczególności ustawa z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej (Dz. U. 2017.660 tj. z dnia 28 marca 2017 r., dalej; „Ustawa o ochronie granicy państwowej”).

Przy czym z art. 1 ww. ustawy, granicą Rzeczypospolitej Polskiej jest powierzchnia pionowa przechodząca przez linię graniczną, oddzielająca terytorium państwa polskiego od terytoriów innych państw i od morza pełnego. Granica państwowa rozgranicza również przestrzeń powietrzną, wody i wnętrze ziemi.

Natomiast na mocy z art. 3 ww. ustawy, granica państwowa na morzu przebiega w odległości 12 mil morskich od linii podstawowej, określonej w odrębnych przepisach lub po zewnętrznej granicy red włączonych do morza terytorialnego.

Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. 1991 Nr 32 poz. 131 ze zm., dalej jako: „Ustawa o obszarach morskich”), obszary morskie stanowią:

1)  morskie wody wewnętrzne,

2)  morze terytorialne,

3)  strefę przyległą,

4)  wyłączną strefę ekonomiczną (WSE).

Art. 2 ust. 2 Ustawy o obszarach morskich wskazuje zaś, iż w skład terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wchodzą morskie wody wewnętrzne oraz morze terytorialne.

Co istotne, samo pojęcie wyłącznej strefy ekonomicznej zostało zdefiniowane w art. 15 ww. ustawy, zgodnie z którym wyłączna strefa ekonomiczna jest położona na zewnątrz morza terytorialnego i przylega do tego morza. Obejmuje ona wody, dno morza i znajdujące się pod nim wnętrze ziemi.

Na podstawie art. 16 ust. 1 Ustawy o obszarach morskich, granice wyłącznej strefy ekonomicznej określają umowy międzynarodowe.

Wnioskodawca za zasadne uważa powołanie w tym miejscu również art. 17 ww. ustawy regulującego uprawnienia Rzeczypospolitej Polskiej przysługujące w wyłącznej strefie ekonomicznej, w oparciu o który Polsce przysługują, m.in.:

1)  suwerenne prawa w celu rozpoznawania, zarządzania i eksploatacji zasobów naturalnych, zarówno żywych, jak i mineralnych, dna morza i wnętrza ziemi pod nim oraz pokrywających je wód, a także ochrona tych zasobów oraz suwerenne prawa w odniesieniu do innych gospodarczych przedsięwzięć w strefie;

2)  władztwo w zakresie:

a.  budowania i użytkowania sztucznych wysp, konstrukcji i innych urządzeń,

b.  badań naukowych, c. ochrony i zachowania środowiska morskiego;

3)  inne uprawnienia przewidziane w prawie międzynarodowym.

Ponadto, na mocy z art. 22 ust. 1 Ustawy o obszarach morskich, Rzeczpospolita Polska ma wyłączne prawo wznoszenia, udzielania pozwoleń na wznoszenie i wykorzystywanie w wyłącznej strefie ekonomicznej sztucznych wysp, wszelkiego rodzaju konstrukcji i urządzeń przeznaczonych do przeprowadzania badań naukowych, rozpoznawania lub eksploatacji zasobów, jak również w odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji wyłącznej strefy ekonomicznej, w szczególności wykorzystania w celach energetycznych wody, prądów morskich i wiatru.

W odniesieniu do literalnego brzmienia art. 2 pkt 1 Ustawy o VAT w zw. z art. 1 i art. 3 Ustawy o ochronie granicy państwowej można by było uznać, iż wyłączna strefa ekonomiczna nie jest objęta polską jurysdykcją a tym samym nie stanowi „terytorium kraju” w rozumieniu ustawy o VAT.

Powyższe stanowisko byłoby jednak zdaniem Spółki błędne. Nie bierze ono bowiem pod uwagę faktu, że w zakresie określonych czynności podejmowanych w wyłącznej strefie ekonomicznej (wskazanych w ustawie o obszarach morskich) Rzeczpospolita Polska posiada suwerenne prawo ich wykonywania.

Co więcej, przysługujące Rzeczypospolitej Polskiej prawa w wyłącznej strefie ekonomicznej są spójne z regulacjami międzynarodowymi, w tym w szczególności z Konwencją Narodów Zjednoczonych z dnia 10 grudnia 1982 r. o prawie morza sporządzonej w Montego Bay (Dz. U. z 2002 r. nr 59 poz. 543 ze zm., dalej: „Konwencja”). Na mocy bowiem art. 56 ust. 1 Konwencji, państwo nadbrzeżne ma w wyłącznej strefie ekonomicznej:

a)  suwerenne prawa w celu badania, eksploatacji i ochrony zasobów naturalnych, zarówno żywych, jak i nieożywionych, wód morskich pokrywających dno, a także dna morskiego i jego podziemia oraz w celu gospodarowania tymi zasobami, jak również w odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji strefy, takich jak wytwarzanie energii poprzez wykorzystanie wody, prądów i wiatrów;

b)  jurysdykcję przewidzianą w odpowiednich postanowieniach niniejszej konwencji w odniesieniu do:

 i.       budowania i wykorzystywania sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji;

ii.      badań naukowych morza;

iii.  ochrony i zachowania środowiska morskiego;

c)  inne prawa i obowiązki przewidziane w niniejszej konwencji.

Zdaniem Wnioskodawcy, użyte przez ustawodawcę krajowego pojęcie „suwerenne prawa” nie pozostawia jakichkolwiek dwuznaczności natury interpretacyjnej. W Wielkim Słowniku Języka Polskiego „Suwerenność” rozumiana jest jako niezależność w podejmowaniu decyzji (https:// wsjp.pl). W Słowniku wyrazów obcych Władysława Kopalińskiego Suwerenność (z fr. souverain – najwyższy, od łac. super – nad) oznacza zaś - w ujęciu państwowym - najwyższą, niezależną władzę państwową na danym terytorium, niepodległą żadnej innej władzy zewnętrznej w stosunkach międzynarodowych i samowładną w sprawach wewnętrznych oraz mający władzę zwierzchnią.

Odnoszący wyżej cytowane definicje do stanu faktycznego sprawy za bezsprzeczne należy uznać, iż Polska, w rozumieniu prawa krajowego tzn. art. 17 i art. 22 ust. 1 Ustawy o obszarach morskich, jak i umów międzynarodowych - art. 56 Konwencji, sprawuje wyłączną władzę (tzn. najwyższą, niezależną władzę państwową) nad terytorium wyłącznej strefy ekonomicznej w zakresie czynności określonych w treści ww. regulacji.

W okolicznościach opisanych w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, stwierdzić należy, iż Wnioskodawca będzie dokonywał m.in. zakupu (przywozu) komponentów/materiałów/części zamiennych niezbędnych do wybudowania Farmy wiatrowej na obszar WSE. Celem tych zakupów będzie wybudowanie, a następnie eksploatacja Farmy wiatrowej w celu uzyskiwania za jej pomocą energii elektrycznej z energii wiatru.

Nie bez znaczenia jest również, iż Farma wiatrowa powstaje w Wyłącznej Strefie Ekonomicznej na obszarach oznaczonych przez państwo polskie pod budowę morskich farm wiatrowych w ramach długoterminowej strategii energetycznej.

Jednocześnie Spółka za zasadne uważa wskazać, iż art. 22 ust. 1 Ustawy o obszarach morskich, pośród różnych czynności, do których to realizacji Rzeczpospolita Polska ma wyłączne prawo w WSE wymienia wprost wznoszenie wszelkiego rodzaju konstrukcji przeznaczonych do wykorzystania w celach energetycznych wiatru oraz inne przedsięwzięcia w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji strefy, takich jak wytwarzanie energii poprzez wykorzystanie wody, prądów i wiatrów (analogiczne regulacje zawiera art. 56 ust. 1 lit. a Konwencji).

W świetle powyższych uwag, obszar WSE powinien zostać uznany, na potrzeby czynności związanych z budową Farmy wiatrowej, za terytorium Polski.

Wskazane wyżej stwierdzenie zdaniem Wnioskodawcy znajduje swoje potwierdzenie również w świetle przepisów unijnych – z uwzględnieniem wykładni prowspólnotowej tych przepisów. Spółka prezentuje pogląd, iż dokonując wykładni krajowych przepisów VAT, w szczególności, gdy budzą one wątpliwości bądź są niejasne (co w prezentowanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym ma miejsce ze względu na brak precyzyjnego wskazania w treści ustawy o VAT, iż obszar WSE stanowi „terytorium kraju” w rozumieniu tej ustawy) - należy każdorazowo sięgnąć do regulacji ustanawiających unijny wspólny system podatku od wartości dodanej do których nalezą m.in. Dyrektywy VAT, Rozporządzenia unijne wydane na ich podstawie oraz pozostałe dokumenty unijne, które stanowią zbiór wytycznych w odniesieniu do szeroko pojętej wykładni prawa unijnego (w tym opinie Komisji Europejskiej, Komitetu ds. VAT etc. oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE)).

W wyroku z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt I FSK 4/08 w odniesieniu do „wykładni prowspólnotowej” NSA zajął następujące stanowisko;

„(...) wykładnię można zastosować tam, gdzie dane zagadnienie jest normowane prawem wspólnotowym (sprawa wspólnotowa). Przy stosowaniu prowspólnotowej wykładni prawa krajowego należy porównywać normę krajową z wzorcem wynikającym z normy wspólnotowej. Zgodność z prawem wspólnotowym oznacza zgodność z normami wynikającymi z ustalonego wzorca tego prawa rozumianego w sensie dosłownym jako prawo stanowione (pierwotne i pochodne), jak również zgodność nawet z celami tego prawa wyrażonymi w TWE oraz preambułach, protokołach i załącznikach do danego aktu. Przy konstruowaniu wzorca prawa wspólnotowego należy uwzględnić także orzecznictwo ETS kształtujące rozumienie danych norm i rozwijające zasady ogólne. Przy ustalaniu treści takiego wzorca należy brać pod uwagę orzecznictwo ETS, który dokonuje wykładni prawa wspólnotowego między innymi na podstawie przepisu art. 234 TWE. Odnosząc się do ostatniej kwestii, istotnej przy stosowaniu prawa, należy stwierdzić, że zastosowanie prawa wspólnotowego w sprawach podatkowych nie jest obowiązkiem tylko sądów administracyjnych, ale także organów władzy państwa, czyli organów podatkowych”.

Konieczność odniesienia się do przepisów prawa wspólnotowego przy interpretacji prawa krajowego zauważył również sam Trybunał Konstrukcyjny (TK). Przykładowo, w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 stycznia 2003 r. (sygn. akt K 2/02) TK stwierdził, iż „(...) od organów stosujących prawo w państwach Unii Europejskiej oczekuje się interpretacji prawa wewnętrznego zgodnej z prawem europejskim (co wynika z art. 5 Traktatu Rzymskiego)”.

Jak zostało wyżej wskazane, stanowisko, zgodnie z którym dokonywane dostawy towarów na obszar WSE w ramach wznoszenia wszelkiego rodzaju konstrukcji przeznaczonych do wykorzystania w celach energetycznych wiatru powinny być uważane za dokonane na terytorium państwa członkowskiego posiadającego suwerenne prawo ich wykonywania - znajduje swoje oparcie bezpośrednio w wykładni prawa unijnego.

W tym kontekście wskazać należy na art. 5 ust 2 Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Dyrektywa VAT), zgodnie z którym:

Do celów niniejszej dyrektywy wprowadza się następujące definicje: „Państwo członkowskie” i „terytorium państwa członkowskiego” oznaczają terytorium każdego państwa członkowskiego Wspólnoty, do którego ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, zgodnie z jego art. 299, z wyłączeniem terytoriów wymienionych w art. 6 niniejszej dyrektywy.

Doprecyzowaniem ww. regulacji jest stanowisko zawarte w dokumencie Komisji Europejskiej z dnia 19 lutego 2015 r. dotyczącym zakresu stosowania przepisów Dyrektywy VAT pt. „Stosowanie Dyrektywy VAT dla czynności wykonywanych w wyłącznej strefie ekonomicznej przylegającej do morza terytorialnego państwa członkowskiego - ciąg dalszy”. Komisja powołując orzeczenie TSUE w sprawie C-111/05 potwierdziła, iż dokonanie dostawy towarów związanych z wykonywaniem określonych czynności w wyłącznej strefie ekonomicznej podlega opodatkowaniu VAT, w państwie członkowskim, które posiada suwerenne prawo ich wykonywania. Z powołanego wyżej dokumentu Komisji wynika, iż:

„Na potrzeby dostawy towarów i świadczenia usług bezpośrednio związanych z czynnościami wymienionymi w Konwencji, do których Państwo Członkowskie wykonuje suwerenne prawo, wyłączną strefę ekonomiczną należy uznać za część jego terytorium.

W konsekwencji, jeśli dostawa towarów związanych z takimi czynnościami ma miejsce w wyłącznej strefie ekonomicznej to podlega opodatkowaniu VAT jako dostawa towarów mająca miejsce w nadbrzeżnym państwie członkowskim, do którego strefa należy. To samo dotyczy świadczenia usług, których miejsce świadczenia ustalane jest na podstawie konkretnego miejsca (np. usługi związane z nieruchomościami), które znajduje się w wyłącznej strefie ekonomicznej.”

Powyższe doprowadziło Komisję Europejską do następującej konkluzji:

„W odniesieniu do czynności, do których przybrzeżne Państwo Członkowskie posiada suwerenne prawa, wyłączna strefa ekonomiczna przyległa do morza terytorialnego tego państwa powinna być traktowana jako część terytorium tego Państwa Członkowskiego. W odniesieniu do pozostałych czynności, do których prawa państw są współdzielone, wyłączna strefa ekonomiczna powinna być traktowana jako położona poza terytorium Unii Europejskiej”.

Co istotne, wyżej zaprezentowane stanowisko zostało potwierdzone również przez Komitet ds. VAT w wytycznych sporządzonych po 103 spotkaniu Komitetu z dnia 20 kwietnia 2015 r.: „Komitet ds. VAT uznał zdecydowaną większością głosów, że w zakresie dostaw towarów i świadczenia usług związanych z czynnościami w wyłącznej strefie ekonomicznej, co do których państwo nadbrzeżne ma suwerenne prawa, taką strefę uznać należy za część terytorium tego państwa członkowskiego w świetle definicji z art. 5 ust. 2 Dyrektywy VAT.”

Ponadto Spółka z ostrożności wskazuje, iż wykładnia dokonana przez Komisję Europejską, jak i Komitet ds. VAT znajduje odzwierciedlenie w orzeczeniach TSUE, wyrokach sądów administracyjnych, jak i w wydawanych interpretacjach podatkowych.

Przykładowo w wyroku z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie C-111/05 (Aktiebolaget NN), TSUE zajął stanowisko w odniesieniu do pytania, czy dostawa i ułożenie kabla światłowodowego łączącego dwa państwa członkowskie nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w zakresie tej części transakcji, która dotyczy obszaru położonego w wyłącznej strefie ekonomicznej.

Jakkolwiek powyższy wyrok nie wskazuje wprost, iż wyłączne strefy ekonomiczne wchodzą w skład terytorium danego państwa członkowskiego, wynika z niego pośrednio, że w zakresie wykonywania określonych funkcji, w odniesieniu do których państwo członkowskie posiada suwerenne prawo ich wykonania, wyłączna strefa ekonomiczna może być traktowana jako terytorium takiego państwa członkowskiego i czynności tam wykonywane mogą podlegać opodatkowaniu lokalnym VAT.

Tożsamy pogląd został zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 sierpnia 2023 r. sygn. I SA/Gd 462/23 (orzeczenie nieprawomocne), w którym WSA uznał, iż wyłączna strefa ekonomiczna uważana jest za terytorium kraju, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy o VAT: „Podsumowując, w ocenie Sądu dokonując wykładni powołanych przepisów z uwzględnieniem stanowiska Trybunału Sprawiedliwości zawartego w wyroku C-111/05, organ interpretacyjny zasadnie uznał, że w świetle przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w zakresie miejsca wytworzenia i dostarczenia energii elektrycznej na rzecz kontrahenta, wyłączna strefa ekonomiczna uważana jest za terytorium kraju, o którym mowa w art. 2 pkt 1 u.p.t.u”.

Omawiane stanowisko jest również szeroko prezentowane w licznych interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora KIS. Przykładowo, Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 23 września 2020 r. sygn. 0111-KDIB3-3.4012.323.2020.1.MAZ, wskazał, iż: „(…) Należy zauważyć, że kwestia opodatkowania czynności wykonywanych na terenie wyłącznej strefy ekonomicznej była przedmiotem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w sprawie C-111/05 Aktiebolaget NN. (…) Z orzeczenia tego należy wyciągnąć zatem wniosek, że dla celów dostaw i świadczenia usług bezpośrednio związanych z rodzajami działalności, o których mowa w Konwencji o prawie morza, a do których państwa członkowskie mają suwerenne prawo, wyłączna strefa ekonomiczna jest uznawana za część ich terytorium. Zatem z powołanych powyżej przepisów wynika, że w zakresie działalności dotyczącej budowy i wykorzystania m.in. morskich farm wiatrowych, wykonanie jurysdykcji odbywa się na podstawie przepisów obowiązujących w prawie krajowym, a tym samym w zakresie tej działalności wyłączną strefę ekonomiczną należy uznać za część terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.

Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane m.in. w interpretacji indywidualnej: z dnia 28 kwietnia 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.63.2025.1.JO, z dnia 24 września 2025 r. sygn. 0114- KDIP1-2.4012.417.2025.1.RM, z dnia 3 lutego 2023 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.552.2022.1.KK z dnia 23 września 2020 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.323.2020.1.MAZ, z dnia 15 stycznia 2019 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.841.2018.1.WH.

W świetle powyższego, zdaniem Spółki, WSE powinna być uważana za terytorium kraju, o którym mowa w art. 2 pkt 1 Ustawy o VAT w odniesieniu do czynności związanych z budową Farmy wiatrowej realizowanych przez Spółkę.

Ad 2

W opinii Wnioskodawcy, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, przywóz na obszar WSE przez Spółkę (lub na jej rzecz) towarów nieunijnych, przeznaczonych do budowy lub serwisowania/ utrzymania Farmy wiatrowej, bez zawijania do któregokolwiek portu na terytorium Unijnego Obszaru Celnego (przy uwzględnieniu Stanowiska Dyrektora KIS, że dla potrzeb celnych obszar WSE, gdzie powstanie Farma wiatrowa nie jest częścią obszaru celnego Unii Europejskiej) a ww. przywóz nie będzie wymagał dokonania zgłoszeń celnych w celu dopuszczenia tych towarów do obrotu – brak będzie obowiązku rozliczenia VAT należnego przez Spółkę z tytułu przywozu ww. towarów.

Na mocy art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega import towarów na terytorium kraju. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 7 ustawy o VAT, przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.

Definicja ta stanowi implementację art. 30 dyrektywy VAT, w myśl którego „import towarów oznacza wprowadzenie na terytorium Wspólnoty towarów, które nie znajdują się w swobodnym obrocie, w rozumieniu art. 24 Traktatu”.

Powyższe oznacza, że importem jest przywóz towarów z kraju trzeciego na terytorium Unii Europejskiej, natomiast to, w którym państwie członkowskim podlega on opodatkowaniu (ma miejsce import towarów) określa art. 26a ustawy o VAT. Miejscem importu jest bowiem terytorium tego państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej. Przy czym, w przypadku objęcia towarów jedną z procedur celnych np. procedurą składowania celnego, uszlachetniania czynnego, tranzytu - miejscem importu takich towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary przestaną podlegać tym procedurom.

Jak wskazano w uzasadnieniu do pytania nr 1, obszar WSE, na który trafią towary niezbędne do budowy i eksploatacji Farmy wiatrowej, należy we wskazanych okolicznościach uznać za terytorium Polski dla celów VAT. Zasadniczo zatem, przywóz towarów na obszar WSE z krajów spoza UE spełnia definicję importu towarów, wskazaną w art. 2 pkt 7 ustawy o VAT, a tym samym czynność taka może zostać uznana za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT.

Nie przesądza to jednak o tym, że z tytułu wykonania czynności przywozu towarów o statusie celnym towarów nieunijnych na obszar WSE - powstanie po stronie Spółki jakiekolwiek zobowiązanie podatkowe. W ocenie Wnioskodawcy, przywóz towarów w przedstawionych okolicznościach nie będzie skutkował powstaniem obowiązku podatkowego oraz nie będzie możliwe ustalenie kwoty zobowiązania podatkowego, a w konsekwencji Spółka nie będzie zobowiązana do jego rozliczenia.

Za powyższym stwierdzeniem przemawia także treść art. 201 UKC, zgodnie z którym procedurą dopuszczenia do obrotu obejmuje się towary nieunijne przeznaczone do wprowadzenia na rynek Unii lub do osobistego użytku lub konsumpcji na obszarze celnym Unii.

Obszar celny Unii Europejskiej obejmuje wody terytorialne państw członkowskich, czyli ich wody wewnętrzne i morze terytorialne (art. 4 ust. 1 UKC, art. 2 Konwencji, art. 2 ust. 2 ustawy o obszarach morskich). Obszar celny Unii, tj. terytoria państw członkowskich nie obejmuje natomiast akwenów, na których państwom członkowskim przysługują uprawnienia o charakterze funkcjonalnym, takich jak strefa przyległa czy Wyłączna Strefa Ekonomiczna, która jest obszarem zajmującym się poza granicami morza terytorialnego i przylegającym do tego morza, który nie rozciąga się na odległość większą niż 200 mil morskich.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, iż przywóz towarów (towarów nieunijnych) do budowy Farmy wiatrowej na obszar Inwestycji zlokalizowanej w WSE, nie będzie rodził obowiązku złożenia stosownych zgłoszeń celnych. Mamy tutaj do czynienia ze stanem faktycznym, w którym komponenty będą transportowane drogą morską bezpośrednio na obszar inwestycji w WSE, zlokalizowanej poza unijnym obszarem celnym, bez zawijania do jakiegokolwiek portu oraz oddziału celnego na terytorium Unijnego Obszaru Celnego, transakcję taką należy zatem uznać za transakcję poza unijnym reżimem celnym.

Podejście takie zostało również potwierdzone we wskazanym na wstępie Stanowisku Dyrektora KIS z dnia (...), uzyskanym przez Spółkę w odniesieniu do prezentowanego stanu faktycznego.

Powyższa konstatacja ma swoje bardzo istotne skutki na gruncie przepisów ustawy o VAT.

Na podstawie przepisów tej ustawy, import towarów na terytorium kraju podlega opodatkowaniu VAT i skutkuje powstaniem zobowiązania podatkowego, nie tylko, gdy mamy do czynienia ze spełnieniem definicji literalnego rozumienia „importu towarów” ale wówczas, gdy łącznie zaistnieją następujące przesłanki:

1)  Import towarów został dokonany przez podmiot działający w charakterze podatnika VAT;

2)  Powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów;

3)  Określona została podstawa opodatkowania i kwota podatku.

Podmiot działający w charakterze podatnika VAT

W myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.

Natomiast w oparciu o przepisy prawa celnego, podmiotem, na którym ciąży obowiązek uiszczenia cła (dłużnikiem celnym, a importerem na gruncie przepisów VAT) jest każda osoba odpowiedzialna za dług celny.

W tym miejscu na szczególną uwagę zasługuje art. 77 ust. 1 i 2 UKC:

1)  Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym jedną z następujących procedur celnych:

a)  dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu;

b)  odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.

2)  Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.

W analizowanej sprawie obowiązek dokonania celnych formalności przywozowych w związku z przywozem towarów nieunijnych (również tych podlegających cłom antydumpingowym lub wyrównawczym) do WSE zdaniem Wnioskodawcy nie powstanie, gdyż:

‒    towary (w tym te objęte cłami antydumpingowymi lub wyrównawczymi) nie będą przedmiotem przedstawienia organom celnym ani nie będą objęte dowolnego rodzaju składowaniem czasowym,

‒    towary nie będą obejmowane procedurą dopuszczenia do obrotu ani inną procedurą celną.

W rezultacie, Spółka nie może być uznana za „podmiot, na którym ciąży obowiązek uiszczenia cła” w rozumieniu ustawy o VAT, a tym samym Wnioskodawcy nie można uznać za podatnika zobowiązanego do rozliczenia VAT należnego z tytułu przywozów komponentów spoza unijnego obszaru celnego do WSE.

Obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów

W świetle art. 19a ust. 9 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11.

Przy czym, na podstawie art. 19a ust. 10a ustawy o VAT, w przypadku objęcia towarów procedurą uszlachetniania czynnego obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą zamknięcia procedury uszlachetniania czynnego zgodnie z art. 324 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów UKC.

Natomiast zgodnie z art. 19a ust. 11 ustawy o VAT, w przypadku objęcia towarów procedurą składowania celnego, odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych, uszlachetniania czynnego, tranzytu, wolnego obszaru celnego, jeżeli od towarów tych pobierane są opłaty wyrównawcze lub opłaty o podobnym charakterze, obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą wymagalności tych opłat.

W myśl art. 5 pkt 18 UKC, dług celny to „nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego”.

Odnosząc brzmienie ww. przepisów do stanu faktycznego objętego przedmiotowym wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, należy stwierdzić, iż powstanie obowiązku podatkowego w VAT z tytułu importu towarów powiązane jest z powstaniem obowiązku zapłaty cła (co do zasady dopuszczeniem towarów do obrotu na terytorium jednego z krajów UE lub faktem zaistnienia innych szczególnych zdarzeń skutkujących powstaniem długu celnego lub obowiązku uiszczenia – w ściśle określonych przypadkach – opłat wyrównawczych lub innych podobnych opłat – co w sytuacji będącej przedmiotem niniejszego wniosku nie będzie miało miejsca).

W przypadku zatem braku powstania długu celnego w danych okolicznościach z związku z przywozem towarów spoza UE na obszar WSE, nie jest możliwe również powstanie obowiązku w VAT z tytułu importu towarów (jako że import towarów stanowi specyficzny rodzaj transakcji, dla której to transakcji, określając skutki VAT należy interpretować łącznie regulacje celne oraz regulacje VAT). Dla poparcia powyższego Spółka pragnie przywołać stanowisko zaprezentowane w interpretacji nr 0114-KDIP1-2.4012.417.2025.1.RM, która została wydana w zbliżonym stanie faktycznym (przywóz towarów spoza UE na terytorium WSE w związku z realizacją inwestycji w zakresie budowy morskiej farmy wiatrowej). Dyrektor KIS uznał w niej, że:

„Zatem skoro, jak Państwo wskazują - przywóz towarów (kabli podmorskich) wprowadzonych na teren PWSE nie będzie wiązał się z ich zgłoszeniem do procedury dopuszczenia tych towarów do obrotu i powstaniem długu celnego, należy uznać, że w związku z przywozem kabli podmorskich na terytorium kraju nie powstanie obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów, który zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy powstaje z chwilą powstania długu celnego. Jak wskazałem, powstanie obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów wiąże się bowiem z powstaniem obowiązku zapłaty cła lub faktem zaistnienia określonych procedur celnych. Natomiast w przypadku, gdy importowany towar nie jest objęty procedurą dopuszczenia do obrotu w rozumieniu przepisów celnych i przywóz towarów nie powoduje powstania długu celnego, ani też nie występują żadne inne należności przywozowe, wówczas nie powstaje obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów.”

W oparciu o wyżej zaprezentowaną argumentację Wnioskodawca za bezsprzeczne uważa, iż w przypadku, gdy importowany towar nie jest objęty procedurą dopuszczenia do obrotu w rozumieniu przepisów celnych, a sam przywóz towaru nie powoduje obowiązku przedstawienia organom celnym towarów ani ich zgłoszenia do innych procedur celnych, w takiej sytuacji przywóz towaru nie będzie skutkował powstaniem długu celnego, co z kolei spowoduje brak powstania obowiązku podatkowego VAT z tytułu importu towarów.

Określenie podstawy opodatkowania i kwoty podatku

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy, których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 1b, są obowiązani do obliczenia i wykazania w:

1)  zgłoszeniu celnym albo

2)  rozliczeniu zamknięcia, o którym mowa w art. 175 rozporządzenia 2015/2446, w przypadkach, o których mowa w art. 324 lub art. 325 rozporządzenia 2015/2447

- kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek, z zastrzeżeniem art. 33b.

Jednocześnie regulacje art. 33 ust. 2-4 wskazują, że organy celne weryfikują kwotę podatku wskazaną przez podatnika w zgłoszeniu celnym lub rozliczeniu zamknięcia, określają kwotę podatku w prawidłowej wysokości w drodze decyzji, a podatnik jest obowiązany do jego zapłaty w terminie 10 dni, licząc od dnia jego powiadomienia przez organ celny o wysokości należności podatkowych.

Oznacza to, że ustalenie kwoty podatku VAT z tytułu importu towarów uzależnione zostało od jego obliczenia przez podatnika oraz wykazania go w zgłoszeniu celnym. Zgłoszenie celne pełni w tym przypadku rolę deklaracji podatkowej, w której konkretyzuje się zobowiązanie podatkowe. Podobnie bowiem jak w deklaracji VAT, to podatnik określa kwotę zobowiązania podatkowego (która jednak może zostać przez organy celne zweryfikowana i określona w decyzji w innej wysokości) i tę właśnie kwotę uiszcza. Złożenie zgłoszenia celnego ze wskazaną kwotą podatku, jest zatem niezbędne do określenia kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu importu towarów. Tymczasem w opisanym stanie faktycznym nie tylko Wnioskodawca nie będzie podatnikiem na potrzeby importu towarów, ale również nie dokona zgłoszenia celnego do procedur celnych. W takiej sytuacji niemożliwe będzie spełnienie warunku polegającego na uwzględnieniu kwoty podatku w zgłoszeniu celnym.

Spółka w przedstawionym w niniejszym wniosku stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie będzie uczestniczyła w żadnych procedurach celnych związanych z obowiązkiem złożenia zgłoszenia celnego, nie zaistnieją też inne okoliczności skutkujące powstaniem obowiązku podatkowego w imporcie towarów.

Reasumując, mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, należy uznać, że w omawianym przypadku nie wystąpi żadna z przesłanek warunkujących obowiązek uiszczenia VAT od importu towarów, tzn.:

‒    import towarów nie został/nie zostanie dokonany przez podmiot działający w charakterze podatnika VAT z tytułu importu towarów - brak wystąpienia dłużnika celnego w rozumieniu przepisów celnych i jednocześnie podatnika w rozumieniu ustawy o VAT, ze względu na brak objęcia towarów procedurą celną,

‒    nie powstał/nie powstanie obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów – brak obowiązku zapłaty cła. Dług celny w przywozie powstaje, w szczególności, w wyniku objęcia towarów nieunijnych procedurą dopuszczenia do obrotu, towar przywożony przez Spółkę na żadnym etapie łańcucha dostaw nie zmieni statusu celnego ze statusu towarów nieunijnych na unijne,

‒    nie została/nie zostanie określona podstawa opodatkowania i kwota podatku – ze względu na brak obowiązku objęcia towarów procedurą dopuszczenia do obrotu oraz innych procedur celnych.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym nie będzie możliwe ustalenie kwoty zobowiązania podatkowego, które Wnioskodawca musiałby zapłacić z tytułu dokonania przywozu towarów nieunijnych na teren WSE.

Jednocześnie, biorąc pod uwagę okoliczność, potwierdzoną również w wydanym dla Spółki Stanowisku Dyrektora KIS, iż pojęcie „długu” w rozumieniu przepisów Rozporządzenia 2019/1131 nie jest tożsame z pojęciem „długu celnego” w rozumieniu przepisów UKC, nie powstanie również obowiązek podatkowy w VAT z tytułu importu towarów – nawet w przypadku podlegania przez towary nieunijne przywożone do WSE pod regulacje Rozporządzenia 2019/1131.

Ponadto dla poparcia swojego stanowiska Spółka chciałaby w tym miejscu zwrócić uwagę na wnioski płynące z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) z dnia 11 maja 2017 r., znak I FSK 1386/15, w którym NSA stwierdził, że:

„W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może być zaakceptowana wykładnia przepisów prawa podatkowego, której rezultatem jest uznanie, że obowiązki podatnika w omawianym zakresie mogą powstać w sytuacji, gdy ze względu na okoliczności od siebie niezależne nie może on tym obowiązkom sprostać. Tymczasem z takim właśnie przypadkiem będziemy mieli do czynienia w sytuacji, gdy podatnik, z uwagi na niemożność obliczenia podstawy opodatkowania (zależnej od wysokości należnej zapłaty - por. art. 29a u.p.t.u.), nie będzie mógł stwierdzić, w jakiej wysokości zobowiązanie podatkowe go obciąża, a tym samym jaki podatek należny powinien uwzględnić w składanej przez siebie deklaracji i jakiej wpłaty na rzecz organu podatkowego powinien dokonać. Wykładnia zaakceptowana przez sąd pierwszej instancji prowadzi do sytuacji, w której obowiązek podatkowy powstaje, ale nie powstaje zobowiązanie podatkowe (gdyż brak jest jednego z jego elementów konstrukcyjnych, tj. wysokości podatku), a podatnik, zobowiązany do rozliczenia się z organem podatkowym z podatku należnego w terminie wynikającym z art. 103 u.p.t.u., nie może tego faktycznie uczynić, bo nie ma wiedzy, która by mu na to pozwoliła (nie zna wysokości podatku).”

Powyższy wyrok obrazuje wprost sytuacje, która zdaniem Spółki ma miejsce w przedstawionym przez Nią stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym. W okolicznościach przedstawionych przez Wnioskodawcę nie dojdzie do powstania długu celnego, o którym mowa w art. 19a ust. 9 ustawy o VAT i jednoczenie zobowiązania podatkowego w podatku VAT z tytułu importu towarów.

Wnioskodawca pragnie także wskazać, że w przypadku potencjalnego uznania, że we wskazanych w niniejszym wniosku okolicznościach powstanie zobowiązanie podatkowe z tytułu VAT importowego, naruszona zostałaby zasada neutralności podatku VAT.

Jak wynika m.in. z wyroku NSA z dnia 4 listopada 2022 r., znak I FSK 236/19: „Zasada neutralności VAT dla podatnika polega na tym, że przez realizację prawa do odliczenia podatku naliczonego, podatnik nie ponosi faktycznie ciężaru tego podatku. Oznacza to, że VAT dla podatników uczestniczących w obrocie towarami i usługami, którzy nie są ostatecznymi odbiorcami - nie może być obciążeniem, lecz musi być neutralny. Prawo do odliczenia zostało wprowadzone po to, by całkowicie uwolnić przedsiębiorcę od kosztów VAT zapłaconego w toku jego działalności gospodarczej z tytułu nabywanych towarów i usług dla tej działalności.”

Jednocześnie Spółka za zasadne uważa odniesienie się do art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Z art. 86 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT wynika natomiast, że kwotę podatku naliczonego stanowi w przypadku importu towarów - kwota podatku:

a)  wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego,

b)  należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a,

c)  wynikająca z deklaracji importowej, w przypadku, o którym mowa w art. 33b,

d)  wynikająca z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2-3 i art. 34.

Jak wskazano w opisanym stanie faktycznym, w okolicznościach przedstawionych przez Wnioskodawcę nie dojdzie do uznania sprowadzenia komponentów spoza UE na teren WSE za import towarów w rozumieniu przepisów celnych, Spółka nie będzie w związku z tymi transakcjami brała udziału w żadnej procedurze celnej. Wobec powyższego, Spółka nie otrzyma dokumentu celnego, na podstawie którego mogłaby odliczyć podatek VAT naliczony z tytułu przedmiotowych transakcji (art. 86 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT). W efekcie, Wnioskodawca w żadnym przypadku nie będzie mógł odliczyć podatku VAT naliczonego, co skutkowałoby naruszeniem jednej z naczelnych zasad podatku VAT – zasady neutralności.

Końcowo Spółka pragnie raz jeszcze podkreślić, iż z racji, że towary (komponenty do budowy Farmy wiatrowej) będące przedmiotem niniejszego wniosku nie są/nie będą wprowadzane na Unijny Obszar Celny, a po ich przywozie do WSE ich status nie zmienia się z nieunijnego na unijny (tj. pozostają one towarami nieunijnymi), nawet gdy będą one objęte środkami ochrony handlu lub narzędziem celnym określonym przez przepisy Rozporządzenia 2019/1131, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do rozliczenia VAT od ich przywozu na obszar WSE.

Rozporządzenie 2019/1131 wprowadza unikatowy reżim prawny, na podstawie którego niektóre środki celne mogą być stosowane również w odniesieniu do towarów, które nie są wprowadzane na Unijny Obszar Celny. W tym zakresie należy pamiętać, że cła antydumpingowe i wyrównawcze są środkami/instrumentami ochrony handlu, których rolą jest ochrona unijnych przedsiębiorstw przed przywozem towarów po cenach dumpingowych i subsydiowanych.

W standardowej sytuacji przywozu towarów na obszar celny Unii tego typu środki ochrony handlu są uznawane na gruncie przepisów celnych jako część należności celnych przywozowych i jako takie, na gruncie przepisów VAT, są wliczane, razem z cłem właściwym, do podstawy opodatkowania VAT. W analizowanej sytuacji, nie mamy jednak do czynienia z przywozem towarów na obszar celny UE. Towary te nie podlegają formalnościom celnym przywozowym oraz nie otrzymują statusu unijnych towarów po ich przywozie do WSE.

W tym kontekście Wnioskodawca za zasadne uważa przywołanie Stanowiska Dyrektora KIS, który w wydanej dla Spółki informacji stwierdził: „Przepisy rozporządzenia 2019/1131 wprowadzają pojęcie długu, definiują miejsce i moment jego powstania, jak również osobę odpowiedzialną za dług. Do długu w rozumieniu przepisów rozporządzenia 2019/1131 stosowane są odpowiednio przepisy Unijnego Kodeksu Celnego dotyczące powiadomienia, odzyskania, zapłaty, zwrotu, umorzenia i wygaśnięcia długu. Dług w rozumieniu przepisów rozporządzenia 2019/1131 nie jest więc tożsamy z pojęciem długu celnego w rozumieniu przepisów Unijnego Kodeksu Celnego”.

W świetle powyższych uwag w ocenie Wnioskodawcy, zapłata „długu” w rozumieniu Rozporządzenia 2019/1131 nie stanowi zapłaty cła i nie prowadzi do powstania długu celnego w rozumieniu UKC i Ustawy o VAT. W rezultacie, również w tej sytuacji Spółka nie może być uznana za „podmiot, na którym ciąży obowiązek uiszczenia cła”, a Wnioskodawcy nie można uznać za podatnika w rozumieniu ustawy o VAT w odniesieniu do przywozu towarów na obszar WSE.

Jak już wyżej wskazano, konkluzja powyższa znajduje swoje potwierdzenie w ww. stanowisku Dyrektora KIS stanowiącym Informację o stosowaniu przepisów celnych.

Ad 3

W ocenie Wnioskodawcy, Spółka nie będzie zobligowana do rozliczenia VAT należnego z tytułu przywozu – obejmującego krótki postój statku transportującego w porcie państwa członkowskiego, bez obejmowania towarów procedurą celną – przez Spółkę (lub na jej rzecz) towarów nieunijnych, przeznaczonych do budowy lub serwisowania/utrzymania Farmy wiatrowej, w sytuacji, gdy:

a)  nie będą one objęte żadnym środkami ochrony handlu, jak również narzędziem celnym określonym przez przepisy Rozporządzenia 2019/1131,

b)  będą one objęte środkami ochrony handlu lub narzędziem celnym określonym przez przepisy Rozporządzenia 2019/1131.

Pomimo że przywóz towarów (komponentów) przeznaczonych do budowy Farmy wiatrowej, z krajów spoza UE na teren polskiej WSE, spełnia literalnie definicję importu towarów na terytorium Polski, to jednocześnie nie powstanie zobowiązanie podatkowe w podatku VAT z tytułu importu towarów. Tak jak zostało przedstawione w uzasadnieniu do stanowiska w zakresie pytania nr 2, wynika to z faktu, że Wnioskodawca nie będzie podatnikiem z tytułu importu towarów, nie powstanie obowiązek podatkowy, a kwota podatku VAT nie zostanie skonkretyzowana, ponieważ może to nastąpić zasadniczo przy dokonaniu zgłoszenia celnego, którego to Spółka nie będzie zobowiązana złożyć w opisanym stanie faktycznym.

Zdaniem Spółki, na powyższe nie będzie miało wpływu również zdarzenie, w którym przewożone towary będą na statku, który będzie z różnych powodów np. logistycznych, siły wyższej (warunki pogodowe) zmuszony do krótkiego postoju w jednym z portów państw członkowskich, bez obowiązku zgłaszania przez Spółkę (lub na jej rzecz) towarów organom celnym w celu objęcia ich określoną procedurą celną. Postój statku bez dopuszczania znajdujących się na nim towarów do obrotu w Unii Europejskiej nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce. Towary o statusie celnym towarów nieunijnych nie generują obowiązku rozliczenia podatku VAT do momentu, w którym zostaną dopuszczone do obrotu lub przestaną podlegać jednej z procedur celnych.

Powyższa argumentacja ma również zastosowanie do dostaw towarów objętych środkami ochrony handlu lub narzędziem celnym określonym przez przepisy Rozporządzenia 2019/1131.

Tak jak zostało wskazane w uzasadnieniu stanowiska do pytania nr 2, zapłata „długu” w rozumieniu Rozporządzenia 2019/1131 nie stanowi zapłaty cła i nie prowadzi do powstania długu celnego w rozumieniu UKC i Ustawy o VAT. W rezultacie, również w sytuacji dostaw towarów objętych środkami ochrony handlu lub narzędziem celnym określonym przez przepisy Rozporządzenia 2019/1131 Spółka nie może być uznana za „podmiot, na którym ciąży obowiązek uiszczenia cła”, jednocześnie nie można jej również uznać za podatnika w rozumieniu Ustawy o VAT w zakresie czynności zw. z przywozem komponentów/materiałów/części zamiennych do budowy Farmy wiatrowej na obszar WSE.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy w przedstawionych w niniejszym pytaniu przypadkach Spółka nie będzie zobligowana do rozliczenia VAT należnego z tytułu przywozu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 1, 3, 4 i 5 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:

Według art. 2 pkt 7 ustawy:

W myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Jednocześnie, w myśl art. 19a ust. 9 ustawy:

Oznacza to, że w przypadku gdy na podstawie przepisów celnych powstaje dług celny w związku z dopuszczeniem towarów do obrotu wówczas także, co do zasady, powstanie obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu importu tych towarów.

Według art. 19a ust. 10a ustawy:

Natomiast stosownie do art. 19a ust. 11 ustawy:

Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy:

Przy czym, w myśl art. 26a ust. 2 ustawy:

Jak stanowi art. 30b ust. 1 ustawy:

Ponadto, w myśl art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10 października 2013 r. str. 1 ze zm.) – zwanym dalej UKC:

Według art. 5 pkt 12, 15, 16, 18, 19, 20, 23 i 24 UKC:

Zgodnie z art. 69 UKC:

W myśl do art. 70 ust. 1 UKC:

Stosownie do art. 77 UKC:

W myśl art. 201 UKC:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku VAT oraz jako podatnik VAT-UE.

Spółka rozpoczęła inwestycję, która ma na celu wybudowanie, a następnie eksploatację morskiej farmy wiatrowej, (...) (Inwestycja, Projekt X). Eksploatacja morskiej farmy wiatrowej budowanej w ramach Inwestycji będzie obejmować m.in. produkcję, dystrybucję i sprzedaż energii elektrycznej przez Spółkę. Inwestycja zostanie zrealizowana na Morzu (...), w Polskiej Wyłącznej Strefie Ekonomicznej Morza (...) (WSE), w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, około 23 kilometrów na północ od wybrzeża (Farma wiatrowa). Obecnie Farma wiatrowa X. znajduje się w fazie wykonawczej. Inwestycja będzie składała się m.in. z takich elementów jak generatory turbin wiatrowych osadzonych na monopolach wbitych w dno morskie, wewnętrzne linie energetyczne, systemy telekomunikacyjne, morska podstacja elektroenergetyczna, morska i lądowa linia przesyłowa, droga serwisowa wzdłuż lądowej linii przesyłowej, podstacja lądowa, linia międzysystemowa ze stacji elektroenergetycznej na lądzie do stacji (...) oraz droga dojazdowa do stacji elektroenergetycznej na lądzie. Do przesyłu energii wygenerowanej z morskiej farmy wiatrowej do sieci energetycznej zostanie wykorzystane połączenie morskiego i lądowego systemu kabli eksportowych. Morski system kabli eksportowych będzie przebiegał na odcinku między obszarem WSE a tzw. komorą połączeń przejściowych (TJB), zlokalizowanej na lądzie. Zgodnie z założeniami projektu, przybliżona długość kabla eksportowego - część morska wyniesie około (…) km, natomiast część lądowa - około (…) km. Turbiny wiatrowe oraz stacje transformatorowe będą zlokalizowane na obszarze w WSE, poza morzem terytorialnym Polski i morskimi wodami wewnętrznymi. Z kolei infrastruktura przyłączeniowa (tj. kable eksportowe, które pozwolą na przesyłanie energii elektrycznej wyprodukowanej przez Farmę wiatrową do stacji elektroenergetycznej na lądzie) będą zainstalowane częściowo na obszarze WSE, częściowo na obszarze tzw. strefy przyległej, częściowo na obszarze morza terytorialnego i morskich wód wewnętrznych Polski, a częściowo na lądzie. Realizacja Inwestycji została podzielona na trzy główne etapy: tj.: Etap I „Projektowy”, Etap II „Faza budowy” oraz Etap III „Eksploatacja, utrzymanie i konserwacja”.

W związku z budową Farmy wiatrowej Spółka zawarła i będzie zawierać kontrakty handlowe dotyczące nabycia za wynagrodzeniem określonych świadczeń, w tym dostaw towarów z różnych krajów (np. materiały do budowy Farmy wiatrowej) oraz usług (np. usługi transportowe, montażowe i instalacyjne, przeprowadzania analiz i specjalistycznych badań takich jak m.in. badania geofizyczne i geotechniczne), niezbędnych do realizacji określonych etapów ww. Inwestycji. Ponadto, na końcowym etapie realizacji Inwestycji w fazie testów oraz w trakcie jej eksploatowania, może zajść konieczność wymiany lub serwisowania poszczególnych elementów Farmy wiatrowej (np. elementów kabli eksportowych, poszczególnych części turbin wiatrowych, transformatorów, generatorów itp.). W takiej sytuacji na potrzeby realizacji i eksploatowania Inwestycji Spółka będzie nabywała komponenty (materiały) zapasowe/zamienne oraz usługi. Kontrahentami (dostawcami i usługodawcami) Spółki są/będą podmioty krajowe oraz zagraniczne. Materiały do budowy i utrzymania Farmy wiatrowej (m.in. elementy turbin wiatrowych, kabli eksportowych, części zamiennych/zapasowych) będą przywożone na obszar WSE z Polski, z innych krajów UE oraz spoza UE. W związku z tym, Spółka - jako nabywca, uczestniczy/będzie uczestniczyła m.in. w transakcji dostawy towarów nieunijnych dostarczanych na obszar WSE spoza obszaru celnego UE, przy czym, w tym przypadku mogą wystąpić dwa scenariusze:

a.  bezpośrednie dostarczanie na obszar Inwestycji (WSE), tj. bez wprowadzenia towarów o statusie nieunijnym do obszaru polskich morskich wód terytorialnych bądź lądu, jak również

b.  dostarczenie w sposób pośredni do obszaru Inwestycji (WSE):

     możliwa jest bowiem sytuacja, w której statek transportujący towar nieunijny będzie tymczasowo cumować przy polskim nadbrzeżu. Po przybyciu do portu towary te nie zostaną rozładowane ani dopuszczone do swobodnego obrotu w UE. Ostatecznie zostaną one wywiezione na obszar Inwestycji (WSE).

W tak przedstawionych okolicznościach sprawy Spółka wyraziła wątpliwości dotyczące ustalenia, czy w odniesieniu do czynności realizowanych przez Spółkę w związku z budową Farmy wiatrowej - WSE powinna być uważana za terytorium kraju, w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o VAT (pytanie 1).

Ponadto wątpliwości Spółki dotyczą kwestii rozliczenia VAT należnego z tytułu przywozu towarów nieunijnych przeznaczonych do budowy lub serwisowania/utrzymania Farmy wiatrowej na obszar WSE, w sytuacji, gdy ww. towary będą lub nie będą objęte środkami ochrony handlu i narzędziem celnym określonym przez Rozporządzenie 2019/1131. Przy czym ww. wątpliwości dotyczą również sytuacji, gdy statek transportujący ww. towary będzie miał krótki postój w porcie państwa członkowskiego (pytanie 2 i 3).

Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy odwołać się do ustawy z 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 919, dalej jako: „ustawa o ochronie granic”), która co prawda nie definiuje wprost pojęcia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jednak określa jej granice, a tym samym wyznacza obszar wchodzący w skład terytorium kraju.

I tak, w myśl art. 1 ustawy o ochronie granic:

Zgodnie z art. 3 ustawy o ochronie granic:

Natomiast stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (t.j. Dz. U. z 2024 r. 1125 ze zm.; dalej jako: „ustawa o obszarach morskich”):

Z art. 2 ust. 2 ustawy o obszarach morskich wynika, że:

W myśl art. 15 ustawy o obszarach morskich:

Zgodnie z art. 17 ustawy o obszarach morskich:

Jak stanowi art. 22 ust. 1 i 2 ustawy o obszarach morskich:

Natomiast, zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich:

Z kolei stosownie do art. 56 ust. 1 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza sporządzonej w Montego Bay 10 grudnia 1982 r. (t.j. Dz. U. z 2002 r. 59 poz. 543 dalej jako: „Konwencja o prawie morza”) ratyfikowanej przez Polskę 6 listopada 1998 r.:

W myśl art. 60 ust. 1 Konwencji o prawie morza:

Na podstawie art. 60 ust. 2 Konwencji o prawie morza:

Powołane przepisy wskazują, że wyłączna strefa ekonomiczna stanowi obszar znajdujący się poza terytorium państwa, w którym jednak państwo może wykonywać ograniczoną jurysdykcję (określone prawa suwerenne). Wyłączna strefa ekonomiczna jest obszarem o specjalnym statusie prawnym, który z jednej strony polega na sprawowaniu w niej praw suwerennych przez państwa nadbrzeżne, a z drugiej strony na równoległym istnieniu praw innych państw (w tym państw trzecich), a konkretnie praw wynikających z postanowień Konwencji o prawie morza, odnoszących się do morza otwartego i mówiących o wolności mórz. W wyłącznej strefie ekonomicznej obowiązuje określony reżim prawny, wskazujący zakres jurysdykcji i praw państwa nadbrzeżnego oraz praw i wolności innych państw w tym obszarze.

Zgodnie z art. 56 ust. 1 lit. b Konwencji o prawie morza, państwo nadbrzeżne ma w wyłącznej strefie ekonomicznej jurysdykcję przewidzianą w odpowiednich postanowieniach tej Konwencji, w odniesieniu do budowania i wykorzystania sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji. Zakres tej jurysdykcji został natomiast sprecyzowany m.in. w art. 60 ust. 1 Konwencji o prawie morza. Z kolei w prawie krajowym uprawnienia przyznane państwu nadbrzeżnemu w tym przepisie Konwencji zostały dookreślone w art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich.

Jednocześnie należy uznać, że morska farma wiatrowa zalicza się do konstrukcji, o których mowa w art. 60 ust. 1 Konwencji o prawie morza i art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich.

Tym samym, realizowanie przez państwo nadbrzeżne uprawnień w zakresie przyznanej mu jurysdykcji wobec sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji zlokalizowanych w wyłącznej strefie ekonomicznej, uzależnione jest od obowiązywania odpowiednich przepisów w prawie krajowym, mających zastosowanie w jego wyłącznej strefie ekonomicznej.

Kwestia opodatkowania czynności wykonywanych na terenie wyłącznej strefy ekonomicznej była przedmiotem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W powołanym również przez Państwa wyroku z 29 marca 2007 r. w sprawie C-111/05 Aktiebolaget NN, TSUE odnosząc się do kwestii traktowania do celów VAT czynności położenia kabla światłowodowego, którego część przebiegała przez wyłączną strefę ekonomiczną i szelf kontynentalny stwierdził, że suwerenność państwa nadbrzeżnego w wyłącznej strefie ekonomicznej oraz w odniesieniu do szelfu kontynentalnego ma charakter tylko funkcjonalny i jako taki ogranicza się do prawa prowadzenia badań i eksploatacji, o których mowa w art. 56 i 77 Konwencji o prawie morza. Skoro dostawy i układania podmorskiego kabla nie ma pośród rodzajów działalności wymienionych enumeratywnie w tych przepisach, część czynności wykonywana w wyłącznej strefie ekonomicznej i na szelfie kontynentalnym nie jest objęta zakresem suwerenności państwa nabrzeżnego. Z powyższego wynika, że ta część transakcji nie może być uznana za wykonaną na terytorium kraju, w rozumieniu art. 2 pkt 1 Szóstej dyrektywy.

Z ww. orzeczenia wynika więc, że dla celów dostaw i świadczenia usług bezpośrednio związanych z rodzajami działalności, o których mowa w Konwencji o prawie morza, a do których państwa członkowskie mają suwerenne prawo, wyłączna strefa ekonomiczna jest uznawana za część ich terytorium.

W zakresie działalności dotyczącej budowy i wykorzystania m.in. morskich farm wiatrowych, wykonanie jurysdykcji odbywa się na podstawie przepisów obowiązujących w prawie krajowym. Tym samym, w zakresie tej działalności, wyłączną strefę ekonomiczną należy uznać za część terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Powyższa zasada odnosi się do działań Spółki związanych z Farmą Wiatrową, służącą do produkcji energii elektrycznej. Jak bowiem wynika z art. 22 ust. 1 ustawy o obszarach morskich, wyłączne prawo Rzeczypospolitej Polskiej w wolnej strefie ekonomicznej dotyczy nie tylko wznoszenia i udzielania pozwoleń na wznoszenie i wykorzystanie określonych obiektów do przeprowadzania badań, rozpoznawania lub eksploatacji zasobów, ale dotyczy również przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji wyłącznej strefy ekonomicznej, w szczególności wykorzystania w celach energetycznych wody, prądów morskich i wiatru.

Podsumowując, polska wyłączna strefa ekonomiczna powinna być uważana za terytorium kraju, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy, w zakresie czynności wykonywanych w tej strefie, dla których Rzeczpospolita Polska posiada wyłączne suwerenne prawo ich wykonania.

Zatem skoro, WSE powinna być traktowana jako terytorium kraju, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy o VAT, to dla celów VAT, za miejsce dostawy towarów do budowy Farmy Wiatrowej dostarczanych na teren WSE powinna zostać uznana Polska.

Tym samym stanowisko w zakresie pytania 1, z którego wynika, że WSE powinna być uważana za terytorium kraju, w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o VAT w odniesieniu do czynności związanych z budową Farmy wiatrowej realizowanych przez Spółkę jest prawidłowe.

Przechodząc do kwestii rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu importu towarów w związku z przywozem przez Spółkę (lub na jej rzecz) towarów nieunijnych przeznaczonych do budowy lub serwisowania Farmy Wiatrowej na teren WSE należy wskazać, że za import towarów - w świetle powołanego art. 2 pkt 7 ustawy - uważa się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.

Definicja ta stanowi implementację art. 30 dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347 z 11.12.2006 str. 1 ze zm.), w myśl którego „import towarów” oznacza wprowadzenie na terytorium Wspólnoty towarów, które nie znajdują się w swobodnym obrocie, w rozumieniu art. 24 Traktatu.

Oznacza to, że importem jest przywóz towarów z kraju trzeciego na terytorium innego państwa UE, przy czym tylko import na terytorium kraju stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy. Należy przy tym zauważyć, że pojęcie importu towarów jest pojęciem szerszym od – stanowiącego czynność podlegającą opodatkowaniu VAT – importu towarów na terytorium kraju. Aby bowiem wystąpił import towarów w Polsce konieczne jest dodatkowo, by miejsce świadczenia (miejsce importu) znajdowało się na terytorium kraju (art. 26a ustawy VAT). W związku z tym konieczność rozliczenia podatku VAT od importu towarów w Polsce, ma miejsce tylko wtedy, gdy miejsce jego świadczenia (opodatkowania) znajduje się w kraju. Co do zasady, miejscem dokonania importu jest kraj, w którym towary zostały dopuszczone do obrotu, dla których z tytułu importu powstaje dług celny, a tym samym obowiązek podatkowy w podatku VAT. Natomiast powstanie obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów – stosownie do art. 19a ust. 9 ustawy - powiązane jest z powstaniem długu celnego lub faktem zaistnienia określonych procedur celnych, o których mowa w art. 19a ust. 10a i 11 ustawy o VAT. W przypadku, gdy importowany towar nie jest objęty procedurą dopuszczenia do obrotu w rozumieniu przepisów celnych i przywóz towaru nie powoduje powstania długu celnego, ani też nie występują żadne inne należności przywozowe, obowiązek podatkowy dla przedmiotowego importu towarów nie powstaje.

Szczególne zasady wymiaru i poboru podatku w imporcie wiążą się ze specyfiką importu jako czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Podatnikami – o czym stanowi art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła. Z powołanych regulacji wynika, że dług celny (co oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego) powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 77 ust. 2 UKC). Dłużnikiem, czyli podmiotem odpowiedzialnym za dług celny, jest zgłaszający (art. 77 ust. 3 UKC). Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych, podlegających należnościom celnym przywozowym, m.in. procedurą dopuszczenia do obrotu (art. 77 ust. 1 lit. a UKC). Z kolei dopuszczenie do obrotu wymaga pobrania wszelkich należnych należności celnych przywozowych oraz pobrania – w stosownych przypadkach – innych należności zgodnie z właściwymi obowiązującymi przepisami dotyczącymi pobierania tych należności (art. 201 ust. 2 lit. a i b UKC).

Należy również podkreślić, że obowiązek zapłaty podatku z tytułu importu towarów ciąży na osobach przywożących towary, bez względu na to, czy są one podatnikami, w rozumieniu art. 15 ustawy, czy też nie. W konsekwencji każdy podmiot importujący towary obowiązany jest uiścić podatek z tytułu importu towarów, ponieważ w tym przypadku podatek obciąża czynność faktyczną, jaką jest przywóz towarów. Przepisy nie uzależniają natomiast powstania tego obowiązku od warunku posiadania przez importera prawa do dysponowania towarem jak właściciel.

Na podstawie ww. przepisów należy stwierdzić, że import towarów jest jedną z czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, a podatnikiem, czyli podmiotem zobowiązanym do opodatkowania importu, jest importer.

W ramach transakcji będącej przedmiotem zapytania, komponenty (materiały) do budowy i utrzymania Farmy wiatrowej będą dostarczane na obszar WSE spoza obszaru celnego UE. Przy czym ww. towary nieunijne są/mogą być dostarczane na obszar Inwestycji (WSE) spoza obszaru celnego UE bezpośrednio, tj. bez wprowadzenia towarów o statusie nieunijnym do obszaru polskich morskich wód terytorialnych bądź lądu lub pośrednio. Ten drugi przypadek dotyczy sytuacji, gdy statek transportujący towar nieunijny będzie tymczasowo cumować przy polskim nadbrzeżu. Przy czym, po przybyciu do portu towary te nie będą rozładowane ani dopuszczone do swobodnego obrotu w UE - ostatecznie zostaną one wywiezione na obszar Inwestycji (WSE).

Jak wskazałem, za miejsce dostawy towarów dostarczanych na teren WSE - dla celów VAT powinna zostać uznana Polska. Zatem skoro nastąpi przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej (do Polski), to tym samym w Polsce będzie dochodzić do importu towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy.

Jednocześnie, Spółka wskazała, że towary nieunijne przemieszczone bezpośrednio lub pośrednio do obszaru Inwestycji (WSE) mogą być towarami, na które nie zostały nałożone żadne środki ochrony handlu, takie np. jak cła antydumpingowe czy wyrównawcze, jak również towarami, które będą podlegać cłom antydumpingowym, o których mowa w Rozporządzeniu 2016/1036, czy też środkom wyrównawczym, o których mowa w Rozporządzeniu 2016/1037 lub Rozporządzeniu 2019/1131.

Ponadto, Spółka uzyskała od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej informację dotyczącą stosowania przepisów prawa celnego (znak: (...) z (...)), która potwierdza, że WSE nie jest częścią obszaru celnego Unii Europejskiej i w konsekwencji, przywóz komponentów do budowy Farmy Wiatrowej na terytorium WSE nie podlega formalnościom celnym przywozowym ustanowionym w Unijnym Kodeksie Celnym i wydanych na jego podstawie przepisach delegowanych i wykonawczych, w szczególności związanych z przedstawieniem towarów, ich zgłaszaniem do określonej procedury celnej i długiem celnym.

Spółka wskazała również, że wniosek dotyczy wyłącznie towarów (komponentów/materiałów) lub części zapasowych/zamiennych o statusie celnym towarów nieunijnych, przywożonych bezpośrednio lub pośrednio spoza obszaru celnego UE do obszaru Inwestycji zlokalizowanej w WSE, które nie będą podlegać celnym formalnościom przywozowym w Polsce (procedurom celnym w rozumieniu Unijnego Kodeksu Celnego). Powyższe informacje przyjąłem jako element opisanego zdarzenia przyszłego.

Skoro Spółka wskazała w opisie sprawy, że towary/komponenty sprowadzone do polskiej WSE nie podlegają formalnościom przywozowym w Polsce, to rozumiem, że przywóz towarów/komponentów nie będzie wiązał się ze zgłoszeniem towarów do określonej procedury celnej i powstaniem długu celnego, zgodnie z wyjaśnieniami wynikającymi z otrzymanego przez Spółkę pisma z (...) znak: (...). Zatem przyjmuję, że przywóz komponentów Farmy Wiatrowej zlokalizowanej na terytorium WSE, nie będzie podlegać celnym formalnościom przywozowym.

Tym samym, skoro, jak wskazuje Spółka, przywóz towarów wprowadzanych na teren WSE nie będzie podlegał celnym formalnościom przywozowym, tj. nie będzie wiązał się z ich zgłoszeniem do procedury dopuszczenia tych towarów do obrotu i powstaniem długu celnego, należy uznać, że w związku z przywozem towarów na terytorium kraju nie powstanie obowiązek podatkowy tytułu importu towarów, który zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy powstaje z chwilą powstania długu celnego. Powstanie obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów wiąże się z powstaniem obowiązku zapłaty cła lub faktem zaistnienia określonych procedur celnych. Natomiast w przypadku, gdy importowany towar nie jest objęty procedurą dopuszczenia do obrotu w rozumieniu przepisów celnych i przywóz towaru nie powoduje powstania długu celnego, ani też nie występują żadne inne należności przywozowe, wówczas nie powstaje obowiązek podatkowy z tytułu przedmiotowego importu towarów.

Przy tym, z opisu sprawy nie wynika, aby wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 19a ust. 10a lub 11 ustawy, a więc takie które skutkują powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów i dotyczą przypadku objęcia importowanych towarów procedurą celną uszlachetniania czynnego lub jedną ze specjalnych procedur celnych, jeżeli od towarów tych pobierane są opłaty wyrównawcze lub opłaty o podobnym charakterze. Tym samym, Spółka nie będzie podatnikiem z tytułu importu towarów, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy, zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT z tytułu importu towarów.

W konsekwencji, wskazać należy, że przywóz towarów nieunijnych przeznaczonych do budowy lub serwisowania/utrzymania Farmy Wiatrowej na teren WSE - dostarczonych bezpośrednio i pośrednio - nie będzie wiązał się z obowiązkiem rozliczenia przez Spółkę podatku VAT w Polsce z tytułu importu towarów. W tej konkretnej sytuacji pomimo tego, że wprowadzenie towarów na obszar WSE, do której Polska posiada suwerenne prawo będzie stanowiło import towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy o VAT, to z uwagi na brak powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów (brak dopuszczenia sprowadzanych towarów do obrotu w kraju) - WSE, uznana za terytorium Polski, nie będzie miejscem importu (opodatkowania) dla przywożonych towarów (art. 26a ustawy o VAT).

Zatem Spółka prawidłowo rozpoznała, że nie będzie zobowiązana do rozliczenia VAT należnego z tytułu przywozu przez Spółkę (lub na jej rzecz) towarów nieunijnych przeznaczonych do budowy lub serwisowania/utrzymania Farmy wiatrowej, bez względu na to czy towary będą czy nie będą objęte żadnym środkami ochrony handlu i narzędziem celnym określonym w Rozporządzeniu 2019/1131. Taki obowiązek nie będzie ciążył na Spółce również wtedy, gdy statek transportujący towary nieunijne będzie miał krótki postój w porcie państwa członkowskiego, bez obejmowania towarów procedurą celną.

W konsekwencji stanowisko w zakresie pytania 2 i 3 uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Jednocześnie informuję, że w oparciu o informacje przedstawione przez Wnioskodawcę, jako element zdarzenia przyszłego przyjęto, że przywóz towarów spoza obszaru celnego UE na obszar Inwestycji realizowanej na obszarze WSE nie będzie wymagał dokonania zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia towarów do obrotu.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.