Spółka austriacka A. GmbH prowadzi w Polsce działalność polegającą na dostawie urządzeń oraz nadzorze nad ich montażem i uruchomieniem dla technologii oczyszczania spalin. Nie posiada w Polsce własnych zasobów osobowych ani technicznych. Wsparcie w Polsce zapewnia jej poprzez umowy inna spółka, B., która świadczy na jej rzecz usługi doradcze i z zakresu HESQ. Decyzje biznesowe…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
21 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz obowiązku wystawiania i odbierania faktur za pomocą systemu KSeF. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 25 lutego 2026 r. (wpływ 3 marca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca A. GmbH (dalej: „A. GmbH”, „Wnioskodawca”) posiada siedzibę działalności gospodarczej w Austrii. Spółka działając jako podatnik jest zarejestrowana na potrzeby VAT w Austrii oraz w Polsce. Spółka jest zarejestrowana na potrzeby VAT w Polsce od (...) 2015 r.
A. GmbH oferuje rozwiązania technologiczne służące redukcji (…). Wnioskodawca oferuje technologię selektywnej redukcji katalitycznej (...) do redukcji (...), stosowaną w elektrowniach, spalarniach śmieci oraz zakładach przemysłowych. A. GmbH oferuje klientom projektowanie i dostarczenie „pod klucz” systemów (...) ograniczania emisji (...) do atmosfery oraz tworzy instalacje oczyszczania gazów spalinowych oraz oferuje serwis części zamiennych oraz wsparcie techniczne efektywnego usuwania zanieczyszczeń ze spalin z zastosowaniem tzw. (...).
Odbiorcami tych technologii są dostawcy energii, rafinerie, papiernie, producenci żywności, firmy zajmujące się zagospodarowaniem odpadów przemysłowych oraz lokalne samorządy.
Na terytorium Polski A. GmbH zajmuje się dostawą urządzeń, wyposażenia i maszyn dla technologii selektywnej redukcji katalitycznej (...) służącej do redukcji (…) oraz nadzorem nad ich montażem, a także uruchomieniem (montaż dokonywany jest przez klientów A. GmbH - A. GmbH nie odpowiada za tę część prac). Zawierane przez A. GmbH umowy mogą mieć różne okresy trwania, najczęściej wynikają one z brzmienia zawieranych umów. Zdarza się, że okres wykonania umowy jest dłuższy od pierwotnie założonego z uwagi na opóźnienia po stronie klientów A. GmbH związanych z przygotowaniami po ich stronie do realizacji inwestycji.
W chwili obecnej A. GmbH realizuje w Polsce następujące umowy:
W przyszłości A. GmbH może zajmować się w Polsce działalnością tego samego rodzaju. Co istotne, w związku z realizowanymi dostawami urządzeń oraz nadzoru nad ich montażem i uruchomieniem, A. GmbH nie dysponuje na terytorium Polski zapleczem technicznym, które służy/jest wykorzystywane do transakcji realizowanych w Polsce. Wnioskodawca nie dysponuje magazynem, sprzętem technicznym, sprzętem produkcyjnym czy maszynami.
A. GmbH dostarcza urządzenia do miejsca wskazanego przez klienta, w którym zostaną zamontowane. Ze swojej strony dokonuje jedynie nadzoru nad montażem dostarczonego urządzenia oraz uruchamia instalację. Jeśli zaś chodzi o nadzór nad montażem oraz uruchomienie instalacji, jest on dokonywany bądź przez pracowników A. GmbH bądź przez pracowników B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka”, „B.”), która to świadczy usługi rzecz A. GmbH.
B. zawarł (...) 2014 r. umowę z A. GmbH o świadczenie usług („Service Agreement”, dalej: „Umowa nr 1”). Zgodnie treścią Umowy nr 1, zważywszy, że B. jest gotowa świadczyć określone usługi niezbędne do prawidłowego i efektywnego wsparcia marketingu i sprzedaży produktów i usług A. GmbH w Polsce i Europie Wschodniej, ustalono, że B. będzie świadczyć bieżące usługi wsparcia technicznego i szkolenia (dalej: „usługi doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej”) dla A. GmbH przez czas nieokreślony, począwszy od (...) 2014 r. W szczególności B. świadczy następujące usługi doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej:
Pracownicy ci, zatrudnieni w B., pozostają pod kontrolą i nadzorem pracowniczym B. oraz wykonują polecenia B.. Niemniej, w celu prawidłowego wykonania usług przez B. na rzecz A. GmbH oraz ich odbioru przez A. GmbH, Spółki ze sobą współpracują. Pracownicy B. otrzymują od A. GmbH wskazówki oraz wytyczne dotyczące świadczonych na jej rzecz usług tak aby A. GmbH mogła prawidłowo wykonać swoje zobowiązanie wobec klientów.
W ramach Umowy nr 1 Spółki zobowiązały się do współpracy i dołożenia wszelkich starań w celu utrzymania dokumentacji pomocniczej, informacji, materiałów i danych dotyczących świadczonych usług doradczych w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej oraz poniesionych kosztów. Wyniki usług doradztwa w zakresie prowadzenia działalności, świadczonych przez B., są udostępniane A. GmbH w formie raportu zawierającego opis każdej pozycji kosztów poniesionych przez B.
Umowa nr 1 była dwukrotnie aneksowana w dniach 1 stycznia 2021 r. oraz 12 lipca 2021 r. Zmiany dotyczyły składu osobowego pracowników B. świadczących usługi na rzecz A. GmbH. Ponadto, 15 lipca 2024 r. B. zawarła z A. GmbH umowę („Service Agreement”, dalej: „Umowa nr 2”), w myśl, której B. świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi HESQ obejmujące między innymi:
Wszelkie usługi nieobjęte powyższymi Umowami nr 1 i nr 2 będą omawiane i uzgadniane w dobrej wierze przez strony w każdym indywidualnym przypadku. Na mocy Umów nr 1 i nr 2 B. nie będzie świadczyć żadnych usług, które A. GmbH byłaby w stanie wykonać samodzielnie, zgodnie ze standardami przyjętymi w Grupie (...).
Założeniem leżącym u podstaw zawarcia Umowy nr 1 i nr 2 znajduje się intencja grupy (...) do optymalnego wykorzystania zasobów ludzkich dla potrzeb całej grupy.
W zamian za wykonanie przez B. ww. usług, A. GmbH zobowiązuje się zapłacić B. wynagrodzenie w wysokości całkowitych kosztów poniesionych przez B. w związku z zatrudnieniem pracownika oddelegowanego do wykonywania pracy na rzec z A. GmbH, w szczególności jego wynagrodzenia i innych kosztów, powiększonych o marżę.
Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
1. w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalności gospodarcza Spółki (A. GmbH) w kraju siedziby działalności gospodarczej (należało ogólnie bez wskazywania szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jak Spółka prowadzi działalność w Austrii np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne Spółka posiada w kraju siedziby itp.);
A. GmbH jest centrum kompetencji w zakresie technologii oczyszczania spalin w Grupie (...), obejmującym inżynierię procesową (kompetencje kluczowe), inżynierię, kontrolę jakości, zarządzanie projektami, nadzór i rozruch na budowie. Spółka ma siedzibę w (...), gdzie zatrudnia około 35 pracowników i zajmuje się opisanymi wyżej działaniami. Spółka jako organizacja inżynieryjno-zarządzająca projektami używa w swojej działalność komputery i inne urządzenia techniczne jakie jak drukarki, skanery wykorzystywane w pracy biurowej. Spółka nie dysponuje innymi maszynami oraz zapleczem produkcyjnym.
2. w związku z jakimi czynnościami Spółka dokonała rejestracji jako czynny podatnik podatku VAT w dniu (...) 2015 r.;
A. GmbH podpisała umowę dostawy „pod klucz” tworząc konsorcjum z C. gdzie Zamawiającym był D. Zakres prac konsorcjum obejmował, zgodnie z definicją „umowy pod klucz” roboty budowlane oraz prace instalacyjne elektryczne i mechaniczne. W związku z tym, iż Spółka wykonywała czynności opodatkowane VAT w Polsce dokonała rejestracji na VAT w Polsce.
3. w jaki sposób przebiega proces realizacji umów na rzecz klientów z Polski (od momentu podpisania umowy do momentu odbioru prac), należało przedstawić etapami proces realizacji umów, w tym wskazać jaki zakres prac jest wykonywany w kraju siedziby Spółki i jaki na terytorium Polski;
Wszystkie projekty realizowane z polskimi klientami są prowadzone przez A. GmbH w ramach konsorcjum lub Spółka działała jako podwykonawca z różnymi polskimi wykonawcami (...), takimi jak (...), (...) lub (...).
Poszukiwanie zleceń, przygotowanie ofert i podpisanie kontraktów znajdują się w kompetencji A. GmbH. Spółka korzysta w tym zakresie ze wsparcia pracowników B. w Polsce. Przygotowaniem ofert zajmuje się A. GmbH, a w przypadku zawarcia umowy podpisuje ją Dyrektor Zarządzający A. GmbH. Po uzyskaniu kontraktu, dla każdego projektu określa się zakres/podział prac, w którym A. GmbH jest odpowiedzialna za zarządzanie projektem polegające na projektowaniu procesów, projektowaniu podstaw całego systemu, dostawę kluczowych komponentów, takich jak katalizator i układ przygotowania amoniaku, nadzór nad budową własnego zakresu dostaw oraz doradztwo w zakresie uruchomienia. Sposób realizacji zobowiązań umownych (gdzie kupować towary i usługi) leży w gestii A. GmbH. Towary i usługi są pozyskiwane w Europie. Organizacja projektu jest tworzona na początku umowy i w zależności od rzeczywistych możliwości całej organizacji, składa się z pracowników z Austrii i Polski, pod kierownictwem A. GmbH. W dniu zakończenia realizacji zobowiązań umownych Dyrektor Zarządzający A. GmbH podpisuje tzw. Protokół Odbioru Wstępnego (PAC).
4. jakie, do kogo należące i na terytorium jakiego państwa znajdujące się zasoby osobowe oraz rzeczowe (ludzie/urządzenia/narzędzia) są wykorzystywane na danym etapie przy realizacji umów na rzecz klientów z Polski, tj. należało ogólnie bez wskazywania szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości opisać jak przebiega realizacja świadczenia ze wskazaniem kto (Państwa Spółka czy B.) realizuje dany etap i przy wykorzystaniu czyich (Państwa Spółki czy B.) zasobów osobowych oraz rzeczowych jest realizowany;
Co do zasady, A. GmbH nie posiada własnych zasobów materiałowych ani narzędzi oprócz komputerów i innych urządzeń biurowych. Oznacza to, że A. GmbH zasadniczo nie posiada własnych zakładów produkcyjnych/wytwórczych. W związku z tym wszystkie materiały (tylko materiały, takie jak części stalowe lub rury) są kupowane na rynku, w Polsce lub poza nią, od różnych dostawców. Zasoby ludzkie są angażowane przez A. GmbH oraz dedykowane osoby z B. do realizacji zakresu umowy.
5. czy Spółka posiada na terytorium Polski pracowników, jeśli tak należy wskazać jakich pracowników Spółka posiada, jakie zadania wykonują, za co są odpowiedzialni i do wykonywania jakich czynności są upoważnieni;
A. GmbH nie zatrudnia własnych pracowników w Polsce. W B. zatrudnionych jest 7 pracowników, którzy są włączeni do organizacji projektów. Pracownicy z B. częściowo wspierają działania sprzedażowe, niektóre zadania inżynieryjne oraz nadzór/doradztwo w zakresie uruchomień pod kierownictwem A. GmbH. Pracownicy w Polsce uczestniczą w spotkaniach, ale nie podpisują żadnych dokumentów wiążących się z zobowiązaniami umownymi A. GmbH.
6. czy w przypadku gdy Spółka samodzielnie dokonuje nadzoru nad montażem oraz uruchomienia urządzeń to czy wówczas deleguje na terytorium Polski do tych prac swoich pracowników, należało wyjaśnić, w tym wskazać na jaki okres czasu ich deleguje;
W zależności od kwalifikacji i możliwości, pracownicy A. GmbH bardzo rzadko przyjeżdżają do Polski na nadzór. Jeśli tak, to czas trwania nadzoru jest ograniczony do kilku dni. Umowy, określają ilość godzin obecności A. GmbH w miejscach wykonywania kontraktu w celu nadzoru np. 100 godzin. W ciągu ostatnich 3-5 lat do nadzoru do miejsc wykonywania kontraktów byli delegowani pracownicy B.. Osoby delegowane do nadzory wykonywały swoje zadania pod nadzorem A. GmbH.
7. jakie są postanowienia Umowy nr 1 i nr 2 w zakresie oddelegowania pracownika B. do wykonywania pracy na rzecz A. GmbH, należało wyjaśnić, w tym wskazać jakie zadania/czynności wykonuje ten pracownik, gdzie wykonuje te zadania oraz pod kogo jest kontrolą i nadzorem;
Pracownicy z B. częściowo wspierają działania sprzedażowe, niektóre zadania inżynieryjne oraz nadzór/doradztwo w zakresie uruchomień pod kierownictwem A. GmbH. Pracownicy w Polsce uczestniczą w spotkaniach, ale nie podpisują żadnych dokumentów więżących się z zobowiązaniami umownymi A. GmbH.
8. co oznacza, że B. świadczy usługi mające na celu „zapewnienie i utrzymanie profesjonalnego i odpowiedniego środowiska pracy dla pracowników, uznanego przez A. GmbH za niezbędne do efektywnego i profesjonalnego wykonywania powierzonych im zadań i dokumentów”, należało wyjaśnić, w tym wskazać jakie konkretnie zadania/czynności w ramach ww. usługi wykonuje B. i na rzecz jakich pracowników, przez kogo zatrudnionych i jakie zadania wykonujących;
B. zajmuje się zasobami ludzkimi, HESQ, medycyną i bezpieczeństwem pracy, etc. Celem jest, aby wszyscy pracownicy B. otrzymywali takie same usługi/wsparcie. W przypadku, gdy A. GmbH zażąda dodatkowych usług, B. zapewni je w oparciu o poniesione koszty.
9. co oznacza, że B. świadczy usługi mające na celu „zapewnienie powierzchni biurowej do tymczasowego lub stałego użytku (...)”, należało wyjaśnić w tym wskazać, czy B. w ramach Umowy nr 1 i nr 2 posiada/użytkuje na terytorium Polski powierzchnię biurową i kogo pracownicy/przez kogo zatrudnieni wykonują tam pracę;
B. wynajmuje dwie małe powierzchnie biurowe w (...) i (...), po jednej powierzchni roboczej każda. Pomieszczenia te są wykorzystywane przez pracowników B. do świadczenia usług na rzecz A. GmbH. Zgodnie z umową B. przenosi swoje koszty związane ze świadczeniem usług na rzecz A. GmbH, stąd koszty wynajmu są również przenoszone i pokrywane przez A. GmbH.
10. czy A. GmbH posiada bezpośrednią kontrolę/nadzór/jakikolwiek wpływ na zasoby techniczne/rzeczowe B. świadczącej usługi w ramach Umowy nr 1 i 2 na jej rzecz, w tym należy wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana oraz czy kontrola ta jest porównywalna do kontroli jaką A. GmbH sprawuje nad własnym zapleczem technicznym/rzeczowym;
A. GmbH sprawuje kontrolę i nadzór nad pracami dedykowanych osób do świadczenia dla niej usług. Osoby te są zatrudnione w B. i jako jej pracownicy świadczą usługi na rzecz A. GmbH. Zgodnie z ustalonymi zasadami współpracy pracownicy ci w Polsce nie mogą pracować niezależnie od A. GmbH.
11. gdzie/w jakim kraju (w Polsce czy w Austrii), podejmowane są istotne decyzje dotyczące działalności A. GmbH na terytorium Polski;
Wszelkie decyzje dotyczące działalności gospodarczej A. GmbH są podejmowane przez A. GmbH w Austrii.
12. czy A. GmbH podejmuje/będzie podejmowała działania mające na celu realizację podobnych/zbliżonych/analogicznych świadczeń na terytorium Polski, np. udział w przetargach, poszukiwanie kontrahentów itp., jeśli tak należało wskazać jakie działania w tym zakresie Spółka zamierza przedsięwziąć.
A. GmbH jest zainteresowana kontynuowaniem działalności w Polsce, co oznacza ciągłe poszukiwanie nowych przetargów, nowych klientów, nowych dostawców, a także kontynuację współpracy z kluczowymi klientami spoza Polski, ale w ramach projektów realizowanych w Polsce.
Pytania
1) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w związku z nabyciem usług od B. na podstawie Umowy nr 1 i Umowy nr 2, Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT, tj. usługi świadczone przez B. nie podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce, ale w Austrii na zasadzie tzw. odwrotnego obciążenia, a zatem po stronie Wnioskodawcy nie istnieje obowiązek odbioru faktur ustrukturyzowanych wystawianych przez świadczeniodawcę, tj. B. w ramach Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: „KSeF”) od 1 lutego 2026 r.?
2) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w związku z dokonywaniem na terytorium Polski dostawy profesjonalnych urządzeń oraz nadzoru nad montażem oraz uruchomieniem tych urządzeń (montaż dokonywany jest przez inny podmiot), Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT, a zatem po jego stronie nie istnieje obowiązek wystawiania na rzecz klientów w Polsce faktur ustrukturyzowanych w ramach KSeF od 1 kwietnia 2026 r.?
Państwa stanowisko w sprawie
Stanowisko do pytania nr 1
Zdaniem A. GmbH, w związku z nabyciem usług od B. na podstawie Umowy nr 1 i Umowy nr 2, Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT, tj. usługi świadczone przez B. nie podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce, ale w Austrii na zasadzie tzw. odwróconego obciążenia, a zatem po stronie Wnioskodawcy nie istnieje obowiązek odbioru faktur ustrukturyzowanych wystawianych przez świadczeniodawcę, tj. B. w ramach KSeF od 1 lutego 2026 r.
Stanowisko do pytania nr 2
Zdaniem A. GmbH, w związku z dokonywaniem na terytorium Polski dostawy profesjonalnych urządzeń oraz nadzoru nad montażem i uruchomieniem tych urządzeń (montaż dokonywany jest przez inny podmiot), Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT, a zatem po jego stronie nie istnieje obowiązek wystawiania na rzecz klientów w Polsce faktur ustrukturyzowanych w ramach KSeF od 1 kwietnia 2026 r.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2) eksport towarów;
3) import towarów na terytorium kraju;
4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej.
Według art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).
Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.
I tak, stosownie do art. 28a ustawy:
Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;
2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
Powołany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Według tej regulacji, podatnikiem jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.
Jednocześnie zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
Ustawą z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wszedł w życie 1 lutego 2026 r.:
1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;
5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej.
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane.
Zgodnie z art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wszedł w życie 1 lutego 2026 r.:
1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie, której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:
W przypadku gdy:
1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego lub
2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę, lub
4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1, lub
5) nabywcą jest podmiot, który nie posługuje się numerem, za pomocą którego jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, ani numerem identyfikacji podatkowej, inny niż nabywca, o którym mowa w pkt 1-3 i 6, lub
6) nabywcą jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej
- faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca („A. GmbH”) oferuje rozwiązania technologiczne służące redukcji (…). Odbiorcami tych technologii są dostawcy energii, rafinerie, papiernie, producenci żywności, firmy zajmujące się zagospodarowaniem odpadów przemysłowych oraz lokalne samorządy. Na terytorium Polski A. GmbH zajmuje się dostawą urządzeń, wyposażenia i maszyn dla technologii selektywnej redukcji katalitycznej ((...)) służącej do redukcji (…) oraz nadzorem nad ich montażem, a także uruchomieniem. Obecnie A. GmbH jest w trakcie realizacji 5 umów na terytorium Polski. A. GmbH dostarcza urządzenia do miejsca wskazanego przez klienta, w którym zostaną zamontowane. Ze swojej strony dokonuje jedynie nadzoru nad montażem dostarczonego urządzenia oraz uruchamia instalację. Jeśli zaś chodzi o nadzór nad montażem oraz uruchomienie instalacji, jest on dokonywany bądź przez pracowników A. GmbH bądź przez pracowników B., która to świadczy usługi rzecz A. GmbH. W tym zakresie B. zawarła 1 września 2014 r. Umowę nr 1 z A. GmbH o świadczenie usług („Service Agreement”). Zgodnie treścią Umowy nr 1 ustalono, że B. będzie świadczyć bieżące usługi wsparcia technicznego i szkolenia („usługi doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej”) dla A. GmbH przez czas nieokreślony. Ponadto 15 lipca 2024 r. B. zawarła z A. GmbH Umowę nr 2 („Service Agreement”), w myśl, której B. świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi HESQ.
Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia:
Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:
a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.
Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.
Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.
W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka A. GmbH nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizuje na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że A. GmbH oferuje rozwiązania technologiczne służące redukcji (…). Na terytorium Polski A. GmbH zajmuje się dostawą urządzeń, wyposażenia i maszyn dla technologii selektywnej redukcji katalitycznej ((...)) służącej do redukcji (…) oraz nadzorem nad ich montażem, a także uruchomieniem. Obecnie A. GmbH jest w trakcie realizacji 5 umów na terytorium Polski. A. GmbH dostarcza urządzenia do miejsca wskazanego przez klienta, w którym zostaną zamontowane. Ze swojej strony dokonuje jedynie nadzoru nad montażem dostarczonego urządzenia oraz uruchamia instalację. Jeśli zaś chodzi o nadzór nad montażem oraz uruchomienie instalacji, jest on dokonywany bądź przez pracowników A. GmbH bądź przez pracowników B., która to świadczy usługi rzecz A. GmbH. B. zawarła Umowę nr 1 z A. GmbH o świadczenie usług („Service Agreement”). Zgodnie treścią Umowy nr 1 ustalono, że B. będzie świadczyć bieżące usługi wsparcia technicznego i szkolenia („usługi doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej”) dla A. GmbH przez czas nieokreślony. Ponadto B. zawarła z A. GmbH Umowę nr 2 („Service Agreement”), w myśl której B. świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi HESQ.
Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Z okoliczności sprawy wynika, że A. GmbH nie dysponuje na terytorium Polski zapleczem technicznym, które służy/jest wykorzystywane do transakcji realizowanych w Polsce. Wnioskodawca nie dysponuje również magazynem, sprzętem technicznym, sprzętem produkcyjnym czy maszynami. Ponadto A. GmbH nie zatrudnia własnych pracowników w Polsce. Pracownicy A. GmbH sporadycznie przyjeżdżają do Polski na nadzór. Czas trwania takiego nadzoru jest ograniczony do kilku dni. Jednakże fakt tymczasowego/okresowego utrzymywania zasobów personalnych nie jest wystarczający do stwierdzenia spełnienia kryterium posiadania odpowiednich zasobów personalnych na terytorium kraju. W konsekwencji należy uznać, że Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski odpowiedniego własnego zaplecza technicznego i personalnego.
Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika, że A. GmbH nabywa w ramach Umowy nr 1 i Umowy nr 2 usługi od B.. Ponadto w spółce B. zatrudnionych jest 7 pracowników, którzy są włączeni do organizacji projektów tj. pracownicy z B. częściowo wspierają działania sprzedażowe, niektóre zadania inżynieryjne oraz nadzór/doradztwo w zakresie uruchomień pod kierownictwem A. GmbH. Osoby te są zatrudnione w B. i jako jej pracownicy świadczą usługi na rzecz A. GmbH. Pracownicy uczestniczą w spotkaniach, ale nie podpisują żadnych dokumentów wiążących się z zobowiązaniami umownymi A. GmbH. Co jednak istotne, pracownicy zatrudnieni w B., pozostają pod kontrolą i nadzorem pracowniczym B. oraz wykonują polecenia B.. Niemniej, w celu prawidłowego wykonania usług przez B. na rzecz A. GmbH oraz ich odbioru przez A. GmbH, Spółki ze sobą współpracują. Pracownicy B. otrzymują od A. GmbH wskazówki oraz wytyczne dotyczące świadczonych na jej rzecz usług tak aby A. GmbH mogła prawidłowo wykonać swoje zobowiązanie wobec klientów. Zgodnie z ustalonymi zasadami współpracy pracownicy ci w Polsce nie mogą pracować niezależnie od A. GmbH. Należy wskazać, że zupełnie naturalne w realiach rynkowych jest to, że usługobiorca chciałby otrzymać świadczenie zgodnie ze swoimi oczekiwaniami i w tym celu dostarcza usługodawcy odpowiednie wytyczne i dokonuje kontroli jego realizacji. W żadnej mierze realizacja świadczeń przez usługodawców i nadzór nad ich wykonaniem nie może przesądzać o posiadaniu jakiejkolwiek bezpośredniej kontroli nad nimi. Zatem relacja pomiędzy Spółką A. GmbH a B. stanowi standardową współpracę gospodarczą, w której odbiorca tj. A. GmbH określa jak świadczenie powinno zostać wykonane i jakie są jego oczekiwania co do jakości świadczenia. Współpraca ta opiera się zatem na standardowych relacjach rynkowych. Podsumowując Spółka A. GmbH nie posiada kontroli, nadzoru lub bezpośredniego wpływu na zasoby B., porównywalnego do kontroli jaką Spółka sprawuje nad zapleczem własnym.
Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
Ponownie wskazać należy, że Wnioskodawca nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych i nieruchomości oraz nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Dodatkowo wszelkie decyzje dotyczące działalności gospodarczej A. GmbH są podejmowane przez A. GmbH w Austrii. Zatem, skoro Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.
Należy raz jeszcze zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do sytuacji należy stwierdzić, że B. świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi w ramach Umowy nr 1 i nr 2, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych B. byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Wnioskodawcy.
W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych w opisanym stanie faktycznym okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka A. GmbH w związku z nabyciem usług od B. na podstawie Umowy nr 1 i Umowy nr 2 oraz dokonywaniem dostawy urządzeń oraz nadzoru nad montażem oraz uruchomieniem tych urządzeń, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
Przy czym wskazać należy, że świadczone przez B. usługi w ramach Umowy nr 1 i 2 dotyczą doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej oraz HESQ. W związku z tym nie znajdą zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług wynikające z art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy. Oznacza to, że do świadczonych przez B. usług na rzecz Wnioskodawcy z siedzibą w Austrii zastosowanie znajduje ogólna zasada ustalania miejsca świadczenia wyrażona w art. 28b ust. 1 ustawy, zgodnie z którą miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. Tym samym miejscem świadczenia wykonywanych przez B. usług w ramach Umowy nr 1 i nr 2 jest miejsce siedziby działalności gospodarczej Wnioskodawcy tj. terytorium Austrii.
Kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje powołany art. 106gb ust. 4 ustawy, który wskazuje m.in. że w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego lub w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro A. GmbH nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, jak również miejscem opodatkowania usług nabywanych od B. nie jest terytorium Polski, to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy nie jest zobowiązana do odbioru faktur od B. przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z usługodawcą inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.
Odnoszą się natomiast do fakturowania w ramach KSeF wskazać należy, że skoro jak powyżej uznałem Wnioskodawca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy nie będzie miał obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur od 1 lutego 2026 r. Jednocześnie należy wskazać, że Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.
W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2 należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo