Sprzedaż przez Wnioskodawcę działek, nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Osoba fizyczna otrzymała w 1996 roku darowizną dwie działki rolne w Polsce, podczas gdy od 1990 roku przebywa na stałe w USA. Działki przez lata nie były użytkowane do celów osobistych, jedynie generowały koszty utrzymania, takie jak koszenie trawy. W związku z brakiem planów powrotu do Polski i obciążeniem finansowym, podjęto decyzję o sprzedaży działek. Dokonano podziału jednej z działek na mniejsze części,…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
2 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 29 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy sprzedaż działek, w tym działek wydzielonych będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Uzupełniła go Pani - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 16 lutego 2026 r. (wpływ 19 lutego 2026 r.).
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Przyszła sprzedaż działek
Po podziale nieruchomości gruntowej uzyskała Pani działki o mniejszej powierzchni z wydanymi warunkami zabudowy. Powstało 13 nowych działek.
W 2026 r. ustalona jest już sprzedaż 2 działek (słownie: dwie działki) - jednym aktem notarialnym dla jednego małżeństwa. Nadmienia Pani, że sprzedaż działek nie wynika ze spekulacji.
Geneza stanu faktycznego
28 października 1996 r., aktem notarialnym otrzymała Pani od szwagra darowiznę w postaci nieruchomości, działek rolnych nr geod. 1 i 2 o pow. 2,92 ha.
Od 1990 r. przebywa Pani na stałe w USA, posiada Pani obywatelstwo polsko-amerykańskie i rozlicza się Pani z podatków w USA. W Polsce jest Pani zameldowana w (...), ale nigdy Pani w Polsce nie pracowała. Pani plany powrotu do Polski uległy zmianie i nie zamierza Pani osiedlić się w Polsce. Nie posiada Pani również dzieci i postanowiła Pani sprzedać ww. działki, gdyż realnie stanowi to dla Pani obciążenie finansowe utrzymywania ww. nieruchomości w stanie przyzwoitej struktury agrarnej.
W związku z powyższym w Pani imieniu - siostra B.B. dokonywała przygotowania dokumentów do zmiany przeznaczenia i użytkowania działki, którą otrzymała Pani jako darowiznę.
Ze względu na ww. postępowanie jest dla Pani bardzo ważna prawidłowa interpretacja podatku VAT od przyszłej sprzedaży działek, ponieważ jest to dla Pani nowe i nieznane prawnie doświadczenie.
Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego.
Działki do sprzedaży to działki o nr 1 i 2. Działka nr 1 po podziale geodezyjnym otrzymała numery: 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10, 1/11, 1/12, 1/13, 1/14, 1/15, 1/16, 1/17, 1/18, 1/19.
Z otrzymanych aktem darowizny w 1996 r. działek, działka nr 1 przez długie lata leżała odłogiem. W 2015 r. posiana została trawa, której nikt nie użytkował. Trawę koszono raz w roku i pozostawiano jako nawóz, gdyż jest to ziemia słabej klasy bonitacyjnej (VI). Działka nr 2 jest nieużytkiem bagiennym i nie stanowiła przedmiotu do zaspokajania potrzeb osobistych. Od momentu otrzymania tych działek do momentu podjęcia decyzji o sprzedaży nie zaspokajały one potrzeb osobistych, a jedynie generowały koszty utrzymania w przyzwoitej strukturze agrarnej (koszenie trawy).
Działka nr 2 i 1 ani przed podziałem, ani po podziale nie były i nie są przedmiotem odpłatnych umów najmu, dzierżawy.
Nie podejmowano żadnych aktywnych działań marketingowych w zakresie obrotu nieruchomościami. Zastosowano jedynie formę przekazu ustnego w środowisku oraz umieszczono baner z ogłoszeniem informującym o sprzedaży.
W stosunku do działek będących przedmiotem sprzedaży nie prowadzono działań mających na celu zachęcanie nabywców do zakupu. Nie grodzono działek, nie uzbrojono terenu w żadne media. Jedynym elementem działania było wydzielenie działki pod przyszłą drogę wewnętrzną.
Aby pozyskać nabywców działek zastosuje Pani przekaz ustny i baner z ogłoszeniem. W okolicy przewija się wielu turystów i właścicieli drugich domów, mieszkańców dużych miast. W miesiącu lutym 2026 r. dokonano 2 sprzedaży i są to nabywcy posiadający rodziny w miejscowości, gdzie położone są działki. Jedna sprzedaż dotyczy 2 działek, tj. 1/14 i 1/16, druga sprzedaż dotyczy działki nr 1/17 i 1/18.
Nie zawierano żadnych przedwstępnych umów sprzedaży z zainteresowanym nabywcą. Nie zaistniały żadne prawa i obowiązki, ani warunki. Sprzedaż przeprowadzona będzie aktem notarialnym.
Udzieliła Pani swojej siostrze B.B. pełnomocnictwa w celu występowania w Pani imieniu w sprawach dotyczących działki 1 (w tym działek wydzielonych). Czynności dokonywane w ramach pełnomocnictwa dotyczą:
Nie została dokonana wcześniej sprzedaż nieruchomości, z tytułu której była Pani podatnikiem, nie była Pani zobowiązana do zarejestrowania się jako czynny podatnik VAT.
Działki nr 2 i 1 w całym okresie nie podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT.
Na dzień składania uzupełnienia do wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, zostały dokonane 2 sprzedaże działek. Były to sprzedaże wynikające z sentymentu nabywców do okolicy. Na chwilę obecną nie wie Pani jak potoczy się sprzedaż, czy będzie zainteresowanie. Trudno jest określić z jaką częstotliwością będzie następowała sprzedaż, wszystko zależy od zainteresowania ww. działkami.
Po dotychczasowych 2 sprzedażach działek, przyszli nabywcy to osoby fizyczne. Ukształtowanie terenu i obszar działek nie kwalifikuje się do sprzedaży na cele usługowe dla osób prowadzących działalność.
Pytania
1) Czy sprzedając dla jednej osoby (małżeństwa) dwie działki, jednym aktem notarialnym płaci Pani podatek VAT?
2) W przyszłej sprzedaży działek, od którego momentu naliczany jest podatek VAT? Czy zależy to o częstotliwości sprzedaży lub kwoty sprzedaży?
Pani stanowisko w sprawie
Uważa Pani, że dokonane i przyszłe sprzedaże nie podlegają przepisom ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Nie jest Pani podatnikiem podatku VAT i nie korzysta ze zwolnienia z tego podatku, a czynność nie jest dokonywana z zamiarem częstotliwym lub ciągłym. Przedmiot sprzedaży stanowi darowizna otrzymana przez Panią w dniu 28 października 1996 r. na podstawie aktu notarialnego.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Natomiast w myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.
Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działek (w tym działek wydzielonych), istotne jest, czy w celu dokonania ich sprzedaży podjęła Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.
Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.
Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań, jakie Pani podjęła w odniesieniu do gruntu będącego przedmiotem sprzedaży.
Z opisu sprawy wynika, że otrzymała Pani w darowiźnie w 1996 r. działki nr 1 i 2. Dokonała Pani podziału działki nr 1 na działki o nr: 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10, 1/11, 1/12, 1/13, 1/14, 1/15, 1/16, 1/17, 1/18, 1/19. Działka nr 1 leżała odłogiem, zaś działka 2 jest nieużytkiem na terenie bagiennym. Działki te nie zaspokajały Pani potrzeb osobistych, generowały jedynie koszty utrzymania w przyzwoitej strukturze agrarnej (koszenie trawy).
Działki nr 2 i 1 ani przed podziałem, ani po podziale nie były i nie są przedmiotem odpłatnych umów najmu, dzierżawy. Nie podejmowała Pani żadnych aktywnych działań marketingowych w zakresie obrotu nieruchomościami, zastosowała Pani jedynie formę przekazu ustnego w środowisku oraz umieściła baner z ogłoszeniem informującym o sprzedaży. Nie prowadziła Pani działań mających na celu zachęcanie nabywców do zakupu, w tym nie grodziła Pani działek, nie uzbrajała terenu w żadne media. Jedynym elementem działania było wydzielenie działki pod przyszłą drogę wewnętrzną.
W lutym 2026 r. dokonała Pani sprzedaży działek - 1/14 i 1/16, oraz działek nr 1/17 i 1/18.
Nie zawierała Pani żadnych przedwstępnych umów sprzedaży z zainteresowanym nabywcą. Nie zaistniały żadne prawa i obowiązki, ani warunki do zawarcia umowy sprzedaży, zaś sprzedaż przeprowadzona będzie aktem notarialnym.
Udzieliła Pani swojej siostrze B.B. pełnomocnictwa w celu występowania w Pani imieniu w sprawach dotyczących działki 1 (w tym działek wydzielonych). Czynności dokonywane w ramach pełnomocnictwa dotyczą:
Pani wątpliwości dotyczą ustalenia, czy do sprzedaży przez Panią działek należy naliczyć podatek VAT.
Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości gruntowych niezabudowanych) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.
W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że w celu sprzedaży działek nr 1 i 2, w tym powstałych w wyniku podziału działki nr 1, podejmowała Pani działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.
Jak wskazał TSUE w powołanym wcześniej wyroku z 15 września 2011 r. - podział działki na mniejsze części nie jest przesłanką świadczącą o działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami.
Należy również zaznaczyć, że podział nieruchomości wymaga spełnienia określonych warunków, o których mowa w ustawie z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.).
Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
Podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94.
W myśl art. 94 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
W przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli:
1) nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo
2) jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W analizowanej sprawie za aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem nie można również uznać wystąpienia o wydanie decyzji o warunkach zabudowy - jak wynika bowiem z powołanych wyżej przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest to wymagana prawem czynność, bez wykonania której nie mogłaby Pani dokonać podziału nieruchomości.
Odnosząc się natomiast do udzielonego przez Panią pełnomocnictwa w sprawie dotyczącej działki nr 1 (w tym działek wydzielonych) wskazała Pani, że zakres pełnomocnictwa obejmuje m.in. składanie wniosków, działanie faktyczne i prawne w celu uzyskania decyzji pozwoleń, odbiór decyzji i postanowień w sprawie złożonych wniosków. Jak wskazała Pani w opisie sprawy, upoważniła Pani pełnomocnika do złożenia w Pani imieniu wniosków o wydanie warunków zabudowy dla działek powstałych w wyniku podziału. Wskazać zatem należy, że z przedstawionego zakresu udzielonego pełnomocnictwa nie wynika, aby działania podejmowane przez pełnomocnika w Pani imieniu prowadziły do podwyższenia atrakcyjności sprzedawanych działek, gdyż jak wskazałem wyżej - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy jest czynnością prawnie wymaganą, bez wykonania której nie mogłaby Pani dokonać podziału nieruchomości.
Uwzględniając powyższą analizę przepisów oraz przedstawione okoliczności sprawy wskazać należy, że w odniesieniu do sprzedaży działek nr 2 i 1 (w tym działek powstałych w wyniku podziału działki nr 1, brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując ww. dostawy wystąpi Pani w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Z całokształtu okoliczności sprawy nie wynika taka Pani aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Zatem należy uznać, że sprzedaż działek gruntu nie stanowi działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej Pani aktywności w przedmiocie zbycia opisanego gruntu, która jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Nie występuje bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że dostawa nieruchomości wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Jak wynika z całokształtu okoliczności sprawy, nie podejmowała Pani aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Działania podejmowane przez Panią należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Sprzedając działki nr 2 i 1 (w tym powstałe w wyniku podziału działki nr 1) skorzysta Pani z przysługującego Pani prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełni Pani przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, i nie wystąpi Pani w roli podatnika podatku od towarów i usług prowadzących działalność gospodarczą - w stosunku do tych transakcji. W konsekwencji, sprzedaż przedmiotowych działek nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Tym samym, dokonując sprzedaży działek, będących przedmiotem Pani zapytania, korzysta Pani z przysługującego Pani prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym, z tytułu tej sprzedaży, nie będzie Pani podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, a dostawa ta nie podlega opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
W konsekwencji, sprzedaż przez Panią ww. działek, nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Zatem Pani stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo