Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.608.2025.2.JO

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz braku obowiązku wystawiania oraz odbioru faktur za pomocą KSeF. Uzupełnili go Państwo pismem, które wpłynęło 22 września 2025 r. oraz – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 24 października 2025 r. (wpływ 27 października 2025 r.) oraz pismem, które wpłynęło 30 października 2025 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. Kapitalverwaltungsgesellschaft mit Beschränkter Haftung (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest podmiotem prawa niemieckiego – osobą prawną z siedzibą na terytorium Niemiec.

Wnioskodawca jest wiodącym niemieckim dostawcą usług (…) (administrator funduszy i funduszy alternatywnych) w sektorze funduszy nieruchomościowych. Spółka wspiera klientów w uruchamianiu funduszy bez konieczności zakładania własnej firmy zarządzającej. Wnioskodawca świadczy również usługi typu back-office na rzecz firm zarządzających nieruchomościami. Spółka oferuje kompleksowe pakiety obejmujące rozwiązania w zakresie raportowania dla grup inwestorów, zarządzanie ryzykiem, zarządzanie inwestycjami, prawo inwestycyjne, wsparcie w kwestiach podatkowych oraz zarządzanie zrównoważonym rozwojem.

Wnioskodawca jest spółką zarządzającą niemieckimi funduszami nieruchomościowymi (dalej: „Fundusze”) posiadającymi nieruchomości w Polsce, zlokalizowane w (…), (…), (…) i (…). Działalność Funduszy polega na gromadzeniu środków finansowych od inwestorów, które są następnie inwestowane na rynku nieruchomości. Fundusze kupują i sprzedają nieruchomości na własny rachunek, jak również wynajmują powierzchnie komercyjne w posiadanych nieruchomościach, przy czym formalnoprawnie stroną wszelkich umów (np. sprzedaży czy najmu) jest Spółka. Powyższe wynika z przepisów prawa niemieckiego. Stosownie bowiem do przepisów niemieckiej ustawy o inwestycjach, fundusz nie jest osobą prawną i nie posiada on osobowości prawnej. Z tego względu fundusz nie jest formalnie zdolny do nabywania we własnym imieniu praw i własności aktywów, ani też do zawierania umów we własnym imieniu. Tytuł prawny do aktywów przypisanych do Funduszy posiada formalnie Spółka i to Spółka zawiera umowy, które dotyczą Funduszy i aktywów przypisanych do Funduszy (przykładowo, Spółka nabywając nieruchomości działa we własnym imieniu, ale na rachunek Funduszu). Spółka może także działać na rachunek innych funduszy.

Aktywa Funduszy pozostają formalnie własnością Spółki, lecz są one utrzymywane oddzielnie od aktywów innych funduszy (zarządzanych przez Spółkę) i zarządzane na rachunek Funduszy. W konsekwencji, formalnym właścicielem nieruchomości, w które inwestują Fundusze, jest Spółka. To Spółka figuruje w księdze wieczystej, jako właściciel (lub użytkownik wieczysty) nieruchomości, w którą Fundusz zainwestował środki finansowe. Z uwagi na powyższe Spółka jest zarejestrowana na potrzeby podatku VAT w Polsce i rozlicza podatek należny z tytułu wystawionych faktur sprzedaży za czynsz najmu posiadanych w Polsce nieruchomości.

Jednakże, występując jako właściciel nieruchomości, Spółka działa we własnym imieniu, lecz na rachunek Funduszu. W konsekwencji przychody osiągane z nieruchomości położonych w Polsce stanowią faktycznie przychody Funduszu, a nie Spółki. Innymi słowy, Spółka, pomimo iż z prawnego punktu widzenia pozostaje formalnym właścicielem nieruchomości nie jest ich „ekonomicznym właścicielem”, tzn. nie jest uprawniona do czerpania pożytków generowanych przez te aktywa. Pożytki te przysługują bowiem Funduszowi.

Z uwagi na powyższe, dla celów podatku dochodowego od osób prawnych Fundusz jest traktowany jako odrębny podatnik. Aktywa Funduszu stanowią formalnie własność Spółki, lecz są one utrzymywane i zarządzane na rachunek Funduszu, który jest podatnikiem podatku dochodowego w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych z nieruchomości.

W chwili obecnej Spółka zarządza w Polsce dwoma funduszami:

‒     (…) z siedzibą w Niemczech, będącym inwestorem nieruchomości w (…), (…) i (…),

‒     (…) z siedzibą w Niemczech, będącym inwestorem nieruchomości w (…).

W toku działalności prowadzonej na terytorium Polski, Spółka nabywa usługi od podmiotów: B. GmbH (dalej: „B. Niemcy”) oraz C. Sp. z o.o. (dalej: „C. Polska”). Usługi nabywane przez Wnioskodawcę od B. Niemcy na podstawie umowy outsourcingu zarządzania aktywami obejmują usługi: typu Asset management (zarządzania aktywami), zarządzania finansami, usługi rachunkowe/księgowe, ogólnego zarządzania nieruchomościami, zarządzania informacjami i danymi, zarządzania umowami, zarządzania ryzykiem, wycen, wynajmu i marketingu.

Usługi Asset management obejmują więc szeroki katalog usług, w tym m.in. zarządzanie nieruchomościami w interesie optymalizacji wyników. Działania B. Niemcy na rzecz Spółki należy rozumieć jako zarządzanie aktywami i nieruchomościami w sensie bieżącego faktycznego zarządzania nieruchomościami portfelowymi w celu zapewnienia ich stałego utrzymania wartości. B. Niemcy świadczy usługi na rzecz Spółki częściowo z terytorium Niemiec oraz częściowo nabywa usługi od C. Polska, które następnie świadczy na rzecz Spółki. B. Niemcy nie posiada na terytorium Polski zaplecza osobowego i technicznego.

Usługi nabywane przez Spółkę od C. Polska obejmują usługi typu Property management (administrowania i obsługi nieruchomości). Spółka nie prowadzi na terytorium Polski innej działalności, niż działalność opisana powyżej, tj. zarządzanie Funduszami, przy wykorzystaniu usług nabywanych od B. Niemcy i C. Polska. Jednocześnie, usługi na rzecz Funduszy są świadczone przez Wnioskodawcę w całości z terytorium Niemiec. Spółka nie posiada na terytorium Polski zasobów ludzkich oraz zasobów technicznych.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego.

W odpowiedzi na zadane pytania wskazali Państwo następująco:

1)    w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana Państwa działalność gospodarcza w kraju siedziby działalności gospodarczej (należało ogólnie bez wskazywania szczegółów, lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać, jak prowadzicie Państwo działalność w Niemczech, np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, czy w kraju siedziby korzystacie Państwo z jakichś magazynów, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne posiada Spółka w kraju siedziby itp.)

Działalność w kraju siedziby (Niemcy) Wnioskodawca prowadzi poprzez biura w (…) i (…). Spółka dysponuje własnym personelem oraz standardową infrastrukturą biurową/IT i nie korzysta z magazynów. Świadczy zintegrowane usługi obejmujące m.in. raportowanie dla inwestorów, zarządzanie ryzykiem i inwestycjami, wsparcie w zakresie prawa inwestycyjnego, podatków oraz zrównoważonego rozwoju; dodatkowo funkcje te wspiera biuro w (…). Łącznie w 3 ww. biurach Wnioskodawca zatrudnia ponad (…) osób.

2)    przez jaki okres czasu Państwa Spółka zamierza realizować opisaną we wniosku działalność na terytorium Polski, należało wskazać przybliżone ramy czasowe

Wnioskodawca obecnie zamierza prowadzić w Polsce działalność opisaną we wniosku bezterminowo (planowany czas prowadzenia działalności nie jest ograniczony).

3)    czy Państwa Spółka na terytorium Polski posiada jakieś nieruchomości/lokale/miejsca magazynowe itp. jeśli tak, należało ogólnie wskazać jakie i do jakich celów je wykorzystuje, na podstawie jakich umów je użytkuje

Wnioskodawca nie posiada w Polsce nieruchomości, lokali ani powierzchni magazynowych na własne potrzeby; nieruchomości znajdują się wyłącznie w portfelach funduszy, którymi zarządza Wnioskodawca i nie stanowią jego majątku.

4)    czy Państwa Spółka udostępnia, jakiemuś podmiotowi  na terytorium Polski jakiekolwiek zasoby (np. osobowe, urządzenia/sprzęt), jeśli tak, należało wskazać któremu podmiotowi i jakie

Wnioskodawca nie udostępnia żadnych własnych zasobów (osobowych, technicznych czy rzeczowych) podmiotom w Polsce. Czynności na rzecz Wnioskodawcy wykonują niezależni polscy usługodawcy na podstawie umów serwisowych, z wykorzystaniem ich własnych zasobów.

5)    czy oddelegowują Państwo do Polski pracowników, jeśli tak należało wskazać ilu (w przybliżeniu/około), jakie czynności wykonują (przy wykorzystaniu jakich i czyich zasobów) do czego są upoważnieni oraz na jak długo zostaną oddelegowani

Wnioskodawca nie deleguje pracowników do Polski i nie zatrudnia tam personelu.

6)    czy Państwa Spółka posiada na terytorium Polski jakiś przedstawicieli / handlowców (osoby pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby działające na podstawie udzielonego przez Państwa pełnomocnictwa uprawnione do zawierania umów

Wnioskodawca nie posiada w Polsce przedstawicieli i handlowców pozyskujących klientów, ani innych osób działających na podstawie pełnomocnictw uprawnionych do zawierania umów. Wszelkie umowy zawierane są w Niemczech przez osoby uprawnione do reprezentacji Wnioskodawcy.

7)    czy w odniesieniu do usługodawców (B. Niemcy i C. Polska), Spółka ma bezpośrednią kontrolę nad ich zasobami osobowymi/technicznymi/rzeczowymi, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana

Wnioskodawca nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi, technicznymi ani rzeczowymi usługodawców (B. Niemcy i C. Polska); relacje mają charakter outsourcingu bez bieżącego wydawania poleceń co do codziennego wykonywania czynności.

8)    gdzie, w jakim kraju podejmowane są istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski

Wszystkie istotne decyzje dotyczące działalności Wnioskodawcy w Polsce podejmowane są w Niemczech.

Pytania

1.    Czy w świetle opisanego wyżej stanu faktycznego, prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm., dalej: „ustawa o VAT”) i Rozporządzenia wykonawczego z dnia 15 marca 2011 r. nr 282/2011 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE.L.2011.77.1, dalej: „Rozporządzenie Wykonawcze”)?

2.    Jeśli odpowiedź na pytanie nr 1 jest twierdząca (tzn. Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej), to czy prawidłowe jest stanowisko, że Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: „KSeF”), wchodzącego w życie z dniem 1 lutego 2026 r. na podstawie art. 106ga ust. 1 wprowadzanego do ustawy o VAT ustawą nowelizującą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2023 poz. 1598, dalej: „Ustawa Nowelizująca”)?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy:

1.    W świetle opisanego wyżej stanu faktycznego, zdaniem Spółki nie posiada ona stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT oraz Rozporządzenia Wykonawczego.

2.    Zdaniem Spółki, w związku z brakiem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Spółki na terytorium Polski, Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych w systemie KSeF.

Uzasadnienie dotyczące pytania 1:

Definicja pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie została zawarta ani w ustawie o VAT, ani w żadnych przepisach wykonawczych do tej ustawy. Pojęcie to ma swoje źródło w Dyrektywie 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r., a zdefiniowane zostało w Rozporządzeniu Wykonawczym.

Zgodnie z treścią art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego:

1.    „Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą  w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

2.    Na użytek stosowania następujących artykułów „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:

a.    art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;

b.    począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;

c.    do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;

d.    art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.

3.    Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.”

Istota zadanego pytania nr 1 sprowadza się do kwestii, czy w stanie faktycznym przedstawionym w niniejszym wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, Spółka powinna być traktowana jako podmiot posiadający w Polsce „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” w rozumieniu ww. art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego poprzez fakt podejmowanych przez Spółkę działań w Polsce w opisanym stanie faktycznym.

Zgodnie z treścią zacytowanego wyżej przepisu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego, aby dany podmiot miał „stałe miejsce prowadzenia działalności” na terytorium innego kraju muszą być spełnione łącznie zasadnicze trzy warunki:

1.    na terytorium innego państwa istnieje stała struktura;

2.    struktura ta obejmuje zarówno zasoby ludzkie, jak również (łącznie) zasoby techniczne;

3.    struktura ta musi być zdolna do odbioru (konsumpcji) nabywanych usług.

Poniżej Wnioskodawca prezentuje argumenty stanowiące o braku posiadania „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” przez Spółkę w Polsce oparte na orzecznictwie polskich sądów administracyjnych oraz dorobku orzeczniczym Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej także: „TSUE”).

1.    Brak istnienia zasobów ludzkich na terytorium Polski

Jak wynika z zacytowanego powyżej przepisu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium danego państwa członkowskiego niezbędnym jest, aby zagraniczny podmiot posiadał na terytorium tego państwa „odpowiednią strukturę w zakresie zaplecza personalnego”.

Powyższe zostało potwierdzone m.in. w wyroku TSUE z dnia 3 czerwca 2021 r. (sygn. C-931/19 Titanium), w którym wskazano, że struktura pozbawiona własnego personelu nie może mieścić się w zakresie pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.

Natomiast w przypadku braku posiadania własnych zasobów personalnych w danym kraju, niezbędne jest aby dany podmiot efektywnie – w ramach świadczonej usługi na rzecz podatnika – udostępnił (przekazał) podatnikowi rzeczywiste władztwo na tymi zasobami. Należy podkreślić, że niewystarczające jest w tym względzie samo wykorzystywanie efektów prac personelu usługodawcy.

Jak słusznie wskazał w tym zakresie TSUE w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r., (sygn. C-333/20 Berlin-Chemie): „konieczne jest (…), aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem, na przykład, na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie.”

Podobną wykładnię art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego przedstawił m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 11 marca 2020 r., sygn. I SA/Gl 1029/19, wskazując, że: „wbrew stanowisku organu interpretacyjnego o dostępności zaplecza personalnego i technicznego porównywalnej z dostępnością zaplecza własnego nie decyduje ekonomiczne wykorzystanie ludzi i sprzętu. Niewątpliwie bowiem zakup każdej usługi, nabywanej przez podmiot gospodarczy ukierunkowany jest na określone korzyści ekonomicznej, co jednak nie kreuje automatycznie miejsca prowadzenia stałej działalności w kraju, na terenie którego usługodawca świadczy usługi”.

Podobne stanowisko przedstawił Rzecznik Generalny w opinii z dnia 15 maja 2014 r. do sprawy C-605/12 Welmory, w której to wyjaśnił, że „(…) nawet jeśli stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej niekoniecznie wymaga własnego zaplecza personalnego i technicznego, to podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Dlatego w szczególności konieczne są umowy o usługi lub umowy najmu dotyczące zaplecza personalnego i technicznego, które to zaplecze jest do dyspozycji podatnika jak własne, i które to umowy nie podlegają zatem rozwiązaniu w krótkim czasie.

Innymi słowy, należy podkreślić, że wprawdzie podatnik jako taki nie może stanowić stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej innego podatnika, nie wyklucza to jednak, aby podatnik miał bezpośredni i trwały dostęp do zaplecza personalnego i technicznego innego podatnika, który także jednocześnie w innym kontekście może być usługodawcą dla ustanowionego w ten sposób stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.”

Natomiast, zgodnie z informacjami wskazanymi przez Spółkę w opisie stanu faktycznego niniejszego wniosku:

• Spółka nie posiada na terytorium Polski własnych pracowników;
• Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi C. Polska;
• Spółka nie wydaje żadnych poleceń, instrukcji czy wytycznych dotyczących codziennego wykonywania obowiązków przez pracowników (pracowników, zleceniobiorców, współpracowników) C. Polska;
• wszystkie decyzje strategiczne związane z działalnością Spółki podejmowane są przez Spółkę z terytorium Niemiec.

Tym samym, w przedstawionym stanie faktycznym nie można twierdzić, że Spółka posiada zaplecze personalne na terytorium Polski zdolne do odbioru („konsumowania”) nabywanych usług. W szczególności, istota transakcji handlowych realizowanych z C. Polska oraz B. Niemcy nie polega na oddaniu Spółce do dyspozycji, czy też udostępnieniu infrastruktury personalnej zatrudnionej przez C. Polska. Przeciwnie, Spółka jest zainteresowana nabywaniem rezultatów usług wykonywanych przy wykorzystaniu personelu C. Polska, nie zaś nabyciem kontroli czy też nadzoru nad tym personelem.

2.    Brak istnienia zasobów technicznych

Z definicji stałego miejsca prowadzenia działalności wynika także konieczność, aby podmiot (oprócz omówionej powyżej infrastruktury w zakresie personelu) posiadał na terytorium danego państwa członkowskiego strukturę w zakresie zaplecza technicznego.

W tym zakresie, analogicznie do uwag zamieszczonych powyżej, jak wynika z najnowszego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (tak: wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 Berlin-Chemie, wyrok z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22), a także z orzecznictwa polskich sądów administracyjnych, o dostępności zaplecza technicznego porównywalnej z dostępnością zaplecza własnego nie decyduje samo ekonomiczne wykorzystanie efektów usług wykonywanych przy użyciu określonego sprzętu. Należy wyraźnie bowiem odróżnić nabywanie usług od innego podmiotu (który świadczy je przy wykorzystaniu własnej infrastruktury technicznej) oraz usług, których istota polega na udostępnieniu takiej infrastruktury technicznej podmiotowi mającemu siedzibę za granicą (np. na podstawie umowy najmu).

Ponownie należy powołać w tym miejscu uzasadnienie wyroku z 7 kwietnia 2022 r. Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-333/20 Berlin Chemie, w którym wskazano, że: „konieczne jest (...), aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem, na przykład, na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie.”

Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 sierpnia 2023 r. (sygn. I SA/Gl 521/23), wskazując, że

„Należy zatem przyznać rację stronie skarżącej, że o braku istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności świadczą następujące okoliczności (..):

‒     skarżąca nie posiada zaplecza technicznego na terytorium Polski zdolnego do odbioru nabywanych usług; w szczególności, istota usługi świadczonej na jej rzecz przez kontrahenta nie polega na udostępnieniu skarżącej infrastruktury własnej tego podmiotu (nieruchomości, maszyn służących do produkcji itp.), w drodze np. umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub umowy o podobnym charakterze”.

Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku (dotyczącym kwestii istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności w wyniku nabywania usług produkcji na zlecenie) z dnia 29 lipca 2021 r., sygn. I FSK 660/18 podkreślił, że:

„Wskazać należy, że nie jest konieczne, aby personel wykorzystywany w stałym miejscu prowadzenia działalności, stanowili pracownicy danego podatnika, gdyż mogą być to także pracownicy podmiotu trzeciego, działającego na rzecz danego podatnika. Również środki techniczne, składające się na zaplecze techniczne, nie muszą być własnością podatnika, ale istotnym jest aby miał on nad nim władztwo, aby mógł je wykorzystywać przy świadczeniu usług. 7.4. W przedmiotowej sprawie, jak słusznie podnosi skarżąca, zgodnie z orzeczeniem TSUE z 16 października 2014 r., C-605/12, ECLI:EU:C:2014:2298, konieczne jest zawarcie umów o świadczeniu usług lub umów najmu dotyczących zaplecza technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim czasie posiadanie przez zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym oraz dysponowanie nim w sposób porównywalny do sytuacji, w której zaplecze personalne i techniczne stanowiłoby własność zagranicznego podatnika”.

Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 października 2022 r. (sygn. I FSK 396/21), wyjaśniając, że:

„Dla uznania, że zachodzi stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Skarżącej w Polsce, Organ musiałby jednak wykazać, że - mimo braku własnego zaplecza - Stronie przysługuje porównywalna jak przy własnej, kontrola nad cudzym zapleczem personalnym i technicznym. Warunek taki w szczególności realizują umowy o usługi lub umowy najmu pozwalające na bezpośrednie uzyskanie wpływu na personalne i techniczne zaplecze. Przy takich umowach przedmiotowe zaplecze pozostaje do dyspozycji podatnika jak własne. Z Opinii Rzecznika Generalnego z 15 maja 2014 r. w sprawie C-605/12 wynika, że w przypadku, gdy przedsiębiorca zagraniczny wykorzystuje znajdujące się w kraju zaplecze personalne i techniczne innego podmiotu, dla wypełnienia kryterium „stałości” przy ocenie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej konieczne jest: zawarcie umów o świadczeniu usług lub umów najmu dotyczących zaplecza technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim czasie, posiadanie przez zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym oraz dysponowanie nim w sposób porównywalny do sytuacji, w której zaplecze personalne i techniczne stanowiłoby własność zagranicznego podatnika.”

W kontekście powyższego, zgodnie z informacjami wskazanymi przez Spółkę w opisie stanu faktycznego przedstawionego w niniejszym wniosku nie można twierdzić, że Spółka posiada zaplecze techniczne na terytorium Polski zdolne do odbioru nabywanych usług. W szczególności, istota transakcji handlowych realizowanych z C. Polska oraz B. Niemcy nie polega na udostępnieniu Spółce infrastruktury własnej C. Polska (nieruchomości, zaplecza administracyjnego, itp.), w szczególności w taki sposób, aby to Spółka sprawowała bezpośrednią kontrolę nad tymi zasobami technicznymi/rzeczowymi.

3.    Ta sama infrastruktura techniczna i personalna nie może równocześnie świadczyć usług oraz je odbierać

Jak wyjaśnił TSUE w uzasadnieniu wyroku z 7 kwietnia 2022 r. (sygn. C-333/20 Berlin-Chemie): „Wreszcie, z akt sprawy wynika, że w sprawie w postępowaniu głównym zaplecze personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w Rumunii, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy usługi na rzecz spółki niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług”.

Podobnie wypowiedział się TSUE w wyroku z dnia 29 czerwca 2023 r. (sygn. C-232/22), w którym wskazał, że: „(…) to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług (…). Tymczasem w niniejszej sprawie, z zastrzeżeniem oceny sądu odsyłającego, z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi nie wynika, by możliwe było odróżnienie zaplecza stosowanego przez Cabot Plastics w odniesieniu do świadczenia przez nią usług w postaci produkcji z materiałów powierzonych od zaplecza, które byłoby zdaniem organu podatkowego wykorzystywane przez Cabot Switzerland do odbioru tych usług w Belgii w ramach jej rzekomego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, które zdaniem tego organu stanowi jedynie zaplecze należące do Cabot Plastics.”

Przenosząc powyższe argumenty na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że jeżeli infrastruktura ludzka (personalna) i techniczna C. Polska świadczy usługi opisane w stanie faktycznym na zlecenie Spółki, to nie może ona jednocześnie odbierać i konsumować tej samej usługi, którą świadczy.

4.    Konieczność odróżnienia czynności opodatkowanych Spółki oraz czynności opodatkowanych wykonywanych przez C. Polska

W wyroku TSUE z dnia 29 czerwca 2023 r. (sygn. C-232/22), wyjaśniono także, że oceniając kwestie istnienia/nieistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności koniecznym jest odróżnienie od siebie czynności świadczonych przez usługodawcę na rzecz zagranicznego podmiotu oraz czynności wykonywane przez ten zagraniczny podmiot.

„Co się tyczy w drugiej kolejności kryterium, również przewidzianego w art. 11 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011, zgodnie z którym zaplecze personalne i techniczne stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej powinno umożliwić mu odbiór usług i wykorzystanie ich na własne potrzeby, należy przede wszystkim odróżnić świadczenie usług polegających na produkcji z materiałów powierzonych przez Cabot Plastics na rzecz Cabot Switzerland od sprzedaży przez tę ostatnią spółkę towarów pochodzących z tej produkcji. Owo świadczenie i owa sprzedaż stanowią bowiem odrębne transakcje, podlegające różnym systemom VAT. (…) W związku z tym w celu ustalenia miejsca, w którym świadczenia te są otrzymywane przez Cabot Switzerland, należy określić miejsce, w którym znajduje się zaplecze personalne i techniczne, z którego spółka ta korzysta w tym celu, a nie miejsce, w którym znajduje się zaplecze, które wykorzystuje ona do swojej działalności polegającej na sprzedaży.”

Wszystkie opisane powyżej argumenty korespondują i potwierdzają argumenty przedstawione w złożonym wniosku o interpretację.

Podsumowując, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie są bowiem spełnione podstawowe przesłanki do takiego uznania, tj. Spółka nie posiada bowiem miejsca, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić Spółce odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Spółka nie posiada w Polsce zasobów technicznych i osobowych wystarczających do prowadzenia samodzielnej działalności. Spółka nie organizuje zatem zaplecza technicznego ani osobowego świadczącego o prowadzeniu części działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Uzasadnienie dotyczące pytania 2

Zgodnie z art. 106ga ust. 1 wprowadzonym do ustawy o VAT poprzez Ustawę Nowelizującą, podatnicy (w rozumieniu ustawy o VAT) będą obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

W treści przepisu art. 106ga ust. 2 wymieniono zamknięty katalog przypadków stanowiących wyjątki od ww. obowiązku.

Zgodnie z tym przepisem, obowiązek, o którym mowa w art. 106ga ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:

1)    przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

2)    przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;

3)    przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;

4)    na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;

5)    w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.

Z kolei na podstawie art. 23 Ustawy Nowelizującej, przepisy w niej zawarte (z pewnymi wyjątkami nieistotnymi w zakresie niniejszego wniosku) wchodzą w życie z dniem 1 lutego 2026 r.

Powyższe oznacza, że obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF (o którym mowa w art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT) będzie obowiązywał podatników począwszy od 1 lutego 2026 r. Natomiast jak wynika z art. 106ga ust. 2 pkt 1, jednym z przypadków zwalniającym z obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF jest okoliczność nieposiadania przez podatnika siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.

W konsekwencji, biorąc pod uwagę, że Spółka nie posiada w Polsce siedziby działalności gospodarczej, a także zważywszy na stanowisko Spółki przedstawione w zakresie pytania nr 1 (tj. stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT i Rozporządzenia Wykonawczego), w ocenie Spółki należy uznać, że nie będzie ona podlegała obowiązkowi wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF, który zgodnie z przepisami Ustawy Nowelizującej wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2026 r.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE l 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Z treści wniosku wynika, że Spółka jest wiodącym niemieckim dostawcą usług (…) (administrator funduszy i funduszy alternatywnych) w sektorze funduszy nieruchomościowych. Spółka zarządza niemieckimi funduszami nieruchomościowymi („Fundusze”) posiadającymi nieruchomości w Polsce zlokalizowane w (…), (…), (…) i (…). Działalność Funduszy polega na gromadzeniu środków finansowych od inwestorów, które są następnie inwestowane na rynku nieruchomości. Fundusze kupują i sprzedają nieruchomości na własny rachunek, jak również wynajmują powierzchnie komercyjne w posiadanych nieruchomościach, przy czym formalnoprawnie stroną wszelkich umów (np. sprzedaży czy najmu) jest Spółka. Wynika to z przepisów niemieckich przepisów - ustawy o inwestycjach, zgodnie z którą fundusz nie jest osobą prawną i nie posiada on osobowości prawnej. Z tego względu fundusz nie jest formalnie zdolny do nabywania we własnym imieniu praw i własności aktywów, ani też do zawierania umów we własnym imieniu. Tytuł prawny do aktywów przypisanych do Funduszy posiada formalnie Spółka i to Spółka zawiera umowy, które dotyczą Funduszy i aktywów przypisanych do Funduszy (przykładowo, Spółka nabywając nieruchomości działa we własnym imieniu, ale na rachunek Funduszu). Spółka może także działać na rachunek innych funduszy. Aktywa Funduszy pozostają formalnie własnością Spółki, lecz są one utrzymywane oddzielnie od aktywów innych funduszy (zarządzanych przez Spółkę) i zarządzane na rachunek Funduszy. W konsekwencji, formalnym właścicielem nieruchomości, w które inwestują Fundusze, jest Spółka. To Spółka figuruje w księdze wieczystej, jako właściciel (lub użytkownik wieczysty) nieruchomości, w którą Fundusz zainwestował środki finansowe.

W chwili obecnej Spółka zarządza w Polsce dwoma funduszami:

‒     (…) z siedzibą w Niemczech, będącym inwestorem nieruchomości w (…), (…) i (…),

‒     (…) z siedzibą w Niemczech, będącym inwestorem nieruchomości w (…).

W toku działalności prowadzonej na terytorium Polski, Spółka nabywa usługi od podmiotów: B. GmbH („B. Niemcy”) oraz C. Sp. z o.o. („C. Polska”). Usługi nabywane są od B. Niemcy na podstawie umowy outsourcingu zarządzania aktywami obejmują usługi: typu Asset management (zarządzania aktywami), zarządzania finansami, usługi rachunkowe/księgowe, ogólnego zarządzania nieruchomościami, zarządzania informacjami i danymi, zarządzania umowami, zarządzania ryzykiem, wycen, wynajmu i marketingu. Usługi nabywane od C. Polska obejmują usługi typu Property management (administrowania i obsługi nieruchomości). Przy czym B. Niemcy świadczy usługi na rzecz Spółki częściowo z terytorium Niemiec oraz częściowo nabywa usługi od C. Polska, które następnie świadczy na rzecz Spółki. Jednocześnie B. Niemcy nie posiada na terytorium Polski zaplecza osobowego i technicznego.

W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.

Na temat stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, np. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C- 931/19 (Titanium), wyrok z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL), wyrok z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics Belgium SA), wyrok z 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co. KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20, I SA/Gl 521/23.

Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z rozporządzenia 282/2011 oraz tezy wynikające z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i polskich sądów administracyjnych można wymienić kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”.

O stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić wówczas, gdy występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.

Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób powtarzalny i nieprzemijający (stały).

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W analizowanej sprawie należy zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C-931/19. Sprawa dotyczyła spółki Titanium z siedzibą na wyspie Jersey zajmującej się wynajmem nieruchomości w Austrii. Z uwagi na brak własnego personelu spółka korzystała z usług austriackiej spółki zarządzającej (zajmującej się pośrednictwem w relacjach z kontrahentami, fakturowaniem czynszu oraz prowadzeniem rozliczeń). Spółka Titanium zachowała jednak uprawnienia decyzyjne do zawierania i rozwiązywania umów najmu, określania ich warunków, a także wyboru dostawców, w tym spółki zarządzającej nieruchomością. Na tle tak przedstawionego opisu stanu TSUE wskazał, że w przypadku, gdy podatnik dysponuje w innym kraju jedynie zapleczem technicznym (nieruchomością) i nie ma na miejscu żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, w sposób oczywisty nie są spełnione kryteria posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem, wynajmowana w innym państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie ma własnego personelu niezbędnego do świadczenia usług związanych z najmem.

Również należy zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17, który porusza kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

W wyroku C-232/22 z 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności analizowanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności. Z wniosku wynika, że w związku z działalnością prowadzoną w Polsce związaną z zarządzaniem funduszami nieruchomościowymi Spółka nabywa m.in. usługi od C. Polska.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Jak wynika z okoliczności wniosku Spółka nie posiada w Polsce nieruchomości, lokali ani powierzchni magazynowanych na własne potrzeby. Nieruchomości znajdują się wyłącznie w portfelach funduszy, którymi Spółka zarządza i nie stanowią jej majątku. Ponadto, Spółka nie udostępnia żadnych własnych zasobów (osobowych, technicznych czy rzeczowych) podmiotom w Polsce. Jednocześnie, Spółka nie deleguje pracowników do Polski i nie zatrudnia w Polsce personelu, jak również nie posiada w Polsce przedstawicieli i handlowców pozyskujących klientów, ani innych osób działających na podstawie pełnomocnictw upoważnionych do zawierania umów i imieniu Spółki. Wszelkie umowy zawierane są w Niemczech przez osoby uprawnione do reprezentacji Spółki. Także wszystkie istotne decyzje dotyczące działalności Spółki w Polsce podejmowane są w Niemczech. Zatem mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka nie posiada na terytorium Polski własnego zaplecza osobowego ani technicznego.

Przy czym, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Jednakże Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi, technicznymi ani rzeczowymi C. Polska, zaś relacje te mają charakter outsorcingu bez bieżącego wydawania poleceń co do codziennego wykonywania czynności. W konsekwencji należy uznać, że Spółka również nie posiada kontroli nad zapleczem C. Polska porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności. Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych oraz personalnych, a także nie posiada kontroli nad zapleczem C. Polska porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do obecności zasobów osobowych i technicznych.

Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r., z którego wynika, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do Państwa sytuacji należy stwierdzić, że C. Polska świadczy na rzecz Spółki określone usługi, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych C. Polska byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C-533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki.

Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Ponadto przedmiotem Państwa wątpliwości jest także ustalenie czy Spółka będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF).

Mając na uwadze powyższe wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, Spółka nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis art. 106gb ust. 4 ustawy który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Państwa Spółka, jak ustaliłem w niniejszej interpretacji, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie będzie zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.

W konsekwencji Państwa stanowisko nr 2 uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.