Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.693.2025.1.JO

Interpretacja indywidualna
- stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku rozliczenia podatku należnego z tytułu importu towarów przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej na terenie WSE w ramach Scenariuszy 1-4 oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów do budowy Farmy Wiatrowej w ramach Scenariuszy 5-6.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca” bądź „Spółka”) jest podmiotem polskiego prawa, zarejestrowanym jako czynny podatnik VAT w Polsce.

Wnioskodawca jest spółką projektową typu joint venture (wspólne przedsięwzięcie), w której 50% udziałów posiada B. Sp. z o.o. (spółka z Grupy B), a pozostałe 50% udziałów C. Sp. z o.o. (spółka z C).

Spółka prowadzi przedsięwzięcie inwestycyjne, którego celem jest wybudowanie, a po oddaniu do użytkowania, eksploatacja morskiej farmy wiatrowej na Morzu (...), która ma służyć do produkcji energii elektrycznej uzyskiwanej z siły wiatru na morzu  (dalej: „MFW” lub „Farma Wiatrowa”).

W związku z powyższą działalnością, Spółka jest zaangażowana w budowę Farmy Wiatrowej, która zlokalizowana będzie na terenie polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej (dalej: „WSE”) w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1125 z późn. zm.; dalej jako: „ustawa o obszarach morskich”).

Turbiny wiatrowe oraz cztery morskie stacje transformatorowe zlokalizowane będą w WSE, poza morzem terytorialnym Polski oraz morskimi wodami wewnętrznymi, podczas gdy infrastruktura przyłączeniowa (tj. kable eksportowe, które pozwolą na przesyłanie energii elektrycznej wyprodukowanej przez Farmę Wiatrową do lądowej stacji transformatorowej) zainstalowane i prowadzone będą częściowo na terenie morza terytorialnego i morskich wód wewnętrznych Polski, a częściowo na lądzie.

Farma Wiatrowa będzie służyła do produkcji energii elektrycznej. Energia elektryczna będzie sprzedawana przez Spółkę w ramach czynności opodatkowanych VAT.

Materiały do budowy Farmy Wiatrowej przywożone będą zarówno z Polski, innych krajów UE, jak i spoza UE. W tym zakresie, Spółka podpisała umowy z podmiotami polskimi i zagranicznymi na dostawę towarów oraz świadczenie usług transportowych i montażowych poszczególnych komponentów Farmy Wiatrowej (m.in. turbin wiatrowych) na Morzu (...).

Niniejszy wniosek dotyczy jedynie kwestii opodatkowania podatkiem VAT przywozu towarów przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej, zarówno z Polski, innych krajów UE, jak i krajów spoza obszaru celnego UE do WSE.

W przypadku towarów przywożonych spoza obszaru celnego UE, chodzi w szczególności o dostawy towarów nieunijnych do obszaru inwestycji w WSE, bez ich wprowadzenia do obszaru morskich wód terytorialnych lub lądu, które nie będą podlegać celnym formalnościom przywozowym. W tym zakresie, Wnioskodawca wskazuje, iż przywożone towary nieunijne na gruncie przepisów prawa celnego mogą być:

• Towarami, na które nie zostały nałożone żadne środki ochrony handlu, takie np. jak cła antydumpingowe czy wyrównawcze - Scenariusz 1,
• Towarami, które podlegać będą cłom antydumpingowym lub wyrównawczym na podstawie Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1131 z dnia 2 lipca 2019 r. ustanawiającego narzędzie celne w celu wykonania art. 14a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 oraz art. 24a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 (dalej: „Rozporządzenie 2019/1131”) - Scenariusz 2.

Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że uzyskał od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej informacje dotyczącą stosowania przepisów prawa celnego (znak: (…) z dnia 25 lutego 2025 r.) potwierdzającą, że WSE nie jest częścią obszaru celnego Unii Europejskiej i w konsekwencji, przywóz komponentów do budowy Farmy Wiatrowej (również tych podlegających cłom antydumpingowym lub wyrównawczym) na terytorium WSE nie podlega formalnościom celnym przywozowym ustanowionym w Unijnym Kodeksie Celnym i wydanych na jego podstawie przepisach delegowanych i wykonawczych, w szczególności związanych z przedstawieniem towarów, ich zgłaszaniem do określonej procedury celnej i długiem celnym.

W związku z powyższym, przywożone towary pozostaną w wyłącznej strefie ekonomicznej jako towary o nieunijnym statusie celnym.

W przypadku komponentów Farmy Wiatrowej przywożonych spoza UE może dojść do sytuacji, w której statki przewożące towary nieunijne będą tymczasowo cumować przy polskim nadbrzeżu. Po przybyciu do portu towary nie zostaną rozładowane ani dopuszczone do swobodnego obrotu w UE. Towary te nie zostaną objęte żadną procedurą celną. W stosunku do tych towarów może wystąpić obowiązek po stronie przewoźnika zapewnienia zgodności z przepisami celnymi właściwymi dla portu, w szczególności złożenia przywozowej deklaracji skróconej. Ostatecznie towary nieunijne zostaną wywiezione poza obszar celny UE, tj. zostaną przewiezione do WSE.

W tym zakresie, Wnioskodawca wskazuje, iż ww. wywożone towary nieunijne na gruncie przepisów prawa celnego mogą być:

• Towarami, na które nie zostały nałożone żadne środki ochrony handlu, takie np. jak cła antydumpingowe czy wyrównawcze - Scenariusz 3,
• Towarami, które podlegać będą cłom antydumpingowym lub wyrównawczym na podstawie Rozporządzenia 2019/1131 - Scenariusz 4.

W przypadku towarów przywożonych z Polski oraz innych krajów UE przedmiotem dostaw do obszaru inwestycji WSE będą towary unijne. W tym zakresie możliwe są następujące scenariusze:

• Towary będą dostarczane do WSE z terytorium Polski a Wnioskodawca otrzymywać będzie faktury z wykazanym podatkiem VAT od podmiotów zarejestrowanych jako czynni podatnicy VAT - Scenariusz 5,
• Towary będą dostarczane do WSE z innego kraju UE (w związku z ich nabyciem od unijnego dostawcy lub przemieszczeniem towarów własnych przez Wnioskodawcę z innego kraju UE) a Wnioskodawca będzie wykazywać te czynności dla celów VAT jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów - Scenariusz 6.

Pytania

1.    Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe, czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym zarówno w Scenariuszu 1, Spółka nie będzie zobligowana do rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu przywozu przez Spółkę (lub na jej rzecz) komponentów, przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej?

2.    Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe, czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w Scenariuszu 2, Spółka nie będzie zobligowana do rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu przywozu przez Spółkę (lub na jej rzecz) komponentów, przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej?

3.    Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe, czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w Scenariuszu 3, Spółka nie będzie zobligowana do rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu przywozu przez Spółkę (lub na jej rzecz) komponentów, przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej?

4.    Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe, czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w Scenariuszu 4, Spółka nie będzie zobligowana do rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu przywozu przez Spółkę (lub na jej rzecz) komponentów, przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej?

5.    Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe, czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w Scenariuszu 5, Spółka będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia w ramach dostawy krajowej komponentów przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT?

6.    Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe, czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w Scenariuszu 6, Spółka będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

1.    W ocenie Wnioskodawcy, w Scenariuszu 1, Spółka nie będzie zobligowana do rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu przywozu przez Spółkę (lub na jej rzecz) komponentów, przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej.

2.    W ocenie Wnioskodawcy, w Scenariuszu 2, Spółka nie będzie zobligowana do rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu przywozu przez Spółkę (lub na jej rzecz) komponentów, przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej.

3.    W ocenie Wnioskodawcy, w Scenariuszu 3, Spółka nie będzie zobligowana do rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu przywozu przez Spółkę (lub na jej rzecz) komponentów, przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej.

4.    W ocenie Wnioskodawcy, w Scenariuszu 4, Spółka nie będzie zobligowana do rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu przywozu przez Spółkę (lub na jej rzecz) komponentów, przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej.

5.    W ocenie Wnioskodawcy, w Scenariuszu 5, Spółka będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia w ramach dostawy krajowej komponentów przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

6.    W ocenie Wnioskodawcy, w Scenariuszu 6, Spółka będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

A.   Zakres terytorialny przepisów ustawy o VAT

W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1, 3, 4 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega:

1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,

3. import towarów na terytorium kraju;

4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju.

Z powyższego przepisu wynika zasada terytorialności, zgodnie z którą poszczególne czynności zasadniczo podlegają opodatkowaniu w miejscu, w którym są wykonane.

Przez terytorium kraju rozumie się natomiast terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 2 pkt 1 ustawy o VAT). Tak ogólne wskazanie powoduje, zdaniem Wnioskodawcy, wątpliwości co do zakresu jurysdykcji Rzeczypospolitej Polski w sprawach VAT.

Zakres terytorialny Rzeczypospolitej Polskiej określają przepisy prawa administracyjnego, w szczególności ustawa z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej (Dz. U. z 2025 r., poz. 184).

Zgodnie z art. 1 ww. ustawy, granicą Rzeczypospolitej Polskiej jest powierzchnia pionowa przechodząca przez linię graniczną, oddzielająca terytorium państwa polskiego od terytoriów innych państw i od morza pełnego. Granica państwowa rozgranicza również przestrzeń powietrzną, wody i wnętrze ziemi.

Natomiast zgodnie z art. 3 ww. ustawy, granica państwowa na morzu przebiega w odległości 12 mil morskich od linii podstawowej, określonej w odrębnych przepisach, lub po zewnętrznej granicy red włączonych do morza terytorialnego.

Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o obszarach morskich, obszarami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej są:

1) morskie wody wewnętrzne,

2) morze terytorialne,

3) strefa przyległa,

4) wyłączna strefa ekonomiczna,

przy czym na mocy art. 2 ust. 2 ustawy o obszarach morskich, w skład terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wchodzą morskie wody wewnętrzne oraz morze terytorialne.

Pojęcie WSE reguluje art. 15 ustawy o obszarach morskich. Zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłączna strefa ekonomiczna jest położona na zewnątrz morza terytorialnego i przylega do tego morza. Obejmuje ona wody, dno morza i znajdujące się pod nim wnętrze ziemi.

Na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o obszarach morskich, granice wyłącznej strefy ekonomicznej określają umowy międzynarodowe.

Art. 17 ustawy o obszarach morskich reguluje natomiast uprawnienia Rzeczypospolitej Polskiej przysługujące w wyłącznej strefie ekonomicznej. Zgodnie z ww. przepisem Polsce przysługują:

1)    suwerenne prawa w celu rozpoznawania, zarządzania i eksploatacji zasobów naturalnych, zarówno żywych, jak i mineralnych, dna morza i wnętrza ziemi pod nim oraz pokrywających je wód, a także ochrona tych zasobów oraz suwerenne prawa w odniesieniu do innych gospodarczych przedsięwzięć w strefie;

2)    władztwo w zakresie:

a) budowania i użytkowania sztucznych wysp, konstrukcji i innych urządzeń,

b) badań naukowych,

c) ochrony i zachowania środowiska morskiego;

3)    inne uprawnienia przewidziane w prawie międzynarodowym.

Na mocy art. 18 ustawy o obszarach morskich obce państwa korzystają w wyłącznej strefie ekonomicznej z wolności żeglugi i przelotu, układania kabli podmorskich i rurociągów oraz innych, zgodnych z prawem międzynarodowym, sposobów korzystania z morza, wiążących się z tymi wolnościami, z zastrzeżeniem przepisów ustawy.

Ponadto, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o obszarach morskich, Rzeczpospolita Polska ma wyłączne prawo wznoszenia, udzielania pozwoleń na wznoszenie i wykorzystywanie w wyłącznej strefie ekonomicznej sztucznych wysp, wszelkiego rodzaju konstrukcji i urządzeń przeznaczonych do przeprowadzania badań naukowych, rozpoznawania lub eksploatacji zasobów, jak również w odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji wyłącznej strefy ekonomicznej, w szczególności wykorzystania w celach energetycznych wody, prądów morskich i wiatru.

Należy również podkreślić, iż powyższe przepisy są zbieżne z treścią Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza sporządzonej w Montego Bay dnia 10 grudnia 1982 r. (Dz. U. z 2002 r. nr 59, poz. 543; dalej: „Konwencja o prawie morza”), regulującej podstawowe kwestie z zakresu prawa morza.

Zgodnie z treścią art. 56 ust. 1 Konwencji o prawie morza, państwo nadbrzeżne ma w wyłącznej strefie ekonomicznej:

a)    suwerenne prawa w celu badania, eksploatacji i ochrony zasobów naturalnych, zarówno żywych, jak i nieożywionych, wód morskich pokrywających dno, a także dna morskiego i jego podziemia oraz w celu gospodarowania tymi zasobami, jak również w odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji strefy, takich jak wytwarzanie energii poprzez wykorzystanie wody, prądów i wiatrów;

b)    jurysdykcję przewidzianą w odpowiednich postanowieniach Konwencji o prawie morza w odniesieniu do:

(i)            budowania i wykorzystywania sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji;

(ii)          badań naukowych morza;

(iii)         ochrony i zachowania środowiska morskiego;

c)    inne prawa i obowiązki przewidziane w niniejszej konwencji.

Ponadto, na podstawie art. 60 ust. 1 Konwencji o prawie morza, państwo nadbrzeżne ma w wyłącznej strefie ekonomicznej wyłączne prawo budowania oraz wydawania pozwoleń i przepisów dotyczących budowy, eksploatacji i wykorzystywania:

a) sztucznych wysp;

b) instalacji i konstrukcji dla celów przewidzianych w artykule 56 i dla innych celów gospodarczych;

c) instalacji i konstrukcji, które mogą zakłócać wykonywanie przez państwo nadbrzeżne swoich uprawnień w strefie.

Stosownie do ust. 2 tego artykułu, państwo nadbrzeżne posiada wyłączną jurysdykcję nad takimi sztucznymi wyspami, instalacjami i konstrukcjami, łącznie z jurysdykcją w zakresie wydawania ustaw i innych przepisów prawnych w sprawach celnych, skarbowych, sanitarnych i imigracyjnych, a także w sprawach bezpieczeństwa.

Konwencja o prawie morza została ratyfikowana przez Polskę w dniu 6 listopada 1998 r. Stroną Konwencji jest również Unia Europejska, a więc przepisy Konwencji mają podwójnie umocowane jako źródło prawa w Polsce (tak: Krajowy program ochrony wód morskich: https://legislacja.rcl.
gov.pl/docs//3/12303656/12461963/12461964/dokument311058.docx strona 7 - dostęp na dzień 15 października 2025 r.).

Samo literalne brzmienie powyższych przepisów regulujących zakres terytorialny Rzeczpospolitej Polskiej, mogłoby sugerować, iż „terytorium kraju”, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy o VAT, obejmuje wyłącznie: morskie wody wewnętrzne oraz morze terytorialne. Wyłączna strefa ekonomiczna nie byłaby w takiej sytuacji objęta polską jurysdykcją VAT.

Powyższe stanowisko jest jednak zdaniem Wnioskodawcy nieprawidłowe, bowiem nie bierze pod uwagę faktu, że w zakresie określonych czynności podejmowanych w wyłącznej strefie ekonomicznej (wskazanych w ustawie o obszarach morskich oraz w Konwencji o prawie morza) Rzeczpospolita Polska posiada suwerenne prawo ich wykonywania.

„Suwerenność” rozumiana jest jako (i) zdolność do samodzielnego, niezależnego od innych podmiotów, sprawowania władzy nad określonym terytorium, grupą osób lub samym sobą bądź (ii) posiadanie władzy zwierzchniej (tak www.sjp.pl).

Oznacza to, że Polska w zakresie czynności określonych w art. 56 Konwencji o prawie morza, sprawuje wyłączną władzę nad terytorium wyłącznej strefie ekonomicznej.

Konstatacja ta prowadzi do naturalnego wniosku, że w pewnych przypadkach wyłączna strefa ekonomiczna, pomimo, że prawnie nie stanowi terytorium Rzeczpospolitej Polskiej - powinna być jednak uważana za podlegającą polskiej jurysdykcji VAT.

Co ważniejsze, takie stanowisko znajduje oparcie w przepisach prawa Unii Europejskiej, którego konieczność uwzględnienia w procesie wykładni przepisów ustawy o VAT nie podlega wątpliwości.

W tym kontekście należy wskazać, że kwestia opodatkowania czynności wykonywanych na terenie wyłącznych stref ekonomicznych była już przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE” lub „Trybunał”) w wyroku z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie C-111/05.

Trybunał rozstrzygał wówczas m.in. pytanie czy dostawa i ułożenie kabla światłowodowego łączącego dwa państwa członkowskie nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w zakresie tej części transakcji, która dotyczy obszaru położonego w wyłącznej strefie ekonomicznej.

Zgodnie z tezami wyroku TSUE w sprawie C-111/05: „(…) państwo członkowskie ma obowiązek objąć podatkiem VAT dostawę towarów, która ma miejsce na należącym do niego morzu terytorialnym oraz na dnie tego morza i podglebiu (…). Z kolei suwerenność państwa nadbrzeżnego w wyłącznej strefie ekonomicznej oraz w odniesieniu do szelfu kontynentalnego ma charakter tylko funkcjonalny i jako taka, ogranicza się do prawa prowadzenia badań i eksploatacji, o którym mowa w art. 56 i 77 konwencji o prawie morza. Skoro dostawy i układania podmorskiego kabla nie ma pośród rodzajów działalności wymienionych enumeratywnie w tych przepisach, część czynności wykonywana w wyłącznej strefie ekonomicznej i na szelfie kontynentalnym nie jest objęta zakresem suwerenności państwa nadbrzeżnego. Wniosek ten znajduje potwierdzenie w art. 58 ust. 1 i art. 79 powyższej konwencji, które zastrzegają na rzecz wszystkich innych państw, pod pewnymi warunkami, prawo układania podmorskich kabli na tych obszarach.”

Następnie TSUE stwierdził, że: „Z powyższego wynika, że ta część transakcji nie może być uznawana za wykonywaną na terytorium kraju w rozumieniu art. 2 pkt 1 szóstej dyrektywy. Dotyczy to również, a fortiori, tej części transakcji, która wykonywana jest na morzu pełnym, będącym na mocy art. 89 konwencji o prawie morza obszarem wyłączonym spod zakresu suwerenności państw (zob. również w dziedzinie świadczenia usług transportowych wyrok z dnia 13 marca 1990 r. w sprawie C 30/89 Komisja przeciwko Francji, Zb.Orz. str. I 691, pkt 17).”

Powyższy wyrok Trybunału wskazuje więc, że jeżeli dana czynność wykonywana w wyłącznej strefie ekonomicznej (np. położenie podmorskiego kabla) nie jest objęta zakresem suwerenności państwa nadbrzeżnego, to taka transakcja nie może być uznawana za wykonywaną na terytorium kraju w rozumieniu prawa unijnego.

W świetle powyższego, w zależności od tego, jakie czynności są wykonywane na terenie WSE, może być ona dla celów VAT uznawana za terytorium kraju lub nie. W przypadku gdy dana czynność mieści się w katalogu aktywności wymienionych w art. 17 i 22 ustawy o obszarach morskich i miejsce jej wykonania w myśl ustawy o VAT stanowi terytorium WSE, strefa ta powinna być uznana za terytorium Polski dla celów opodatkowania VAT tej czynności.

W okolicznościach opisanych w zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca będzie dokonywał zakupu komponentów niezbędnych do wybudowania Farmy Wiatrowej na terenie WSE. Celem tych zakupów będzie wybudowanie, a następnie eksploatacja Farmy Wiatrowej w celu uzyskiwania za jej pomocą energii elektrycznej z energii wiatru. Tymczasem w art. 22 ust. 1 ustawy o obszarach morskich, jak już wskazano, pośród różnych czynności wprost wymienione zostało wznoszenie wszelkiego rodzaju konstrukcji przeznaczonych do wykorzystania w celach energetycznych wiatru.

Nie ulega zatem wątpliwości, że czynności wskazane w zdarzeniu przyszłym, zmierzające do wykorzystania WSE w celu produkcji energii wiatrowej, mieszczą się w katalogu aktywności wymienionych w art. 22 ustawy o obszarach morskich. W konsekwencji, WSE powinna zostać uznana, na potrzeby czynności związanych z budową Farmy Wiatrowej za terytorium Polski.

W dalszej kolejności rozstrzygnięcia wymaga, czy czynności opisane w zdarzeniu przyszłym spowodują powstanie obowiązku podatkowego w podatku VAT należnego z tytułu przywozu komponentów Farmy Wiatrowej na teren WSE spoza UE (stanowiącego import towarów po stronie Spółki), z innych państw członkowskich UE (stanowiącego wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów po stronie Spółki) oraz z terytorium Polski (stanowiącego dostawę towarów na terytorium kraju po stronie dostawcy i zakup krajowy po stronie Spółki).

B.   Przywóz komponentów Farmy Wiatrowej spoza UE na teren WSE jako niepodlegający opodatkowaniu VAT w Polsce

Opodatkowanie VAT importu towarów

Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega import towarów na terytorium kraju. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 7 ustawy o VAT, przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej. Definicja ta stanowi implementację art. 30 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE.L 347 z 11.12.2006 str. 1 z późn. zm.), w myśl którego „import towarów” oznacza wprowadzenie na terytorium Wspólnoty towarów, które nie znajdują się w swobodnym obrocie, w rozumieniu art. 24 Traktatu.

Powyższe oznacza, że importem jest przywóz towarów z kraju trzeciego na terytorium Unii Europejskiej, natomiast to, w którym państwie członkowskim podlega on opodatkowaniu (ma miejsce import towarów) określa art. 26a ustawy o VAT. Miejscem importu jest bowiem terytorium tego państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej. Przy czym, w przypadku objęcia towarów z momentem ich wprowadzenia m.in. procedurą składowania celnego, miejscem importu takich towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary przestaną podlegać tej procedurze.

Jak wskazano w części A uzasadnienia, teren WSE, na który Wnioskodawca sprowadzi komponenty Farmy Wiatrowej, należy w takich okolicznościach uznać za terytorium Polski. Teoretycznie zatem, przywóz towarów na teren WSE z krajów spoza UE spełnia definicję importu towarów, wskazaną w art. 2 pkt 7 ustawy o VAT, a tym samym czynność taka może zostać uznana za czynność opodatkowaną podatkiem VAT w Polsce zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT.

Nie przesądza to jednak o tym, że z tytułu wykonania takiej czynności powstanie po stronie Spółki jakiekolwiek zobowiązanie podatkowe. Zdaniem Spółki, import towarów w przedstawionych okolicznościach w ramach Scenariusza 1, Scenariusza 2, Scenariusza 3 oraz Scenariusza 4 nie będzie skutkował powstaniem obowiązku podatkowego oraz nie będzie możliwe ustalenie kwoty zobowiązania podatkowego, a w konsekwencji Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do jego uiszczenia.

Spółka chciałaby w tym miejscu zwrócić uwagę na wnioski płynące z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) z dnia 11 maja 2017 r., znak I FSK 1386/15, w którym NSA stwierdził, że:

„W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może być zaakceptowana wykładnia przepisów prawa podatkowego, której rezultatem jest uznanie, że obowiązki podatnika w omawianym zakresie mogą powstać w sytuacji, gdy ze względu na okoliczności od siebie niezależne nie może on tym obowiązkom sprostać. Tymczasem z takim właśnie przypadkiem będziemy mieli do czynienia w sytuacji, gdy podatnik, z uwagi na niemożność obliczenia podstawy opodatkowania (zależnej od wysokości należnej zapłaty - por. art. 29a u.p.t.u.), nie będzie mógł stwierdzić, w jakiej wysokości zobowiązanie podatkowe go obciąża, a tym samym jaki podatek należny powinien uwzględnić w składanej przez siebie deklaracji i jakiej wpłaty na rzecz organu podatkowego powinien dokonać. Wykładnia zaakceptowana przez sąd pierwszej instancji prowadzi do sytuacji, w której obowiązek podatkowy powstaje, ale nie powstaje zobowiązanie podatkowe (gdyż brak jest jednego z jego elementów konstrukcyjnych, tj. wysokości podatku), a podatnik, zobowiązany do rozliczenia się z organem podatkowym z podatku należnego w terminie wynikającym z art. 103 u.p.t.u., nie może tego faktycznie uczynić, bo nie ma wiedzy, która by mu na to pozwoliła (nie zna wysokości podatku). Nie bez znaczenia jest to, że na podstawie danych znajdujących się w posiadaniu podatnika również organ podatkowy nie byłby w stanie stwierdzić, jaka jest wysokość podatku, który powinien być zapłacony przez Stowarzyszenie.”

Zdaniem Spółki, powyższy wyrok należy interpretować szerzej niż tylko w kontekście niemożliwości określenia podstawy opodatkowania. Wskazuje on bowiem wyraźnie, że dopiero gdy zaistnieją wszystkie elementy konstrukcyjne podatku VAT, można mówić o powstaniu zobowiązania podatkowego. W ocenie Wnioskodawcy, import towarów na terytorium kraju podlega opodatkowaniu VAT i skutkuje powstaniem zobowiązania podatkowego dopiero wówczas, gdy łącznie spełnione są następujące przesłanki:

1) import towarów został dokonany przez podmiot działający w charakterze podatnika VAT;

2) powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów;

3) określona została podstawa opodatkowania i kwota podatku.

Ad 1)

W myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.

Według przepisów celnych, podmiotem, na którym ciąży obowiązek uiszczenia cła (dłużnikiem celnym, a importerem na gruncie przepisów VAT) jest każda osoba odpowiedzialna za dług celny. Z kolei dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym procedurą dopuszczenia do obrotu. W takiej sytuacji dłużnikiem, zgodnie z art. 77 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 269, str. 1 z późn.zm.; dalej: „UKC”), jest zgłaszający, a w przypadku przedstawicielstwa pośredniego również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego.

W analizowanej sprawie, w przypadku Scenariusza 1 oraz Scenariusza 2, obowiązek dokonania celnych formalności przywozowych w związku z przywozem towarów (również tych podlegających cłom antydumpingowym lub wyrównawczym) do WSE nie powstanie, w szczególności:

• nie wystąpi obowiązek złożenia przywozowej deklaracji skróconej,
• towary (w tym te objęte cłami antydumpingowymi lub wyrównawczymi) nie będą również przedmiotem przedstawienia organom celnym ani dowolnego rodzaju składowaniem czasowym,
• towary nie będą obejmowane procedurą dopuszczenia do obrotu, ani inną procedurą celną.

W Scenariuszu 3 i Scenariuszu 4 może wprawdzie wystąpić obowiązek po stronie przewoźnika zapewnienia zgodności z przepisami celnymi właściwymi dla portu, w szczególności złożenia przywozowej deklaracji skróconej w związku z tymczasowym cumowaniem przy polskim nadbrzeżu statku przewożącego towary do WSE, ale okoliczność ta nie skutkuje powstaniem należności celnych i nie stanowi o objęciu towarów jakąkolwiek procedurą celną. Przywozowa deklaracja skrócona jest składana, z reguły, przez przewoźnika przed przybyciem towarów, umożliwiając kontroli granicznej przeprowadzenie odpowiedniej oceny bezpieczeństwa. Jeżeli towar przedstawiony w przywozowej deklaracji skróconej opuści terytorium celne UE bez obejmowania towaru jakąkolwiek procedurą celną, sama deklaracja nie wywołuje żadnych skutków prawno-podatkowych dla potencjalnego importera.

W rezultacie, w żadnym ze Scenariuszy od 1 do 4 Spółka nie może być uznana za „podmiot, na którym ciąży obowiązek uiszczenia cła”, a tym samym Wnioskodawcy nie można uznać za podatnika w rozumieniu ustawy o VAT w odniesieniu do przywozu towarów do WSE.

Powyższe znajduje zastosowanie również w Scenariuszu 2 i w Scenariuszu 4 (przywóz do WSE towarów podlegających cłom antydumpingowym lub wyrównawczym) w sytuacji, w której na gruncie Rozporządzenia 2019/1131 powstaje „dług”. W ocenie Wnioskodawcy, „długu” tego nie należy utożsamiać z „długiem celnym”.

Zgodnie z przepisami celnymi, „dług celny” oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego. Z kolei „należności celne przywozowe” oznaczają należności celne płatne przy przywozie towarów.

W Scenariuszu 2 i w Scenariuszu 4 nie dochodzi do przywozu towarów w rozumieniu przepisów celnych, tj. towary nie są wprowadzane na unijny obszar celny, a po ich przywozie do WSE ich status nie zmienia się z nieunijnego na unijny (tj. pozostają one towarami nieunijnymi). Towary te podlegają jedynie cłom antydumpingowym lub wyrównawczym na podstawie Rozporządzenia 2019/1131.

Rozporządzenie 2019/1131 wprowadza unikatowy reżim prawny, na podstawie którego niektóre środki celne mogą być stosowane również w odniesieniu do towarów, które nie są wprowadzane na unijny obszar celny. W tym zakresie należy pamiętać, że cła antydumpingowe i wyrównawcze są środkami/instrumentami ochrony handlu, których rolą jest ochrona unijnych przedsiębiorstw przed przywozem towarów po cenach dumpingowych i subsydiowanych.

W standardowej sytuacji przywozu towarów na obszar celny UE tego typu środki ochrony handlu są uznawane na gruncie przepisów celnych jako część należności celnych przywozowych i jako takie, na gruncie przepisów VAT, są wliczane, razem z cłem właściwym, do podstawy opodatkowania VAT. W analizowanej sytuacji, nie mamy jednak do czynienia z przywozem towarów na obszar celny UE. Towary te nie podlegają formalnościom celnym przywozowym oraz nie otrzymują statusu unijnych towarów po ich przywozie do WSE. Zatem w ocenie Wnioskodawcy, zapłata „długu” w rozumieniu Rozporządzenia 2019/1131 nie stanowi zapłaty cła i nie prowadzi do powstania długu celnego. W rezultacie, również w tej sytuacji Spółka nie może być uznana za „podmiot, na którym ciąży obowiązek uiszczenia cła”, a Wnioskodawcy nie można uznać za podatnika w rozumieniu ustawy o VAT w odniesieniu do przywozu towarów do WSE.

Ad 2)

Zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy, obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11.

Oznacza to, że w przypadku gdy na podstawie przepisów celnych powstaje dług celny w związku z dopuszczeniem towarów do obrotu wówczas także, co do zasady, powstanie obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu importu tych towarów.

Na podstawie art. 19a ust. 10a ustawy o VAT, w przypadku objęcia towarów procedurą uszlachetniania czynnego obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą zamknięcia procedury uszlachetniania czynnego zgodnie z art. 324 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów UKC.

Natomiast zgodnie z art. 19a ust. 11 ustawy o VAT, w przypadku objęcia towarów procedurą składowania celnego, odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych, uszlachetniania czynnego, tranzytu, wolnego obszaru celnego, jeżeli od towarów tych pobierane są opłaty wyrównawcze lub opłaty o podobnym charakterze, obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą wymagalności tych opłat.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem organów podatkowych, powstanie obowiązku podatkowego w VAT z tytułu importu towarów powiązane jest z powstaniem obowiązku zapłaty cła lub faktem zaistnienia określonych procedur celnych. W przypadku, gdy importowany towar nie jest objęty procedurą dopuszczenia do obrotu w rozumieniu przepisów celnych i przywóz towaru nie powoduje powstania długu celnego, ani też nie występują żadne inne należności przywozowe, obowiązek podatkowy dla przedmiotowego importu towarów nie powstaje.

Prawidłowość powyższej argumentacji została potwierdzona w interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”):

• dnia 24 września 2025 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.417.2025.1.RM;
• dnia 27 sierpnia 2024 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.336.2024.2.RM;
• dnia 24 kwietnia 2024 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.194.2024.1.RM;
• dnia 24 kwietnia 2024 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.83.2024.2.RM.

Co więcej, identyczne wnioski płyną z interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 14 listopada 2018 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.707.2018.1.RD, w której stwierdzono, że: „(…) Powstanie obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów jest powiązane z powstaniem obowiązku zapłaty cła lub faktem zaistnienia określonych procedur celnych. Co do zasady, obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11 - art. 19a ust. 9 ustawy”.

Na szczególną uwagę zasługuje interpretacja nr 0114-KDIP1-2.4012.417.2025.1.RM, która została wydana w bardzo zbliżonym stanie faktycznym (przywóz towarów spoza UE na terytorium WSE w związku z inwestycją w zakresie budowy morskiej farmy wiatrowej). DKIS uznał w niej, że „Zatem skoro, jak Państwo wskazują - przywóz towarów (kabli podmorskich) wprowadzonych na teren PWSE nie będzie wiązał się z ich zgłoszeniem do procedury dopuszczenia tych towarów do obrotu i powstaniem długu celnego, należy uznać, że w związku z przywozem kabli podmorskich na terytorium kraju nie powstanie obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów, który zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy powstaje z chwilą powstania długu celnego. Jak wskazałem, powstanie obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów wiąże się bowiem z powstaniem obowiązku zapłaty cła lub faktem zaistnienia określonych procedur celnych. Natomiast w przypadku, gdy importowany towar nie jest objęty procedurą dopuszczenia do obrotu w rozumieniu przepisów celnych i przywóz towarów nie powoduje powstania długu celnego, ani też nie występują żadne inne należności przywozowe, wówczas nie powstaje obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów.” Pozostałe przytoczone interpretacje indywidualne odnoszą się co prawda do stanów faktycznych odmiennych od zdarzenia przyszłego przedstawionego w niniejszym wniosku, powyższe konkluzje stanowią jednak uniwersalną interpretację w zakresie przepisów ustawy o VAT dotyczących powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów i jako takie stanowią istotny element w zakresie oceny sytuacji Wnioskodawcy.

Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka prowadzi inwestycję w zakresie budowy Farmy Wiatrowej, która będzie zlokalizowana na terenie Morza (...). Towary przeznaczone do tej budowy dostarczane będą z różnych kierunków, w tym z krajów spoza UE.

Jednocześnie, w opisie zdarzenia przyszłego stwierdzono, że w zakresie Scenariusza 1, Scenariusza 2, Scenariusza 3 i Scenariusza 4 na gruncie przepisów celnych, przywóz towarów z krajów trzecich (spoza UE) do WSE nie podlega celnym formalnościom przywozowym w Polsce. Nie dochodzi do wprowadzenia towarów na obszar celny UE, a towary wprowadzone do WSE nie otrzymują statusu towarów unijnych (są to dalej towary nieunijne). Nie powstaje zatem dług celny (obowiązek zapłaty należności celnych przywozowych) w odniesieniu do przywozu komponentów Farmy Wiatrowej z krajów trzecich - również tych, które podlegałyby cłom antydumpingowym lub wyrównawczym w Scenariuszu 2 i Scenariuszu 4 lub byłyby przywożone do polskiego portu tymczasowo (Scenariusz 3 i Scenariusz 4).

W związku z powyższym, w opinii Wnioskodawcy, w przypadku przywozu towarów (komponentów), realizowanego zgodnie ze Scenariuszami 1-4, z krajów trzecich do WSE nie powstanie obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów, który zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy o VAT wymaga powstania długu celnego. Niepodleganie procedurom celnym wyklucza bowiem powstanie długu celnego, co w konsekwencji prowadzi do uznania, że w opisanym zdarzeniu przyszłym nie zaistnieje sytuacja, w której powstanie obowiązek podatkowy na gruncie VAT.

Podkreślenia wymaga, że nie wystąpią również okoliczności, o których mowa w art. 19a ust. 10a lub 11 ustawy o VAT, a więc takie które skutkują powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów i dotyczą przypadku objęcia importowanych towarów procedurą celną: składowania celnego, odprawy czasowej  z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych, uszlachetniania czynnego, tranzytu, solnego obszaru celnego.

Zatem skoro w przypadku Scenariusza 1, Scenariusza 2, Scenariusza 3 i Scenariusza 4 przemieszczenie komponentów Farmy Wiatrowej z kraju trzeciego na terytorium WSE nie będzie stanowiło importu towarów w rozumieniu przepisów celnych oraz nie będzie powodowało powstania długu celnego ani spełnienia warunków wskazanych w art. 19a ust. 10a lub 11 ustawy o VAT, zarówno w Scenariuszu 1, jak i w Scenariuszu 2, Scenariuszu 3 i Scenariuszu 4, to tym samym przywóz tego towaru dokonywany na rzecz Wnioskodawcy nie będzie powodował powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT.

Ad 3)

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o VAT podatnicy, których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 1b, są obowiązani do obliczenia i wykazania w:

1) zgłoszeniu celnym albo

2) rozliczeniu zamknięcia, o którym mowa w art. 175 rozporządzenia 2015/2446, w przypadkach, o których mowa w art. 324 lub art. 325 rozporządzenia 2015/2447,

- kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek, z zastrzeżeniem art. 33b.

Jednocześnie regulacje art. 33 ust. 2-4 wskazują, że organy celne weryfikują kwotę podatku wskazaną przez podatnika w zgłoszeniu celnym lub rozliczeniu zamknięcia, określają kwotę podatku w prawidłowej wysokości w drodze decyzji, a podatnik jest obowiązany do jego zapłaty w terminie 10 dni, licząc od dnia jego powiadomienia przez organ celny o wysokości należności podatkowych. Oznacza to, że ustalenie kwoty podatku VAT z tytułu importu towarów uzależnione zostało od jego obliczenia przez podatnika oraz wykazania go w zgłoszeniu celnym. Zgłoszenie celne pełni w tym przypadku rolę deklaracji podatkowej, w której konkretyzuje się zobowiązanie podatkowe. Podobnie bowiem jak w deklaracji VAT, to podatnik określa kwotę zobowiązania podatkowego (która jednak może zostać przez organy celne zweryfikowana i określona w decyzji w innej wysokości) i tę właśnie kwotę uiszcza. Złożenie zgłoszenia celnego, ze wskazaną kwotą podatku, jest zatem niezbędne do określenia kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu importu towarów. Tymczasem w opisanym zdarzeniu przyszłym (Scenariusze 1-4) nie tylko Wnioskodawca nie będzie podatnikiem na potrzeby importu towarów, ale również nie dokona zgłoszenia celnego w ramach procedur celnych. W takiej sytuacji niemożliwe będzie spełnienie warunku polegającego na uwzględnieniu kwoty podatku w zgłoszeniu celnym.

Dodatkowo, zgodnie z art. 30b ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy.

Natomiast w opisanym zdarzeniu przyszłym, ze względu na nierozpoznanie importu towarów w Scenariuszu 1 i Scenariuszu 2 w odniesieniu do sprowadzanych na teren WSE komponentów, Spółka nie będzie uczestniczyła w żadnych procedurach celnych związanych z tymi czynnościami. W związku z tym, nie dojdzie do obliczenia wartości celnej towarów, którą wskazuje się w zgłoszeniu celnym. Wprawdzie wartość celna mogłaby zostać obliczona przez Wnioskodawcę przy zastosowaniu przepisów UKC, np. metodą wartości transakcyjnej opisaną w art. 70 UKC, jednak w przedstawionych okolicznościach nie zaistnieje żadna procedura celna, w której tak obliczona wartość celna zostałaby zadeklarowana organom celnym (dotyczy to również Scenariusza 2, w którym Spółka byłaby zobowiązana do złożenia organom celnym jedynie dokumentu nazywanego „poświadczeniem odbioru”, wskazującego „cenę netto na granicy szelfu kontynentalnego lub wyłącznej strefy ekonomicznej”). Nie byłoby żadnej formalnej podstawy do przeprowadzenia weryfikacji podstawy opodatkowania oraz obliczonej na jej podstawie kwoty podatku przez organy celne. Konkluzja ta dotyczy również Scenariusza 3 i Scenariusza 4, w którym może wystąpić obowiązek złożenia przywozowej deklaracji skróconej zawierającej wartość towarów - jak wskazano powyżej dokument zawiera jedynie dane niezbędne do analizy ryzyka do celów bezpieczeństwa i ochrony, a zatem nie stanowi podstawy do określenia i zatwierdzenia wartości celnej przez organ celny.

Zgodnie z art. 33 ust. 2-4 ustawy o VAT, zapłata podatku z tytułu importu towarów staje się obowiązkowa dopiero w momencie, w którym organ celny potwierdzi kwotę podatku wskazaną przez podatnika w zgłoszeniu celnym lub wyda decyzję, w której określi jego prawidłową wysokość. Zatem w sytuacji, w której weryfikacja przez organy celne wartości celnej towarów obliczonej przez Wnioskodawcę nie będzie możliwa, nie dojdzie również do zatwierdzenia ani podstawy opodatkowania, ani kwoty podatku, a w efekcie nie powstanie obowiązek jego zapłaty.

W rezultacie, nie dojdzie do określenia podstawy opodatkowania VAT komponentów sprowadzanych spoza UE na teren WSE.

Mając na względzie wszystkie przedstawione uwagi, należy uznać, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym będzie brakowało poszczególnych elementów konstrukcyjnych podatku VAT. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym nie będzie możliwe ustalenie zobowiązania podatkowego, które Wnioskodawca musiałby zapłacić z tytułu dokonania importu towarów na teren WSE.

Brak neutralności podatku VAT

Końcowo Wnioskodawca pragnie podkreślić, że w przypadku uznania, że powstanie zobowiązanie podatkowe z tytułu przemieszczenia komponentów Farmy Wiatrowej spoza UE na teren WSE w przypadku Scenariusza 1, Scenariusza 2, Scenariusza 3 lub Scenariusza 4, konstatacja taka naruszałaby zasadę neutralności podatku VAT.

Jak wynika m.in. z wyroku NSA z dnia 4 listopada 2022 r., znak I FSK 236/19: „Zasada neutralności VAT dla podatnika polega na tym, że przez realizację prawa do odliczenia podatku naliczonego, podatnik nie ponosi faktycznie ciężaru tego podatku. Oznacza to, że VAT dla podatników uczestniczących w obrocie towarami i usługami, którzy nie są ostatecznymi odbiorcami - nie może być obciążeniem, lecz musi być neutralny. Prawo do odliczenia zostało wprowadzone po to, by całkowicie uwolnić przedsiębiorcę od kosztów VAT zapłaconego w toku jego działalności gospodarczej z tytułu nabywanych towarów i usług dla tej działalności.”

Jednocześnie, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Z art. 86 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT wynika natomiast, że kwotę podatku naliczonego stanowi w przypadku importu towarów - kwota podatku:

a) wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego,

b) należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a,

c) wynikająca z deklaracji importowej, w przypadku, o którym mowa w art. 33b,

d) wynikająca z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2-3 i art. 34.

Jak wskazano w opisanym zdarzeniu przyszłym, w okolicznościach przedstawionych przez Wnioskodawcę nie dojdzie do uznania sprowadzenia komponentów spoza UE na teren WSE za import towarów w rozumieniu przepisów celnych, Spółka nie będzie w związku z tymi transakcjami brała udziału w żadnej procedurze celnej.

Wobec powyższego, w opisanym zdarzeniu przyszłym w ramach Scenariuszy 1-4, nie będzie możliwa sytuacja, w której Spółka otrzyma dokument celny, na podstawie którego mogłaby odliczyć podatek VAT naliczony z tytułu przedmiotowych transakcji. W efekcie, Wnioskodawca w żadnym przypadku nie będzie mógł odliczyć podatku VAT naliczonego.

Mając powyższe na uwadze, uznanie przez tut. Organ, że w przypadku Scenariusza 1, Scenariusza 2, Scenariusza 3 lub Scenariusza 4, Wnioskodawca będzie zobligowany do zapłaty zobowiązania podatkowego powstałego w związku ze sprowadzaniem komponentów na teren WSE (lub w związku z tymczasowym postojem w polskim porcie), prowadziłoby do naruszenia zasady neutralności podatku VAT, ponieważ w opisanym zdarzeniu przyszłym podatek VAT byłby wówczas kosztem Wnioskodawcy niemożliwym do skompensowania poprzez odliczenie VAT naliczonego, pomimo faktu, że Wnioskodawca nie będzie ostatecznym odbiorcą nabywanego towaru (konsumentem końcowym).

Stanowisko zbliżone do stanowiska Wnioskodawcy przedstawione zostało przez Dyrektora KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 28 kwietnia 2025 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.63.2025.1.JO:

„W konsekwencji w przedmiotowej sprawie przywóz przez Państwa (lub na jego rzecz) towarów (komponentów) przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej na teren WSE na (…) zarówno w Scenariuszu 1 jak i Scenariuszu 2, nie będzie wiązał się z obowiązkiem rozliczenia podatku VAT od importu towarów. W tej konkretnej sytuacji pomimo tego, że wprowadzenie towarów na obszar WSE do której Polska posiada suwerenne prawo będzie stanowiło import towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy o VAT, to z racji braku powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów (braku dopuszczenia w kraju sprowadzanych towarów do obrotu) WSE, uznana w części za terytorium Polski, nie będzie miejscem importu (opodatkowania) dla przywożonych towarów (art. 26a ustawy o VAT).”

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, pomimo że przywóz towarów (komponentów) w Scenariuszu 1, Scenariuszu 2, Scenariuszu 3 oraz Scenariuszu 4, przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej, z krajów spoza UE na teren WSE, spełnia definicję importu towarów na terytorium Polski, nie powstanie zobowiązanie podatkowe w podatku VAT, które Wnioskodawca musiałby zapłacić w związku z przeprowadzanymi transakcjami. Wynika to z faktu, że Wnioskodawca nie będzie podatnikiem z tytułu importu towarów, nie powstanie obowiązek podatkowy, a kwota podatku VAT nie zostanie skonkretyzowana, ponieważ może to nastąpić jedynie przy dokonaniu zgłoszenia celnego, do którego nie dojdzie w opisanym zdarzeniu przyszłym.

Dodatkowo, uznanie, że Wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty podatku należnego z tytułu importu towarów, prowadziłoby do naruszenia zasady neutralności podatku VAT ze względu na brak możliwości odliczenia VAT naliczonego w sytuacji, w której nie będą dokonywane żadne procedury celne, a Wnioskodawca nie otrzyma dokumentu celnego, na podstawie którego mógłby odliczyć podatek naliczony.

Prawo do odliczenia VAT naliczonego w Scenariuszu nr 5

Jak wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju. Jednocześnie zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Jednocześnie zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.

Z kolei na mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, miejscem dostawy towarów w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

Jak wynika z przedstawionego zdarzenia przyszłego, w Scenariuszu 5 towary unijne transportowane będą do WSE z terytorium Polski. Ich zakup dokumentowany będzie fakturą, na której wykazana zostanie odpowiednia stawka VAT.

Jednocześnie, jak wskazano powyżej, na potrzeby opodatkowania VAT, w stosunku do czynności wskazanych w zdarzeniu przyszłym, WSE powinna zostać uznana, na potrzeby czynności związanych z budową Farmy Wiatrowej, za terytorium Polski.

W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, transakcja zakupu komponentów Farmy Wiatrowej dostarczanych bezpośrednio z terytorium Polski stanowić będzie dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, a miejscem dostawy, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, będzie Polska. Tym samym, faktury dokumentujące ww. dostawę powinny zawierać podatek VAT obliczony według właściwej krajowej stawki.

Jednocześnie, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Jak wynika z powołanych przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Jak wskazano powyżej, zdaniem Wnioskodawcy, transakcja zakupu komponentów Farmy Wiatrowej dostarczanych z terytorium Polski przez czynnych podatników VAT stanowić będzie dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, a miejscem dostawy, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, będzie Polska. Tym samym, faktury dokumentujące ww. dostawę powinny zawierać podatek VAT obliczony według właściwej krajowej stawki.

Jednocześnie z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Natomiast gotowa farma wiatrowa będzie służyła do produkcji energii elektrycznej. Energia elektryczna będzie sprzedawana przez Wnioskodawcę w ramach czynności opodatkowanych VAT.

Przedmiotowe towary będą więc związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT przez Wnioskodawcę (sprzedaż energii elektrycznej). Zatem, w ocenie Wnioskodawcy, Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Prawidłowość powyższej argumentacji została potwierdzona w interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:

• dnia 15 stycznia 2019 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.841.2018.1.WH;
• dnia 30 listopada 2018 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.550.2018.1.PC;
• dnia 31 marca 2021 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.129.2021.1.PC.

W powyższych interpretacjach Dyrektor KIS wskazał: „W konsekwencji należy stwierdzić, że Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia przedmiotowych usług i towarów na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Natomiast morska farma, którą Wnioskodawca zmierza wybudować będzie służyła do produkcji energii elektrycznej, która będzie sprzedawana w ramach czynności opodatkowanych VAT. Jednocześnie jak wskazano w niniejszej interpretacji przedmiotowe usługi i towary, których dotyczy pytanie podlegają w Polsce opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.”

Powyższe interpretacje dotyczą co prawda, tzw. dostaw z montażem, dla których zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, miejscem opodatkowania jest państwo, w którym towary znajdują się w momencie dostawy. Okoliczność ta pozostaje jednak bez znaczenia w zakresie uznania prawa do odliczenia w opisanym zdarzeniu przyszłym - w przypadku interpretacji dotyczy dostawy z montażem do WSE, podobnie jak w przypadku dostawy towarów opisanej w zdarzeniu przyszłym:

• miejscem opodatkowania transakcji jest Polska,
• Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT,
• Farma Wiatrowa będzie służyła do produkcji energii elektrycznej, która będzie sprzedawana w ramach czynności opodatkowanych VAT.

Prawo do odliczenia VAT naliczonego w Scenariuszu nr 6

Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju. Zaś zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

Dodatkowo, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju, jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej podatnika.

W myśl art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne dokonujące wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

Zgodnie z art. 20 ust. 5 ustawy o VAT, w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio.

Jednocześnie, według art. 25 ust. 1 ustawy o VAT, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu.

Co więcej, jak wskazano powyżej, na potrzeby opodatkowania VAT, w stosunku do czynności wskazanych w zdarzeniu przyszłym, WSE powinna zostać uznana, na potrzeby czynności związanych z budową Farmy Wiatrowej za terytorium Polski.

Zatem nabycie towarów w ramach transakcji WNT lub też wewnątrzwspólnotowe przemieszczenie towarów własnych z ich dostawą realizowaną do WSE będzie opodatkowane VAT w Polsce, bowiem zakończenie ich wysyłki lub transportu na terytorium WSE oznacza, iż czynność ta, w rozumieniu przepisów o VAT, ma miejsce w Polsce.

W związku z powyższym w ocenie Wnioskodawcy, wewnątrzwspólnotowe nabycie komponentów Farmy Wiatrowej, jak i przemieszczenie towarów własnych z innego państwa członkowskiego, stanowić będzie WNT w rozumieniu art. 9 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 ustawy o VAT, a miejscem dostawy zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o VAT, będzie Polska. Tym samym, Spółka będzie zobligowana do rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu przywozu przez Spółkę (lub na jej rzecz) komponentów unijnych, przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej.

Jednocześnie, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w
art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Przy czym, zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. c i d ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku należnego z tytułu:

• wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9,
• wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11.

Według art. 86 ust. 10 ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.

Jak stanowi art. 86 ust. 10b ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w przypadkach, o których mowa w:

1)    ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a - powstaje nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny;

2)    ust. 2 pkt 4 lit c - powstaje zgodnie z ust. 10, pod warunkiem, że podatnik:

a)    (uchylona),

b)    uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek;

3)    ust. 2 pkt 4 lit. a, b i d - powstaje zgodnie z ust. 10, pod warunkiem, że podatnik uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu tych transakcji w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek.

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Podkreślić również należy, że ustawodawca umożliwił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Co więcej, skorzystanie z prawa do odliczenia w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów wymaga spełnienia określonych warunków formalnych, tj. uwzględnienia kwoty podatku należnego z ich tytułu w deklaracji podatkowej, w której podatnik jest obowiązany rozliczyć ten podatek.

Jak wskazano powyżej, zdaniem Wnioskodawcy, wewnątrzwspólnotowe nabycie komponentów Farmy Wiatrowej, jak i przemieszczenie towarów własnych z innego państwa członkowskiego, stanowić będzie WNT w rozumieniu art. 9 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 ustawy o VAT, a miejscem dostawy zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o VAT, będzie Polska. Tym samym, Spółka będzie zobligowana do rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu przywozy przez Spółkę (lub na jej rzecz) komponentów unijnych, przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej.

Jednocześnie z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Natomiast gotowa morska farma wiatrowa będzie służyła do produkcji energii elektrycznej. Energia elektryczna będzie sprzedawana przez Wnioskodawcę w ramach czynności opodatkowanych VAT.

Przedmiotowe towary będą więc związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT przez Wnioskodawcę (sprzedaż energii elektrycznej). Zatem, w ocenie Wnioskodawcy, Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Prawidłowość powyższej argumentacji została potwierdzona w interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:

• dnia 3 lutego 2023 r., znak: 0112-KDIL1-3.4012.552.2022.1.KK;
• dnia 31 maja 2021 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.184.2021.2.PC;
• dnia 31 marca 2021 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.186.2021.2.PC.

W powyższych interpretacjach Dyrektor KIS wskazał: „Jak wskazano w niniejszej interpretacji w zakresie działalności dotyczącej dostaw oraz świadczenia usług związanych z Turbinami wiatrowymi, tereny PWSE stanowią terytorium Rzeczpospolitej Polskiej,. W konsekwencji zawierane transakcje nabycia towarów i usług, dla których miejsce świadczenia (zgodnie z przepisami ustawy) znajduje się w PWSE, według właściwych zasad podlegają opodatkowaniu w Polsce. Zatem, co do zasady, w analizowanym przypadku Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego (...) dostarczanych na teren PWSE stanowiących opodatkowaną w Polsce dostawę towarów lub WNT.”

Konkludując, w ocenie Wnioskodawcy w ramach Scenariusza 5 i Scenariusza 6 Spółka będzie miała prawo do odliczenia VAT naliczonego z tytułu kolejno:

a)    nabycia komponentów farmy wiatrowej, będący towarami unijnymi, dostarczonych bezpośrednio z Polski na teren WSE w ramach dostawy krajowej;

b)    nabycia lub przemieszczenia własnych komponentów farmy wiatrowej, będących towarami unijnymi, dostarczonych z innego państwa członkowskiego UE na teren WSE w ramach transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

Przedstawiając powyższe, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska przedstawionego w sprawie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 1, 3, 4 i 5 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

Według art. 2 pkt 7 ustawy:

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Jednocześnie, w myśl art. 19a ust. 9 ustawy:

Oznacza to, że w przypadku gdy na podstawie przepisów celnych powstaje dług celny w związku z dopuszczeniem towarów do obrotu wówczas także, co do zasady, powstanie obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu importu tych towarów.

Według art. 19a ust. 10a ustawy:

Natomiast stosownie do art. 19a ust. 11 ustawy:

Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy:

Przy czym, w myśl art. 26a ust. 2 ustawy:

Jak stanowi art. 30b ust. 1 ustawy:

Ponadto, w myśl art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10 października
2013 r. str. 1 ze zm.) - zwanym dalej UKC:

Natomiast stosownie do art. 5 pkt 12, 15, 16, 18, 19, 20, 23 i 24 UKC:

Zgodnie z art. 69 UKC:

W myśl do art. 70 ust. 1 UKC:

Stosownie do art. 77 UKC:

W myśl art. 201 UKC:

Jak stanowi art. 9 ust. 1 ustawy:

Natomiast w myśl art. 11 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka prowadzi przedsięwzięcie inwestycyjne, którego celem jest wybudowanie, a po oddaniu do użytkowania, eksploatacja morskiej farmy wiatrowej na Morzu (...), która ma służyć do produkcji energii elektrycznej uzyskiwanej z siły wiatru na morzu („Farma Wiatrowa”). Farma Wiatrowa będzie zlokalizowana na terenie polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej w rozumieniu ustawy o obszarach morskich. Turbiny wiatrowe oraz cztery morskie stacje transformatorowe zlokalizowane będą w WSE, poza morzem terytorialnym Polski oraz morskimi wodami wewnętrznymi, podczas gdy infrastruktura przyłączeniowa (tj. kable eksportowe, które pozwolą na przesyłanie energii elektrycznej wyprodukowanej przez Farmę Wiatrową do lądowej stacji transformatorowej) zainstalowane i prowadzone będą częściowo na terenie morza terytorialnego i morskich wód wewnętrznych Polski, a częściowo na lądzie.

Materiały do budowy Farmy Wiatrowej przywożone będą zarówno z Polski, innych krajów UE, jak i spoza UE. W tym zakresie, Spółka podpisała umowy z podmiotami polskimi i zagranicznymi na dostawę towarów oraz świadczenie usług transportowych i montażowych poszczególnych komponentów Farmy Wiatrowej (m.in. turbin wiatrowych) na Morzu (...).

Państwa wniosek dotyczy kwestii opodatkowania podatkiem VAT przywozu towarów przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej, zarówno z Polski, innych krajów UE, jak i krajów spoza obszaru celnego UE do WSE.

W przypadku towarów przywożonych spoza obszaru celnego UE chodzi w szczególności o dostawy towarów nieunijnych do obszaru inwestycji w WSE, bez ich wprowadzenia do obszaru morskich wód terytorialnych lub lądu, które nie będą podlegać celnym formalnościom przywozowym.

W tym zakresie przywożone towary nieunijne na gruncie przepisów prawa celnego mogą być:

• towarami, na które nie zostały nałożone żadne środki ochrony handlu, takie np. jak cła antydumpingowe czy wyrównawcze - Scenariusz 1,
• towarami, które podlegać będą cłom antydumpingowym lub wyrównawczym na podstawie Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1131 z dnia 2 lipca 2019 r. ustanawiającego narzędzie celne w celu wykonania art. 14a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 oraz art. 24a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 (dalej: „Rozporządzenie 2019/1131”) - Scenariusz 2.

W przypadku komponentów Farmy Wiatrowej przywożonych spoza UE może dojść do sytuacji, w której statki przewożące towary nieunijne będą tymczasowo cumować przy polskim nadbrzeżu. Po przybyciu do portu towary nie zostaną rozładowane ani dopuszczone do swobodnego obrotu w UE. Towary te nie zostaną objęte żadną procedurą celną. W stosunku do tych towarów może wystąpić obowiązek po stronie przewoźnika zapewnienia zgodności z przepisami celnymi właściwymi dla portu, w szczególności złożenia przywozowej deklaracji skróconej. Ostatecznie towary nieunijne zostaną wywiezione poza obszar celny UE, tj. zostaną przewiezione do WSE.

W tym zakresie ww. wywożone towary nieunijne na gruncie przepisów prawa celnego mogą być:

• Towarami, na które nie zostały nałożone żadne środki ochrony handlu, takie np. jak cła antydumpingowe czy wyrównawcze - Scenariusz 3,
• Towarami, które podlegać będą cłom antydumpingowym lub wyrównawczym na podstawie Rozporządzenia 2019/1131 - Scenariusz 4.

W przypadku towarów przywożonych z Polski oraz innych krajów UE przedmiotem dostaw do obszaru inwestycji WSE będą towary unijne. W tym zakresie możliwe są następujące scenariusze:

• Towary będą dostarczane do WSE z terytorium Polski a Spółka otrzymywać będzie faktury z wykazanym podatkiem VAT od podmiotów zarejestrowanych jako czynni podatnicy VAT - Scenariusz 5,
• Towary będą dostarczane do WSE z innego kraju UE (w związku z ich nabyciem od unijnego dostawcy lub przemieszczeniem towarów własnych przez Spółkę z innego kraju UE) a Spółka będzie wykazywać te czynności dla celów VAT jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów - Scenariusz 6.

W tak przedstawionych okolicznościach sprawy, Spółka wyraziła wątpliwość sformułowaną w pytaniach nr 1-4, czy nie będzie zobligowana do rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu przywozu przez Spółkę (lub na jej rzecz) komponentów przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej z krajów spoza UE na teren WSE zgodnie ze Scenariuszami nr 1-4.

Aby odnieść się do wątpliwości związanych z rozliczeniem przez Spółkę podatku VAT z tytułu importu towarów w Polsce w pierwszej kolejności należy ustalić, czy obszar WSE, na której realizowana będzie budowa Farmy Wiatrowej stanowi terytorium kraju.

Ustawa z 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 184, dalej jako: „ustawa o ochronie granic”) nie definiuje wprost pojęcia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jednak określa jej granice, a tym samym wyznacza obszar wchodzący w skład terytorium kraju.

Jak stanowi art. 1 ustawy o ochronie granic:

Zgodnie z art. 3 ustawy o ochronie granic:

Natomiast stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (t.j. Dz. U. z 2024 r. 1125.; dalej jako: „ustawa o obszarach morskich”):

Z art. 2 ust. 2 ustawy o obszarach morskich wynika, że:

W myśl art. 15 ustawy o obszarach morskich:

Zgodnie z art. 17 ustawy o obszarach morskich:

Jak stanowi art. 22 ust. 1 ustawy o obszarach morskich:

Art. 22 ust. 2 ustawy o obszarach morskich stanowi, że:

Natomiast, zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich:

Z kolei stosownie do art. 56 ust. 1 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza sporządzonej w Montego Bay 10 grudnia 1982 r. (t.j. Dz. U. z 2002 r. 59 poz. 543 dalej jako: „Konwencja o prawie morza”) ratyfikowanej przez Polskę 6 listopada 1998 r.:

W myśl art. 60 ust. 1 Konwencji o prawie morza:

Na podstawie art. 60 ust. 2 Konwencji o prawie morza:

Powołane wyżej przepisy wskazują, że wyłączna strefa ekonomiczna stanowi obszar znajdujący się poza terytorium państwa, w którym jednak państwo może wykonywać ograniczoną jurysdykcję (określone prawa suwerenne). Wyłączna strefa ekonomiczna jest obszarem o specjalnym statusie prawnym, który z jednej strony polega na sprawowaniu w niej przez państwa nadbrzeżne praw suwerennych, zaś z drugiej strony na równoległym istnieniu praw innych państw (w tym państw trzecich), a konkretnie praw wynikających z postanowień Konwencji o prawie morza, odnoszących się do morza otwartego i mówiących o wolności mórz. W wyłącznej strefie ekonomicznej obowiązuje określony reżim prawny, wskazujący zakres jurysdykcji i praw państwa nadbrzeżnego oraz praw i wolności innych państw w tym obszarze.

Zgodnie z art. 56 ust. 1 lit. b Konwencji o prawie morza, państwo nadbrzeżne ma w wyłącznej strefie ekonomicznej jurysdykcję przewidzianą w odpowiednich postanowieniach tej Konwencji, w odniesieniu do budowania i wykorzystania sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji. Zakres tej jurysdykcji został natomiast sprecyzowany m.in. w art. 60 ust. 1 Konwencji o prawie morza. Z kolei w prawie krajowym uprawnienia przyznane państwu nadbrzeżnemu w tym przepisie Konwencji zostały dookreślone w art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich.

Jednocześnie należy uznać, że morska farma wiatrowa zalicza się do konstrukcji, o których mowa w art. 60 ust. 1 Konwencji o prawie morza i art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich.

Tym samym, realizowanie przez państwo nadbrzeżne uprawnień w zakresie przyznanej mu jurysdykcji wobec sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji zlokalizowanych w wyłącznej strefie ekonomicznej, uzależnione jest od obowiązywania w prawie krajowym odpowiednich przepisów, mających zastosowanie w jego wyłącznej strefie ekonomicznej.

Kwestia opodatkowania czynności wykonywanych na terenie wyłącznej strefy ekonomicznej była przedmiotem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 29 marca 2007 r. w sprawie C-111/05 Aktiebolaget NN TSUE ocenił traktowanie do celów podatku VAT położenia kabla światłowodowego, którego część przebiegała przez wyłączną strefę ekonomiczną i szelf kontynentalny. TSUE stwierdził, że suwerenność państwa nadbrzeżnego w wyłącznej strefie ekonomicznej oraz w odniesieniu do szelfu kontynentalnego ma charakter tylko funkcjonalny i jako taki ogranicza się do prawa prowadzenia badań i eksploatacji, o których mowa w art. 56 i 77 Konwencji o prawie morza. Skoro dostawy i układania podmorskiego kabla nie ma pośród rodzajów działalności wymienionych enumeratywnie w tych przepisach, część czynności wykonywana w wyłącznej strefie ekonomicznej i na szelfie kontynentalnym nie jest objęta zakresem suwerenności państwa nabrzeżnego. Z powyższego wynika, że ta część transakcji nie może być uznana za wykonaną na terytorium kraju, w rozumieniu art. 2 pkt 1 Szóstej dyrektywy.

Z ww. orzeczenia wynika więc, że dla celów dostaw i świadczenia usług bezpośrednio związanych z rodzajami działalności, o których mowa w Konwencji o prawie morza, a do których państwa członkowskie mają suwerenne prawo, wyłączna strefa ekonomiczna jest uznawana za część ich terytorium.

W zakresie działalności dotyczącej budowy i wykorzystania m.in. morskich farm wiatrowych, wykonanie jurysdykcji odbywa się na podstawie przepisów obowiązujących w prawie krajowym. Tym samym w zakresie tej działalności wyłączną strefę ekonomiczną należy uznać za część terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Powyższa zasada odnosi się do działań Spółki związanych z Farmą Wiatrową, służącą do produkcji energii elektrycznej z wykorzystaniem sił wiatrowych. Jak bowiem wynika z art. 22 ust. 1 ustawy o obszarach morskich, wyłączne prawo Rzeczypospolitej Polskiej w wolnej strefie ekonomicznej dotyczy nie tylko wznoszenia i udzielania pozwoleń na wznoszenie i wykorzystanie określonych obiektów do przeprowadzania badań naukowych, rozpoznawania lub eksploatacji zasobów, ale dotyczy również przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji wyłącznej strefy ekonomicznej, w szczególności wykorzystania w celach energetycznych wody, prądów morskich i wiatru.

Podsumowując, polska wyłączna strefa ekonomiczna powinna być uważana za terytorium kraju, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy, w zakresie czynności wykonywanych w tej strefie, dla których Rzeczpospolita Polska posiada wyłączne suwerenne prawo ich wykonania.

Zatem skoro WSE powinna być traktowana jako terytorium kraju, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy o VAT, to dla celów VAT, za miejsce dostawy towarów do budowy Farmy Wiatrowej dostarczanych na teren WSE powinna zostać uznana Polska.

Przechodząc do kwestii rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu importu towarów w związku z przywozem przez Spółkę (lub na jej rzecz) komponentów do budowy Farmy Wiatrowej spoza krajów UE na teren WSE należy wskazać, że za import towarów - w świetle powołanego art. 2 pkt 7 ustawy - uważa się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.

Definicja ta stanowi implementację art. 30 dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347 z 11.12.2006 str. 1 ze zm.), w myśl którego „import towarów” oznacza wprowadzenie na terytorium Wspólnoty towarów, które nie znajdują się w swobodnym obrocie, w rozumieniu art. 24 Traktatu.

Oznacza to, że importem jest przywóz towarów z kraju trzeciego na terytorium innego państwa UE, przy czym tylko import na terytorium kraju stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy. Należy przy tym zauważyć, że pojęcie importu towarów jest pojęciem szerszym od - stanowiącego czynność podlegającą opodatkowaniu VAT - importu towarów na terytorium kraju. Aby bowiem wystąpił import towarów w Polsce konieczne jest dodatkowo, by miejsce świadczenia (miejsce importu) znajdowało się na terytorium kraju (art. 26a ustawy VAT). W związku z tym konieczność rozliczenia podatku VAT od importu towarów w Polsce, ma miejsce tylko wtedy, gdy miejsce jego świadczenia (opodatkowania) znajduje się w kraju. Co do zasady, miejscem dokonania importu jest kraj, w którym towary zostały dopuszczone do obrotu, dla których z tytułu importu powstaje dług celny, a tym samym obowiązek podatkowy w podatku VAT.

Natomiast powstanie obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów - stosownie do art. 19a ust. 9 ustawy - powiązane jest z powstaniem długu celnego lub faktem zaistnienia określonych procedur celnych, o których mowa w art. 19a ust. 10a i 11 ustawy o VAT. W przypadku, gdy importowany towar nie jest objęty procedurą dopuszczenia do obrotu w rozumieniu przepisów celnych i przywóz towaru nie powoduje powstania długu celnego, ani też nie występują żadne inne należności przywozowe, obowiązek podatkowy dla przedmiotowego importu towarów nie powstaje.

Szczególne zasady wymiaru i poboru podatku w imporcie wiążą się ze specyfiką importu jako czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Podatnikami - o czym stanowi art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy - są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła. Z powołanych regulacji wynika, że dług celny (co oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego) powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 77 ust. 2 UKC). Dłużnikiem, czyli podmiotem odpowiedzialnym za dług celny, jest zgłaszający (art. 77 ust. 3 UKC). Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych, podlegających należnościom celnym przywozowym, m.in. procedurą dopuszczenia do obrotu (art. 77 ust. 1 lit. a UKC). Z kolei dopuszczenie do obrotu wymaga pobrania wszelkich należnych należności celnych przywozowych oraz pobrania - w stosownych przypadkach - innych należności zgodnie z właściwymi obowiązującymi przepisami dotyczącymi pobierania tych należności (art. 201 ust. 2 lit. a i b UKC).

Należy również podkreślić, że obowiązek zapłaty podatku z tytułu importu towarów ciąży na osobach przywożących towary, bez względu na to, czy są one podatnikami w rozumieniu art. 15 ustawy czy też nie. W konsekwencji każdy podmiot importujący towary obowiązany jest uiścić podatek z tytułu importu towarów, ponieważ w tym przypadku podatek obciąża czynność faktyczną, jaką jest przywóz towarów. Przepisy nie uzależniają natomiast powstania tego obowiązku od warunku posiadania przez importera prawa do dysponowania towarem jak właściciel.

Na podstawie ww. przepisów należy stwierdzić, że import towarów jest jedną z czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, a podatnikiem, czyli podmiotem zobowiązanym do opodatkowania importu, jest importer.

W analizowanej sprawie w ramach Scenariuszy 1-4, komponenty do budowy Farmy Wiatrowej będą transportowane spoza krajów UE na teren WSE. Jednocześnie, jak wskazałem, za miejsce dostawy towarów dostarczanych na teren WSE - dla celów VAT powinna zostać uznana Polska. Zatem skoro będzie następował przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej (do Polski), to tym samym w Polsce będzie dochodzić do importu towarów, w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy.

Ponadto wskazali Państwo, że w przypadku komponentów Farmy Wiatrowej przywożonych spoza UE może dojść do sytuacji, w której statki przewożące towary nieunijne będą tymczasowo cumować przy polskim nadbrzeżu. Po przybyciu do portu towary nie zostaną rozładowane ani dopuszczone do swobodnego obrotu w UE. Towary te nie zostaną objęte żadną procedurą celną. W stosunku do tych towarów może wystąpić obowiązek po stronie przewoźnika zapewnienia zgodności z przepisami celnymi właściwymi dla portu, w szczególności złożenia przywozowej deklaracji skróconej. Ostatecznie towary nieunijne zostaną wywiezione poza obszar celny UE, tj. zostaną przewiezione do WSE.

Jednocześnie, wskazali Państwo, że Spółka uzyskała od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej informację dotyczącą stosowania przepisów prawa celnego (znak: (…) z dnia 25 lutego 2025 r.) potwierdzającą, że WSE nie jest częścią obszaru celnego Unii Europejskiej i w konsekwencji, przywóz komponentów do budowy Farmy Wiatrowej (również tych podlegających cłom antydumpingowym lub wyrównawczym) na terytorium WSE nie podlega formalnościom celnym przywozowym ustanowionym w Unijnym Kodeksie Celnym i wydanych na jego podstawie przepisach delegowanych i wykonawczych, w szczególności związanych z przedstawieniem towarów, ich zgłaszaniem do określonej procedury celnej i długiem celnym. W związku z powyższym, Państwa zdaniem powyższe towary pozostaną w wyłącznej strefie ekonomicznej jako towary o nieunijnym statusie celnym. Powyższe informacje przyjąłem jako element opisanego zdarzenia przyszłego.

Skoro wskazali Państwo w opisie sprawy, że sprowadzone do polskiej WSE w ramach Scenariuszy 1, 2, 3 i 4 towary/komponenty podlegają tym samym procedurom przywozu według prawa celnego, to rozumiem, że przywóz towarów/komponentów w żadnym z ww. Scenariuszy nie będzie wiązał się ze zgłoszeniem do określonej procedury celnej i powstaniem długu celnego zgodnie z wyjaśnieniami wynikającymi z otrzymanego przez Spółkę pisma z 25 lutego 2025 r. znak: (…).

Zatem, z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że przywóz komponentów Farmy Wiatrowej zlokalizowanej na terytorium WSE, nie będzie podlegać celnym formalnościom przywozowym.

Tym samym, skoro, jak Państwo wskazują przywóz towarów w ramach Scenariuszy 1-4 wprowadzanych na teren WSE nie będzie podlegał celnym formalnościom przywozowym, tj. nie będzie wiązał się z ich zgłoszeniem do procedury dopuszczenia tych towarów do obrotu i powstaniem długu celnego, należy uznać, że w związku z przywozem towarów na terytorium kraju nie powstanie obowiązek podatkowy tytułu importu towarów, który zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy powstaje z chwilą powstania długu celnego. Jak wskazałem, powstanie obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów wiąże się bowiem z powstaniem obowiązku zapłaty cła lub faktem zaistnienia określonych procedur celnych. Natomiast w przypadku, gdy importowany towar nie jest objęty procedurą dopuszczenia do obrotu w rozumieniu przepisów celnych i przywóz towaru nie powoduje powstania długu celnego, ani też nie występują żadne inne należności przywozowe, wówczas nie powstaje obowiązek podatkowy z tytułu przedmiotowego importu towarów.

Przy tym, z opisu sprawy nie wynika, aby wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 19a ust. 10a lub 11 ustawy, a więc takie które skutkują powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów i dotyczą przypadku objęcia importowanych towarów procedurą celną uszlachetniania czynnego lub jedną ze specjalnych procedur celnych, jeżeli od towarów tych pobierane są opłaty wyrównawcze lub opłaty o podobnym charakterze. Tym samym, nie będą Państwo podatnikiem z tytułu importu towarów, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT z tytułu importu towarów.

W konsekwencji, wskazać należy, że przywóz przez Państwa (lub na jego rzecz) towarów (komponentów) przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej na teren WSE na Morzu (...) w Scenariuszach nr 1-4 nie będzie wiązał się z obowiązkiem rozliczenia przez Spółkę podatku VAT w Polsce z tytułu importu towarów. W tej konkretnej sytuacji pomimo tego, że wprowadzenie towarów na obszar WSE, do której Polska posiada suwerenne prawo będzie stanowiło import towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy o VAT, to z uwagi na brak powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów (brak dopuszczenia sprowadzanych towarów do obrotu w kraju) - WSE, uznana w części za terytorium Polski, nie będzie miejscem importu (opodatkowania) dla przywożonych towarów (art. 26a ustawy o VAT).

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1-4, że Spółka nie będzie zobligowana do rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu przywozu przez Spółkę (lub na jej rzecz) komponentów przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej z krajów spoza UE na teren WSE w Scenariuszach 1-4 uznaję za prawidłowe.

Ponadto Państwa wątpliwości dotyczą prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia przez Spółkę komponentów Farmy Wiatrowej w ramach Scenariusza 5 i 6.

Kwestię prawa do odliczenia podatku naliczonego reguluje art. 86 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:

Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Natomiast w myśl art. 86 ust. 2 pkt 4 ustawy:

Według art. 86 ust. 10 ustawy:

Jak stanowi art. 86 ust. 10b ustawy:

Z treści art. 86 ustawy, wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Podkreślić należy, że ustawodawca umożliwił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Co więcej skorzystanie z prawa do odliczenia - w przypadku świadczenia usług lub dostawy towarów, gdy podatnikiem jest usługobiorca lub nabywca, a także w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów - wymaga spełnienia określonych warunków formalnych w tym uwzględnienia kwoty podatku należnego z ich tytułu w deklaracji podatkowej.

Z wniosku wynika, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Spółka prowadzi przedsięwzięcie inwestycyjne, którego celem jest wybudowanie, a po oddaniu do użytkowania, eksploatacja morskiej farmy wiatrowej na Morzu (...), która ma służyć do produkcji energii elektrycznej uzyskiwanej z siły wiatru na morzu. Materiały do budowy Farmy Wiatrowej Spółka kupuje z terytorium Polski, innych krajów UE, jak i spoza UE.

W przypadku towarów zakupionych z terytorium Polski oraz innych krajów UE przedmiotem dostaw do obszaru WSE będą towary unijne. W tym zakresie możliwe są scenariusze:

• zakupione Towary będą dostarczane do WSE z terytorium Polski a Spółka otrzymywać będzie faktury z wykazanym podatkiem VAT od podmiotów zarejestrowanych jako czynni podatnicy VAT - Scenariusz 5,
• zakupione Towary będą dostarczane do WSE z innego kraju UE (w związku z ich nabyciem od unijnego dostawcy lub przemieszczeniem towarów własnych przez Spółkę z innego kraju UE) a Spółka będzie wykazywać te czynności dla celów VAT jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów - Scenariusz 6.

Odpowiadając na  Państwa wątpliwości dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia przez Spółkę komponentów Farmy Wiatrowej w ramach ww. Scenariusza 5 i 6 należy zaznaczyć, że zgodnie z obowiązującymi przepisami podatek obciążający nabyte towary i usługi może zostać odliczony w całości, gdy podmiot jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz nabyte towary i usługi są wykorzystywane wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych tym podatkiem. Przy czym muszą być spełnione warunki, o których mowa w art. 86 ust. 10b ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest czynnym podatnikiem podatku VAT a gotowa Farma Wiatrowa będzie służyła do produkcji energii elektrycznej, którą Spółka będzie sprzedawała w ramach czynności opodatkowanych VAT. Spółka nabywając towary od podmiotów, które będą dostarczane z terytorium Polski do WSE, (jak wskazałem wcześniej WSE stanowi część terytorium Polski), będzie w posiadaniu faktury z wykazanym polskim podatkiem VAT (Scenariusz 5). Natomiast w przypadku nabycia towarów od podatnika z innego kraju UE przemieszczanych na teren WSE lub towarów przemieszczanych do Polski w ramach własnego przedsiębiorstwa Spółka rozliczy wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (Scenariusz 6).

Odnośnie prawa do odliczenia podatku VAT od nabyć krajowych (towarów przywożonych z Polski - Scenariusz 5) i WNT (towarów dostarczanych z innego kraju UE - Scenariusz 6) przeznaczonych do inwestycji prowadzonej na terenie WSE - należy wskazać, że skoro polska wyłączna strefa ekonomiczna w przypadku czynności wykonywanych w tej strefie, uważana jest za terytorium kraju , o którym mowa art. 2 pkt 1 ustawy, do której Rzeczpospolita Polska posiada suwerenne prawo w zakresie stosowania przepisów ustawy w odniesieniu do czynności realizowanych w WSE, to nabycie towarów dla których miejsce znajduje się w polskiej WSE, podlegają opodatkowaniu w Polsce.

W konsekwencji nabycie towarów/komponentów dostarczanych z terytorium Polski do polskiej WSE będzie stanowiło opodatkowaną VAT w Polsce odpłatną dostawę towarów, natomiast w przypadku towarów dostarczanych z innych krajów UE - WNT na terytorium kraju.

Zatem, Spółka będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia przedmiotowych towarów (komponentów) Farmy Wiatrowej w ramach opisanego Scenariusza 5 i 6 na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy z uwzględnieniem warunków, o których mowa w art. 86 ust. 10b ustawy. Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest czynnym podatnikiem podatku VAT, a Farma Wiatrowa będzie służyła do produkcji energii elektrycznej, która będzie sprzedawana przez Spółkę w ramach czynności opodatkowanych VAT. Jednocześnie, jak wskazano wyżej, towary, wykorzystywane do budowy Farmy Wiatrowej, podlegają w Polsce opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 5 i 6 Spółki jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Jednocześnie informuję, że w oparciu o informacje przedstawione przez Wnioskodawcę, jako element stanu faktycznego przyjęto, że przywóz komponentów do budowy Farmy Wiatrowej (również tych podlegających cłom antydumpingowym lub wyrównawczym) na terytorium WSE nie podlega formalnościom celnym przywozowym ustanowionym w Unijnym Kodeksie Celnym i wydanych na jego podstawie przepisach delegowanych i wykonawczych, w szczególności związanych z przedstawieniem towarów, ich zgłaszaniem do określonej procedury celnej i długiem celnym. Tym samym, nie dokonywano rozstrzygnięcia w tym zakresie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.