Spółka francuska A., produkująca wyroby z tworzyw sztucznych, planuje dokonywać dostaw towarów w Polsce, w tym sprzedaż sprzętu nabytego od polskiej spółki B. oraz transakcje łańcuchowe z odbiorcami we Francji i Algierii. A. nie posiada w Polsce pracowników, nieruchomości, infrastruktury technicznej ani kontroli…
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
28 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz braku obowiązku wystawiania oraz odbioru faktur za pomocą KSeF. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismami z 10 grudnia 2025 r. (wpływ 17 grudnia 2025 r.) oraz z 12 grudnia 2025 r. (wpływ 15 grudnia 2025 r.).
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca (dalej: „A.”) jest spółką prawa francuskiego. A. posiada siedzibę i jest zarejestrowana na potrzeby podatkowe, w tym na potrzeby VAT, na terytorium Francji, gdzie głównym przedmiotem jej działalności jest produkcja (...) z tworzyw sztucznych. A. należy do grupy (…), która jest globalnym graczem w segmencie (...).
A. ma zamiar realizacji transakcji podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Z tego powodu złożyła zgłoszenia identyfikacyjne i rejestracyjne.
A. ma zamiar dokonać dostaw form odlewniczych, maszyn i innych narzędzi produkcyjnych (dalej: „Sprzęt”) na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, nabytych od B. sp. z o.o. (dalej: „B.”). Sprzęt zostanie następnie sprzedany przez A. klientom z Francji. W wyniku transakcji Sprzęt nie opuści terytorium Polski, B. będzie używać Sprzętu do produkcji wyrobów, które następnie będą sprzedawane przez B. do A. A. z kolei odsprzeda wyroby swoim klientom we Francji, którzy uprzednio nabyli Sprzęt. Produkty będą transportowane bezpośrednio od B. z Polski do klientów do Francji.
A. zamierza również dokonywać dostaw towarów w ramach transakcji łańcuchowej w wyniku, której towary sprzedawane będą przez B. do A., a następnie przez A. do odbiorcy z Algierii. Towary będą bezpośrednio transportowane od B. z Polski do odbiorcy z Algierii. Na sprzedaży od B. do A. oraz A. do odbiorcy z Algierii stosowane będą warunki dostawy Incoterms EXW albo FCA. Za organizacje transportu odpowiadał będzie odbiorca z Algierii, występujący również na dokumentach transportowych i eksportowych.
A. nie zatrudnia na terytorium Polski żadnych pracowników, nie deleguje tu personelu oraz nie dysponuje pracownikami innych podmiotów działających w Polsce. A. nie posiada w Polsce nieruchomości ani prawa do ich użytkowania, nie korzysta z żadnej powierzchni biurowej ani infrastruktury technicznej.
Chociaż A. i B. są spółkami powiązanymi, A. nie sprawuje żadnej kontroli nad zasobami ludzkimi B. w Polsce. A. nie posiada ani prawnych, ani faktycznych możliwości wpływu na czas pracy czy wykonywane czynności przez pracowników B., nie była i nie jest uprawniona do wydawania im poleceń służbowych, a pełną odpowiedzialność za zarządzanie i nadzór nad personelem ponosi wyłącznie B.
Elementem łączącym A. z terytorium Polski są opisane we wniosku dostawy.
Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.
W odpowiedzi na zadane pytania wskazali Państwo następująco:
1) w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana Państwa działalność gospodarcza w kraju siedziby działalności gospodarczej (należało ogólnie bez wskazywania szczegółów, lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać, jak prowadzicie Państwo działalność we Francji, np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, czy w kraju siedziby korzystacie Państwo z jakichś magazynów, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne posiada Spółka w kraju siedziby itp.)
Spółka ma siedzibę w (…) i zajmuje się produkcją (...) z tworzyw sztucznych, przede wszystkim tub plastikowych i laminowanych, a także zakrętek, korków i zamknięć do tych (...). Spółka posiada zakłady produkcyjne na terytorium Francji. Jeden z nich, zakład (…), należy do największych zakładów produkcyjnych tub na świecie, ma powierzchnię kilkudziesięciu metrów kwadratowych i zatrudnia kilkaset osób.
2) od kiedy Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT w Polsce (prosiłem podać datę)
Spółka została zarejestrowana na potrzeby VAT w Polsce z datą 1 listopada 2025 r.
3) do czego są zobowiązane Spółka i B. Sp. z o.o. (B.) w ramach procesu sprzedaży Sprzętu oraz wyrobów gotowych - prosiłem opisać okoliczności zdarzenia
Spółka postanowiła zlecić produkcję części asortymentu B. sp. z o.o. (dalej: „B.”), co wymaga modyfikacji procesu produkcyjnego po stronie B., w związku z czym B. nabywa sprzęt, którego kosztem B. obciążą Spółkę, a ta obciąża nim swoich klientów z Francji, będących nabywcami asortymentu. Klienci nie zdecydowali się nabywać towarów bezpośrednio od B., ponieważ generowałoby to koszty administracyjne po ich stronie.
4) kto rozporządza Sprzętem jak właściciel w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, który B. wykorzystuje do produkcji wyrobów gotowych i z czego to wynika; jakie istnieją współzależności między podmiotami i ustalenia związane z wykorzystaniem Sprzętu
B. oddaje sprzęt do Spółki, a następnie Spółka obciąża kosztem sprzętu klientów, w konsekwencji dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania sprzętem z B. na Spółkę oraz ze Spółki na klientów. B. wykorzystuje sprzęt do produkcji wyrobów, sprzedawanych do Spółki, która następnie odsprzedaje je swoim klientom.
5) czy Państwa Spółka udostępnia, jakiemuś podmiotowi na terytorium Polski jakiekolwiek zasoby (np. osobowe, urządzenia/sprzęt), jeśli tak, należało wskazać któremu podmiotowi i jakie
Spółka nie udostępnia jakiemukolwiek podmiotowi na terytorium Polski zasobów.
6) czy Państwa Spółka posiada na terytorium Polski jakiś przedstawicieli/handlowców (osoby pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby działające na podstawie udzielonego przez Państwa pełnomocnictwa uprawnione do zawierania umów
Spółka nie posiada na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców lub innych osób działających na podstawie udzielonego im pełnomocnictwa do zawierania umów.
7) czy w odniesieniu do B., Spółka ma bezpośrednią kontrolę nad ich zasobami technicznymi/rzeczowymi, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana
Spółka nie posiada kontroli nad zasobami technicznymi lub rzeczowym B.
8) w jaki sposób realizowane jest administrowanie/zarządzanie zwrotami i reklamacjami towarów (należało opisać kto pełni takie obowiązki, przy wykorzystaniu jakich zasobów technicznych i personalnych są one wykonywane i czy Spółka ma kontrolę nad tymi zasobami, w jaki sposób przebiega przyjmowanie zwrotów towarów oraz towarów podlegających reklamacji, kto/jaki podmiot rozpatruje reklamacje/zwroty itd.)
Spółka przyjmuje informację o reklamacji, która następnie przekazuje do B. Przyjmowanie zwrotów towarów i rozpatrywanie reklamacji jest po stronie B.
9) czy B. samodzielnie i niezależnie od Spółki prowadzi działalność na terytorium Polski czy też pozostaje w stosunku zależności do Spółki organizacyjnej, prawnej, ekonomicznej, należało wyjaśnić okoliczności zdarzenia
B. prowadzi działalność na terytorium Polski samodzielnie i niezależnie od Spółki.
10) gdzie, w jakim kraju podejmowane są istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski
Istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski podejmowane są na terytorium Francji.
Pytania
1. Czy A. nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?
2. Czy A. nie będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych, przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wchodzącego w życie z dniem 1 lutego 2026 r. na podstawie art. 106ga ust. 1 i art. 106gb ust. 1 wprowadzanych do ustawy 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ustawą nowelizującą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2023 r. poz. 1598)?
Państwa stanowisko w sprawie
A. nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
A. nie będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych, przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wchodzącego w życie z dniem 1 lutego 2026 r. na podstawie art. 106ga ust. 1 i art. 106gb ust. 1 wprowadzanych do ustawy 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ustawą nowelizującą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2023 r. poz. 1598).
O stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić wówczas, gdy na terytorium danego państwa występuje odpowiednio zorganizowana struktura obejmująca zaplecze techniczne oraz personel, umożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej w sposób samodzielny i nie tylko okazjonalny. Konieczne jest zatem istnienie minimalnej, lecz realnej skali działalności, która wskazuje, że działalność nie ma charakteru przejściowego.
Stałe miejsce prowadzenia działalności powinno wykazywać określony poziom stałości i zaangażowania. Działalność prowadzona w tym miejscu ma charakter powtarzalny i nie jest incydentalna.
Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności należy rozpatrywać łącznie z definicją działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zgodnie z którą działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, wykonywaną w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Z powyższego wynika, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej występuje wówczas, gdy podatnik wykorzystuje w sposób zorganizowany i ciągły infrastrukturę oraz personel znajdujące się w danym kraju do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Zarówno zaplecze techniczne, jak i osobowe musi zatem pozostawać w bezpośrednim związku z działalnością opodatkowaną.
Warto zwrócić uwagę, że nawet korzystanie z zasobów innego podmiotu może stanowić podstawę uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności. Dochodzi do tego tylko wtedy, gdy podatnik ma nad tym zapleczem faktyczną kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad własnymi zasobami.
A. nie dysponuje i nie będzie dysponować w Polsce żadnymi zasobami osobowymi ani technicznymi, które pozwalałyby jej prowadzić działalność w sposób samodzielny. A. będzie nabywać towary od B., które następnie odsprzeda odbiorcom spoza Polski. A. nie ma i nie będzie mieć kontroli nad zapleczem B.
Zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, który zacznie obowiązywać od 1 lutego 2026 r. podatnicy będą, co do zasady, obowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
Art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług przewiduje wyłączenie dla podmiotów, które nie posiadają siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
A. nie ma w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur. Może jednak dobrowolnie korzystać z tego systemu, gdy będzie zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług w Polsce.
Art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług stanowi, że jeśli nabywca nie posiada siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, faktura ustrukturyzowana może być mu udostępniona w sposób z nim uzgodniony. W konsekwencji, A. nie będzie zobowiązana do odbioru faktur poprzez Krajowy System e-Faktur, lecz powinna ustalić z kontrahentami alternatywną formę ich przekazywania.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2) eksport towarów;
3) import towarów na terytorium kraju;
4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE l 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.
Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.
Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:
a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
Z treści wniosku wynika, że Spółka jest spółką prawa francuskiego, której głównym przedmiotem działalności jest produkcja (...) z tworzyw sztucznych. Spółka należy do grupy (…), która jest globalnym graczem w segmencie (...).
Spółka ma zamiar dokonać dostaw form odlewniczych, maszyn i innych narzędzi produkcyjnych („Sprzęt”) na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, nabytych od B. sp. z o.o. („B.”). W wyniku transakcji Sprzęt nie opuści terytorium Polski, B. będzie używać Sprzętu do produkcji wyrobów, które następnie będą sprzedawane przez B. do Spółki. Spółka z kolei odsprzeda wyroby swoim klientom we Francji, którzy uprzednio nabyli Sprzęt. Spółka zamierza również dokonywać dostaw towarów w ramach transakcji łańcuchowej w wyniku, której towary sprzedawane będą przez B. do Spółki, a następnie przez Spółkę do odbiorcy z Algierii. Towary będą bezpośrednio transportowane od B. z Polski do odbiorcy z Algierii.
W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.
Na temat stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, np. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C- 931/19 (Titanium), wyrok z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL), wyrok z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics Belgium SA), wyrok z 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co. KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20, I SA/Gl 521/23.
Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z rozporządzenia 282/2011 oraz tezy wynikające z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i polskich sądów administracyjnych można wymienić kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”.
O stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić wówczas, gdy występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.
Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób powtarzalny i nieprzemijający (stały).
Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy.
Należy także zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17, który porusza kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
Należy także wskazać na wyrok C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r., w którym TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.
Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności analizowanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności. Z wniosku wynika, że na terytorium Polski Spółka postanowiła zlecić produkcję części asortymentu B., co wymaga modyfikacji procesu produkcyjnego po stronie B., w związku z czym B. nabywa sprzęt, którego kosztem B. obciążą Spółkę, a ta obciąża nim swoich klientów z Francji, będących nabywcami asortymentu.
Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Jak wynika z okoliczności wniosku Spółka nie posiada w Polsce nieruchomości ani prawa do ich użytkowania, nie korzysta z żadnej powierzchni biurowej ani infrastruktury technicznej. Ponadto, Spółka nie udostępnia żadnemu podmiotowi na terytorium Polski zasobów. Jednocześnie, Spółka nie zatrudnia na terytorium Polski żadnych pracowników oraz nie deleguje personelu do Polski, jak również nie posiada w Polsce przedstawicieli/handlowców ani innych osób działających na podstawie udzielonych pełnomocnictw do zawierania umów w imieniu Spółki. Także wszystkie istotne decyzje dotyczące działalności Spółki w Polsce podejmowane są we Francji. Zatem mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka nie posiada na terytorium Polski własnego zaplecza osobowego ani technicznego.
Przy czym, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Jednakże Spółka nie posiada kontroli nad zasobami technicznymi czy rzeczowymi B., jak również nie sprawuje żadnej kontroli nad zasobami ludzkimi B. w Polsce. Spółka nie posiada ani prawnych, ani faktycznych możliwości wpływu na czas pracy czy wykonywane czynności przez pracowników B., nie była i nie jest uprawniona do wydawania im poleceń służbowych, a pełną odpowiedzialność za zarządzanie i nadzór nad personelem ponosi wyłącznie B. B. prowadzi działalność na terytorium Polski samodzielnie i niezależnie od Spółki. W konsekwencji należy uznać, że Spółka również nie posiada kontroli nad zapleczem B. porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności. Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych oraz personalnych, a także nie posiada kontroli nad zapleczem B. porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do obecności zasobów osobowych i technicznych.
Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
Ponadto przedmiotem Państwa wątpliwości jest także ustalenie czy Spółka będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF).
Mając na uwadze powyższe wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
Ustawą z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu
e-Faktur.
2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;
5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.
6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej.
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane.
Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie, której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:
W przypadku gdy:
1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego, lub
2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę lub
4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1, lub
5) nabywcą jest podmiot, który nie posługuje się numerem, za pomocą którego jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, ani numerem identyfikacji podatkowej, inny niż nabywca, o którym mowa w pkt 1-3 i 6, lub
6) nabywcą jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej,
- faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu
e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Zatem, skoro Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, Spółka nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis
art. 106gb ust. 4 ustawy który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Państwa Spółka, jak ustaliłem w niniejszej interpretacji, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie będzie zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.
W konsekwencji Państwa stanowisko nr 2 uznaję za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy:
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo