Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz brak obowiązku wystawiania faktur za pomocą KSeF.
Spółka prawa szwedzkiego (AB) projektuje i sprzedaje meble. Sprzedaż realizowana jest głównie poza Polską (B2B, B2C, dystrybutorzy). Spółka posiada w Polsce zapasy towarów u operatora logistycznego, korzysta z usług niezależnych podmiotów (konsultant, doradca podatkowy, operator logistyczny, firmy produkcyjne, transportowe). Nie posiada w Polsce własnych…
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
4 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz braku obowiązku wystawiania faktur za pomocą KSeF. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 14 kwietnia 2026 r. (wpływ 14 kwietnia 2026 r.).
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
A. AB (dalej: „A.” lub „Spółka”) zajmuje się projektowaniem i sprzedażą mebli oraz artykułów wyposażenia wnętrz. A. jest spółką prawa szwedzkiego, z siedzibą w (…) (Szwecja). Zarząd A. urzęduje w siedzibie Spółki, tam również zlokalizowane są wszystkie działy Spółki (sprzedaż, marketing, logistyka, finanse, itp.). Projektowanie mebli realizowane jest w Szwecji lub też Spółka nabywa projekty od zewnętrznych projektantów.
Sprzedaż mebli odbywa się za pośrednictwem kilku kanałów sprzedaży:
a) sprzedaż kontraktowa B2B – umowy są indywidualnie negocjowane przez pracowników Spółki w Szwecji z różnymi klientami z różnych krajów,
b) sprzedaż internetowa za pośrednictwem platformy (…) (sprzedaż B2C i B2B) – wszystkie działania związane z tym kanałem sprzedaży są również realizowane przez pracowników Spółki w Szwecji,
c) sprzedaż dystrybutorom (klienci B2B) – klienci składają zamówienia ręcznie (e-mailem lub telefonicznie) u pracowników Spółki w Szwecji,
d) sprzedaż hurtowa/detaliczna – są to klienci B2B, którzy zazwyczaj składają zamówienia e-mailem lub telefonicznie u pracowników Spółki w Szwecji.
Serwery komputerowe, na których zlokalizowano strony internetowe ze sklepem Spółki i jej stroną internetową są zlokalizowane poza Polską. Wszelkie kontakty z dostawcami Spółki realizowane są przez A. bezpośrednio ze Szwecji, podobnie wszelka obsługa klienta realizowana jest ze Szwecji.
W kontaktach z polskimi dostawcami Spółka korzysta ze wsparcia polskiego konsultanta (B. – osoba prowadząca działalność gospodarczą), działającego jako niezależny wykonawca. Konsultant zapewnia wsparcie analityczne i operacyjne związane z planowaniem popytu, prognozowaniem i koordynacją zapasów, a także komunikuje się z dostawcami w celach koordynacji operacyjnej, w tym składania zamówień zakupu wyłącznie w ramach uprzednio zatwierdzonych ram handlowych i warunków cenowych. Konsultant nie jest upoważniony do negocjowania cen, zmiany warunków umów ani zawierania umów w imieniu Spółki. B. ani żaden z jego pracowników nie miał i nie ma upoważnienia do zawierania w imieniu A. jakichkolwiek umów. Ponadto w Polsce A. korzysta z usług doradcy podatkowego, który powadzi rejestry VAT i składa deklaracje podatkowe.
Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako podatnik VAT czynny. Jest również zarejestrowanym podatnikiem VAT w Szwecji.
Spółka posiada zapasy towarów w Polsce – zlokalizowane są one u zewnętrznego dostawcy usług logistycznych (operator logistyczny). Operator logistyczny jest podmiotem profesjonalnie zajmującym się obsługą logistyczną na rzecz różnych podmiotów – zarówno krajowych, jak i zagranicznych. Dostawca kompleksowych usług logistycznych (przyjmowanie, magazynowanie i wydawanie towarów) świadczy m.in. usługi polegające na przechowywaniu zapasu towarów Spółki w Polsce, przyjmowaniu dostaw towarów do magazynu i ich wysyłce do klientów Spółki, a także obsłudze dokumentacji w formalnościach celnych. Spółka nie ma prawa do korzystania swobodnie z powierzchni magazynowej, na której przechowywane są należące do niej towary – w szczególności nie jest w tym zakresie zawierana umowa najmu, dzierżawy ani podobna.
Operator logistyczny nie pośredniczy w dostawach towarów (mebli lub ich części) realizowanych przez Spółkę – co oznacza, że operator logistyczny:
i generalnie nie odgrywa żadnej roli w procesie sprzedaży towarów przez Spółkę, a jedynie zabezpiecza dostawę towarów do klientów.
Spółka korzysta w Polsce także z usług innych firm transportowych, które realizują dostawy towarów z polskiego magazynu do jej klientów (najczęściej poza Polską – tylko śladowa część sprzedaży towarów Spółki jest sprzedawana w Polsce).
Spółka nabywa towary od producentów lub dystrybutorów tych towarów – z Polski, z innych krajów UE niż Polska, a także spoza UE. Nabyte towary są dostarczane do operatora logistycznego Spółki przez dostawców lub odbierane przez operatora logistycznego od dostawców. Spółka sprzedaje towary klientom z krajów UE, a także spoza UE – sprzedaż do polskich klientów jest bardzo ograniczona (poniżej 1% sprzedaży rocznej). Towary są wysyłane do klientów przez operatora logistycznego lub z użyciem innych firm transportowych/kurierskich – ale odbywa się to zawsze na podstawie instrukcji i wytycznych A. Niekiedy towary są nabywane przez klientów z odbiorem z Polski – wówczas klienci Spółki samodzielnie organizują odbiór i transport towarów z Polski do miejsca przeznaczenia w krajach UE lub poza UE. Operator logistyczny nie podejmuje samodzielnie decyzji komu wysłać towary – zarówno w odniesieniu do wysyłki towarów do klientów, jak i odbioru towarów od dostawców – zawsze decyzje podejmowane są przez A. w Szwecji, a operator logistyczny jedynie wykonuje dyspozycję A. co do rodzaju, miejsca i ilości towaru jaki należy wydać klientowi lub jaki należy wysłać do określonego klienta. A. nie posiada w Polsce żadnego własnego personelu ani środków trwałych.
Niektóre usługi związane z produkcją (takie jak malowanie, tapicerowanie i wykańczanie) są świadczone przez niezależnych polskich dostawców. Usługi te stanowią ograniczone i specyficzne etapy przetwarzania, wykonywane w ramach zwykłej działalności dostawców. Wszelkie projekty, specyfikacje, wymagania techniczne i decyzje handlowe są ustalane przez Spółkę poza granicami Polski. Spółka nie zatrudnia personelu zaangażowanego w działalność produkcyjną w Polsce i nie zarządza ani nie nadzoruje procesów produkcyjnych lokalnie w Polsce. Dostawcy ponoszą pełną odpowiedzialność za realizacje usług/dostaw towarów. Po zakończeniu procesu produkcyjnego operator logistyczny Spółki odbiera gotowe meble i transportuje do swoich magazynów, gdzie są one przechowywane dla Spółki. W trakcie tego procesu meble pozostają własnością A., lub jej dostawcy, który je wyprodukował – do momentu przejścia własności na A.
Oprócz zakupu wyżej wymienionych usług związanych z produkcją mebli, logistyką i transportem, Spółka nabywa w Polsce wyłącznie usługi związane z odprawą celną towarów i rozliczaniem podatku VAT. Żadne inne usługi nie są nabywane lokalnie w Polsce.
Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego.
W odpowiedzi na zadane pytania wskazali Państwo następująco:
1) od kiedy Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT oraz podatnik do transakcji wewnątrzwspólnotowych w Polsce (prosiłem podać datę) i w związku z jakimi czynnościami dokonała tych rejestracji na terytorium Polski,
Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem VAT w Polsce od 12 kwietnia 2016 r.
Spółka dokonała rejestracji w związku z czynnościami opisanymi we wniosku – tzn. m.in. sprzedaż krajowa w Polsce, wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów realizowane z Polski, eksport towarów z Polski czy wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów realizowane Polsce.
2) w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej - należało ogólnie bez wskazywania szczegółów (ale w sposób niebudzący wątpliwości) wskazać jaką działalność w Szwecji prowadzi Spółka oraz w jaki sposób ją prowadzi np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, jakie zasoby osobowe i techniczne posiada w kraju siedziby itd.,
Działalność w Szwecji w żadnej mierze nie ogranicza się do posiadania biura. Spółka w Szwecji w szczególności zajmuje się:
a) projektowaniem mebli i artykułów wyposażenia wnętrz,
b) poszukiwaniem źródeł dostaw surowców i półsurowców, pozyskiwaniem dostawców w tym zakresie,
c) pozyskiwaniem dostawców zajmujących się produkcją mebli dla Spółki,
d) testowaniem nowych modeli mebli/artykułów wyposażenia wnętrz, a także prototypów,
e) kontaktami z dostawcami,
f) nadzorowaniem procesów logistycznych, poszukiwaniem dostawców usług transportowych i logistycznych (Spółka w toku swej działalności w Polsce korzystała z różnych dostawców usług logistycznych i transportowych),
g) pozyskiwaniem klientów/marketingiem,
h) prowadzeniem strony internetowej ze sklepem online,
i) obsługą klientów i sprzedażą, w tym obsługą reklamacyjną.
j) finansami i rachunkowością,
k) zarzadzaniem całością działalności Spółki.
Spółka w Szwecji ma kilkunastu pracowników realizujących ww. funkcje. Spółka w Szwecji posiada również wynajętą przestrzeń biurową, w której pracują ci pracownicy. Spółka w Szwecji ma wyposażenie biurowe, sprzęt komputerowy wraz z oprogramowaniem, niezbędne do realizacji ww. funkcji.
3) przez jaki okres czasu Spółka zamierza realizować opisaną we wniosku działalność na terytorium Polski, należało wskazać przybliżone ramy czasowe,
Spółka zamierza prowadzić w ten sposób działalność przez nieokreśloną bliżej ilość czasu – jest to perspektywa wieloletnia. Spółka w Polsce korzysta jedynie z usług niezależnych podmiotów trzecich na zasadach rynkowych, co jest typowe dla podmiotów prowadzących działalność w modelu outsourcingowym.
4) czy Spółka posiada na terytorium Polski jakieś zasoby osobowe/techniczne/urządzenia/ maszyny, jeśli tak, należało ogólnie wskazać jakie i do jakich celów je wykorzystuje,
Spółka nie posiada w Polsce żadnych własnych zasobów osobowych, technicznych, urządzeń ani maszyn. Spółka posiada w Polsce jedynie zapas towarów przechowywanych przez operatora logistycznego. Obecność zapasu towarów w Polsce nie jest tożsama z posiadaniem zasobów technicznych przez Spółkę – towary te są własnością Spółki, lecz znajdująca się w Polsce infrastruktura służąca do ich składowania i obsługi należy wyłącznie do niezależnego operatora logistycznego i jest przez niego swobodnie wykorzystywana. Spółka nie ma żadnych praw do korzystania z tej infrastruktury (nieruchomości, urządzeń magazynowych) na zasadach wyłączności ani nawet częściowej wyłączności.
Operator logistyczny działający w Polsce dla Spółki obsługuje również inne podmioty niż Spółka. Żadne zasoby tego operatora nie są dedykowane do świadczenia usług wyłącznie dla Spółki. Spółka nie nadzoruje na bieżąco działalności tego operatora, działa on w sposób charakterystyczny dla podmiotu niezależnego gospodarczo i prawnie dla Spółki – jako niepowiązany, niezależny świadczeniodawca usług.
5) czy Spółka na terytorium Polski posiada jakieś nieruchomości/lokale/miejsca magazynowe itp. jeśli tak, należało ogólnie wskazać jakie i do jakich celów je wykorzystuje, na podstawie jakich umów je użytkuje,
Nie – Spółka nie posiada w Polsce żadnych nieruchomości/lokali ani miejsc magazynowych. Nabywana usługa logistyczna nie uprawnia Spółki do korzystania z jakiekolwiek nieruchomości, czy to z jakichkolwiek części nieruchomości. Umowa z operatorem logistycznym jest umową o świadczenie usług logistycznych (przyjmowanie, składowanie, kompletowanie i wydawanie towarów), a nie umową najmu, dzierżawy ani żadną inną umową o korzystanie z nieruchomości lub jej części. Operator logistyczny sam decyduje, w której części swojego obiektu i w jaki sposób przechowuje towary Spółki – Spółka nie ma żadnego prawa do wejścia, korzystania ani dysponowania jakąkolwiek częścią obiektu magazynowego operatora. Okoliczność, że towary Spółki są fizycznie zlokalizowane w określonym miejscu w Polsce, nie może być utożsamiana z posiadaniem przez Spółkę miejsca magazynowego.
6) czy Spółka udostępnia, jakiemuś podmiotowi na terytorium Polski jakiekolwiek zasoby (np. osobowe, urządzenia/sprzęt), jeśli tak, należało wskazać któremu podmiotowi i jakie,
Nie – Spółka nie udostępnia w Polsce żadnemu podmiotowi jakichkolwiek zasobów osobowych czy rzeczowych (urządzenia/sprzęt).
7) na czym polega proces produkcyjny, który odbywa się w Polsce od początkowego etapu do wytworzenia gotowego produktu, jakie podmioty biorą w nim udział i za co są odpowiedzialne oraz jaką rolę pełni Spółka w tym procesie,
Proces produkcyjny jest poprzedzony etapem projektowania mebli/artykułów wyposażenia wnętrz – w całości odbywa się on w Szwecji. Spółka w trakcie tego etapu sporządza szczegółowe specyfikacje techniczne i rysunki – które przekazuje wykonawcy w Polsce. Wykonawca w Polsce na podstawie przedstawionych specyfikacji realizuje całościowo proces produkcyjny – od pozyskania i wyboru surowców i półproduktów, przez realizację samej produkcji, kończąc na kontroli jakości i przesłaniu gotowych wyrobów do wskazanego przez Spółkę miejsca (magazyn firmy logistycznej w Polsce, albo bezpośrednio do klienta Spółki w kraju UE lub poza UE). Wykonawca realizuje produkcję przy wykorzystaniu własnych maszyn i urządzeń, korzystając z własnych pracowników, samodzielnie zapewniając sobie surowce do produkcji. Wykonawca nie jest nadzorowany na bieżąco przez Spółkę w trakcie tego procesu, jego pracownicy nie przyjmują bezpośrednio od Spółki żadnych poleceń w związku realizacją tego procesu.
Niekiedy jednak ten proces jest rozłożony na etapy pomiędzy różnych wykonawców. Przykładowo – Spółka zamawia ramę mebla u dostawcy X w Polsce, który dostarcza ją do dostawcy Y w Polsce w celu jej pomalowania, który dostarcza ją do dostawcy Z – który zajmuje się tapicerowaniem. Bywa również i tak, że część surowców do produkcji wyrobów Spółka nabywa u dostawców (często poza Polską) i dostarcza je do wykonawców w Polsce, którzy realizują produkcję w Polsce. We wszystkich przypadkach poszczególni wykonawcy są podmiotami całkowicie niezależnymi od Spółki, działającymi na własny rachunek i ryzyko, z własnymi zasobami ludzkimi i technicznymi. Rola Spółki sprowadza się do zamawiania gotowych półproduktów lub wyrobów gotowych – Spółka nie uczestniczy w procesie produkcyjnym, nie wydaje poleceń pracownikom podwykonawców i nie nadzoruje bieżącego przebiegu produkcji. Fakt, że Spółka niekiedy dostarcza surowce (materiały) do wykonawców, jest jedynie elementem uzgodnień handlowych dotyczących przedmiotu zamówienia i nie zmienia charakteru prawnego transakcji ani roli Spółki – pozostaje ona zamawiającym wyroby gotowe.
8) czy Spółka oddelegowuje do Polski pracowników, jeśli tak należało wskazać ilu (w przybliżeniu/około), jakie czynności wykonują (przy wykorzystaniu jakich i czyich zasobów) do czego są upoważnieni oraz na jak długo zostaną oddelegowani,
Nie – Spółka nie oddelegowuje do Polski żadnych pracowników. Niekiedy pracownicy Spółki pojawiają się w Polsce w celu negocjowania umów z dostawcami, albo weryfikacji jakości wytwarzanych produktów, czy w celu omówienia nowego produktu. Są to jednak sporadyczne wizyty nie dłuższe niż 1-2 dni. Pracownicy Spółki podczas takich wizyt nie korzystają z żadnych zasobów ani infrastruktury zlokalizowanej w Polsce – nie dysponują żadnym biurem, stałym miejscem pracy, sprzętem ani innymi zasobami w Polsce. Wizyty te mają charakter incydentalny i nie wynikają z żadnej regularnej obecności ani harmonogramu. Pracownicy ci nie są uprawnieni do wydawania wiążących poleceń personelowi jakichkolwiek polskich podmiotów i nie podejmują w Polsce żadnych decyzji zarządczych dotyczących działalności Spółki.
9) czy Spółka posiada na terytorium Polski jakiś przedstawicieli/handlowców (osoby pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby działające na podstawie udzielonego przez Spółkę pełnomocnictwa uprawnione do zawierania umów,
Nie – Spółka nie ma w Polsce przedstawicieli/handlowców pozyskujących klientów w Polsce. Sprzedaż Spółki w Polsce jest śladowa (zdecydowanie poniżej 1% całości sprzedaży jest realizowana do Polski). Żadna osoba w Polsce nie posiada pełnomocnictwa do zawierania umów w imieniu Spółki w Polsce. Konsultant B. zajmuje się kontaktami z dostawcami Spółki w Polsce – weryfikuje czy realizują oni prawidłowo swoje zobowiązania wynikające z umów zawartych ze Spółką.
10) czy w odniesieniu do polskich podmiotów (konsultanta B., operatora logistycznego, polskich dostawców usług malowania, tapicerowania, i wykańczania, usług odprawy celnej towarów, rozliczania podatku VAT i firm transportowych), od których nabywa usługi, Spółka posiada bezpośrednią kontrolę nad ich zasobami osobowymi/technicznymi/
rzeczowymi, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana,
Nie – Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi/technicznymi/rzeczowymi operatora logistycznego, polskich dostawców usług malowania, tapicerowania i wykańczania, usług odprawy celnej towarów, rozliczania podatku VAT i firm transportowych. Są to całkowicie niezależne od Spółki podmioty, dostarczające towary i usługi dla wielu innych kontrahentów niż Spółka. W odniesieniu do konsultanta B. – jest to niezależny podmiot gospodarczy (przedsiębiorca), który świadczy usługi doradcze i koordynacyjne na podstawie umowy o świadczenie usług zawartej ze Spółką. Konsultant B. jest podmiotem niezależnym prawnie i ekonomicznie od Spółki, prowadzi własną działalność gospodarczą i ponosi własne ryzyko gospodarcze. Spółka nie posiada kontroli nad zasobami osobowymi ani technicznymi konsultanta B. - konsultant ten samodzielnie organizuje swój czas pracy i sposób wykonywania usług. Zakres jego działań ogranicza się do kontaktów z dostawcami Spółki w Polsce w celu weryfikacji należytego wykonywania przez nich zobowiązań umownych – jest to zatem czynność o charakterze administracyjno-kontrolnym, nie zaś zarządczym. Konsultant B. nie jest upoważniony do zawierania jakichkolwiek umów w imieniu Spółki, nie reprezentuje Spółki wobec osób trzecich i nie podejmuje żadnych decyzji dotyczących działalności Spółki.
11) kto/który podmiot odpowiedzialny jest za sprzedaż gotowych towarów z Polski, czyje/należące do kogo zasoby osobowe i rzeczowe zaangażowane są w sprzedaż towarów należących do Spółki,
Wyłącznie Spółka jest odpowiedzialna za sprzedaż gotowych towarów z Polski. Jak wspominano – to ona znajduje na nie klientów, to ona organizuje i prowadzi całą obsługę klienta, włącznie z organizacją transportu. Natomiast kwestie logistyczne (wydania z magazynu) są realizowane przez operatora logistycznego – który działa całkowicie niezależnie od Spółki, swobodnie organizując sposób świadczenia usług dla Spółki. Część usług transportowych (dostawy do klientów) jest również realizowana przez tego operatora logistycznego lub za jego pośrednictwem. Wynagrodzenie operatora logistycznego za świadczenie usług dla Spółki nie jest w żadnej mierze uzależnione od wielkości sprzedaży czy zysków Spółki – jest oparte na wielkościach fizycznych związanych z ilością operacji magazynowych, zajmowanego miejsca w magazynie czy opłatach stałych związanych z procesami logistycznymi.
12) w jaki sposób realizowane jest administrowanie/zarządzanie zwrotami i reklamacjami towarów (należało opisać kto pełni takie obowiązki oraz przy wykorzystaniu jakich zasobów technicznych i personalnych jest ono wykonywane, w jaki sposób przebiega przyjmowanie zwrotów towarów oraz towarów podlegających reklamacji, kto/jaki podmiot rozpatruje reklamacje/zwroty itd.), jeśli jest to podmiot trzeci, to czy Spółka posiada kontrolę nad zasobami osobowymi/technicznymi tego podmiotu,
Przede wszystkim cała obsługa posprzedażowa klienta jest organizowana przez Spółkę. W przypadku reklamacji czy zwrotów klient kontaktuje się z personelem Spółki, który udziela wsparcia klientom w tym zakresie. Natomiast wspomniany wyżej operator logistyczny zajmuje się fizyczną obsługą zwrotów – przyjmuje je od klientów i raportuje Spółce o otrzymanych zwrotach.
13) gdzie, w jakim kraju podejmowane są istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski,
Takie decyzje są podejmowane wyłącznie w Szwecji – założyciel i prezes Spółki jest obywatelem Szwecji i pracuje na co dzień w siedzibie Spółki w Szwecji.
Pytania
1. Czy w świetle okoliczności opisanych w stanie faktycznym Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce dla potrzeb podatku od towarów i usług?
2. Czy Spółka jest zobowiązana do stosowania KSeF do wystawiania faktur dotyczących czynności opodatkowanych VAT wykonywanych w Polsce (sprzedaż wewnątrzwspólnotowa z Polski, sprzedaż eksportowa z Polski, sprzedaż krajowa w Polsce itp.)?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy:
1. w świetle okoliczności opisanych w stanie faktycznym Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce dla potrzeb podatku od towarów i usług
2. Spółka nie jest zobowiązana do stosowania KSeF do wystawiania faktur dotyczących czynności opodatkowanych VAT wykonywanych w Polsce (sprzedaż wewnątrzwspólnotowa z Polski, sprzedaż eksportowa z Polski, sprzedaż krajowa w Polsce itp.).
Szczegółowe uzasadnienie stanowiska podatnika
Ad 1
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2) eksport towarów;
3) import towarów na terytorium kraju;
4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
Należy zaznaczyć, że polski ustawodawca nie wprowadził definicji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Definicja ta została natomiast ujęta w art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011, zgodnie z którym:
„Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.”
Wobec powyższego stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej to miejsce, które nie jest miejscem siedziby działalności gospodarczej podatnika, a które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią infrastrukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Ponadto, zgodnie z treścią art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Ponadto zgodnie z art. 53 rozporządzenia wykonawczego rady (UE) nr 282/2011, na potrzeby stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się wyłącznie wówczas, gdy cechuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą organizacyjną w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, umożliwiającą realizację dostaw towarów lub świadczenie usług, w których to miejsce uczestniczy.
Przesłanki definiujące wykładnię pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” określone w art. 11 ust. 1 oraz art. 53 rozporządzenia wykonawczego rady (UE) nr 282/2011, znajdują swoje rozwinięcie w utrwalonej linii orzeczniczej Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W szczególności należy wskazać wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL, w którym TSUE uznał, że nawet istnienie spółki zależnej świadczącej usługi na rzecz podmiotu dominującego nie przesądzą o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Podobne stanowisko zostało wyrażone w wyroku z dnia 3 czerwca 2021 r. w spraw C-931/19 Titatnium Ltd, TSUE podkreślił, że brak zaplecza personalnego uniemożliwia uznanie nieruchomości za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, nawet jeśli istnieje infrastruktura techniczna.
W świetle ugruntowanego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dla uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej konieczne jest łączne spełnienie następujących warunków:
1) istnienie odpowiedniej struktury technicznej (infrastruktury),
2) istnienie odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego,
3) prowadzona działalność musi nosić znamiona stałości oraz być samodzielna w takim stopniu, że możliwe jest w jej ramach podejmowanie decyzji dotyczących dostaw realizowanych z tego miejsca/dla potrzeb tego miejsca.
Niespełnienie któregokolwiek z warunków wskazanych w orzecznictwie TSUE oraz w przepisach rozporządzenia wykonawczego rady (UE) nr 282/2011 skutkuje brakiem możliwości uznania, że dany podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium danego państwa członkowskiego. W konsekwencji, dla celów ustalenia, czy zagraniczny podmiot posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, konieczne jest każdorazowe przeprowadzenie szczegółowej analizy stanu faktycznego. Analiza ta powinna obejmować ocenę, czy działalność prowadzona przez ten podmiot na terytorium Polski charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, a także czy wykazuje cechy trwałości oraz samodzielności operacyjnej.
Odpowiednie zasoby techniczne (infrastruktura)
Jak wskazano powyżej, dla uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, niezbędne jest, aby podmiot zagraniczny dysponował odpowiednim zapleczem technicznym, umożliwiającym faktyczne wykonywanie działalności gospodarczej w danym sektorze. Zaplecze to powinno być dostosowane do charakteru prowadzonej działalności oraz umożliwiać jej realizację w sposób samodzielny i ciągły.
Jak wynika z wyroku TSUE z dnia 29 czerwca 2023 r. sygn. C-232/22 w sprawie Cabot Plastics Belgium:
„O ile nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, konieczne jest jednak, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem, na przykład na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie.”
Jednocześnie jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19 Titanium Ltd, wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów dyrektywy 2006/112/WE, jeżeli właściciel tej nieruchomości nie dysponuje własnym personelem niezbędnym do świadczenia usług związanych z jej najmem. Trybunał podkreślił, że samo posiadanie zaplecza technicznego, w postaci nieruchomości, nie jest wystarczające do uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jeśli nie towarzyszy mu odpowiednie zaplecze personalne umożliwiające samodzielne wykonywanie działalności gospodarczej.
Przy czym, jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Spółka nie posiada w Polsce żadnej z ww. rodzajów infrastruktury, tj. celem uniknięcia wątpliwości, Spółka nie jest właścicielem żadnej nieruchomości zlokalizowanej na terytorium Polski. Spółka nie posiada również żadnej stałej infrastruktury, takiej jak pojazdy, budynki czy nieruchomości. Ponadto, tak jak Spółka wskazywała w opisie stanu faktycznego, Spółka nie ma prawa do korzystania swobodnie z powierzchni magazynowej, na której przechowywane są należące do niej towary – w szczególności nie jest w tym zakresie zawierana umowa najmu, dzierżawy ani podobna, tj. Spółka nie sprawuje także kontroli nad magazynem wykorzystywanym przez zewnętrzną firmę logistyczną, ani nad jego częścią, a zatem Spółka nie posiada ani faktycznego, ani prawnego władztwa nad infrastrukturą magazynową, co wyklucza możliwość uznania jej za element stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Co więcej, serwery komputerowe na których zlokalizowano strony internetowe ze sklepem Spółki i jej stroną internetową są zlokalizowane poza Polską. Wszelkie kontakty z dostawcami Spółki realizowane są przez A. bezpośrednio ze Szwecji, podobnie wszelka obsługa klienta realizowana jest ze Szwecji.
Natomiast jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2023 r. sygn. I FSK 506/20:
„Jak słusznie podkreślił Sąd pierwszej instancji, koniecznej kontroli skarżącej nad personelem i zapleczem technicznym w Polsce nie można, wbrew stanowisku organu interpretacyjnego, wywodzić z ustalonych między skarżącą a A1. standardów jakości, które - co oczywiste - określane są pomiędzy stronami każdej umowy o świadczenie usług. Uwzględniając zatem wskazane przesłanki ustalania stałego miejsca prowadzenia działalności oraz przedstawiony przez stronę stan faktyczny, Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że strona jedynie nabywa w Polsce usługi pomocnicze dla głównej działalności prowadzonej poza Polską. Nie ulega wątpliwości, że bez towarów zakupionych i sprzedanych w innym kraju niż Polska nie byłoby potrzeby zakupu usług świadczonych na rzecz skarżącej w Polsce. Wbrew stanowisku organu interpretacyjnego, o dostępności zaplecza personalnego i technicznego porównywalnej z dostępnością zaplecza własnego nie decyduje ekonomiczne wykorzystanie ludzi i sprzętu. Niewątpliwie bowiem zakup każdej usługi, nabywanej przez podmiot gospodarczy ukierunkowany jest na określone korzyści ekonomiczne, co jednak nie kreuje automatycznie miejsca prowadzenia stałej działalności w kraju, na terenie którego usługodawca świadczy usługi.”
Podobnie uznał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2023 r. sygn. I FSK 761/19, w którym wskazał, że:
„Samo w sobie wyznaczenie w Polsce przedstawiciela podatkowego nie może zostać uznane za wystarczające do uznania, że spółka będzie dysponowała na terenie Polski zapleczem personalnym umożliwiającym kwalifikację terytorium kraju jako stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej skarżącej. Jeśli natomiast chodzi o korzystanie z „zasobów cudzych” w zakresie personelu, tj. pracowników zatrudnionych przez polską spółkę powiązaną, należy wskazać, że okoliczność, iż polska spółka powiązana będzie w ramach zawartej ze skarżącą umowy stosować się do instrukcji skarżącej (podobnie jak w przypadku każdego innego usługodawcy) nie oznacza, że skarżąca będzie miała wobec pracowników tej spółki powiązanej bezpośrednie uprawnienia mogące być zakwalifikowane jako dysponowanie zapleczem personalnym w stopniu odpowiadającym uprawnieniom właścicielskim. Należy odróżnić sytuację, w której usługodawca (powiązana spółka) wydaje własnemu personelowi polecenia, określa zakres obowiązków, zleca prace bądź wydaje instrukcje w celu zapewnienia prawidłowego wykonania usługi zamówionej przez usługobiorcę (skarżącą) od bezpośrednich uprawnień w tym względzie skarżącej. Ze stanu faktycznego wskazanego przez skarżącą wynika, że ukształtowanie relacji między skarżącą a polską spółką nie będzie związane z podporządkowaniem polskiego podmiotu wobec skarżącej (polska spółka świadczy i nadal będzie świadczyć usługi na rzecz innych podmiotów) - są to podmioty odrębne pod względem prawnym, między którymi dojdzie na podstawie umowy cywilnoprawnej do świadczenia usług za wynagrodzeniem”.
Powyższe stanowisko znajduje również odzwierciedlenie w wydawanych interpretacjach podatkowych, przykładowo zgodnie bowiem z interpretacją indywidualną z dnia 26 września 2024 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.356.2024.2.RST:
„Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie Spółka co prawda będzie nabywać usługi od usługodawców, tj. D., C. oraz A. PL, jednak Wnioskodawca nie będzie miała bezpośredniej ani pośredniej kontroli nad zasobami technicznymi i rzeczowymi dostawców usług. Wnioskodawca nie będzie miał wpływu na to, która część zasobów technicznych/rzeczowych dostawców usług zostanie wykorzystana do świadczenia usług na jej rzecz. Będzie to standardowa współpraca gospodarcza, w której odbiorca usługi, tj. Wnioskodawca będzie opierać się na standardowych instrukcjach i relacjach biznesowych. Ponadto Spółka nie będzie posiadała bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi usługodawców. Wnioskodawca nie będzie miał wpływu na czas pracy personelu dostawców usług i nie będzie miał wpływu na to, który personel dostawców usług wykonuje konkretne usługi dla Wnioskodawcy w danym momencie.”
Co więcej, stanowisko to zostało potwierdzone także w objaśnieniach Ministra Finansów z 28 stycznia 2026 r. dotyczących zasad ustalania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju dla potrzeb wystawiania faktur przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: „Objaśnienia”), zgodnie z którymi powołując się na dorobek orzeczniczy Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, uznano, że: „Generalnie, istniejące w Polsce i identyfikowalne zaplecze personalne i techniczne powinno pozostawać w bezpośredniej zależności od podatnika z siedzibą działalności gospodarczej poza terytorium Polski, aby można było twierdzić, że tworzy ono w Polsce jego stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Taka bezpośrednia zależność od podatnika z siedzibą działalności gospodarczej poza terytorium Polski musi istnieć nie tylko w przypadku:
a) zaplecza własnego tego podatnika (podmiotu zagranicznego), tj. zaplecza technicznego będącego jego własnością oraz zaplecza personalnego składającego się z jego pracowników; ale także
b) zaplecza udostępnionego podatnikowi (podmiotowi zagranicznemu) na podstawie umów, takich jak np. najem czy leasing, pod warunkiem że jest ono dla niego dostępne jak własne, tj. w sytuacji, kiedy podatnik (podmiot zagraniczny) sprawuje nad takim zapleczem kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.”
W niniejszym stanie faktycznym świadczenie usług będzie realizowane wyłącznie z wykorzystaniem infrastruktury należącej do firmy logistycznej lub innych podmiotów trzecich zaangażowanych w proces. Wnioskodawca nie będzie posiadał jakiegokolwiek tytułu prawnego do elementów tej infrastruktury zlokalizowanej na terytorium Polski. Co więcej, Wnioskodawca nie ma wpływu na sposób jej wykorzystania ani nie uczestniczy w zarządzaniu tą infrastrukturą.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, nie sposób uznać, że Spółka będzie dysponowała strukturą techniczną charakteryzującą się wystarczającą stałością w kontekście realiów gospodarczych i handlowych. Brak własnej infrastruktury oraz brak kontroli nad zasobami wykorzystywanymi przez podmioty trzecie wyklucza możliwość uznania, że Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
Odpowiednie zaplecze personalne:
Przesłanka dotycząca zaplecza personalnego powinna cechować się odpowiednim poziomem organizacyjnym i funkcjonalnym. W konsekwencji, podmiot niemający siedziby na terytorium Polski powinien dysponować zasobami ludzkimi w zakresie umożliwiającym samodzielne i ciągłe wykonywanie działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim. Brak takiego zaplecza wyklucza możliwość uznania, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Wnioskodawca nie będzie zatrudniał ani oddelegowywał pracowników na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani na podstawie umów o pracę, ani umów cywilnoprawnych. Wszyscy pracownicy zatrudnieni przez Spółkę będą wykonywać swoje obowiązki wyłącznie poza granicami Polski. Tym samym Spółka nie będzie dysponować zapleczem personalnym na terytorium kraju, co wyklucza możliwość uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Usługi świadczone na rzecz Wnioskodawcy będą realizowane przez zewnętrznych usługodawców z wykorzystaniem ich własnych zasobów kadrowych. Spółka nie będzie posiadała wpływu na decyzje dotyczące zatrudniania tych pracowników, ich zakresu obowiązków ani sposobu wykonywania powierzonych czynności.
To ci zewnętrzni usługodawcy będą odpowiedzialni za zapewnienie swoim pracownikom do realizacji usług na rzecz Spółki wszelkich niezbędnych zasobów technicznych.
Jak jednocześnie Spółka wskazała w opisie stanu faktycznego, w kontaktach z polskimi dostawcami Spółka korzysta ze wsparcia polskiego konsultanta (B.), działającego jako niezależny wykonawca. Konsultant zapewnia wsparcie analityczne i operacyjne związane z planowaniem popytu, prognozowaniem i koordynacją zapasów, a także komunikuje się z dostawcami w celach koordynacji operacyjnej, w tym składania zamówień zakupu wyłącznie w ramach uprzednio zatwierdzonych ram handlowych i warunków cenowych. Konsultant nie jest jednak upoważniony do negocjowania cen, zmiany warunków umów ani zawierania umów w imieniu Spółki. B. ani żaden z jego pracowników nie miał i nie ma upoważnienia do zawierania w imieniu A. jakichkolwiek umów. W Polsce A. korzysta także z usług doradcy podatkowego, który prowadzi rejestry VAT i będzie składał deklaracje podatkowe.
Jak Spółka również wskazywała w opisie stanu faktycznego posiada ona zapasy towarów w Polsce – zlokalizowane są one u zewnętrznego dostawcy usług logistycznych (operator logistyczny). Operator logistyczny jest podmiotem profesjonalnie zajmującym się obsługą logistyczną na rzecz różnych podmiotów – zarówno krajowych jak i zagranicznych. Dostawca kompleksowych usług logistycznych (przyjmowanie, magazynowanie i wydawanie towarów) świadczy m.in. usługi polegające na przechowywaniu zapasu towarów Spółki w Polsce, przyjmowaniu dostaw towarów do magazynu i ich wysyłce do klientów Spółki, a także obsłudze dokumentacji formalności celnych. Spółka ponadto jak już wskazywała nie ma prawa do korzystania swobodnie z powierzchni magazynowej na której przechowywane są należące do niej towary – w szczególności nie jest w tym zakresie zawierana umowa najmu, dzierżawy ani podobna.
Jednocześnie, operator logistyczny nie pośredniczy w dostawach towarów (mebli lub ich części) realizowanych przez Spółkę - co oznacza, że operator logistyczny:
i generalnie nie odgrywa żadnej roli w procesie sprzedaży towarów przez Spółkę, a jedynie zabezpiecza dostawę towarów do klientów.
Spółka korzysta w Polsce także z usług innych firm transportowych, które realizują dostawy towarów z polskiego magazynu do jej klientów (najczęściej poza Polską – tylko śladowa część sprzedaży towarów Spółki jest sprzedawana w Polsce).
Spółka nabywa towary od producentów lub dystrybutorów tych towarów – z Polski, z innych krajów UE niż Polska, a także spoza UE. Nabyte towary są dostarczane do operatora logistycznego Spółki przez dostawców lub odbierane przez operatora logistycznego od dostawców. Spółka sprzedaje towary klientom z krajów UE, a także spoza UE - sprzedaż do polskich klientów jest bardzo ograniczona. Towary są wysyłane do klientów przez operatora logistycznego lub z użyciem innych firm transportowych/kurierskich – ale odbywa się to zawsze na podstawie instrukcji i wytycznych A. Niekiedy towary są nabywane przez klientów z odbiorem z Polski – wówczas klienci Spółki samodzielnie organizują odbiór i transport towarów z Polski do miejsca przeznaczenia w krajach UE lub poza UE. Operator logistyczny nie podejmuje samodzielnie decyzji komu wysłać towary – zarówno w odniesieniu do wysyłki towarów do klientów, jak i odbioru towarów od dostawców – zawsze decyzje podejmowane są przez A. w Szwecji, a operator logistyczny jedynie wykonuje dyspozycje A. co do rodzaju, miejsca i ilości towaru jaki należy wydać klientowi lub jaki należy wysłać do określonego klienta. W celu uniknięcia wątpliwości Spółka ponownie pragnie podkreślić, że A. nie posiada w Polsce żadnego własnego personelu, ani środków trwałych.
Niektóre usługi związane z produkcją (takie jak malowanie, tapicerowanie i wykańczanie) są świadczone przez niezależnych polskich dostawców. Usługi te stanowią ograniczone i specyficzne etapy przetwarzania, wykonywane w ramach zwykłej działalności dostawców. Wszelkie projekty, specyfikacje, wymagania techniczne i decyzje handlowe są ustalane przez Spółkę poza granicami Polski. Spółka nie zatrudnia personelu zaangażowanego w działalność produkcyjną w Polsce i nie zarządza ani nie nadzoruje procesów produkcyjnych lokalnie. Dostawcy ponoszą pełną odpowiedzialność za realizację usług. Po zakończeniu procesu produkcyjnego operator logistyczny Spółki odbiera gotowe meble i transportuje je do swoich magazynów, gdzie są one przechowywane dla Spółki. W trakcie tego procesu meble pozostają własnością A., lub jej dostawcy który je wyprodukował – do momentu przejścia własności na A.
Oprócz zakupu wyżej wymienionych usług związanych z produkcją mebli, logistyką i transportem, Spółka nabywa w Polsce wyłącznie usługi związane z odprawą celną towarów i rozliczaniem podatku VAT. Żadne inne usługi nie są nabywane lokalnie w Polsce.
Tym samym, zakres usług świadczonych przez zewnętrznych usługodawców na rzecz Spółki nie obejmuje i nie będzie obejmować czynności takich jak pozyskiwanie klientów, nawiązywanie relacji handlowych, prowadzenie negocjacji czy zawieranie umów. Ani usługodawcy, ani ich pracownicy nie będą uprawnieni do zaciągania zobowiązań w imieniu lub na rzecz Spółki, co jednoznacznie wyklucza ich działanie jako przedstawicieli Spółki w Polsce.
Co więcej, Spółka nie będzie posiadała żadnych uprawnień względem personelu usługodawców, w tym operatora logistycznego, tj. celem uniknięcia wątpliwości Spółka nie będzie sprawowała nad nim kontroli, nie będzie miała wpływu na decyzje zarządcze, logistyczne ani na politykę personalną. Wnioskodawca nie będzie uczestniczył w procesie rekrutacji, zatrudniania ani ustalania warunków pracy tych pracowników. Spółka nie będzie również ponosiła odpowiedzialności za kwestie związane z wynagrodzeniami, formą zatrudnienia, udzielaniem urlopów czy innymi aspektami stosunku pracy pomiędzy usługodawcą a jego personelem.
Fakt, że Spółka będzie korzystać z efektów pracy personelu zatrudnionego przez usługodawców, w tym przede wszystkim operatora logistycznego, nie może być uznany za przesłankę świadczącą o posiadaniu przez Spółkę wystarczającego zaplecza personalnego. Jak bowiem wynika z wyroku TSUE z dnia 29 czerwca 2023 r. sygn. C-232/22 w sprawie Cabot Plastics Belgium:
„Ponadto z orzecznictwa Trybunału wynika, że okoliczność, iż działalność gospodarcza spółek powiązanych umową o świadczenie usług tworzy ekonomicznie nierozerwalną całość, a z jej rezultatów korzystają zasadniczo konsumenci państwa członkowskiego, w którym usługodawca ma swoją siedzibę, nie ma znaczenia dla ustalenia, czy usługobiorca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym państwie członkowskim (zob. podobnie wyrok z dnia 16 października 2014 r., Welmory, C-605/12, EU:C:2014:2298, pkt 64)”.
Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2025 r., sygn. I FSK 213/22. Sąd jednoznacznie wskazał, że sama współpraca z podwykonawcami lub podmiotami powiązanymi nie jest wystarczająca do stwierdzenia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Kluczowe znaczenie ma wykazanie, że podmiot zagraniczny faktycznie dysponuje lub sprawuje kontrolę nad zapleczem technicznym i kadrowym w takim zakresie, który umożliwia mu wydawanie wiążących poleceń dotyczących realizacji działań na terytorium kraju. W analizowanej sprawie, dotyczącej szwedzkiej spółki realizującej projekt budowy farmy wiatrowej przy współpracy z polskimi podwykonawcami, NSA uznał, że brak realnego wpływu spółki na działalność tych podmiotów przesądza o braku istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
Ponadto podobnie uznał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 27 maja 2025 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.153.2025.1.RST:
„Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności. Ponownie wskazać należy, że Spółka nie będzie posiadała w Polsce żadnych zasobów technicznych oraz personalnych, a także nie będzie posiadała kontroli nad zapleczem Usługodawcy 1 i Usługodawcy 2 porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do obecności zasobów osobowych i technicznych”.
Powyższe stanowisko przyjął Dyrektor KIS również w interpretacji indywidualnej z dnia 3 stycznia 2024 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.569.2023.1.RM, w której stwierdził, że:
„(...) Jak zostało wskazane w opisie zdarzania przyszłego, Spółka nabywać będzie jedynie kompleksowe usługi logistyczne od jej lokalnego dostawcy - Kontrahenta. Żadne własne zasoby personalne Spółki nie będą obecne w Polsce (tymczasowo lub na stałe) w celu prowadzenia przedmiotowej działalności gospodarczej z terytorium Polski, podczas gdy wszystkie kluczowe decyzje dotyczące działań sprzedażowych prowadzonych przez Państwa będą podejmowane poza terytorium Polski (tj. z siedziby Spółki w Holandii). Jednocześnie nie można uznać, iż personel Kontrahenta świadczącego kompleksowe usługi logistyczne stanowi wystarczające zasoby ludzkie dla celów utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w Polsce. Należy bowiem wskazać, że nie będą Państwo korzystać z zasobów personalnych Kontrahenta w sposób, w jaki wykorzystywaliby Państwo własny personel. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, nie mają Państwo żadnego nadzoru nad pracownikami Kontrahenta, ani możliwości wydawania im jakichkolwiek poleceń służbowych - personel Kontrahenta jest odpowiedzialny wyłącznie przed swoim pracodawcą, a Państwo nie mają prawa bezpośrednio wpływać na obowiązki pracowników Kontrahenta.”
Stanowisko takie potwierdził również Minister Finansów w Objaśnieniach wskazując, że:
„SMPD, co do zasady, nie będzie występować u podmiotu zagranicznego korzystającego z usług pracowników innej spółki, jeżeli ci pracownicy nie podlegają instrukcjom ani kontroli tego podmiotu zagranicznego, podmiot ten nie ma wpływu na ustalanie organizacji ich pracy, pracownicy nie mają prawa zawierania ani negocjowania kontraktów handlowych w sposób wiążący dla tego podmiotu zagranicznego.”
Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca nie będzie posiadał władztwa nad pracownikami usługodawców, nie będzie kierował ich pracą ani sprawował jakiejkolwiek kontroli nad efektami tej pracy, której będzie jedynie beneficjentem. Oczekiwania dotyczące jakości usług będą kierowane wyłącznie wobec usługodawców i odnosić się będą do rezultatów świadczonych usług, a nie do konkretnych osób wykonujących te czynności. W konsekwencji, Wnioskodawca nie będzie dysponował odpowiednim zapleczem personalnym w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011. Tym samym, również ta przesłanka nie zostanie spełniona, co wyklucza możliwość uznania, że Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
Stałość prowadzonych działań i samodzielność/samowystarczalność w podejmowaniu decyzji
Ostatnią z przesłanek warunkujących uznanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest możliwość wykonywania w danym miejscu czynności o charakterze trwałym i samodzielnym, w takim zakresie, który pozwala na podejmowanie decyzji dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej oraz realizację tej działalności w sposób zbliżony do funkcjonowania podmiotu w państwie jego siedziby. Przesłanka ta odnosi się do faktycznej zdolności operacyjnej podmiotu w danym kraju, a nie jedynie do korzystania z usług podmiotów trzecich.
Na potrzeby kwalifikacji działalności jako prowadzonej w ramach stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej niezbędne jest, aby podmiot posiadał w danym państwie członkowskim infrastrukturę umożliwiającą podejmowanie decyzji zarządczych oraz zawieranie umów w sposób samodzielny i trwały. Kluczowe znaczenie ma niezależność decyzyjna oraz możliwość operacyjnego działania tej infrastruktury poza państwem siedziby podatnika, w sposób prowadzący do generowania obrotu z tytułu czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
Podobnie również wskazano w Objaśnieniach: „SMPD powinno mieć w dyspozycji takie środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które wykonuje. Utworzona struktura powinna bowiem umożliwiać realne wykonywanie usług z wykorzystaniem posiadanego w danym państwie zaplecza personalnego i technicznego. Tylko wówczas w odniesieniu do świadczonych usług można je uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.”
W Objaśnieniach zaznaczono także, że: „Warunek prowadzenia działalności w sposób „samodzielny” sprawia, że podatnik, w oparciu o zaplecze składające się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, powinien być w stanie zawierać, w razie potrzeby, umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca, jak np. umowy na dostarczenie towaru czy też wykonanie usługi.”
Ponadto, podkreślono warunki stałości oraz odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego: „Pamiętać jednak należy, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika charakteryzuje przede wszystkim wystarczająca stałość oraz odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, a nie jedynie fakt, że owa struktura uprawniona jest do podejmowania decyzji dotyczących działalności gospodarczej podmiotu zagranicznego.”
Co więcej, w kontekście stałości w Objaśnieniach wskazano, że: „W przypadku gdy podmiot zagraniczny wykorzystuje znajdujące się w kraju zaplecze personalne i techniczne innego podmiotu, dla wypełnienia kryterium stałości przy ocenie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, co do zasady, konieczne jest:
Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że tak jak wcześniej wskazywano nie będzie on posiadał władztwa nad pracownikami usługodawców, nie będzie kierował ich pracą ani sprawował jakiejkolwiek kontroli nad efektami tej pracy, której będzie jedynie beneficjentem. Oczekiwania dotyczące jakości usług będą kierowane wyłącznie wobec usługodawców i odnosić się będą do rezultatów świadczonych usług, a nie do konkretnych osób wykonujących te czynności. Tym samym, uznać należy, że powyższe przesłanki nie zostały spełnione aby uznać, że Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Ponadto, w niniejszym przypadku nie można mówić, że podejmowana przez Spółkę aktywność biznesowa na terytorium Polski charakteryzować się będzie odpowiednim poziomem niezależności dla jej kwalifikacji jako stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Wszystkie decyzje biznesowe dotyczące działalności Wnioskodawcy (a zatem także decyzje zarządcze, decyzje o sprzedaży towarów i podpisywanie umów) podejmowane będą poza granicami Polski, ponieważ to w Szwecji zarząd Spółki urzęduje w siedzibie A. jak i w Szwecji są zlokalizowane są wszystkie działy Spółki (sprzedaż, marketing, logistyka, finanse, itp.). Jak już wskazano powyżej do zakresu czynności wykonywanych przez usługodawców na rzecz Spółki nie będzie należało nawiązywanie relacji z potencjalnymi klientami, negocjowanie umów czy zawieranie umów. Wnioskodawca nie będzie posiadał również innych zasobów personalnych umożliwiających zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych na terytorium Polski ani na terenie Polski Spółka nie posiada żadnych środków trwałych. W tym kontekście natomiast warto zwrócić na stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 13 stycznia 2026 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.728.2025.1.MW, które zostało wydane w podobnym stanie faktycznym: „Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych i nieruchomości oraz nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Spółka nie będzie też sprawować kontroli nad zapleczem Usługodawcy. Ponadto wszystkie decyzje związane z działalnością Spółki w Polsce (decyzje zarządcze, decyzje o składaniu zamówień, sprzedaży towarów, negocjowaniu i podpisywaniu umów) są podejmowane w kraju siedziby Spółki, tj. w Niderlandach. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.”
Zgodnie z kolei z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. C-333/20, istotnym kryterium przy ocenie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest charakter zaplecza technicznego i personalnego. TSUE jednoznacznie wskazał, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, jeden podmiot nie powinien być uznawany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie usług, które sam świadczy na jego rzecz.
Wobec powyższego, z uwagi na fakt, że firmy usługodawców będą świadczyć na rzecz Wnioskodawcy zarówno usługi logistyczne, jak i usługi wsparcia, należy uznać, że w przypadku przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze personalne i techniczne tych firm byłoby wykorzystywane jednocześnie do świadczenia usług oraz ich odbioru. Tymczasem, zgodnie z wyrokiem TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. C-333/20, takie rozwiązanie nie spełnia kryteriów stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ jedno i to samo zaplecze nie może być wykorzystywane równocześnie przez dwa podmioty w ramach świadczenia i odbioru tych samych usług.
Podobne stanowisko wynika również z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2019 r. sygn. I FSK 980/17, zgodnie z którym:
„To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
Podobnie uznał także Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 20 stycznia 2026 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.767.2025.2.RM: „Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do sytuacji Spółki należy stwierdzić, że usługodawcy świadczą na rzecz Spółki usługi transportowe oraz usługi związane z odprawą celną towarów, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych usługodawców byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C-533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki.”
Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić, że Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje bowiem w Polsce odpowiednich zasobów technicznych ani personalnych, które umożliwiałyby samodzielne i trwałe prowadzenie działalności gospodarczej. W konsekwencji, oceniając całokształt okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, należy uznać, że nie zostaną spełnione przesłanki określone w art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, co wyklucza możliwość uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
Ad 2
Zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy o VAT ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu
e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
Stosownie do art. 106ga ust. 1-5 ustawy o VAT:
1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;
5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.
3. przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane.
Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy o VAT:
1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie, której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
Mając na względzie powyższe art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Podobnie również uznał Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 20 stycznia 2026 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.767.2025.2.RM: „Zatem, skoro jak uznałem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, Spółka nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Jednocześnie należy wskazać, że (...) 2026 r. Spółka złożyła wniosek o rejestrację jako podatnik VAT w Polsce do właściwego naczelnika urzędu skarbowego i wskazała, że pierwszym miesiącem, za który zostanie złożona deklaracja VAT, jest (...) 2026 r. Zatem, po zarejestrowaniu Spółki jako czynnego podatnika podatku VAT w Polsce, Spółka będzie miała możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Tym samym, stanowisko w zakresie pytania 3, z którego wynika, że Spółka nie ma w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w związku z czym nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSeF jest prawidłowe.”
Stanowisko to potwierdził także Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 13 stycznia 2026 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.728.2025.1.MW: „Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Tym samym stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie posiada/nie będzie posiadała na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF należy uznać za prawidłowe.”
Zatem, mając na uwadze, że Wnioskodawca nie będzie posiadał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, nie będzie on zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych dokumentujących sprzedaż towarów z magazynu firmy logistycznej zlokalizowanego w Polsce przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF).
Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym posiada możliwość wystawiania faktury przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy o VAT.
Uprzejmie proszą Państwo o potwierdzenia powyższego stanowiska.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Odstępuję od uzasadnienia prawnego.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo