Uznanie dokonywanej przez Wnioskodawcę na rzecz nabywcy z siedzibą w Estonii dostawy towarów w ramach transakcji łańcuchowej za eksport towarów opodatkowany stawką 0%.
Spółka z o.o. z Polski (A. Sp. z o.o.) sprzedaje towary firmie z Estonii (B. OU), ale towar jest bezpośrednio wysyłany do odbiorcy końcowego na Islandii (C. ehf.). Spółka podejmuje szereg czynności organizacyjnych związanych z transportem, takich jak kontakt z przewoźnikiem, pakowanie, załadunek i wypełnianie dokumentów. Transport jest organizowany przez odbiorcę…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
3 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług dotyczący uznania dokonywanej przez Wnioskodawcę na rzecz nabywcy z siedzibą w Estonii dostawy towarów w ramach transakcji łańcuchowej za eksport towarów opodatkowany stawką 0%. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwania - pismem z 3 grudnia 2025 r. oraz 23 grudnia 2025 r.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
A. Sp. z o.o., jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług na terytorium Polski oraz posiada NIP UE. Prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży (…). W ramach prowadzonej działalności gospodarczej A. Sp. z o.o. dokonuje sprzedaży towaru na rzecz firmy z siedzibą w Estonii (nabywca): B. OU (…) Estonia. Nabywca z Estonii dysponuje numerem VAT UE: (…).
Towar jest bezpośrednio wysyłany pod wskazany przez nabywcę adres w Islandii (odbiorca): C. ehf (…), Islandia.
Nabywcą widniejącym na fakturze sprzedaży jest firma estońska B. OU.
Zgłoszenie celne towaru dokonywane jest przez A. Sp. z o.o. w Urzędzie Celnym w (…) i A. Sp. z o.o. określana jest w zgłoszeniu celnym jako nadawca/eksporter, natomiast odbiorcą w zgłoszeniu celnym jest firma z Islandii – C. ehf.
Pomimo tego, że transport towaru odbywa się na rzecz nabywcy, A. Sp. z o.o. podejmuje szereg czynności związanych z techniczną organizacją wysyłki towaru, w szczególności:
A. Sp. z o.o. przed upływem terminu do złożenia deklaracji VAT-7 za okres rozliczeniowy, w którym dokonała dostawy, otrzymuje z systemu teleinformatycznego elektroniczny komunikat CC-599C ze wskazaniem kraju wysyłki PL-Polska oraz krajem przeznaczenia IS-Islandia. Z komunikatu CC-599C wynika: Urząd Celny wywozu - UC (…), oraz Urząd Celny wyprowadzenia towaru poza terytorium Unii Europejskiej - Urząd Celny w Holandii - UC wyprowadzenia (…).
Z otrzymanego przez A. Sp. z o.o. komunikatu CC-599C wynika tożsamość towarów będących przedmiotem eksportu, tj. numer i data faktury sprzedaży wystawionej przez A. Sp. z o.o., dokładny opis pozycji towarowych, ich ilość i waga.
Należności za sprzedane towary uregulowane są przelewem przez nabywcę na rachunek bankowy A. Sp. z o.o.
W uzupełnieniu wniosku w odpowiedzi na zadane w wezwaniach pytania:
1) Czy Nabywca z Estonii B. OU dokonał sprzedaży na rzecz odbiorcy końcowego z Islandii, C. ehf. i tym samym wystawił fakturę sprzedaży na rzecz odbiorcy końcowego z Islandii?
odpowiedzieli Państwo, że Nabywca z Estonii B. OU w korespondencji mailowej potwierdził dokonanie sprzedaży na rzecz odbiorcy końcowego z Islandii - firmy C. ehf. i tym samym poświadczył wystawienie faktury sprzedaży na rzecz odbiorcy końcowego.
2) Czy Państwo byliście na całej trasie z Polski do Islandii odpowiedzialni za transport towarów, czy odpowiedzialny był również jakiś inny podmiot, jeśli tak to kto, działający na rzecz kogo i na jakim odcinku?
odpowiedzieli Państwo, że A. Sp. z o.o. po skompletowaniu zamówienia informuje odbiorcę C. ehf. o możliwości odbioru towaru, wyznacza czas i miejsce odbioru. Koszty transportu na Islandię są znaczne i ponosi je odbiorca C. ehf., który zleca firmie spedycyjnej D. b.v. znalezienie firmy transportowej. Transport obsługiwany jest zawsze przez polskiego przewoźnika, gwarantującego możliwość bieżącej komunikacji w trakcie transportu. Zgłoszenie do odprawy celnej zawsze następuje poprzez agencję celną w (…), z którą współpracuje A. Sp. z o.o. Odpowiedzialność za pobrany towar, w trakcie transportu przechodzi na przewoźnika.
3) Czy wywóz towarów nastąpił w ramach zorganizowanego przez Wnioskodawcę transportu o nieprzerwanym charakterze, tj. od momentu rozpoczęcia transportu z terytorium Polski do chwili wywozu tego towaru do odbiorcy końcowego z Islandii nie wystąpiły przerwy niezwiązane bezpośrednio z organizacją transportu do miejsca docelowego?
odpowiedzieli Państwo, że transport ma charakter nieprzerwany, tj. od momentu rozpoczęcia transportu z terytorium Polski do chwili wywozu tego towaru do odbiorcy końcowego z Islandii nie występują przerwy niezwiązane bezpośrednio z organizacją transportu do miejsca docelowego.
Przykładem może być wywóz towaru, do którego Spółka uzyskała komunikat CC-599C z następującymi danymi:
4) z prośbą o jednoznaczne (dokładnie) wskazanie kto jest odpowiedzialny za transport towarów wysyłanych bezpośrednio od Państwa z terytorium Polski do Nabywcy na terytorium Islandii, przedstawiony został przebieg transakcji.
A. Sp. z o.o.:
B. OU (firma z Estonii):
C. ehf. (firma z Islandii)
Wniosek ORD-IN oraz informacje zawarte w uzupełnieniu wniosku z dnia 3 grudnia 2025 r. miały na celu wykazanie, że A. Sp. z o.o. oprócz czynności związanych z odprawą celną towaru, podejmuje szereg czynności dotyczących organizacji transportu i zasadne jest uznanie jej za organizatora transportu (przypisanie jej dostawy ruchomej) a tym samym rozliczenie transakcji pomiędzy A. Sp. z o.o. a B. OU jako eksport opodatkowany stawką VAT 0%.
Pytanie
Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego sprzedaż na rzecz nabywcy z siedzibą w Estonii (B. OU), stanowi dla A. Sp. z o.o. eksport towarów, opodatkowany w Polsce stawką 0%?
Państwa stanowisko w sprawie
Sprzedaż na rzecz nabywcy z Estonii (B. OU) oraz transport towarów do odbiorcy z Islandii (C. ehf.) w przedstawionym stanie faktycznym stanowi dla A. Sp. z o.o. eksport towarów opodatkowany w Polsce stawką podatku w wysokości 0%.
Dostawy opisane we wniosku stanowią dostawy łańcuchowe, towar zostaje przetransportowany od pierwszego z dostawców do ostatniego w kolejności. Dostawa łańcuchowa ma miejsce, gdy co najmniej dwóch podatników dokonuje dostawy tego samego towaru, natomiast towar jest wysyłany lub transportowany bezpośrednio od pierwszego podmiotu do ostatniego w łańcuchu dostaw.
A. Sp. z o.o. jest pierwszym dostawcą i jednocześnie jest organizatorem transportu (ma możliwość kontaktu ze wszystkimi podmiotami zaangażowanymi w transakcję):
Bez wpływu na powyższe pozostaje fakt kto jest obciążony kosztami transportu.
W związku z powyższym, transport sprzedawanych przez A. Sp. z o.o. na rzecz nabywcy towarów, należy przypisać dostawie dokonywanej przez A. Sp. z o.o. i dostawę tę należy zakwalifikować jako eksport towarów.
Ponadto A. Sp. z o.o. dysponuje dokumentem celnym CC-599C (w formie elektronicznego pliku w formacie xml), który stanowi potwierdzenie wywozu przez organ celny. Z otrzymanego przez A. Sp. z o.o. komunikatu CC-599C wynika tożsamość towarów będących przedmiotem eksportu, tj. numer i data faktury sprzedaży, dokładny opis pozycji towarowych, ich ilość i waga, co pozwala zastosować stawkę podatku VAT 0% przypisaną do eksportu towarów.
Z orzecznictwa organów podatkowych wynika, że transport jest przypisywany do podmiotu, który jest odpowiedzialny za jego techniczne aspekty. Przykłady interpretacji zostały przedstawione poniżej:
Z uwagi na powyższe Spółka wnosi o potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska w sprawie przedstawionego stanu sprawy.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2) eksport towarów;
3) import towarów na terytorium kraju;
4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.
W myśl art. 2 pkt 1 i 5 ustawy:
Przez terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się przez to terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
Według art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
W tym miejscu należy zdefiniować co należy rozumieć przez eksport towarów.
Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy:
Przez eksport towarów rozumie się przez to dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:
a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych
- jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
Ustawodawca definiując pojęcie eksportu towarów, dokonał rozróżnienia sytuacji gdy będący przedmiotem wywozu towar jest wywożony przez dostawcę lub na jego rzecz, czy przez nabywcę mającego siedzibę poza Polską, lub na jego rzecz. Sytuacja, kiedy dostawca lub podmiot przez niego upoważniony sam dokonuje wywozu towarów z Polski poza terytorium Unii stanowi tzw. eksport bezpośredni (art. 2 pkt 8 lit. a ustawy). Natomiast eksport pośredni ma miejsce wówczas gdy wywóz towarów z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej, w wykonaniu dostawy towarów, jest dokonywany przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium Polski lub na jego rzecz (art. 2 pkt 8 lit. b ustawy).
Każdorazowo jednak, aby uznać daną czynność za eksport towarów muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki:
Zatem dla uznania danej czynności za eksport towarów niezbędne jest dokonanie dostawy towarów, czyli przeniesienie na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, oraz w wyniku tej dostawy wysłanie lub transport towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Niezaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 2 pkt 8 ustawy powoduje, że nie dochodzi do eksportu towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
Należy dodać, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie odnoszą się do pojęcia eksportera i jego rozumienia czy definicji w prawie celnym. Istotnym z punktu widzenia przepisów art. 2 pkt 8 ustawy w aspekcie podmiotowym jest jedynie to, kto dokonuje wywozu – dostawca (lub podmiot działający na jego rzecz), czy też nabywca mający siedzibę poza terytorium kraju (lub podmiot działający na jego rzecz). Okoliczność, kto widnieje jako nadawca (zgłaszający) w dokumencie celnym, sama w sobie nie przesądza o uznaniu tego podmiotu za dokonującego eksportu w rozumieniu ustawy.
Zasady dotyczące określenia miejsca świadczenia przy dostawie towarów w przypadku transakcji łańcuchowych (szeregowych), tj. transakcji, w których występuje kilka podmiotów dokonujących obrotu tym samym towarem, przy czym towar trafia bezpośrednio od pierwszego do ostatniego podmiotu w łańcuchu zostały uregulowane w art. 22 ust. 1- 4 ustawy.
Stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy:
Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.
Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy:
W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.
Zgodnie z art. 22 ust. 2a ustawy:
W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę, który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego dostawie.
Na podstawie art. 22 ust. 2e ustawy:
W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez:
1) pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;
2) ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy.
Przepis art. 22 ust. 3 ustawy wskazuje, że:
W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:
1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
Stosownie do art. 41 ust. 4 ustawy:
W eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi 0%.
Przy czym, zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy:
Stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5, pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
W myśl art. 41 ust. 6a ustawy:
Dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w szczególności:
1) dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ celny wydruk tego dokumentu;
2) dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli zapewniona jest jego autentyczność;
3) zgłoszenie wywozowe w formie papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.
Ponadto, na podstawie art. 41 ust. 11 ustawy:
Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, otrzymał dokument, o którym mowa w ust. 6, z którego wynika tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się odpowiednio.
W przypadku transakcji łańcuchowych, do których odnosi się art. 22 ust. 2 ustawy, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport) więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się odbywa się na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy (dostawa nieruchoma).
W myśl przepisu art. 22 ust. 3 ustawy wszystkie transakcje realizowane przed dostawą ruchomą (do której przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w państwie, z którego towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy mające miejsce po transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia towaru. Sama transakcja ruchoma będzie generowała po stronie dostawcy eksport lub wewnątrzwspólnotową dostawę towaru, a po stronie nabywcy import lub wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru.
Z uwagi na obowiązujący art. 22 ust. 2e ustawy, art. 22 ust. 2a ustawy nie będzie miał zastosowania w przypadku, gdy podmiotem odpowiedzialnym za transport jest pierwszy lub ostatni podmiot w łańcuchu dostaw i towar jest transportowany z Polski do kraju trzeciego. W sytuacji gdy za transportu towarów odpowiedzialny jest pierwszy dostawca, transport towarów należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez tego dostawcę (pierwszej dostawie w ramach łańcucha dostaw). Natomiast w przypadku gdy za transport towarów odpowiedzialny jest ostatni nabywca, wówczas transport towarów należy przyporządkować dostawie dokonanej na rzecz tego nabywcy (ostatniej dostawie w łańcuchu). W tych dwóch przypadkach ustawodawca nie wskazał na możliwość przypisywania transportu innym dostawom ze względu na warunki dostawy. Oznacza to, że warunki dostawy w tych sytuacjach w ogóle nie mają znaczenia. W przeciwnym razie przepis ten nie miałby racji bytu. Uzgodnione warunki dostawy (np. Incoterms) mogą co prawda stanowić wskazówki przy określaniu, która dostawa w ramach transakcji łańcuchowej ma charakter „ruchomy”, nie mają one jednak decydującego znaczenia.
Zatem należy przyjąć, że jeżeli towar jest wysyłany lub transportowany przez:
Należy także wskazać, że o przypisaniu transportu do danej transakcji, a w konsekwencji potraktowaniu jej jako transgranicznej, nie decyduje wola kontrahentów lecz okoliczności faktyczne w jakich przeprowadzona została dana transakcja.
Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług na terytorium Polski. Prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży (…). W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca dokonuje sprzedaży towaru na rzecz firmy z siedzibą w Estonii, tj. B. OU. Towar jest bezpośrednio wysyłany pod wskazany przez nabywcę adres w Islandii (odbiorca): C. ehf. Nabywca z Estonii w korespondencji mailowej potwierdził dokonanie sprzedaży na rzecz odbiorcy końcowego z Islandii - firmy C. ehf. i tym samym poświadczył wystawienie faktury sprzedaży na rzecz odbiorcy końcowego. Transport ma charakter nieprzerwany, tj. od momentu rozpoczęcia transportu z terytorium Polski do chwili wywozu tego towaru do odbiorcy końcowego z Islandii nie występują przerwy niezwiązane bezpośrednio z organizacją transportu do miejsca docelowego. Zgłoszenie celne towaru dokonywane jest przez Wnioskodawcę w Urzędzie Celnym w (…) i Wnioskodawca określany jest w zgłoszeniu celnym jako nadawca/eksporter, natomiast odbiorcą w zgłoszeniu celnym jest firma z Islandii. Wnioskodawca podejmuje szereg czynności związanych z techniczną organizacją wysyłki towaru, w szczególności: kontaktuje się z przewoźnikiem, aby ustalić termin i godzinę odbioru, informuje przewoźnika o szczegółach dotyczących transportowanego towaru, tj. wadze i rozmiarze towarów, ilości paczek, sposobie zapakowania, przygotowuje towary do transportu, w tym odpowiada za zapakowanie w sposób stabilny towaru w celu jego przewozu (ułożenie na paletach lub w koszach oraz foliowanie), podejmuje się załadowania towaru używając wózków widłowych, na podstawiony przez przewoźnika środek transportu, dokonuje też innych czynności administracyjnych związanych z wysyłką towarów, np. wypełnia dokumenty przewozowe (CMR), zgłasza towar do procedury celnej wywozu, korzystając z usług agencji celnej (przekazuje faktury, dane przewoźnika, wymiary i ilości zapakowanego towaru).
Wnioskodawca przed upływem terminu do złożenia deklaracji VAT-7 za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy, otrzymuje z systemu teleinformatycznego elektroniczny komunikat CC-599C ze wskazaniem kraju wysyłki PL-Polska oraz krajem przeznaczenia IS-Islandia.
Na tle tak przedstawionego opisu sprawy wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia czy sprzedaż na rzecz Nabywcy z siedzibą w Estonii, tj. B. OU stanowi dla Wnioskodawcy eksport towarów opodatkowany stawką 0%.
Aby odpowiedzieć na wątpliwości Wnioskodawcy należy ustalić w pierwszej kolejności, której dostawie w łańcuchu trzeba przypisać transport. Rozstrzygniecie tej kwestii wpłynie na zastosowanie odpowiedniego przepisu ustawy. Artykuł 22 ust. 2a ustawy wskazuje na sytuację, w której transport jest przypisany dostawie dokonanej przez dostawcę na rzecz nabywcy, który dalej dokonuje dostawy tych towarów. Przy czym bardzo istotną kwestią zawartą w tym przepisie jest możliwość przypisania transportu innej dostawie jeżeli z warunków dostawy takie uzgodnienia wynikają. Z kolei w przypadku gdy towary są wysyłane lub transportowane przez pierwszego dostawcę lub przez ostatniego nabywcę wówczas warunki dostawy nie są brane pod uwagę. Transport przypisuje się w pierwszym przypadku dostawie dokonanej przez pierwszego dostawcę, a w drugim przypadku dostawie dokonanej przez drugiego dostawcę ostatniemu w kolejności nabywcy, który jest odpowiedzialny za transport.
Wnioskodawca uważa, że to jego dostawie należy przypisać transport, ze względu na wykonywane czynności. Uważa, że jest odpowiedzialny za transport ponieważ ma możliwość kontaktu ze wszystkimi podmiotami zaangażowanymi w transakcję. Ponadto realizuje szereg czynności związanych z wysyłką towarów, tj. ustala czas i miejsce odbioru, podaje wagę i rozmiar paczek, pakuje i dokonuje załadowania towaru i wypełnia dokumenty przewozowe. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, transport sprzedanych towarów należy przypisać dostawie dokonanej przez Wnioskodawcę i uznać przedmiotową transakcję za eksport towarów, podlegający opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0%.
Nie można zatem zgodzić się, z twierdzeniem Wnioskodawcy. Jak z wniosku wynika, to trzeci w łańcuchu podmiot, tj. podmiot z Islandii, który nabywa towar od dostawcy z Estonii, wybiera przewoźnika, podpisuje z nim umowę oraz ponosi koszty transportu. Czynności wykonywane zaś przez Wnioskodawcę są to zwyczajne działania, które związane są z załadunkiem towaru. Oczywistym jest, że Wnioskodawca kontaktuje się z podmiotem dokonującym transportu w celu ustalenia daty załadunku, miejsca odbioru jak również przekazania instrukcji co do sposobu zapakowania towaru na środek transportu i przekazania stosowanych dokumentów dotyczących sprzedawanych towarów. Są to typowe działania koordynujące mające na celu prawidłowy załadunek towarów na środek transportu i przygotowanie ich do wysyłki. Dla określenia, której transakcji należy przyporządkować transport nie wystarczą takie czynności. Należy zwrócić uwagę, że transport w transakcji łańcuchowej może być przypisany wyłącznie jednej transakcji. W analizowanej sprawie podmiot, który dokonuje fizycznie transportu towarów ma podpisaną umowę z podmiotem z Islandii co oznacza, że ponosi odpowiedzialności wobec tego podmiotu za prawidłowe wyświadczenie usługi transportowej na jego rzecz a nie na rzecz Wnioskodawcy. Ponieważ podmiot z Islandii nie dokonuje fizycznie transportu we własnym imieniu to zlecił go podmiotowi trzeciemu aby działał na jego rzecz. Okoliczność podpisania umowy z podmiotem dokonującym transportu jest bardzo ważna w okolicznościach przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi na wezwanie Wnioskodawca wskazał wyraźnie, że firma z Islandii, zleca firmie spedycyjnej D. b.v. znalezienie firmy transportowej, która przejmuje odpowiedzialność za ładunek w trakcie transportu i podpisuje umowę z przewoźnikiem, ponosi koszty transportu i jest odpowiedzialny za transport.
Zatem przewoźnik działa na rzecz trzeciego podmiotu w łańcuchu, a nie na rzecz/zlecenie Wnioskodawcy. W analizowanym przypadku, mimo uczestnictwa Wnioskodawcy w organizacji transportu, nie można uznać, że Wnioskodawca jest podmiotem odpowiedzialnym za transport towarów z Polski na terytorium Islandii w znaczeniu art. 22 ust. 2 ustawy.
Odnosząc się więc do Państwa wątpliwości należy wskazać, że niewątpliwie realizowana dostawa towarów stanowi transakcję łańcuchową, w której uczestniczą trzy podmioty, tj. Wnioskodawca (pierwszy podmiot w łańcuchu), B. OU (drugi podmiot w łańcuchu) oraz ostateczny nabywca z Islandii, tj. C. ehf. (trzeci podmiot w łańcuchu). Wnioskodawca dokonuje dostawy towarów do Nabywcy z siedzibą w Estonii, tj. B. OU, który dokonuje ich dalszej dostawy do ostatecznego nabywcy mającego siedzibę w Islandii, tj. C. ehf. Przy tym towar jest transportowany bezpośrednio od Wnioskodawcy (pierwszego podmiotu w łańcuchu) z terytorium Polski do ostatecznego nabywcy (trzeci podmiot w łańcuchu dostaw) na terytorium Islandii. Jak ustaliłem to do dostawy dokonanej przez podmiot z Estonii na rzecz Nabywcy z Islandii należy przyporządkować transport towarów.
Skoro, jak ustaliłem wcześniej transport należy przyporządkować dostawie dokonanej przez podmiot z Estonii do podmiotu z Islandii to mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa należy uznać, że zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 2e pkt 2 ustawy i transakcję tę w łańcuchu dostaw należy traktować jako dostawę transgraniczną („ruchomą”), w której rozpoznaje się eksport i import towarów.
Natomiast dostawa towarów dokonana pomiędzy Wnioskodawcą a drugim podmiotem w łańcuchu dostaw (B. OU) jako poprzedzająca transport towarów powinna być uznana za transakcję o charakterze „nieruchomym”, którą zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy należy uznać za dokonaną i opodatkowaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów, tj. na terytorium kraju. Tym samym, dostawa między Wnioskodawcą a drugim podmiotem w łańcuchu dostaw (B. OU) nie będzie stanowić dla Wnioskodawcy eksportu towarów opodatkowanego stawką podatku VAT w wysokości 0%. W przedstawionym przypadku dostawa między Wnioskodawcą a drugim podmiotem w łańcuchu dostaw (B. OU) powinna być opodatkowana na terytorium Polski jako dostawa krajowa ze stawką właściwą dla dostawy towarów.
Zatem stanowisko, z którego wynika, że dostawa towarów realizowana przez Wnioskodawcę na rzecz drugiego podmiotu w łańcuchu, stanowi tzw. dostawę ruchomą i w konsekwencji jako eksport towarów powinna być opodatkowana stawką podatku w wysokości 0% jest nieprawidłowe.
Natomiast odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy wskazać, interpretacja jest wydawana po analizie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i może różnić się w zależności od przedstawionych okoliczności. Interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i należy je traktować indywidualnie. To Wnioskodawca składający wniosek przedstawia opis sprawy wskazując na dokonywane transakcje, ja wydając interpretację indywidualną opieram się na tym co zostało przedstawione w opisie sprawy i własnym stanowisku. Nie mogę ingerować w opis stanu faktycznego ani dokonywać własnych ustaleń. Moje zadanie ograniczone jest jedynie do analizy okoliczności podanych w złożonym wniosku i dokonaniu oceny przedstawionego stanowiska.
Ponadto należy wskazać, że przepisy regulujące sposób rozliczenia transakcji łańcuchowych od 1 lipca 2020 r. uległy pewnym zmianom w wyniku implementacji Dyrektywy Rady (UE) 2018/1910 z 4 grudnia 2018 r. zmieniającej Dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do harmonizacji i uproszczenia niektórych przepisów w systemie podatku od wartości dodanej, dotyczących opodatkowania handlu między państwami członkowskimi. W celu wyjaśnienia przepisów wskazanej Dyrektywy zostały w grudniu 2019 r. opublikowane przez Komisję Europejską Dyrekcję Generalną Ds. Podatków i Unii Celnej noty wyjaśniające w sprawie zmian w zakresie unijnego podatku VAT w odniesieniu do procedur magazynu typu call off stock, transakcji łańcuchowych i zwolnień wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów („szybkie rozwiązania na 2020 r.”). Zatem wskazane przez Państwa we własnym stanowisku interpretacje indywidualne z 14 lipca 2017 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.134.2017.2.RM, z 8 stycznia 2019 r. o sygn. 0112-KDIL1-3.4012.684.2018.2.KB, z 6 listopada 2019 r. o sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.533.2019.1.PRP zostały wydane przed zaimplementowaniem do polskiej ustawy o VAT przepisów Dyrektywy.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów regulujących podatek od towarów i usług względem Państwa, a nie wywiera skutku prawnego dla pozostałych uczestników transakcji.
Informuję, że wydając interpretację nie przeprowadzam postępowania dowodowego i opieram się wyłącznie na elementach zdarzenia przedstawionych we wniosku. Wszystkie gromadzone dokumenty na okoliczność przemieszczania towarów z Polski do innego kraju mogą być przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej, przeprowadzanej przez właściwy organ podatkowy.
Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo