Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.71.2026.3.RM

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 lutego 2026 r., za pośrednictwem systemu e-Doręczenia, wpłynął Państwa wniosek z 4 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku obowiązku zapłaty podatku VAT na podstawie art. 103 ust. 5aa pkt 11 ustawy, w związku z przemieszczeniem w systemie EMCS frakcji gazowej n-butanowej lub izo-butanowej (kod CN 2901 1000) z innego kraju UE do położonego w Polsce składu podatkowego. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwania - pismem z 16 marca 2026 r. (wpływ 23 marca 2026 r.) oraz 23 marca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Istotą przedkładanego zagadnienia jest potwierdzenie braku obowiązku rozliczania tzw. VAT-14 od frakcji gazu płynnego (tzw. n-butanu oraz izobutanu) o kodzie CN 2901 1000 - używanych do komponowania gazu płynnego LPG, gdzie dopiero finalny produkt klasyfikowany jest do kodu CN 2711 1900.

Spółka jest podmiotem prowadzącym działalność m.in. w zakresie (…). Spółka prowadzi tę działalność w oparciu zarówno o stosowne zezwolenia organów KAS (zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego), jak również inne decyzje, takie jak chociażby wymagane koncesje udzielane przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.

W związku z powyższym, w sytuacji w której przemieszczenie gazu płynnego do składu podatkowego Spółki następuje w ramach systemu EMCS i jest realizowane ze składu podatkowego z innego kraju UE (np. z Niemiec, z Holandii lub ze Szwecji), w związku z kwalifikowaniem takiej transakcji jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w rozumieniu art. 103 ust. 5a i następne ustawy o VAT, Spółka może potencjalnie występować w roli podatnika podatku VAT-14 (nazywanego również szybkim VAT-em). Spółka dokonuje samodzielnych nabyć wewnątrzwspólnotowych w oparciu o koncesję na obrót paliwami ciekłymi z zagranicą (OPZ) wydaną przez Prezesa URE.

Spółka nie dokonuje nabyć na rzecz innych podmiotów – w związku z czym nie znajduje do niej zastosowania art. 48 ust. 9 ustawy AKC.

Obowiązek, o którym mowa w art. 103 ustawy VAT – dotyczy jednakże wyłącznie wymienionych w nim kategorii produktów. Bezsprzecznie dotyczy to gazu płynnego wymienionego w art. 103 ust. 5aa pkt 3 ustawy VAT, a więc gazu o kodach CN:

3) gazu płynnego (LPG) - (CN 2711 12, CN 2711 13, CN 2711 14 00, CN 2711 19 00).

Powyższy punkt nie wymienia jako gazu płynnego tzw. n-butanu (ani izo-butanu), który klasyfikowany jest do kodu CN 2901 1000.

W związku z powyższym pojawiają się wątpliwości odnośnie tego, czy w świetle brzmienia art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT, omawiane frakcje gazowe (n-butanowa oraz izo-butanowa) o kodzie CN 2901 1000 są objęte omawianymi obowiązkami.

Należy podkreślić, iż produkty jakimi są n-butan oraz izobutan (CN 2901 1000) stanowią de facto frakcje gazowe o wysokiej czystości i nie są wykorzystywane bezpośrednio jako paliwo, ani jako paliwo opałowe, ani jako paliwo silnikowe. N-butan oraz izo-butan, w postaci której dotyczy niniejszy wniosek nie spełniają wymagań jakościowych dla tzw. autogazu (tj. nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Klimatu i Środowiska z dnia z dnia 28 maja 2021 r. w sprawie wymagań jakościowych dla gazu skroplonego (LPG) – t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 744, ze zm., dalej: „rozp. jakościowe LPG”).

Do ich ewentualnego wykorzystania energetycznego potrzebne jest jego zmieszanie z inną frakcją – propanem (klasyfikowanym do podpozycji CN 2711 12), w ten sposób iż dopiero powstały gotowy produkt klasyfikowany do kodu CN 2711 1900 (tzw. propan butan) może być wykorzystany jako autogaz lub jako propan butan do celów opałowych.

Dlatego też, w ocenie Spółki – omawiane frakcje nie powinny być objęte mechanizmem VAT-14, niemniej ze względu na doniosłe skutki nieprawidłowego stosowania tych przepisów, Spółka zdecydowała się zwrócić do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z niniejszym pytaniem.

Pytanie

Czy w świetle art. 103 ust. 5aa pkt 11 ustawy o VAT oraz z art. 86 ust. 2 ustawy AKC - w przypadku gdy Spółka posiadająca stosowną koncesję będzie dokonywała przemieszczenia w systemie EMCS z innego kraju UE do składu podatkowego Spółki na terenie Polski frakcji gazowej n-butanowej lub izo-butanowej klasyfikowanych do kodu CN 2901 1000 (które w tej postaci nie są wykorzystywane do celów energetycznych, a dopiero do tych celów może być wykorzystany gotowy produkt w postaci gazu płynnego LPG (propan-butanu) o kodzie CN 2711 1900 ) - czy w związku z takim przemieszczeniem Spółka obowiązana jest do zapłaty podatku VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, w świetle art. 103 ust. 5aa pkt 11 ustawy o VAT oraz z art. 86 ust. 2 ustawy AKC - w przypadku gdy Spółka posiadająca stosowną koncesję będzie dokonywała przemieszczenia w systemie EMCS z innego kraju UE do składu podatkowego Spółki na terenie Polski frakcji gazowej n-butanowej lub izo-butanowej klasyfikowanych do kodu CN 2901 1000 (które w tej postaci nie są wykorzystywane do celów energetycznych, a dopiero do tych celów może być wykorzystany gotowy produkt w postaci gazu płynnego LPG (propan-butan) o kodzie CN 2711 1900 ) - czy w związku z takim przemieszczeniem Spółka nie jest obowiązana do zapłaty podatku VAT.

Uzasadnienie stanowiska

1. Uwagi wprowadzające – n-butan w świetle przepisów VAT i akcyzowych

W ocenie Spółki odpowiedź na postawione pytanie powinna być przecząca, z oczywistej przyczyny, iż zarówno n-butan jak i izo-butan o kodzie CN 2901 1000 nie stanowią ani gazu płynnego LPG (w rozumieniu art. 103 ust. 5aa pkt 3 ustawy o VAT), ani nie kwalifikują się jako żaden inny produkt wymieniony w art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT, w tym jako żaden z towarów wymienionych w art. 86 ust. 2 ustawy AKC, do którego odwołuje się pkt 11 tego przepisu.

To, iż n-butan oraz izo-butan nie stanowią gazu płynnego LPG w rozumieniu art. 103 ust. 5aa pkt 3 ustawy o VAT - nie budzi wątpliwości. Kod CN dla n-butanu jak również dla izo-butanu czyli CN 2901 1000 – po prostu nie został w tym przepisie wymieniony.

Analiza poszczególnych punktów art. 103 ust. 5aa wskazuje, iż żaden inny punkt również nie odnosi się do n-butanu ani izo-butanu. Komentarza w tym zakresie wymaga pkt 11 tego przepisu, zgodnie z którym:

5aa. Przepis ust. 5a stosuje się do następujących towarów:

11) pozostałych towarów, o których mowa w art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, wymienionych w załączniku nr 1 do tej ustawy, bez względu na kod CN.

Przy tym zgodnie z art. 86 ust. 2 ustawy AKC:

2. Paliwami silnikowymi w rozumieniu ustawy są wyroby energetyczne przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych.

Jednocześnie przepisy akcyzowe wyraźnie rozróżniają „paliwa silnikowe” w rozumieniu art. 86 ust. 2 tej ustawy od dodatków i domieszek do paliw silnikowych, bowiem chociażby art. 85 ust. 1 pkt 9 tej ustawy wskazuje:

1. Do wyrobów energetycznych, w rozumieniu ustawy, zalicza się wyroby:

9) pozostałe wyroby, z wyłączeniem substancji stosowanych do znakowania i barwienia, o którym mowa w art. 90 ust. 1, przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane jako paliwa silnikowe lub jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych - bez względu na kod CN;

Zatem w świetle cytowanych regulacji - wyraźnie czym innym są paliwa silnikowe (w uproszczeniu - gotowe produkty), a czym innym są dodatki i domieszki do paliw (w uproszczeniu, dodatki i domieszki pełnią określone role w paliwach jako gotowych produktach).

Ponieważ n-butan ani izo-butan nie są stosowane jako paliwo silnikowe (i nie mogą być, ze względu na niespełnienie wymagań jakościowych dla tzw. autogazu – przewidzianych w rozporządzeniu jakościowym LPG – wprost nie spełnia on definicji z art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym).

W tym kontekście należy wskazać, iż prezentowane stanowisko potwierdziło zarówno samo Ministerstwo Finansów – Departament Podatku od Towarów i Usług, jak również wielokrotnie sądy administracyjne, na czele z Naczelnym Sądem Administracyjnym.

2. Stanowisko MF Departament VAT – w analogicznej sprawie dotyczącej braku VAT-14 od biokomponentów

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż analogiczna sprawa była przedmiotem analizy ze strony Ministerstwa Finansów – Departamentu Podatku od Towarów i Usług.

W piśmie z dnia 27 sierpnia 2019 r. – Ministerstwo Finansów wskazało, co następuje:

„W ocenie MF brzmienie tego przepisu należy odczytywać w taki sposób, że mechanizmem przyspieszonej płatności nie będą objęte biokomponenty służące do produkcji paliw silnikowych.

MF stoi na stanowisku, że biokomponenty służące do produkcji paliw silnikowych są inną kategorią pojęciową do biopaliw ciekłych, a ustawa o VAT w nowym brzmieniu art. 103 ust. 5aa pkt 11 nie referuje wprost do biokomponentów. Należy zauważyć, że w art. 86 ustawy o podatku akcyzowym definicja biokomponentów jest zawarta w ust. 4 tego przepisu. Definicja biokomponentów w ustawie o podatku akcyzowym nawiązuje do definicji biokomponentów w ustawie o biokomponentach i biopaliwach.

[…]

Rozróżnienie biokomponentów od biopaliw wynika wyraźnie z treści przepisów ustawy o VAT wprowadzanych ustawą nowelizującą. Zgodnie z art. 103 ust. 5aa pkt 10 ustawy o VAT, mechanizm przyspieszonej płatności będzie stosowany do „biopaliw ciekłych w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1155, 1123 i 1210);”. Z przepisu tego wynika, że mechanizmem przyspieszonej płatności objęte zostaną biopaliwa ciekłe, a nie biokomponenty.

Biopaliwa ciekłe (zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 11 tej ustawy) to:

a)  benzyny silnikowe zawierające powyżej 10,0% objętościowo biokomponentów lub powyżej 22,0% objętościowo eterów, o których mowa w pkt 4, z wyłączeniem benzyn silnikowych zawierających biowęglowodory ciekłe,

b)  olej napędowy zawierający powyżej 7% objętościowo biokomponentów, z wyłączeniem oleju napędowego zawierającego biowęglowodory ciekłe,

c)  bioetanol, biometanol, biobutanol, ester, bioeter dimetylowy, czysty olej roślinny, biowęglowodory ciekłe, bio propan-butan, skroplony biometan, sprężony biometan oraz biowodór – stanowiące samoistne paliwa.

Należy mieć przy tym na względzie, że ww. substancje, tj. bioetanol, biometanol, biobutanol, ester, bioeter dimetylowy, czysty olej roślinny, biowęglowodory ciekłe, bio propan-butan, skroplony biometan, sprężony biometan oraz biowodór – stanowiące samoistne paliwa wypełniają definicję biopaliw ciekłych w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach, a w takiej sytuacji będą podlegać rygorom tzw. pakietu paliwowego na mocy art. 103 ust. 5aa pkt 10 ustawy o VAT (brzmienie nadawane ustawą nowelizującą).

Przy czym biokomponenty mogą się stać biopaliwami w wyniku procesu ich przeklasyfikowania. Proces ten jest jednak procesem ściśle regulowanym i w myśl art. 87 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, proces ten stanowi wytwarzanie wyrobów energetycznych. Przeklasyfikowanie biokomponentów na biopaliwa wymaga posiadania koncesji na wytwarzanie paliw ciekłych (WPC), wydawanej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 45 lit. b tiret trzecie ustawy Prawo energetyczne, proces przeklasyfikowania biokomponentów na biopaliwa stanowi wytwarzanie tych biopaliw. Wydanie koncesji na wytwarzanie paliw ciekłych jest uzależnione od obligatoryjnego złożenia przez koncesjonariusza zabezpieczenia majątkowego w wysokości 10 000 000 zł, przy czym Prezes URE może zażądać również złożenia dodatkowego zabezpieczenia ponad kwotę 10 000 000 zł. W ramach procesu wydawania koncesji weryfikowane są dokładnie okoliczności związane z planowaną działalnością, w tym sytuacja finansowa wnioskodawcy, osoby wchodzące w skład organów, itp.

Nie ma więc możliwości, żeby przeklasyfikowanie biokomponentów na biopaliwa odbywało się poza wiedzą organów państwowych. Należy także podkreślić, że biokomponenty wykorzystywane do produkcji paliw silnikowych są co do zasady sprowadzane do Polski w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, z wykorzystaniem systemu EMCS do składów podatkowych. Handel w takich przypadkach jest zatem pod szczególną kontrolą organów państwowych.

Końcowo, pragnę wskazać, że z uzasadnienia do ustawy nowelizującej wynika, że nie było intencją ustawodawcy ani projektodawcy objęcie mechanizmem przyspieszonego VAT biokomponentów służących do wytwarzania paliwa. Zgodnie z uzasadnieniem:

„Proponowany katalog towarów objętych mechanizmem szybkiego VAT z jednej strony nawiązuje do § 1 rozporządzenia ME (z wyjątkiem półproduktów rafineryjnych i benzyn pirolitycznych, w odniesieniu do których ryzyko nadużyć wydaje się niskie, ale jednocześnie odwołuje się do trzech dodatkowych kategorii, tj.:

• paliw ciekłych w rozumieniu ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (a więc zarówno do takich paliw z dodatkiem biokomponentów jak i bez takiego dodatku), jak też:
• do biopaliw ciekłych w rozumieniu ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (a więc do towarów zawierających ilość biokomponentów wyższą od poziomu zastrzeżonego dla paliw ciekłych); oraz końcowo
• do kategorii paliw silnikowych z ustawy o podatku akcyzowym, co ma na celu objęcie mechanizmem przyspieszonego VAT wszystkich wyrobów energetycznych, którym nadano by przeznaczenie napędowe do silników spalinowych (w tym również w sposób niezgodny z przepisami).”

W uzasadnieniu wskazano na objęcie mechanizmem przyspieszonego VAT wyłącznie paliw ciekłych oraz biopaliw ciekłych, z dodatkiem biokomponentów lub bez. Nie wskazano, na intencję objęcia tym mechanizmem biokomponentów służących do wytwarzania paliw, a jednocześnie z uzasadnienia również wynika, że pojęcie biokomponentów oraz biopaliw jest traktowane przez ustawodawcę rozłącznie.

Z powyższych względów uważam, że rozciągnięcie mechanizmu przyspieszonego VAT na biokomponenty służące do wytwarzania paliw stanowiłoby interpretację sprzeczną z przepisami ustawy o VAT, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą i niezgodną z intencją ustawodawcy.”

Należy podkreślić, iż relacja między biokomponentami a biopaliwami ciekłymi, jest wręcz „bliższa” niż między specyficznymi, technicznymi frakcjami n-butanowymi i izo-butanowymi, a gotowym gazem płynnym LPG, jakim jest propan butan.

Aby bowiem uzyskać biopaliwo ciekłe z biokomponentu wystarczy formalny czy też „księgowy” zabieg w postaci jego tzw. przeklasyfikowanie (tj. czynność formalna - nie powiązana z działaniem fizycznym i ingerencją w sam wyrób). Dla odmiany, w przypadku n-butanu oraz izo-butanu o kodzie CN 2901 1000, aby doszło do jego wykorzystania do celów energetycznych musi on zostać „fizycznie” przetworzony w drodze jego zmieszania z innymi frakcjami (propanem), w wyniku czego powstanie nowy produkt o nowej (odrębnej) klasyfikacji CN.

W uproszczeniu:

n-butan [CN 2901 1000] + propan [CN 2711 12] → propan – butan [CN 2711 1900].

oraz

izo-butan [CN 2901 1000] + propan [CN 2711 12] → propan – butan [CN 2711 1900].

Mając zatem na uwadze powyższe, w niniejszej sprawie „tym bardziej” nie powinno się traktować ani n-butanu ani izo-butanu jako „paliwa silnikowego”.

3. Stanowiska sądów administracyjnych dotyczące rozumienia paliw silnikowych (i nie zaliczania do nich dodatków i domieszek).

Warto również podkreślić, że analogiczne stanowiska wyrażane są w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W wyroku z dnia 10 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. V SA/Wa 2816/16) wskazał:

„W ocenie Sądu całkowicie chybione jest rozumowanie organu, że jeśli określone wyroby zostają opodatkowane podatkiem akcyzowym jak paliwa silnikowe, to stanowią one również paliwa silnikowe w rozumieniu ustawy o autostradach, co oznacza że powstanie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym jak od paliw silnikowych rodzi również obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od tych wyrobów. Tym samym jeśli zachodzi obowiązek uiszczenia podatku akcyzowego od dodatków do paliw tak jak od paliw silnikowych, to powstaje również obowiązek zapłaty opłaty paliwowej. Z takim poglądem nie można się zgodzić.

Powyższe bowiem nie znajduje odzwierciedlenia w literalnym brzmieniu przepisów ustawy o autostradach. Opodatkowanie dodatku do paliw wg stawki akcyzy przewidzianej jak dla paliwa jest tylko technicznym przypisaniem stawki akcyzy, z uwagi na fakt, iż w ustawie o podatku akcyzowym nie przewidziano odrębnej stawki podatku dla dodatku. Konstrukcja taka nie oznacza jednak automatycznej kwalifikacji dodatku jako paliwa silnikowego. Dodatek do paliwa, jako wyrób energetyczny o kodzie CN 3811 i inne stanowi bowiem odrębną od paliwa kategorię wyrobów akcyzowych.

[…]

Reasumując, dodatek do paliwa ze względu na swoje właściwości fizyczne i strukturę (substancja o szczególnych właściwościach przeznaczona do poprawy parametrów fizykochemicznych paliwa) nie spełnia przesłanek do uznania go za paliwo w rozumieniu ustawy o autostradach i o podatku akcyzowym. Dodatek nie jest bowiem przeznaczony do użycia, oferowany na sprzedaż lub używany do napędu silników spalinowych. Oczywiście w momencie kiedy już dojdzie do dodania (wkomponowania, zmieszania) do paliwa, uzyskana mieszanina stanowi już łącznie paliwo silnikowe. Niemniej do czasu kiedy fizycznie są to odrębne substancje (wyroby akcyzowe) dodatek do paliw nie stanowi paliwa silnikowego. Tym samym nie można uznać, że podlega opłacie paliwowej na gruncie ustawy o autostradach.”

Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 20 kwietnia 2021 r. (sygn. I GSK 110/18). NSA potwierdził, że:

„Analiza postanowień art. 37h ust. 4 ustawy o autostradach pozwala na wyprowadzenie następujących wniosków. Po pierwsze, przepis ten stanowi definicję paliw silnikowych, obowiązującą na gruncie tego aktu prawnego. Po drugie, w katalogu takich paliw silnikowych nie mieszczą się dodatki do paliw, które nie są oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych.

Ze stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że dodatki te ze względu na swoje właściwości nie są i nie mogą być wykorzystywane jako samoistne paliwa.

W związku z powyższym dodatki te nie stanowią paliwa w rozumieniu art. 37h ust. 4 ustawy o autostradach, co w konsekwencji oznacza, że wprowadzanie ich na rynek krajowy nie podlega opłacie paliwowej.”

Mając na uwadze powyższe - należy podsumować. Czym innym jest paliwo silnikowe (jest to produkt gotowy, taki jest gotowy propan-butan klasyfikowany do kodu CN 2711 1900), a czym innym jest frakcja do wytworzenia takiego paliwa (taką jest frakcja n-butanowa oraz frakcja izo-butanowa klasyfikowane do kodu CN 2901 1000), które nie stanowią paliw silnikowych i nie powinny być objęte mechanizmem VAT-14.

Mając na uwadze powyższe – Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w świetle art. 103 ust. 5aa pkt 11 ustawy o VAT oraz z art. 86 ust. 2 ustawy AKC - w przypadku gdy Spółka posiadająca stosowną koncesję będzie dokonywała przemieszczenia w systemie EMCS z innego kraju UE do składu podatkowego Spółki na terenie Polski frakcji gazowej n-butanowej lub izo-butanowej klasyfikowanych do kodu CN 2901 1000 (które w tej postaci nie są wykorzystywane do celów energetycznych, a dopiero do tych celów może być wykorzystany gotowy produkt w postaci gazu płynnego LPG (propan-butanu) o kodzie CN 2711 1900 ) - w związku z takim przemieszczeniem Spółka nie jest zobowiązana do zapłaty podatku VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.; dalej jako: „ustawa”:

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 1 i 4 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy:

Według art. 17a ustawy:

W myśl art. 20 ust. 5 ustawy:

Stosownie do art. 25 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 99 ust. 11a ustawy:

Stosownie do art. 103 ust. 1 ustawy:

Natomiast na podstawie art. 103 ust. 5a ustawy:

W myśl art. 103 ust. 5aa ustawy:

W świetle art. 103 ust. 5ab ustawy:

Zgodnie z art. 103 ust. 5ac ustawy:

W myśl art. 103 ust. 5c ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka (...). Działalność ta prowadzona jest w oparciu o wymagane zezwolenia i decyzje, w tym zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego oraz koncesję Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (Prezes URE). W oparciu o koncesję na obrót paliwami ciekłymi z zagranicą (OPZ) wydaną przez Prezesa URE, Spółka dokonuje samodzielnych nabyć wewnątrzwspólnotowych. Spółka nie dokonuje nabyć na rzecz innych podmiotów i nie znajduje do niej zastosowania art. 48 ust. 9 ustawy o podatku akcyzowym. Wniosek dotyczy przemieszczenia w ramach systemu EMCS frakcji gazu płynnego n-butanu oraz izobutanu (kod CN 2901 1000) używanych do komponowania gazu płynnego LPG (kod CN 2711 1900) ze składu podatkowego położonego w innym niż Polska państwie UE (np. Niemcy, Holandia, Szwecja) do Polski – do składu podatkowego Spółki.

Wątpliwości Spółki dotyczą ustalenia, czy w związku z przemieszczeniem frakcji gazowej n-butanowej lub izobutanowej o kodzie CN 2901 10 00 w systemie EMCS z innego kraju UE do składu podatkowego Spółki w Polsce, jest zobowiązana do zapłaty podatku VAT na podstawie art. 103 ust. 5aa pkt 11 ustawy.

Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że art. 103 ust. 5a ustawy dotyczy wewnątrzwspólnotowego nabycia określonej grupy towarów, tj. towarów, o których mowa w art. 103 ust. 5aa ustawy. Z kolei art. 103 ust. 5aa pkt 11 ustawy odwołuje się do art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym. Nabywana przez Spółkę wewnątrzwspólnotowo frakcja gazowa n-butan i izobutan o kodzie CN 2901 10 00 nie została wskazana wprost w art. 103 ust. 5aa pkt 11 ustawy. W związku z tym ustalenia wymaga, czy ww. towar wpisuje się w dyspozycję art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 126 ze zm.; zwanej dalej „ustawą o podatku akcyzowym”.

I tak, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym:

Według art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym:

Stosownie do art. 86 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym:

Zgodnie z art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym:

Stosownie do art. 86 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym:

Załącznik nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym zawiera wykaz wyrobów akcyzowych. Pod pozycją 28 ww. załącznika nr 1 został wymieniony gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe zaklasyfikowane do kodu CN 2701, natomiast pod poz. 34 zostały wymienione węglowodory alifatyczne zaklasyfikowane do kodu CN 2901. Spółka nabywa wewnątrzwspólnotowo n-butan oraz izobutan o kodzie CN 2901 10 00. Jest to wyrób akcyzowy wymieniony w załączniku nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym, będący wyrobem energetycznym wskazanym w art. 86 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.

Definicja paliw silnikowych zawarta w art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym obejmuje „wyroby energetyczne przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych”. Sama konstrukcja takiego zapisu skutkuje tym, że termin „paliwa silnikowe” stanowi de facto otwarty katalog wyrobów. Wynika to z faktu, że paliwami silnikowymi w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym będą nie tylko wyroby energetyczne przeznaczone/oferowane na sprzedaż do napędu silników spalinowych ale również wyroby energetyczne oferowane na sprzedaż do innych niż paliwowe celów, ale używane do napędu silników spalinowych.

Wykładnia językowa art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym prowadzi do wniosku, że za paliwo silnikowe mogą być uznane wszelkie wyroby energetyczne, bez względu na kod CN, które są: przeznaczone do użycia do napędu silników spalinowych albo oferowane na sprzedaż do napędu silników spalinowych albo używane do napędu silników spalinowych. Za przeznaczenie należy rozumieć zamiar wykorzystania wyrobów do określonych celów, zatem to podmiot, np. nabywający wewnątrzwspólnotowo wyroby energetyczne, które mogą być wykorzystywane jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych, decyduje o tym jakie ma być ich przeznaczenie. Należy przy tym zwrócić uwagę, że dany wyrób energetyczny może być uznany za paliwo silnikowe na każdym etapie, np. produkcji, sprzedaży, zużycia. Wyrób, który na etapie produkcji nie musi być przeznaczony do użycia do napędu, może stać się paliwem silnikowym na etapie jego zużycia.

W tym miejscu należy odwołać się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2020 r. sygn. akt I GSK 838/17, w którym NSA dokonał m.in. wykładni definicji paliw silnikowych. W powołanym wyroku NSA zanegował wykładnię art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym zaprezentowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 22 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Po 1227/16 oraz wskazał, że „Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z 3 lipca 2018 r., I GSK 727/17 (LEX nr 2535323) przedstawił wykładnię wskazanego przepisu u.p.a.: „Zwrot „przeznaczony do użycia (...) do napędu silników spalinowych” winien być rozumiany w ten sposób, że są to takie wyroby energetyczne, które obiektywnie - z uwagi na swe zasadnicze właściwości, w tym spełnianie określonych w odrębnych przepisach wymagań jakościowych dla paliw ciekłych i biopaliw ciekłych - są przeznaczone do użycia do napędu silników spalinowych. Są to więc takie wyroby, które bez względu na to, do czego zostaną wykorzystane, są paliwami silnikowymi, nawet jeżeli zostaną wykorzystane niezgodnie z ich przeznaczeniem. Z kolei wyroby energetyczne, które nie są przystosowane do napędu silników spalinowych, ponieważ nie spełniają określonych w odrębnych przepisach wymagań jakościowych, które są oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych, stają się paliwami silnikowymi tylko (z definicji zawartej w art. 86 ust. 2 u.p.a.) w przypadku „oferowania ich na sprzedaż lub używania do napędu silników spalinowych”. W konsekwencji wyroby te, jeśli nie mieszczą się grupie wyrobów energetycznych objętych kodem CN 2710, w przypadku ich wykorzystania do celów innych, niż jako paliwo silnikowe, nie są paliwami silnikowymi. Analiza przepisu art. 86 ust. 2 wskazuje na zamiar ustawodawcy rozróżnienia sytuacji „przeznaczenia do użycia” i „użycia” wyrobu energetycznego do napędu silników spalinowych. Czym innym jest więc faktyczne użycie wyrobu w ww. celu, a czym innym przeznaczenie go do takiego użycia. Między tymi pojęciami nie można stawiać znaku równości”. Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował w wyroku z 3 lipca 2018 r., I GSK 728/17 (LEX nr 2535324). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 maja 2012 r., I GSK 391/11 (cbois.nsa.gov.pl) przedstawił zbliżone stanowisko: „Ponadto, co należy podkreślić, ustawa akcyzowa w art. 86 ust. 2 i 3 nadaje szeroki zakres pojęciom „paliwa silnikowe” i „paliwa opałowe”. W rozumieniu tych przepisów paliwami silnikowymi (podobnie opałowymi) są wyroby energetyczne nie tylko przeznaczone do użycia, czy oferowane na sprzedaż, ale także, co wymaga podkreślenia, używane, bądź mogące być użyte do napędu silników spalinowych lub na potrzeby opałowe. Oznacza to, że na gruncie ustawy akcyzowej paliwem silnikowym lub paliwem opałowym jest wyrób energetyczny, który już tylko z uwagi na swoje właściwości fizyko-chemiczne jest używany lub może być użyty na wspomniane wyżej potrzeby, choćby nie spełniał obowiązujących w tym względzie wymagań, jakim powinno odpowiadać paliwo silnikowe lub opałowe, a jego użycie na wspomniane potrzeby byłoby nawet nielegalne”.

W analizowanej sprawie, Spółka dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia frakcji gazu płynnego n-butan oraz izobutan o kodzie CN 2901 10 00. Spółka wskazała, że n-butan oraz izobutan (CN 2901 1000) nie są wykorzystywane bezpośrednio ani jako paliwo opałowe, ani jako paliwo silnikowe. Produkty te nie spełniają wymagań jakościowych dla tzw. autogazu. Spółka wskazała również, że do wykorzystania energetycznego ww. towarów potrzebne jest ich zmieszanie z inną frakcją, tj. propanem zaklasyfikowanym do podpozycji CN 2711 12. Gotowy produkt, który powstaje w wyniku ww. zmieszania, tj. propan butan o kodzie CN 2711 1900 może być wykorzystany jako autogaz lub jako propan butan do celów opałowych.

Z okoliczności sprawy wynika więc, że n-butan oraz izobutan (CN 2901 1000), w połączeniu z inną frakcją (propanem) może zostać wykorzystany jako paliwo silnikowe. To oznacza, że n-butan i izobutan o kodzie CN 2901 10 00 należy traktować jako paliwo silnikowe, w rozumieniu art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym. Spółka wykazała bowiem zamiar wskazujący, że nabywany wewnątrzwspólnotowo n-butan oraz izobutan o kodzie CN 2901 10 00 może zostać przeznaczony do napędu silników. Zatem, skoro n-butan oraz izobutan o kodzie CN 2901 10 00 nabywany wewnątrzwspólnotowo przez Spółkę spełnia warunki do uznania go za paliwo silnikowe, w rozumieniu art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, to tym samym na podstawie art. 103 ust. 5aa pkt 11 ustawy podlega obowiązkom, o których mowa w art. 103 ust. 5a ustawy.

W konsekwencji, w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym ww. n-butanu oraz izobutanu sklasyfikowanego do kodu CN 2901 10 00 Spółka ma obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług w terminie, o którym mowa w art. 103 ust. 5a ustawy.

Zatem przedstawione stanowisko jest nieprawidłowe.

Należy zauważyć, że Spółka oparła swoje stanowisko na twierdzeniu, że biokomponenty nie są objęte mechanizmem przyspieszonego VAT, nie wskazała jednak w opisie stanu faktycznego aby n-butan oraz izobutan o kodzie CN 2901 10 00 stanowiły jedynie dodatek lub domieszkę do paliwa silnikowego.

Na poparcie swojego stanowiska Spółka powołała we własnym stanowisku w sprawie pismo Ministerstwa Finansów z 27 sierpnia 2019 r. Należy jednak zauważyć, że ww. pismo dotyczy statusu podatkowego biokomponentów na gruncie przepisów art. 103 ust. 5aa pkt 11 ustawy o VAT. Organ podziela argumentację przedstawioną w tym piśmie dotyczącą biokomponentów, nie dostrzega jednak analogii między statusem tych biokomponentów a nabywanym przez Spółkę n-butanem oraz izobutanem o kodzie CN 2901 10 11 na gruncie ww. przepisu ustawy o VAT.

Podobnie, takiego związku Organ nie dostrzega pomiędzy statusem dodatków i domieszek do paliw wynikającym z ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym, które były przedmiotem przywołanych przez Spółkę wyroków, tj. wyroku WSA w Warszawie z 10 listopada 2017 r. sygn. V SA/Wa 2816/16 i wyroku NSA z 20 kwietnia 2021 r. sygn. I GSK 110/18 - a n-butanem oraz izobutanem (CN 2901 10 11) i ich statusem na gruncie art. 103 ust. 5aa pkt 11 ustawy o VAT.

Zatem, powołane pismo Ministerstwa Finansów oraz orzeczenia WSA i NSA nie mogły być podstawą do wydania rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie.

Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Jednocześnie wyjaśniam, że interpretacja nie ocenia prawidłowości zastosowanej klasyfikacji towaru, tj. przyporządkowania n-butanu oraz izobutanu do grupowania CN 2901 10 00, lecz przyjmuje to jako element opisu sprawy.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.