Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.711.2025.1.GK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 listopada 2025 r. wpłynął za pośrednictwem platformy ePuap Państwa wniosek z 4 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku wystawiania faktur dokumentujących świadczenie usług ubezpieczeniowych na rzecz podatników z państw członkowskich Unii Europejskiej innych niż Polska.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką prawa hiszpańskiego zarejestrowaną jako czynny podatnik VAT w Polsce. Spółka posiada oddział stanowiący stałe miejsce prowadzenia działalności dla celów VAT w Polsce, z którego świadczone są usługi objęte niniejszym wnioskiem.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca świadczy usługi ubezpieczenia należności. Co do zasady, przedmiotem ochrony ubezpieczeniowej jest ryzyko polegające na braku spłaty wierzytelności handlowych przysługujących usługobiorcom usług Wnioskodawcy. Spółka świadczy usługi ubezpieczenia należności w oparciu o umowy zawierane z klientami.

Spółka świadczy usługi ubezpieczenia należności na rzecz podatników w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT posiadających siedzibę działalności gospodarczej (lub stałe miejsce prowadzenia działalności, na rzecz którego świadczone są te usługi), na terytorium państw członkowskich UE innych niż Polska (dalej: „Klienci UE”). Spółka świadczy również usługi na rzecz podatników posiadających siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium Polski.

W przypadku gdy miejscem świadczenia przez Spółkę usług ubezpieczenia należności jest terytorium Polski, świadczone przez Spółkę usługi podlegają zwolnieniu z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT. Jednakże przedmiotem niniejszego wniosku są usługi świadczone na rzecz Klientów UE. Spółka wskazuje, że usługi świadczone przez nią na rzecz Klientów UE podlegają pod zwolnienie z VAT w państwie, w którym następuje rozliczenie tych usług dla celów podatku VAT.

Spółka wskazuje, iż łączna wartość sprzedaży wraz z kwotą podatku nie przekroczyła w 2024 r. kwoty 200 000 000 zł i do Spółki będzie miał zastosowanie art. 145l ustawy z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw w brzmieniu ustalonym ustawą o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw z dnia 5 sierpnia 2025 r. (Dz.U. z 2025 r. poz. 1203).

W związku z powyższym opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca powziął wątpliwość czy świadczenie usług ubezpieczenia należności powinno być dokumentowane fakturami.

Pytania

1.  Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym nie ma on obowiązku wystawiania faktur dokumentujących świadczenie usług ubezpieczeniowych na rzecz Klientów UE (tj. podatników z państw członkowskich UE innych niż Polska)?

2.  Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w stanie prawnym obowiązującym od 1 lutego 2026 r. nie będzie miał on obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych dokumentujących świadczenie usług ubezpieczeniowych na rzecz Klientów UE (tj. podatników z państw członkowskich UE innych niż Polska) również po 31 marca 2026 r.?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1. W ocenie Wnioskodawcy, nie ma on obowiązku wystawiania faktur dokumentujących świadczenie usług ubezpieczeniowych na rzecz Klientów UE (tj. podatników z państw członkowskich UE innych niż Polska).

Ad 2. W ocenie Wnioskodawcy, w stanie prawnym obowiązującym od 1 lutego 2026 r. nie będzie miał on obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych dokumentujących świadczenie usług ubezpieczeniowych na rzecz Klientów UE (tj. podatników z państw członkowskich UE innych niż Polska) również po 31 marca 2026 r.

Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 1

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w przypadku świadczenia usług wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, kluczowym elementem dla prawidłowego rozliczenia podatku VAT jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Prawidłowe określenie miejsca świadczenia usług ubezpieczenia należności będzie miało kluczowy wpływ na ustalenie, czy usługi świadczone przez Spółkę będą podlegać opodatkowaniu VAT na terytorium Polski, czy też nie.

Miejsce świadczenia usług regulują przepisy art. 28a - 28o ustawy o VAT. Stosownie do art. 28a ustawy o VAT:

Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:

1)  ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:

a)  podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,

b)  osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;

2)  podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.

Zgodnie z ogólną zasadą zawartą w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Na podstawie art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Z przywołanych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności.

W ocenie Wnioskodawcy, usługi ubezpieczenia należności nie zostały wymienione w przepisach szczególnych dotyczących miejsca świadczenia usług. Tym samym należy przyjąć, że przepisy szczególne nie mają zastosowania i w niniejszej sprawie należy stosować zasady ogólne.

Zgodnie z opisem stanu faktycznego przedstawionego w niniejszej sprawie, w przypadku świadczenia przez Spółkę usług ubezpieczenia należności na rzecz Klientów UE, z uwagi na brak siedziby i stałego miejsca prowadzenia działalności (na rzecz którego usługi byłyby świadczone) na terytorium Polski, miejscem świadczenia usług na rzecz Klientów UE będzie odpowiednio:

a)  miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej,

b)  w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

W obu powyżej wymienionych przypadkach, miejscem świadczenia przez Spółkę usługi ubezpieczenia należności na rzecz Klientów UE będzie terytorium innego niż polska państwa członkowskiego UE. W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy należy stwierdzić, że usługi te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce.

Zasady dotyczące wystawiania faktur regulują przepisy art. 106a-106q ustawy o VAT. Na podstawie art. 106a ustawy o VAT, przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:

1)  sprzedaży, z wyjątkiem:

a)  przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów,

b)  czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż Rzeczpospolita Polska;

2)  dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium:

a)  państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,

b)  państwa trzeciego;

3)  dostawy towarów i świadczenia usług rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a i 7, przez podatników zidentyfikowanych na potrzeby tych procedur, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest Rzeczpospolita Polska;

4)  sprzedaży na odległość towarów importowanych, rozliczanej w procedurze szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 9, przez podatników zidentyfikowanych na potrzeby tej procedury, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tego rozdziału jest Rzeczpospolita Polska.

Na podstawie art. 106b ust. 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:

1)  sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;

2)  wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;

3)  wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;

4)  otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:

5)  wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,

6)  czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,

7)  dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.

Przepis art. 106b ust. 2 ustawy o VAT stanowi, że, podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9, art. 113a ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.

Natomiast, w świetle art. 106b ust. 3 ustawy o VAT, na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:

1)  czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:

a)  czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,

b)  czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,

1a)     otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:

a)  przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust. 5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4,

b)  wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,

2)  sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art. 118,

‒    jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.

Biorąc pod uwagę przywołane przepisy należy wskazać, że ustawodawca określił w jakich okolicznościach należy wystawać faktury dokumenujące określone transakcje.

Na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z art. 106a pkt 2 lit. a) ustawy o VAT, polski podatnik ma obowiązek wystawić fakturę dokumentującą jego sprzedaż na rzecz podatnika podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze w przypadku, gdy miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju (tj. Polski), a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika.

Przenosząc przywołane przepisy na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Wnioskodawcy należy stwierdzić, że w sytuacji gdy Spółka świadczy usługi ubezpieczenia należności na rzecz Klientów UE, których to miejscem świadczenia jest terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE, Spółka nie ma obowiązku wystawiania faktury jeżeli usługa jest zwolniona z podatku w miejscu świadczenia (na podstawie art. 106b ust. 1 w zw. z art. 106a pkt 2 lit. a) ustawy o VAT).

Zdaniem Spółki z uwagi na fakt, że ustawodawca w art. 106a pkt 2 lit. a) ustawy o VAT posłużył się zwrotem „osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej” to art. 106b ust. 1 ustawy o VAT nie będzie miał zastosowania w przypadku usług zwolnionych z VAT w miejscu świadczenia. W przedstawionym stanie faktycznym, jeśli usługa będzie zwolniona z VAT w innym państwie członkowskim (tj. państwie świadczenia usługi) wówczas nie wystąpi osoba zobowiązana do zapłaty podatku.

Powyższe stanowisko znajduje również odzwierciedlenie w praktyce interpretacyjnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, jak zostało wskazane w interpretacji indywidualnej z dnia 5 marca 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.60.2025.1.GK: „Jednakże w drodze odstępstwa od zasady, jeżeli usługa jest/będzie w miejscu świadczenia zwolniona z podatku, to Spółka nie ma/nie będzie miała obowiązku wystawienia faktury na podstawie art. 106b ust. 1 w zw. z art. 106a pkt 2 lit. a) ustawy. Przy czym nie ma jednocześnie przeszkód, aby Wnioskodawca wystawił faktury dokumentujące czynności udzielenia pożyczek.”

Przywołana interpretacja dotyczyła sprawy, w której spółka udzielała pożyczek, które gdyby były świadczone na terytorium Polski, byłyby zwolnione z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT. Jednakże, z uwagi na fakt, że usługi te podlegają zwolnieniu z VAT w państwie świadczenia (innym państwie członkowskim), w ocenie Wnioskodawcy konkluzje zaprezentowane w przywołanej interpretacji powinny znaleźć zastosowanie również w niniejszej sprawie.

Ponadto, należy zauważyć, że zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. a) Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1, z późn. zm.; dalej: „Dyrektywa VAT”), państwa członkowskie zwalniają z podatku transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z usługami pokrewnymi świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych.

Jak wynika z art. 220 ust. 2 Dyrektywy VAT, w drodze odstępstwa od ust. 1 i bez uszczerbku dla art. 221 ust. 2 nie wymaga się wystawienia faktury w odniesieniu do świadczenia usług zwolnionych na mocy art. 135 ust. 1 lit. a) - g).

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że świadczone usługi, jak zostało to przedstawione w opisie stanu faktycznego, stanowią usługi ubezpieczenia należności, które gdyby były świadczone na terytorium Polski, byłyby zwolnione z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.

Natomiast, przywołany powyżej art. 106b ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o VAT odnosi się do braku obowiązku wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż zwolnioną m.in. na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy o VAT. Wnioskodawca wskazuje, że ustawa o VAT dokładnie wyjaśnia co należy rozumieć poprzez sprzedaż. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, sprzedaż oznacza odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Zatem, obejmuje ona wszelkie te czynności, których miejscem opodatkowania jest terytorium kraju (tj. Polski). Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy przepisy art. 106b ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o VAT nie będą miały zastosowania w przypadku świadczenia usług ubezpieczenia należności na rzecz Klientów UE.

Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 2

W ocenie Wnioskodawcy, argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu stanowiska do pytania nr 1 będzie miała również zastosowanie w stanie prawnym obowiązującym od 1 lutego 2026 r. i to również po 31 marca 2026 r. ponieważ w przedstawionym zdarzeniu przyszłym z uwagi na charakter świadczonych usług nie występuje osoba zobowiązana do zapłaty podatku (pod warunkiem, że usługi będą zwolnione z podatku w państwie członkowskim, w którym Klient UE posiada siedzibę prowadzenia działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności dla celów VAT).

Zdaniem Spółki, w okresie od 1 lutego 2026 r. (również po 31 marca 2026 r.) w sytuacji gdy Spółka będzie świadczyć usługi ubezpieczenia należności na rzecz Klientów UE, których to miejscem świadczenia będzie terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE to Spółka nie będzie miała obowiązku wystawiania faktury ustrukturyzowanej, jeżeli usługa będzie zwolniona z podatku w miejscu świadczenia (na podstawie art. 106b ust. 1 w zw. z art. 106a pkt 2 lit. a) ustawy o VAT).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od to-warów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 1 i pkt 4 ustawy:

Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 22 ustawy:

Zatem, obejmuje ona wszelkie te czynności, których miejscem opodatkowania jest terytorium Polski.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że świadczenie usług, co do zasady, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy czynność ta jest wykonywana odpłatnie.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.

Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy:

W myśl art. 43 ust. 15 ustawy:

Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług wskutek odzwierciedlenia odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE.L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE:

Jak wynika z art. 220 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE:

Dyrektywa nie podaje definicji transakcji ubezpieczeniowych, ani usług pokrewnych świadczonych przez brokerów i pośredników ubezpieczeniowych.

Natomiast w ogólnym rozumieniu „czynność ubezpieczeniowa” charakteryzuje się tym, że ubezpieczyciel, w zamian za wcześniejsze opłacenie składki ubezpieczeniowej, zobowiązuje się w przypadku wystąpienia ryzyka objętego umową ubezpieczenia do spełnienia na rzecz ubezpieczonego świadczenia określonego w momencie zawarcia umowy.

Czynność ubezpieczeniowa, w każdym przypadku związana jest z istnieniem stosunku umownego między usługodawcą, który domaga się zwolnienia (od podatku) a osobą, której ryzyko jest objęte ubezpieczeniem, czyli ubezpieczonym.

Jeśli chodzi o transakcje ubezpieczeniowe, TSUE w sprawie C-8/01 orzekł, że istotą transakcji ubezpieczeniowej jest w ogólnym rozumieniu, iż ubezpieczyciel zobowiązuje się, w przypadku, gdy zaistnieje ryzyko objęte ubezpieczeniem, świadczyć ubezpieczonemu usługę uzgodnioną podczas zawierania umowy w zamian za uprzednią wpłatę składki (wyroki TS w sprawie Card Protection Plan C-349/96, EU:C:1999:93, pkt 17; Skandia C-240/99, EU:C:2001:140, pkt 37; Taksatororringen C-8/01, EU:C:2003:621, pkt 39). Trybunał wyraził stanowisko, że transakcja ubezpieczeniowa nieodzownie pociąga za sobą istnienie umowy między dostawcą usługi ubezpieczenia i osobą, która jest ubezpieczona na wypadek ryzyka, czyli ubezpieczonym.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest spółką hiszpańską zarejestrowaną jako czynny podatnik VAT w Polsce. Spółka w Polsce posiada Oddział stanowiący stałe miejsce prowadzenia działalności dla celów VAT, z którego świadczone są usługi ubezpieczenia należności. Spółka świadczy usługi ubezpieczenia należności w oparciu o umowy zawierane z Klientami. Usługi te Spółka świadczy na rzecz podatników w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT posiadających siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności, na rzecz którego świadczone są te usługi na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskich innych niż Polska. Świadczone przez Spółkę usługi ubezpieczenia należności na rzecz Klientów z UE innych niż Polska podlegają pod zwolnienie z VAT w państwie, w którym następuje rozliczenie tych usług dla celów podatku VAT. Spółka wskazuje, że łączna wartość wraz z kwotą podatku nie przekroczyła w 2024 r. kwoty 200 000 000 zł.

Wątpliwości Spółki, dotyczą wskazania, czy Spółka nie ma obowiązku wystawiania faktur dokumentujących świadczenie usług ubezpieczeniowych na rzecz Klientów z Unii Europejskich innych niż Polska (pytanie nr 1) i czy również po 31 marca 2026 r. nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych dokumentujących świadczenie usług ubezpieczeniowych na rzecz Klientów z Unii Europejskich innych niż Polska (pytanie nr 2).

W odniesieniu do powyższych wątpliwości należy wskazać, że w przypadku świadczenia usług wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy bardzo istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest w pierwszej kolejności określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy usługa wykonywana przez Spółkę podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.

Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.

Stosownie do art. 28a ustawy:

Wskazany powyżej art. 28a ustawy, wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy.

Według art. 15 ust. 1 ustawy:

Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

W myśl art. 28b ust. 2 ustawy:

Z powyższych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności. Ww. zasadę ogólną należy stosować, gdy usługa jest świadczona na rzecz podatnika, i w stosunku do tej usługi nie mają zastosowania zasady szczególne wymienione w następnych przepisach.

Jak wskazali Państwo we wniosku, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka świadczy usługi ubezpieczenia należności w oparciu o umowy zawierane z klientami. Usługi te Spółka świadczy na rzecz podatników w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT posiadających siedzibę działalności gospodarczej (lub stałe miejsce prowadzenia działalności, na rzecz którego świadczone są usługi) na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej innych niż Polska. Z uwagi na fakt, że do usług ubezpieczenia należności nie będą miały zastosowania szczególne przepisy ustalania miejsca świadczenia, o których mowa art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n to miejscem ich świadczenia a zarazem opodatkowania, zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy jest miejsce, w którym podmioty te posiadają siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności, na rzecz którego świadczone są usługi. W związku z powyższym usługi te nie podlegają/nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce. W konsekwencji, o sposobie opodatkowania tych świadczeń decydują przepisy obowiązujące w miejscu opodatkowania usługi.

Zasady dotyczące wystawiania faktur regulują przepisy art. 106a-106q ustawy.

I tak, zgodnie z art. 106a ustawy – przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:

Na podstawie art. 106b ust. 1 ustawy:

Przepis art. 106b ust. 2 ustawy stanowi, że:

W świetle art. 106b ust. 3 ustawy:

Elementy, jakie powinna zawierać faktura, zostały wymienione w art. 106e ustawy.

Stosownie do art. 106e ust. 1 pkt 18 ustawy:

Natomiast w myśl art. 106e ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy:

Wskazać należy, że ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r. dla przedsiębiorców, u których wartość sprzedaży przekroczyła w 2024 r. 200 mln zł. Zaś dla pozostałych przedsiębiorców (z wyjątkiem do 10 tys. zł miesięcznie) obowiązek wejścia do KSeF nastąpi od 1 kwietnia 2026 r.

Zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie określonej transakcji, a ustawodawca określił w jakich okolicznościach należy ją wystawić. Przede wszystkim wystawiane przez podatników podatku od towarów i usług faktury muszą dokumentować wykonanie przez nich czynności, tj. dostawy towarów lub świadczenia usług. Faktury które dokumentują dostawy lub usługi na rzecz podmiotów z Unii Europejskiej zobowiązanych do rozliczenia podatku powinny zawierać wyrazy „odwrotne obciążenie”.

Na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z art. 106a pkt 2 lit. a) i b) ustawy, polski podatnik ma obowiązek wystawić fakturę dokumentującą jego sprzedaż na rzecz podatnika podatku od wartości dodanej w przypadku, gdy miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca.

Odnosząc się do sytuacji, w której Spółka świadczy lub będzie świadczyć usługi ubezpieczenia należności na rzecz Klientów z UE podkreślić należy, że sformułowanie „osoba zobowiązana do zapłaty podatku” zawarte w art. 106a pkt 2 lit. a ustawy, należy rozumieć szerzej i odnosić do mechanizmu opodatkowania, a nie wiązać z faktycznym naliczeniem podatku i zawężać tylko do sytuacji, w której nabywca faktycznie ma rozliczyć podatek i nie obejmować sytuacji, gdy nabywca nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku, bo czynność będzie w innym państwie członkowskim zwolniona z VAT.

Wobec powyższego w sytuacji, gdy Spółka świadczy lub będzie świadczyć usługi ubezpieczenia należności na rzecz Klientów z UE, których to miejscem świadczenia jest/będzie terytorium innego państwa członkowskiego niż Polska, to co do zasady Spółka jest/będzie zobowiązana do wystawienia faktury z adnotacją „odwrotne obciążenie”. Jednakże w drodze odstępstwa od zasady, jeżeli usługa ta jest/będzie w miejscu świadczenia zwolniona z podatku, to Spółka nie ma/nie będzie miała obowiązku wystawienia faktury na podstawie art. 106b ust. 1 w zw. z art. 106a pkt 2 lit. a) ustawy o VAT. Jak wskazała Spółka usługi świadczone przez nią na rzecz Klientów z UE podlegają pod zwolnienie z VAT w państwie, w którym następuje rozliczenie tych usług dla celów podatku VAT. W związku z tym Spółka nie ma/nie będzie miała obowiązku wystawienia faktury na podstawie art. 106b ust. 1 w zw. z art. 106a pkt 2 lit. a) ustawy o VAT.

Przy czym nie ma jednocześnie przeszkód, aby Spółka wystawiła faktury dokumentujące czynności świadczenia usług ubezpieczenia należności. Wówczas stosownie do treści art. 106e ust. 5 pkt 1 ustawy, faktury te mogą nie zawierać m.in. stawki podatku; sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku; kwoty podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku.

Odnosząc się zaś do wątpliwości Spółki sformułowanych w pytaniu nr 2 należy wskazać, że jak ustaliłem, Spółka nie ma/nie będzie miała obowiązku wystawienia faktury na podstawie art. 106b ust. 1 w zw. z art. 106a pkt 2 lit. a) ustawy o VAT. W związku z powyższym również w stanie prawnym obowiązującym od 1 lutego 2026 r. (również po 31 marca 2026 r.) nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych, o których mowa w art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, dokumentujących świadczenie usług ubezpieczeniowych na rzecz Klientów z Unii Europejskich innych niż Polska, które to usługi w miejscu świadczenia są/będą zwolnione z podatku VAT.

W konsekwencji Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.