Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.731.2025.2.JO

Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części nieprawidłowe i w części prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest:

• nieprawidłowe – w zakresie braku opodatkowania sprzedaży wirtualnych przedmiotów jako usług elektronicznych,
• prawidłowe w zakresie zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy dla usług sprzedaży walut wirtualnych, dla których miejscem opodatkowania będzie terytorium Polski.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku opodatkowania sprzedaży wirtualnych produktów jako usług elektronicznych oraz zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy sprzedaży dla usług walut wirtualnych. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 17 grudnia 2025 r. (wpływ 19 grudnia 2025 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od 2 października 2024 r. pod firmą (…), prowadzoną bez stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, zarejestrowanej w CEIDG pod numerem NIP: (…) i numerem REGON: (…)).

Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm., dalej zwana „ustawa o PIT”) i rozlicza się na podstawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a wybrana przez Niego forma opodatkowania to skala podatkowa.

Wnioskodawca na dzień składania wniosku jest czynnym podatnikiem, jest podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775, dalej jako „ustaw o VAT”).

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży wirtualnych produktów powiązanych z serwerem gry (…), dostępnym pod adresem (…). Sprzedaż odbywa się wyłącznie w formie elektronicznej, a zakupione produkty mają zastosowanie jedynie w środowisku gry na wskazanym serwerze.

W sklepie internetowym dostępne są różne kategorie produktów. Pierwszą z nich stanowią rangi, które są wirtualnymi uprawnieniami przypisywanymi do konta gracza na serwerze. Przyznanie rangi rozszerza możliwości gracza o dodatkowe funkcje, takie jak dostęp do określonych komend usprawniających rozrywkę. Ranga nie jest przedmiotem w grze, lecz zmienną przypisaną do konkretnego użytkownika, co oznacza, że nie może być przedmiotem obrotu na rynku wtórnym, gracz nie może jej przekazać ani sprzedać innemu użytkownikowi.

Drugą kategorią produktów są klucze, będące wirtualnym przedmiotami w grze, które służą do otwierania tzw. skrzynek (lootboxów). Z takich skrzynek gracz może otrzymać losowy przedmiot, np. miecz, kilof lub inne elementy wyposażenia. Serwer nie umożliwia sprzedaży kluczy ani  przedmiotów uzyskanych z ich użycia za prawdziwe pieniądze, jednak w praktyce zdarzają się sytuacje, w których gracze dokonują nieformalnych wymian lub sprzedaży tych przedmiotów między sobą, poza kontrolą serwera.

Kolejnym typem produktów są zestawy, które stanowią połączenie rang i kluczy, oferując graczom pakiet wirtualnych korzyści.

Ostatnią kategoria są odłamki, czyli wirtualne przedmioty pozwalające graczowi na wylosowanie ulepszenia swojej postaci w grze, na przykład zwiększenia szybkości kopania lub zadawania większych obrażeń przeciwnikowi. Odłamki mają postać fizycznych przedmiotów w grze, dlatego podobnie jak klucze mogą być przedmiotem nieformalnych wymian pomiędzy graczami, bez udziału operatora serwera.

Na serwerze funkcjonują dwa oficjalne sposoby wymiany między graczami:

a)    Pierwszym jest market serwisowy, czyli wewnętrzna giełda, na której gracze mogą wystawiać swoje przedmioty (np. odłamki lub klucze) w zamian za tzw. A, tj. wewnętrzną walutę serwerową, której nie można nabyć za prawdziwe pieniądze. A. można zdobyć wyłącznie w grze, np. poprzez kopanie bloków.

b)    Drugim sposobem są wymiany bezpośrednie, działające na zasadzie barteru, gdzie gracze wymieniają się przedmiotami między sobą (przedmiot za przedmiot), również bez udziału waluty i bez użycia rzeczywistych pieniędzy.

Proces zakupu w sklepie rozpoczyna się od utworzenia konta na serwerze (…) poprzez dołączenie do niego. Następnie gracz, chcąc dokonać zakupu, przechodzi przez stronę internetową (…), wybiera tryb gry, w którym chce dokonać zakupu, a następnie wybiera konkretny produkt, np. rangę, klucz, zestaw lub odłamek. Kolejnym etapem jest wybór płatności ((…), przelew bankowy lub (…)) oraz wpisanie nicku, pod którym gracz jest zarejestrowany na serwerze. Po dokonaniu płatności zakupiony przedmiot lub ranga zostaje automatycznie przypisana do konta gracza w grze. Cały proces przebiega w sposób zautomatyzowany i kończy się niezwłocznym nadaniem zakupionego dobra na koncie użytkownika.

Wnioskodawca również prowadzi sprzedaż doładowań, tj. doładowania X WPLN, która polega na zasileniu wirtualnego portfela. Po dokonaniu zakupu doładowań środki te trafiają na konto użytkownika w systemie (czyli do jego wirtualnego portfela). Następnie konsument może wykorzystać zgromadzone środki do nabywania różnych produktów lub usług opisanych powyżej. W praktyce więc sprzedaż doładowania nie polega bezpośrednio na sprzedaży towaru czy usługi końcowej, ale na udostępnieniu środków pieniężnych, które klient może później samodzielnie przeznaczyć na zakup wybranych produktów.

W ramach prowadzonej działalności nie występują żadne dodatkowe świadczenia poza opisanymi powyżej.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego.

W odpowiedzi na zadane pytania wskazał Pan następująco:

1)    czy jest Pan zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, jeśli tak to od kiedy,

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT od 24 września 2025 r.

2)    czy kupujący (gracze) wirtualne produkty (rangi, klucze, zestawy, odłamki) oraz doładowania są podmiotami prowadzącymi/nieprowadzącymi działalności gospodarczej, którzy mają siedzibę/stałe miejsce prowadzenia działalności/miejsce zamieszkania/zwykłe miejsce pobytu w kraju/krajach UE/krajach poza UE – należało wskazać jednoznacznie kto jest Pana kupującym/odbiorcą i jaki ma status podatkowy,

Odbiorcami są podmioty nieprowadzące działalności gospodarczej (nie są to czynni podatnicy VAT), tj. osoby fizyczne, których miejsce stałego pobytu jest w krajach UE, jednakże Wnioskodawca nie wyklucza, sprzedaży przedmiotowych produktów na rzecz podmiotów spoza UE.

3)    w jaki sposób rozliczał Pan transakcje z kupującymi (użytkownikami), o których mowa we wniosku

Wnioskodawca korzysta z usług pośrednika, przez którego portal płatności są przyjmowane, tj. (…).

4)    co oznacza, jak należy rozumieć stwierdzenie „doładowanie w X WPLN”, z czym należy to identyfikować,

Wnioskodawca pod pojęciem „doładowania w X WPLN” rozumie przez X dowolną kwotę, którą można doładować konto użytkownika. Przez WPLN Wnioskodawca rozumie sprzedaż doładowania na konto użytkownika, oczekuje w tym zakresie rozstrzygnięcia przez organ, czy doładowanie konta w dowolnej kwocie w postaci waluty WPLN, spełnia definicję waluty wirtualnej, o której mowa w art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 644) w konsekwencji czego będzie korzystać ze zwolnienia w podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT.

5)    czy doładowania są alternatywnym środkiem płatniczym, którego jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego (należało opisać okoliczności zdarzenia),

Zdaniem Wnioskodawcy, oferowane doładowania stanowią alternatywny środek płatniczy, którego jedynym przeznaczeniem jest pełnienie funkcji środka płatniczego. Doładowanie polega wyłącznie na zasileniu wirtualnego portfela użytkownika określoną kwotą jednostek rozliczeniowych, następnie Pana klienci mogą zakupić przedmioty oferowane w sklepie. Na moment zakupu doładowania nie dochodzi do przyznania rangi, przekazania klucza, zestawów ani odłamków, ani do nadania jakichkolwiek uprawnień w grze lub wykonania usługi elektronicznej polegającej na modyfikacji konta gracza. Środki zgromadzone w wirtualnym portfelu mogą zostać wykorzystane w przyszłości, według swobodnego wyboru konsumenta, do nabycia wybranych wirtualnych produktów dostępnych na serwerze gry, przy czym wybór konkretnego produktu oraz moment jego zakupu nie są znane na etapie nabycia doładowania. Doładowania nie stanowią wirtualnych produktów w grze, nie podlegają obrotowi między graczami, nie mogą być przedmiotem wymiany ani sprzedaży. W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy sprzedaż doładowań nie polega na świadczeniu usługi ani dostawie towaru, lecz na udostępnieniu alternatywnego środka płatniczego, który zastępuje płatność pieniężną w momencie zakupu właściwego produktu w przyszłości. Takie działalnie Wnioskodawcy ma uzasadnienie gospodarcze w postaci potencjalnie większej ilości klientów, którzy to chętniej nabywają doładowanie do gry, a następnie kupują za tę walutę różne usługi/towary, niż przypisanie ceny waluty fiducjarnej do danego produktu.

6)    czy doładowania, o których mowa we wniosku, są wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze i są akceptowane jako środek wymiany przez ich nabywców,

Doładowania, o których mowa we wniosku, w ocenie Wnioskodawcy są wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze, jednakże Wnioskodawca w tym zakresie zamieszcza szczegółowy opis poniżej.

Klient Wnioskodawcy ma prawo odsprzedaży doładowania na rzecz Wnioskodawcy. Na etapie transakcji Wnioskodawca sprzedaje doładowanie, które to klient może przeznaczyć na produkty oferowane przez Wnioskodawcę oraz odsprzedać w zamian czego uzyska prawny środek płatniczy w Rzeczpospolitej Polskiej. Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy doładowania, o których mowa we wniosku, są wymienialne w obrocie gospodarczym (ponieważ występują dwa niezależne podmioty w danej transakcji) na prawne środki płatnicze i są akceptowane jako środek wymiany przez ich nabywców.

Dodatkowo Wnioskodawca wskazuje, że nabywca waluty wirtualnej nie ma możliwości odsprzedania jej innemu podmiotowi niż Wnioskodawcy, co wynika z postanowień umownych zawieranych z klientami, tj. z regulaminu sklepu.

7)    wszelkie inne informacje niezbędne z punktu widzenia przepisów których interpretacji Pan oczekuje po doprecyzowaniu pytania nr 1 w sposób inny niż zaproponowany przeze mnie,

Mając na uwadze przeformułowanie pytania oznaczonego nr 1 Wnioskodawca oczekuje klasyfikacji jego przedmiotowego świadczenia, czy spełnia definicję usługi elektronicznej, o której mowa w art. 2 pkt 26 ustawy o VAT.

Pytania (ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu z 17 grudnia 2025 r.)

1.    Czy przedmiotowa sprzedaż stanowi świadczenie usług elektronicznych, o których mowa w art. 2 pkt 26 ustawy o VAT?

2.    Czy opisana sprzedaż doładowań stanowi sprzedaż waluty wirtualnej, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 644) w konsekwencji czego będzie korzystać ze zwolnienia w podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT?

Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu z 17 grudnia 2025 r.)

1.    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że przedmiotowa sprzedaż nie stanowi usług elektronicznych, o których mowa w art. 2 pkt 26 ustawy o VAT.

2.    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że przedmiotowa sprzedaż doładowań stanowi sprzedaż waluty wirtualnej, o której mowa w art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 644) w konsekwencji czego będzie korzystać ze zwolnienia w podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT.

Uzasadnienie

Ad 1

Zgodnie z art. 2 pkt 26 ustawy o podatku od towarów  i usług, mowa jest o usługach elektronicznych, pod pojęciem których rozumie się usługi wymienione w art. 7 rozporządzenia 282/2011. Z kolei art. 7 rozporządzenia pod pojęciem „usług świadczonych drogą elektroniczną”, rozumie się usługi świadczone za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej, których świadczenie ze względu na ich charakter jest zasadniczo zautomatyzowane i wymaga minimalnego udziału człowieka, a ich wykonanie bez wykorzystania technologii informacyjnej jest niemożliwe.

W szczególności pod pojęciem takich usług rozumie się:

a)    ogólnie dostawy produktów w formie cyfrowej, łącznie z oprogramowaniem, jego modyfikacjami lub nowszymi wersjami;

b)    usługi umożliwiające lub wspomagające obecność przedsiębiorstw lub osób w sieci elektronicznej, takich jak witryna lub strona internetowa;

c)    usługi generowane automatycznie przez komputer i przesyłane poprzez Internet lub sieć elektroniczną w odpowiedzi na określone dane wprowadzone przez usługobiorcę;

d)    odpłatne przekazywanie prawa do wystawiania na aukcji towarów lub usług za pośrednictwem witryny internetowej działającej jako rynek online, na którym potencjalni kupujący przedstawiają swoje oferty przy wykorzystaniu automatycznych procedur oraz na którym strony są informowane  o dokonaniu sprzedaży za pomocą poczty elektronicznej generowanej automatycznie przez komputer;

e)    pakiety usług internetowych oferujące dostęp do informacji, w których element telekomunikacyjny ma charakter pomocniczy i drugorzędny (to znaczy pakiety wykraczające poza oferowanie samego dostępu do Internetu i obejmujące inne elementy, takie jak strony, które umożliwiają dostęp do aktualnych wiadomości, informacji meteorologicznych lub turystycznych, gier, umożliwiają hosting witryn internetowych, dostęp do grup dyskusyjnych; itp.);

f)     usługi wyszczególnione w załączniku I.

Zasadniczą częścią definicji „usług świadczonych drogą elektroniczną” jest świadczenie ich za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej w sposób zautomatyzowany i przy minimalnym udziale człowieka, a wykonanie takich usług jest niemożliwe bez wykorzystania technologii informatycznych. Niewątpliwie w tym przypadku mamy do czynienia z usługami, których wykonanie bez korzystania z technologii informacyjnej jest niemożliwe. Jednak w pierwszej części definicji mowa jest, że usługi te muszą być świadczone w sposób zautomatyzowany i przy minimalnym udziale człowieka. W zaistniałym stanie faktycznym, Wnioskodawca bierze aktywny udział w procesie sprzedaży. Ponadto dokonywane czynności nie mieszczą się w żadnym z wymienionych podpunktów po głównej definicji Usług Elektronicznych. W szczególności dokonywane czynności przez Wnioskodawcę nie mieszczą się w usługach wymienionych w załączniku I. Ponadto, Wnioskodawca nie dokonuje dostaw produktów informatycznych wraz z oprogramowaniem w gotowej wersji, bo to nie On jest autorem oprogramowania wykorzystywanego do tworzenia skórek oraz oferowanych przedmiotów. Nie dysponuje On prawem autorskim do sprzedawanych produktów – towarów.

W związku z powyższym dokonywane czynności przez Wnioskodawcę nie mieszą się w definicji Usług Elektronicznych i z tytułu sprzedaży nie będzie on opodatkowany podatkiem od towarów i usług.

W ocenie Wnioskodawcy, opisane czynności nie stanowią również usług polegających na ułatwieniu dostaw lub sprzedaży towarów na odległość przy użyciu interfejsu elektronicznego w rozumieniu art. 7a ustawy o VAT. Przepis ten odnosi się bowiem do sytuacji, w której podatnik za pomocą platformy, portalu lub innego interfejsu elektronicznego pośredniczy pomiędzy sprzedawcą a nabywcą towaru, faktycznie umożliwiając dokonanie transakcji między tymi podmiotami. Ustawodawca uznaje wówczas, że taki podmiot ułatwiający sprzedaż sam nabywa i dostarcza towary (fikcja prawna dla celów VAT).

Tymczasem w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca nie pośredniczy w dostawach towarów ani usług innych podmiotów. Wnioskodawca jest jedynym podmiotem oferującym dane świadczenie (rangi, klucze, odłamki, zestawy), które są funkcjonalnościami w ramach jego własnego  serwera gry. Nie występuje wówczas żaden zewnętrzny dostawca, na rzecz którego Wnioskodawca ułatwiałby sprzedaż. W konsekwencji art. 7a ustawy o VAT nie znajduje zastosowania, ponieważ nie dochodzi do sytuacji uławiania sprzedaży towarów na rzecz osób trzecich przy użyciu interfejsu elektronicznego. Dodatkowo należy wskazać, że czynności wykonywane przez Wnioskodawcę nie mieszczą się w pojęciu dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT. Towarami są bowiem rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Wnioskodawca nie przekazuje graczom żadnych rzeczy materialnych, a jedynie przyznaje dostęp do określonych funkcji w wirtualnym środowisku gry. Nie dochodzi zatem do przeniesienia prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel. Nie sposób również uznać, że przedmiotowe świadczenie stanowi usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, ponieważ w istocie mamy do czynienia z wewnętrzną funkcjonalnością systemu gry, a nie z odrębną usługą świadczoną na rzecz gracza w sposób niezależny. Wnioskodawca udostępnia użytkownikowi określone możliwości w ramach własnego serwera gry, co ma charakter wewnętrzny a nie rynkowy. Świadczenia te nie stanowią usługi elektronicznej sensu stricto, ponieważ nie polegają na przekazaniu treści cyfrowej w rozumieniu art. 7 ust. 2 lit. a rozporządzenia 282/2011 (nie dochodzi do dostawy cyfrowego produktu, programu czy aplikacji). Sprzedawane produkty nie stanowią usług hostingu, publikowania ani reklamy internetowej (lit. b-e ww. przepisu) oraz nie są też usługą pośrednictwa, aukcji czy dostępu do danych online.

Świadczenie polegające na przypisaniu wirtualnych uprawnień (rangi) lub elementów w grze ma charakter czysto funkcjonalny, związany z działalnością serwera, a nie komercyjny w rozumieniu usług elektronicznych. Gracz nie otrzymuje odrębnego produktu cyfrowego ani prawa, którym mógłby obracać poza środowiskiem gry. Otrzymuje jedynie dostęp do rozszerzonej funkcjonalności serwera, co w istocie stanowi element samej rozrywki, a nie usługę elektroniczną świadczoną na odrębnym rynku. Co więcej, sprzedaż ta nie jest zautomatyzowaną usługą generowaną przez system w odpowiedzi na dane wprowadzone przez użytkownika w sensie technicznym, lecz stanowi jedynie wewnętrzną operację.

Ad 2

Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (tj. Dz.U. z 2025 r. poz. 644) przez walutę wirtualną rozumie się cyfrowe odwzorowanie wartości, które nie jest:

• prawnym środkiem płatniczym emitowanym przez NBP, zagraniczne banki centralne lub inne organy administracji publicznej,
• międzynarodową jednostką rozrachunkową ustanawianą przez organizację międzynarodową i akceptowaną przez poszczególne kraje należące do tej organizacji lub z nią współpracujące,
• pieniądzem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,
• instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi,
• wekslem lub czekiem

- oraz jest wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze i akceptowane jako środek wymiany, a także może być elektronicznie przechowywane lub przeniesione albo może być przedmiotem handlu elektronicznego.

Mając na uwadze powyższą definicję waluty niewątpliwie zostaje ona spełniona w przedstawionym stanie faktycznym. Poprzez brak możliwości zakwalifikowania przedmiotowych doładowań do żadnej z ww. kategorii oraz spełnieniu wymogów literalnej wykładni przepisu, tj. akceptowane jako środek wymiany, a także może być elektronicznie przechowywane lub przeniesione albo może być przedmiotem handlu elektronicznego.

Transakcje sprzedaży wirtualnego pieniądza jako czynności opodatkowane będą korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT w przypadku, jeżeli miejscem świadczenia, a zarazem opodatkowania tej usługi będzie terytorium Polski. Sprzedaż walut wirtualnych ma miejsce na rzecz osób podmiotów będących osobami prywatnymi, którzy posiadają miejsce zamieszkania na terytorium Polski.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy zwalnia się od podatku transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innego metalu oraz banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które mają wartość numizmatyczną.

Powyższe zwolnienie od podatku stanowi implementację do krajowego porządku prawnego przepisu art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r., w myśl którego państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innych metali, jak również banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które przedstawiają wartość numizmatyczną.

W tym miejscu należy wskazać, na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 22 października 2015 r., w sprawie C-264/14 Hedqvist, w którym TSUE rozpatrywał kwestię opodatkowania czynności wymiany waluty wirtualnej (…) na walutę tradycyjną i odwrotnie. W ww. wyroku TSUE orzekł, że transakcje polegające na wymianie waluty tradycyjnej na walutę wirtualną (…) i odwrotnie dokonywane za zapłatą kwoty marży, którą stanowi różnica pomiędzy ceną, po której nabywana jest waluta a ceną, po jakiej jest sprzedawana, stanowią odpłatne świadczenie usług. Usługi takie są zwolnione od podatku na mocy art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy. Co istotne, tezy wyroku nie ograniczają się wyłącznie do waluty (…) i dotyczą (po spełnieniu warunków wskazanych w wyroku) także innych walut. W pkt 49 wyroku TSUE stwierdził bowiem, że: „transakcje dotyczące walut nietradycyjnych, czyli innych niż pieniądze, które są prawnymi środkami płatniczymi w jednym lub kilku krajach, o ile waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego, stanowią transakcje finansowe”. TSUE stwierdził ponadto, że: „z kontekstu i celu art. 135 ust. 1 lit. e wynika, że wykładnia tego przepisu, według której obejmuje on transakcje dotyczące tylko walut tradycyjnych, częściowo pozbawiłaby go skutków. (...) jedynym przeznaczeniem wirtualnej waluty (…) jest funkcja środka płatniczego oraz, że jest ona w tym celu akceptowana przez niektórych przedsiębiorców. W konsekwencji należy dojść do wniosku, że art. 135 ust. 1 lit. e dyrektywy VAT obejmuje również świadczenie usług takich jak w postępowaniu głównym, które polegają na wymianie walut tradycyjnych na jednostki wirtualnej waluty (…) i odwrotnie, dokonywane za zapłatą kwoty odpowiadającej marży wynikającej z różnicy pomiędzy ceną, po jakiej dany przedsiębiorca nabywa waluty, a ceną, po jakiej je sprzedaje klientom” (pkt 51-53 ww. wyroku TSUE).

Analiza powołanych wyżej przepisów w kontekście przedmiotowej sprawy pozwala stwierdzić, że wirtualne waluty, poprzez akceptację stron transakcji jako alternatywne środki płatnicze, będą służyć jako nośnik wartości pieniężnej oraz środki płatnicze podobne jak waluty używane jako prawny środek płatniczy. Zatem sprzedaż wirtualnych walut (pieniędzy) będzie stanowić świadczenie usług zwolnionych od podatku w myśl art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy, jednak tylko w przypadku, jeżeli miejscem świadczenia, a zarazem opodatkowania tej usługi będzie terytorium Polski.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wydawanych przez Dyrektora KIS interpretacjach podatkowych:

‒     pismo z 8 maja 2023 r. wydane przez: Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, 0114-KDIP4-3.4012.62.2023.4.DM,

‒     pismo z 10 stycznia 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, 0114-KDIP4-3.4012.436.2023.3.MKA,

‒     pismo z 5 lipca 2024 r. wydane przez: Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, 0112-KDIL1-3.4012.146.2024.5.MR,

‒     pismo z 13 stycznia 2023 r. wydane przez: Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, 0113-KDIPT1-2.4012.767.2022.2.KW.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.

W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1, 4 i 5 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie towarów dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Stosownie do art. 8 ustawy:

Art. 8 ust. 1 ustawy wskazuje, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres. Z treści tego przepisu wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów.

W świetle powyższych przepisów (zwłaszcza art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy) przyjmuje się, że podstawową (konieczną) cechą usługi/dostawy towaru jest istnienie bezpośredniego konsumenta, odbiorcy świadczenia odnoszącego z niego korzyść (choćby potencjalną).

Pod pojęciem odpłatności dostawy towarów lub odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą, a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

Stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy:

Podatnikiem VAT jest zatem podmiot, który wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Stosownie do art. 2 pkt 26 ustawy:

Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 str. 1 ze zm.) – zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”:

W myśl art. 7 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Załącznik I zawiera następujące usługi:

Stosownie do art. 7 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

‒     usługa była realizowana za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej,

‒     świadczenie usługi było zautomatyzowane, a udział człowieka w jej świadczeniu był niewielki,

‒     wykonanie usługi bez wykorzystania technologii informatycznej było niemożliwe oraz aby

‒     usługa nie była objęta wyłączeniami zawartymi w art. 7 ust. 3 rozporządzenia 282/2011.

Jednocześnie Pana usługi polegające na sprzedaży przedmiotów wirtualnych (rang, kluczy, zestawów, odłamów) wykorzystywanych w grze (…) stanowią usługi świadczone za pomocą komunikacji elektronicznej, o których mowa w art. 2 pkt 26 ustawy o podatku od towarów i usług. Jak Pan wskazał sprzedaż ta odbywa się pod adresem https://krzysmc.pl., wyłącznie w formie elektronicznej, a zakupione produkty mają zastosowanie jedynie w środowisku gry na wskazanym serwerze. Proces zakupu w sklepie rozpoczyna się od utworzenia konta na serwerze (…) poprzez dołączenie do niego. Następnie gracz, chcąc dokonać zakupu, przechodzi przez stronę internetową (…), wybiera tryb gry, w którym chce dokonać zakupu, a następnie wybiera konkretny produkt, np. rangę, klucz, zestaw lub odłamek. Kolejnym etapem jest wybór płatności ((…), przelew bankowy lub (…)) oraz wpisanie nicku, pod którym gracz jest zarejestrowany na serwerze. Po dokonaniu płatności zakupiony przedmiot lub ranga zostaje automatycznie przypisana do konta gracza w grze. Cały proces przebiega w sposób zautomatyzowany i kończy się niezwłocznym nadaniem zakupionego dobra na koncie użytkownika. Zatem z tak przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika więc, że sam proces sprzedaży jest zasadniczo zautomatyzowany, a Pana udział w jego obsłudze jest minimalny, zaś przekazanie produktów wirtualnych w wyniku sprzedaży byłoby niemożliwe bez wykorzystania technologii informacyjnej. Do tego świadczone usługi - co wynika z przedstawionego opisu sprawy - nie są objęte wyłączeniem wymienionym w art. 7 ust. 3 rozporządzenia 282/2011. Zatem mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy, należy uznać, że sprzedaż produktów wirtualnych, należy kwalifikować jako usługi elektroniczne w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy VAT.

Zatem nie można się z Panem zgodzić, że sprzedaż produktów wirtualnych nie stanowi usług elektronicznych, o których mowa w art. 2 pkt 26 ustawy o VAT i Pana stanowisko w zakresie objętym pytaniem nr 1 jest nieprawidłowe.

Jednocześnie wskazać należy, że wykonywane przez Pana czynności nie stanowią dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, ponieważ w opisanym zdarzeniu waluty (doładowania) wirtualne nie stanowią towaru.

Jak wskazano wcześniej, w art. 8 ust. 1 ustawy, przyjęto generalną zasadę, zgodnie z którą usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług, transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem określeniem „usługi” w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług objęto obszerny krąg czynności, obejmujący swym zakresem zarówno czynności określone przez stosowne klasyfikacje statystyczne, jak i cały szereg innych świadczeń, które nie są ujęte w tych klasyfikacjach.

Zatem opisane przez Pana czynności, z tytułu których otrzymuje Pan od nabywców płatność w walucie tradycyjnej, stanowią świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i ze względu na ich odpłatny charakter podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, według art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, w sytuacji gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki podatku lub zwolnienie od podatku.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy:

Wskazane wyżej regulacje stanowią odzwierciedlenie krajowego porządku prawnego przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006, str. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 112”.

I tak, zgodnie z art. 131 Dyrektywy 112:

W myśl art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 112:

Potwierdzeniem powyższego jest orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 22 października 2015 r. w sprawie C-264/14 Hedqvist, w którym TSUE rozpatrywał kwestię opodatkowania czynności wymiany waluty wirtualnej (...) na walutę tradycyjną i odwrotnie.

W ww. wyroku TSUE orzekł, że transakcje polegające na wymianie waluty tradycyjnej na walutę wirtualną „(...)” i odwrotnie dokonywane za zapłatą kwoty marży, którą stanowi różnica pomiędzy ceną, po której nabywana jest waluta, a ceną, po jakiej jest sprzedawana, stanowią odpłatne świadczenie usług. Usługi takie są zwolnione od podatku na mocy art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy.

Co istotne, tezy wyroku nie ograniczają się wyłącznie do waluty Bitcoin i dotyczą (po spełnieniu warunków wskazanych w wyroku) także innych walut nietradycyjnych. W pkt 49 wyroku TSUE stwierdził bowiem, że: „transakcje dotyczące walut nietradycyjnych, czyli innych niż pieniądze, które są prawnymi środkami płatniczymi w jednym lub kilku krajach, o ile waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego, stanowią transakcje finansowe”. TSUE stwierdził, że: „z kontekstu i celu art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy wynika, że wykładnia tego przepisu, według której obejmuje on transakcje dotyczące tylko walut tradycyjnych, częściowo pozbawiłaby go skutków. (...) jedynym przeznaczeniem wirtualnej waluty Bitcoin jest funkcja środka płatniczego oraz, że jest ona w tym celu akceptowana przez niektórych przedsiębiorców. W konsekwencji należy dojść do wniosku, że art. 135 ust. 1 lit. e dyrektywy VAT obejmuje również świadczenie usług takich jak w postępowaniu głównym, które polegają na wymianie walut tradycyjnych na jednostki wirtualnej waluty Bitcoin i odwrotnie, dokonywane za zapłatą kwoty odpowiadającej marży wynikającej z różnicy pomiędzy ceną, po jakiej dany przedsiębiorca nabywa waluty, a ceną, po jakiej je sprzedaje klientom” (pkt 51-53 wyroku).

W tym miejscu należy zauważyć, że co prawda powołany wyżej wyrok TSUE w sprawie Hedqvist C-264/14 dotyczy wirtualnej waluty „Bitcoin”, jednakże w ocenie tut. Organu, stanowisko TSUE przedstawione w tym wyroku zachowuje swoją aktualność w odniesieniu do innych walut wirtualnych.

W analizowanej sprawie oferowane przez Pana doładowania polegają wyłącznie na zasileniu wirtualnego portfela użytkowania określoną kwotę jednostek rozliczeniowych, za pomocą których może kupić przedmioty oferowane w sklepie. Środki zgromadzone w wirtualnym portfelu mogą zostać wykorzystane w przyszłości do nabycia wybranych wirtualnych produktów dostępnych na serwerze gry. Ponadto, Pana klient ma prawo odsprzedaży doładowania na Pana rzecz. Na etapie transakcji sprzedaje Pan doładowanie, które klient może przeznaczyć na produkty oferowane przez Pana oraz odsprzedać w zamian czego uzyska prawny środek płatniczy w Rzeczpospolitej Polskiej.

W świetle powyższego należy uznać, że w przedmiotowej sprawie sprzedaż przez Pana doładowań (jednostek wirtualnej waluty – tj. X WPLN), stanowi usługę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, która objęta jest zwolnieniem od tego podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy, jednak tylko w przypadku, jeżeli miejscem świadczenia, a zarazem opodatkowania tej usługi będzie terytorium Polski.

Przepisy prawa uzależniają określenie miejsca świadczenia usługi od statusu podmiotu, na rzecz którego usługa jest świadczona. Zatem, aby prawidłowo zastosować przepisy prawa w powyższym zakresie konieczna jest odpowiednia identyfikacja statusu kontrahenta.

Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.

W myśl art. 28a ustawy:

Wskazany powyżej art. 28a ustawy, wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy.

Według art. 28b ustawy:

Ogólna zasada dotycząca określania miejsca świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami zawarta została w art. 28c ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:

Stosownie zaś do art. 28l pkt 5 ustawy:

Powyższe przepisy uzależniają określenie miejsca świadczenia usługi od statusu podmiotu, na rzecz którego usługa jest świadczona. Zatem, aby prawidłowo zastosować przepisy prawa w tym zakresie konieczna jest odpowiednia identyfikacja statusu kontrahenta. Pojęcie podatnika zdefiniowane w art. 28a ustawy obejmuje podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, ale również podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą zdefiniowaną w innych systemach prawnych, której definicja odpowiada definicji przyjętej w ustawie. Zatem jako podatnika należy traktować również podatnika podatku od wartości dodanej czy podatku o podobnym charakterze, a w przypadku braku tego rodzaju podatków w danym systemie prawnym, każdy podmiot wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą odpowiadającą tej, która została określona w art. 15 ust. 2 ustawy.

Jak wynika z wniosku, kupującymi doładowania (waluty wirtualne) są podmioty nieprowadzące działalności gospodarczej, tj. osoby fizyczne, które mają stałe miejsce pobytu w krajach UE. Nie wyklucza Pan, że mogą być to również podmioty spoza UE.

Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że sprzedaż przez Pana wirtualnych walut (doładowań) w sytuacji gdy nabywcą jest podmiot nieprowadzący działalności gospodarczej (niebędący podatnikiem), który posiada miejsce zamieszkania na terytorium UE, w tym w Polsce, miejscem świadczenia, tj. opodatkowania usługi  - w myśl art. 28c ust. 1 ustawy jest miejsce, w którym usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej (w przedmiotowym przypadku w Polsce) -jest terytorium Polski, zaś usługa ta jest zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy.

Natomiast, w sytuacji, gdy nabywcą walut wirtualnych (doładowań) jest podmiot niebędący podatnikiem posiadający stałe miejsce pobytu poza terytorium UE – miejsce świadczenia tej usługi określa reguła wynikająca z art. 28l pkt 5 ustawy, tj. miejsce świadczenia przedmiotowej usługi znajduje się poza terytorium Polski i usługa ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce. Tym samym nie jest objęta ww. zwolnieniem na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy.

Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy, stwierdzić należy, że sprzedaż przez Pana wirtualnych walut (doładowań) stanowi odpłatne świadczenie usług, zatem skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego. Przy czym, obowiązek podatkowy należy rozpoznać zgodnie z miejscem świadczenia (opodatkowania) ww. usług.

W konsekwencji Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2, z którego wynika, że sprzedaż wirtualnych walut (doładowań) będzie stanowić świadczenie usług zwolnionych od podatku w myśl art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy, jednak tylko w przypadku, jeżeli miejscem świadczenia, a zarazem opodatkowania tej usługi będzie terytorium Polski, jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.