Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.745.2025.2.RST

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz braku obowiązku wystawiania faktur za pomocą systemu KSeF. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 11 grudnia 2025 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

A. GmbH & Co.KG (dalej jako: Spółka albo Wnioskodawca) jest spółką osobową prawa niemieckiego (spółką komandytową). A. GmbH & Co.KG należy do europejskiej grupy kapitałowej z branży spożywczej. Przedmiotem działalności Spółki jest produkcja słodyczy.

Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT w Niemczech. Ponadto, Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT w Polsce.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Niemiec. Siedziba działalności gospodarczej Spółki mieści się w Republice Federalnej Niemiec, w (...) (kod pocztowy: (...)) przy ulicy (...).

100% udziałów w Spółce posiada spółka B. GmbH z siedzibą w Niemczech (dalej: Spółka-Matka). Spółka-Matka posiada udziały w innych podmiotach, w tym m.in. jest 100% udziałowcem w polskiej spółce C. sp. z o.o. (dalej: Spółka-Siostra). Innymi słowy – Spółka oraz Spółka-Siostra są ze sobą powiązane poprzez wspólnego, tego samego udziałowca w obu podmiotach (tj. Spółkę-Matkę), a więc są podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT.

W Polsce Spółka ściśle współpracuje ze Spółką-Siostrą w zakresie produkcji wyrobów cukierniczych. Precyzyjniej, współpraca ma charakter zleceniowy, tj. Spółka zleca Spółce-Siostrze produkcję określonych wyrobów cukierniczych, które zostały zamówione przez klientów Spółki. Spółka odpowiedzialna jest więc za przyjmowanie zamówień i przekazywanie ich do Spółki-Siostry, która z kolei odpowiada za ich faktyczną realizację (tj. produkcję określonych wyrobów cukierniczych i ich dostawę do klienta Spółki). Za realizowane dostawy Spółka-Siostra następnie fakturuje Spółkę. Współpraca między Spółką a Spółką-Siostrą ma charakter zintegrowany i odbywa się za pomocą systemu informatycznego, w którym Spółka wprowadza zamówienia na produkcję wyrobów cukierniczych.

Proces jest zorganizowany w następujący sposób:

1.    zamówienia od klientów trafiają do Spółki,

2.    Spółka wprowadza zamówienia do systemu informatycznego; po wprowadzeniu zamówienia do systemu informatycznego Spółka-Siostra otrzymuje jednocześnie zlecenie na produkcję,

3.    Spółka-Siostra odpowiada za realizację procesu produkcyjnego, w tym za jego organizację,

4.    kontrola procesu produkcji jest wyłączną odpowiedzialnością Spółki-Siostry i jest realizowana przez jej pracowników,

5.    Spółka-Siostra dokonuje etykietowania logiem Spółki, jeśli jest taka potrzeba; jest to jednak część procesu produkcyjnego, niestanowiąca żadnej dodatkowej usługi,

6.    wysyłka do klientów Spółki odbywa się bezpośrednio z fabryki Spółki-Siostry; Spółka nie wynajmuje, nie dzierżawi ani nie korzysta z żadnego magazynu na terytorium Polski.

Wnioskodawca wskazuje dodatkowo, że:

      i.  informacje o wymaganej liczbie i rodzajach produktów pochodzą z zamówienia od klienta,

    ii.  zamówienia od klientów mają charakter sezonowy (występują przede wszystkim w okresach przed świętami Bożego Narodzenia i Wielkanocy).

W kwestii działalności Spółki w Polsce Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że:

1.    Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów majątkowych i technicznych (biura, magazynu, kontenerów, narzędzi, wyposażenia i jakiejkolwiek innej infrastruktury),

2.    Spółka nie posiada w Polsce żadnych własnych pracowników czy personelu,

3.    nie deleguje żadnych pracowników do Polski do realizacji jej działań gospodarczych w Polsce, nawet w charakterze tymczasowym,

4.    Spółka nie użytkuje, nie dzierżawi, nie wynajmuje ani nie leasinguje infrastruktury należącej do Spółki-Siostry,

5.    Spółka nie podejmuje żadnych działań zarządczych w Polsce, w tym np. nie podejmuje istotnych decyzji dotyczących ogólnego zarządzania Spółką,

6.    posiedzenia zarządu Spółki nie odbywają się w Polsce,

7.    Spółka ani jej pracownicy nie zawierają i nie negocjują żadnych kontraktów na terytorium Polski,

8.    Spółka nie nabywa towarów od innych podmiotów na terytorium Polski niż Spółka-Siostra,

9.    Spółka nie posiada w Polsce przedstawicieli, agentów sprzedaży ani innych osób uprawnionych do działania na rzecz Spółki na terytorium Polski.

Z kolei w kwestii współpracy ze Spółką-Siostrą Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że:

1.    Spółka nie posiada umowy ze Spółką-Siostrą; wszelkie zamówienia uzyskane przez Spółkę są przekazywane do Spółki-Siostry za pomocą systemu informatycznego; na podstawie tak przekazanych szczegółów zamówienia Spółka-Siostra produkuje towary zgodnie ze specyfikacją,

2.    Spółka wyłącznie przekazuje Spółce-Siostrze informacje w zakresie produktów, jakie mają zostać wyprodukowane oraz terminu realizacji – dane te pochodzą z zamówienia klienta,

3.    współpraca ma charakter stały,

4.    Sposób realizacji produkcji, a także nadzór i kontrola nad nią są wyłączną sprawą Spółki-Siostry,

5.    produkcja odbywa się w całości z materiałów należących do Spółki-Siostry,

6.    Spółka nie ma wpływu na dobór pracowników Spółki-Siostry przeznaczonych do realizacji produkcji dla Spółki,

7.    Spółka-Siostra pozostaje właścicielem wyprodukowanych dóbr do momentu ich sprzedaży do Spółki,

8.    efektem finalnym realizacji zlecenia jest towar, który Spółka nabywa od Spółki-Siostry,

9.    wszelkie skargi i zażalenia na produkty od klientów są rozpatrywane przez Spółkę,

10. Spółka-Siostra nie angażuje podwykonawców w procesie produkcyjnym dla Spółki,

11. Spółka-Siostra produkuje również towary dla innego podmiotu niż Spółka (dla innej spółki z grupy kapitałowej, w której to grupie umiejscowiona jest Spółka i Spółka-Siostra),

12. Spółka nie finansuje Spółki-Siostry (w drodze np. pożyczek),

13. Spółka nie uczestniczy i nie wpływa na decyzje inwestycyjne Spółki-Siostry,

14. Spółka nie posiada dostępu do magazynu Spółki-Siostry i nie jest uprawniona do przeprowadzania w nim audytów czy inspekcji,

15. proces logistyczny jest koordynowany między Spółką a Spółką-Siostrą zgodnie ze specyfikacją z zamówienia klienta,

16. Spółka nie ponosi kosztów transportu, ubezpieczenia czy innych wydatków związanych z dostawami produktów.

W związku z przedstawionym stanem faktycznym, Spółka zwraca się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie sposobu dokonania rozliczeń w podatku od towarów i usług w Polsce, związanych z wyżej opisanym modelem współpracy ze Spółką-Siostrą.

Pytania

1.    Czy w związku z realizowaną współpracą Spółki ze Spółką-Siostrą, Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa m.in. w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT?

2.    Jeśli stanowisko Spółki w zakresie pytania oznaczonego nr. 1 jest prawidłowe (tj. Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa m.in. w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT), Spółka nie będzie zobligowana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych, zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT.

Państwa stanowisko w sprawie

1.    W odniesieniu do pytania pierwszego, w ocenie Spółki nie posiada ona stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski, o którym mowa m.in. w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.

2.    W odniesieniu do pytania drugiego, zakładając, że stanowisko Spółki w zakresie pytania oznaczonego nr. 1 jest prawidłowe (tj. Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski, o którym mowa m.in. w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT), Spółka nie będzie zobligowana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych na mocy art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT. Obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych nie będzie bowiem dotyczył podmiotów, które nie posiadają siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.

Uzasadnienie

Ad 1

Stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy o VAT (dalej jako ustawa o VAT), miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest, co do zasady, miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej.

Niemniej jednak, w myśl art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Mając na uwadze wskazane powyżej przepisy, dla celów ustalenia miejsca świadczenia usług nabywanych przez Spółkę na potrzeby związane z realizacją Umowy, istotne jest ustalenie, czy Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie zostało zdefiniowane ani w przepisach ustawy o VAT, ani w przepisach aktów wykonawczych do tej ustawy. Definicji takiej nie zawiera również Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z 2006 r. nr 347/1, dalej: Dyrektywa VAT), ani poprzednio obowiązująca Szósta Dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. L z 1977 r. nr 145/1, dalej: VI Dyrektywa).

Definicja stałego miejsca prowadzonej działalności została natomiast zawarta w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do Dyrektywy VAT (Dz. U. UE z 2011 r. nr 77/1, dalej: Rozporządzenie Rady). Od 1 lipca 2011 r. definicja ta jest stosowana bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej (dalej: Unia, UE).

Zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Rady, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce, inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Opierając się na powyższej definicji należy stwierdzić, że o powstaniu stałego miejsca prowadzenia działalności decydują trzy przesłanki, które powinny wystąpić łącznie:

-        stałość,

-        zaplecze techniczne, oraz

-        zaplecze personalne

przy czym dwa ostatnie elementy mają stworzyć taką strukturę, która umożliwia podatnikowi odbiór i wykorzystywanie usług.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności w każdym przypadku będzie rezultatem działalności gospodarczej podatnika. Jednak nie każdy rodzaj takiej działalności gospodarczej w sposób automatyczny będzie powodował powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności dla celów VAT.

W celu określenia kryteriów decydujących o uznaniu danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności, należy się odwołać nie tylko do powyższej definicji zawartej w Rozporządzeniu Rady, lecz również do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE).

Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą TSUE, powstanie stałego miejsca działalności wymaga zaistnienia łącznie następujących elementów działalności gospodarczej tj.:

-    posiadania przez jednostkę minimalnego rozmiaru działalności charakteryzującej się określonym poziomem stałości;

-    istnienia zasobów ludzkich koniecznych do prowadzenia działalności gospodarczej podatnika;

-    istnienia zasobów technicznych koniecznych do prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, czyli tzw. infrastruktury technicznej pozwalającej na prowadzenie tej działalności;

-    posiadania odpowiedniej struktury spełniającej powyższe przesłanki w takim stopniu, aby umożliwić odbiór i wykorzystanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Na konieczność spełnienia zaprezentowanych powyżej kryteriów w zakresie wymaganych zasobów ludzkich i technicznych wielokrotnie wskazywał TSUE w licznych orzeczeniach, w tym m.in. w wyroku o sygn. C-605/12 z dnia 16 października 2014 r. w sprawie Welmory sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku.

Jak wskazano powyżej stałe miejsce prowadzenia działalności wynika z posiadania w kraju innym niż kraj swojej siedziby odpowiedniego struktury majątkowo-osobowej, występującej w sposób stały (tzn. powtarzalny i nieprzemijający). Oznacza to, że stałe miejsce prowadzenia działalności przejawia się posiadaniem w danym kraju zarówno personelu, jak i infrastruktury technicznej, przy wykorzystaniu których podmiot jest w stanie w sposób zorganizowany oraz ciągły prowadzić działalność, w ramach której dokonuje on czynności opodatkowanych VAT.

W polskich przepisach prawa podatkowego brak jest wskazania, jakie ramy czasowe pozwalają na uznanie, że działalność prowadzona w danym miejscu na terytorium Polski ma charakter stały.

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego Wydawnictwa Naukowego PWN (wersja internetowa słownika dostępna na stronie www.sjp.pwn.pl), stały to trwale związany z jakimś miejscem, pozostający w tym samym miejscu i położeniu, nieulegający zmianom, trwający bez przerwy. W związku z tym należy uznać, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem trwałości, które pozwala na uznanie, iż działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna, określona i minimalna skala działalności, która będzie stanowiła zewnętrzną oznakę, że działalność jest prowadzona w tym miejscu stale.

W oparciu o orzeczenia TSUE można wskazać kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o stałym miejscu prowadzenia działalności. W wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie Planzer Luxembourg Sarl przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern (sygn. akt C-73/06) TSUE wskazał, że (…) zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny.

W odniesieniu do opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, że działalność Spółki w Polsce charakteryzuje się stałością. Świadczy o tym fakt, że współpraca pomiędzy Spółką i Spółką-Siostrą jest długotrwała i regularna, choć odznaczająca się sezonowością (współpraca występuje przede wszystkim w okresach poprzedzających święta Bożego Narodzenia i Wielkanocy).

W zakresie posiadania w Polsce zaplecza personalnego i technicznego w opinii Spółki należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym Spółka korzysta w Polsce z usług Spółki-Siostry, które są przez nią świadczone z wykorzystaniem jej zaplecza personalnego i technicznego. Spółka nie posiada żadnego własnego zaplecza i personelu na terytorium Polski, zarówno własnego, jak i użytkowanego na podstawie innej umowy, np. leasingu, najmu czy dzierżawy. Spółka nie posiada i nie użytkuje też żadnych nieruchomości na terytorium Polski.

Spółka-Siostra jest z kolei podmiotem zajmującym się produkcją na zlecenie Spółki (na podstawie zamówień złożonych przez klientów Spółki). Należy podkreślić, że Spółka-Siostra jest samodzielna i posiada pełną dowolność w doborze środków, zasobów technicznych i personalnych do realizacji produkcji na zlecenie Spółki. Spółka nie ma możliwości ingerowania w sposób organizacji pracy i produkcji przez Spółkę-Siostrę, nie nadzoruje jej ani nie kontroluje. Innymi słowy Spółka-Siostra posiada pełną autonomię co do sposobu realizacji zamówień zleconych przez Spółkę.

Należy tutaj przytoczyć liczne orzecznictwo, w którym wskazuje się, że w celu powstania stałego miejsca prowadzenia działalności nie jest konieczne posiadanie własnego personelu czy zaplecza technicznego na terenie kraju – przy czym istotne jest, aby możliwości nadzoru nad takim zapleczem należącym do podmiotu trzeciego były zbliżone do nadzoru nad własnymi zasobami.

Zgodnie ze stanowiskiem TSUE, wyrażonym w szczególności w wyroku w sprawie C-605/12 Welmory, do uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne, aby podatnik dysponował personelem, który jest u niego zatrudniony oraz zapleczem technicznym, które jest jego własnością, jednakże podatnikowi musi przysługiwać – na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności – porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym.

Podobne stanowisko prezentują sądy krajowe. Wystarczy przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2004/13, w którym odwołując się do wyroku TSUE C-260/95, wskazano, że wszelkie zasoby wykorzystywane przez potencjalne stałe miejsce prowadzenia działalności, w tym również zasoby techniczne, nie muszą być własnością podatnika. W ocenie NSA, podatnik może więc „stworzyć” wymaganą strukturę, opierając się na wynajmie, dzierżawie i innych podobnych formach. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Olsztynie w wyroku z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 563/09 stwierdził, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na terytorium kraju infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Podobnie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) w interpretacji indywidualnej z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.683.2017.2.MC, wskazuje, że (…) do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne, aby podatnik dysponował personelem, który jest u niego zatrudniony i zapleczem technicznym, które jest jego własnością. Wystarczy, że podmiot korzysta zarówno z zaplecza personalnego jak i technicznego innych podmiotów, tak, że umożliwia mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności. Niezbędna jest jedynie struktura organizacyjna konieczna do prowadzenia danego rodzaju działalności, natomiast zasoby ludzkie niezbędne do jej wykonywania mogą być pozyskiwane z zasobów zewnętrznych. Również zasoby techniczne nie muszą należeć do podatnika (tzn. być jego własnością). Wystarczające jest bowiem ich wynajęcie czy też zapewnienie w inny sposób.

W kontekście przedstawionego we wniosku stanu faktycznego należy zauważyć, że choć posiadanie na własność zaplecza techniczno-osobowego nie jest konieczne, aby doszło do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w danym państwie (może być ono zapewnione np. poprzez najem), to jednak istotniejszą kwestią pozostaje faktyczna możliwość dysponowania takim zapleczem (tak, jakby było ono własnym). Dopiero, gdy dany podmiot ma realny wpływ na sposób realizacji zadań przez personel czy też sposób wykorzystania zaplecza technicznego, możemy mówić o stałym miejscu prowadzenia działalności.

Powyższe znajduje potwierdzenie w stosunkowo niedawno wydanych orzeczeniach i interpretacjach. Przykładowo, zgodnie z wyrokiem TSUE z 13 czerwca 2024 r., sygn. akt C–533/22 samo nabywanie usług od podmiotów powiązanych jest niewystarczające do uznania, że mamy do czynienia ze stałym miejscem prowadzenia działalności: (...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).

Podobne stanowisko wyraził NSA w niedawnych orzeczeniach (wyroki NSA z 9 kwietnia 2025, sygn. akt I FSK 2265/21 i I FSK 2289/21). Sąd uznał, że nabywanie usług od podmiotu powiązanego nie może być utożsamiane z powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej – chyba, że nabywca usług może dysponować zapleczem techniczno-osobowym w taki sposób, jakby było jego własnym: (…) Krajowa spółka należąca do grupy kapitałowej nie jest stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej – w rozumieniu art. 28b ust. 2 u.p.t.u. – spółki z siedzibą w innym państwie należącej do grupy, wyłącznie na podstawie powiązań na gruncie prawa spółek i zapisów umownych, m.in. co do wymogów w zakresie parametrów i specyfikacji finalnego towaru. Zaplecze personalne i techniczne krajowej spółki, wykorzystywane przez nią dla świadczenia usług na rzecz spółki zagranicznej, jako zaplecze odrębne od sfery majątkowej spółki zagranicznej, nie może być utożsamiane ze stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej spółki zagranicznej dla celów art. 28b ust. 2 u.p.t.u. Jedynie w przypadku ustalenia, że ze względu na mające zastosowanie postanowienia umowne spółka zagraniczna jako usługobiorca dysponuje zapleczem technicznym i personalnym spółki polskiej, tak jakby było jej własnym, można uznać, że spółka zagraniczna dysponuje strukturą, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Polsce (por. wyrok TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 B., pkt 48). Ponieważ jednak to samo zaplecze nie może być jednocześnie wykorzystywane do świadczenia i otrzymywania tych samych usług, to nawet gdyby założono istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie miałaby miejsca transakcja podlegająca opodatkowaniu zgodnie z art. 8 u.p.t.u.

Na ww. wyrok TSUE o sygn. akt C–533/22 powołał się również Dyrektor KIS w interpretacji z 17 października 2024 r. w interpretacji o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.402.2024.3.JO, która warta jest również przytoczenia ze względu na stan faktyczny zbliżony do opisanego przez Spółkę w niniejszym wniosku. W ww. interpretacji podmiot czeski (wnioskodawca) jest 100% udziałowcem polskiego podmiotu, który zajmuje się produkcją kontraktową pewnych wyrobów wyłącznie dla wnioskodawcy (produkcja ta odbywa się na materiałach własnych podmiotu polskiego). Dodatkowo podmiot czeski może nabywać usługi logistyczne w Polsce. Dyrektor KIS uznał, że w przedstawionym stanie faktycznym nie dojdzie powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, ponieważ podmiot czeski nie posiada żadnej kontroli nad zapleczem technicznym i osobowym ani podmiotu polskiego (zajmującego się produkcją wyrobów), ani usługodawcy świadczącego usługi logistyczne:

-        (…) Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne i niezależne prowadzenie działalności w zakresie sprzedaży produktów (...).

-        Jak wynika z wniosku nie wynajmujecie ani nie posiadacie Państwo na własność w Polsce żadnych pomieszczeń biurowych, magazynowych, produkcyjnych lub innych. Jednocześnie nie zatrudniacie Państwo na terytorium Polski żadnego personelu. Wszelkie działania, które Państwo podejmujecie na terytorium Polski kierowane są przez personel, który stacjonuje w siedzibie Spółki w Czechach. Ponadto nie posiadacie Państwo w Polsce żadnych pracowników, współpracowników czy agentów działających na Państwa rzecz. Wszystkie działania sprzedażowe realizowane są przez osoby zatrudnione w Czechach z siedziby Spółki. Niekiedy oczywiście zdarzają się spotkania z kontrahentami na terytorium Polski, ale ma to charakter okazjonalny, a w spotkaniach uczestniczą osoby na co dzień pracujące w siedzibie Spółki w Czechach. Ponadto osoby zatrudnione przez Spółkę, które zarządzają lub obsługują proces reklamacji towarów, wykonują te czynności z terytorium Czech.

-        (…) W analizowanej sprawie nabywacie Państwo produkty od polskiej spółki powiązanej oraz usługi od firmy logistycznej, która obsługuje cały proces dostawy towarów z magazynów producenta (polskiej spółki powiązanej) do magazynów odbiorców. Ponadto nabywacie również na terytorium Polski usługi księgowe związane z rozliczeniem podatku VAT, usługi doradztwa podatkowego oraz usługi związane z utylizacją towarów przez odbiorców produktów. Jak wynika z okoliczności sprawy Spółka nie posiada kontroli nad personelem ani zapleczem technicznym podmiotu, który świadczy usługi logistyczne, jest on niezależnym podmiotem zewnętrznym. Ponadto, Państwa Spółka ani w stosunku do polskiej spółki powiązanej (B PL) ani w stosunku do innych kontrahentów z terytorium Polski nie posiada również bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi, technicznymi ani rzeczowymi. Wszystkie działania sprzedażowe realizowane są przez osoby zatrudnione w Czechach z siedziby Spółki. Również osoby, które zarządzają lub obsługują proces reklamacji towarów, wykonują te czynności z terytorium Czech.

-   W analizowanej sprawie Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnych zasobów osobowych ani technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można zatem uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem, jak wskazano powyżej, kryterium to należy odnieść do obecności zasobów osobowych i technicznych. W konsekwencji, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Na podstawie powyższych rozważań, analizy przytoczonego orzecznictwa, opisu działalności Spółki oraz relacji ze Spółką-Siostrą, w ocenie Wnioskodawcy, Spółka spełnia wyłącznie przesłankę dot. stałości prowadzonej w Polsce działalności (mającej charakter regularny, choć odznaczający się sezonowością). Pozostałe warunki niezbędne do ukonstytuowania się stałego miejsca prowadzenia działalności, nie są przez Spółkę spełnione, tj.:

-    obecność zasobów ludzkich i technicznych koniecznych do prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika, którymi jest personel i infrastruktura techniczna polskiej spółki powiązanej, tj. Spółki-Siostry ponieważ Spółka nie posiada żadnej kontroli i nadzoru nad tymi zasobami,

-    posiadanie odpowiedniej struktury, która umożliwiałaby odbiór i wykorzystanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej – ponieważ Spółka nie posiada takiej struktury.

-    Reasumując, w związku niespełnieniem powyższych przesłanek, nie jest możliwe uznanie, że Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności, o którym mowa m.in. w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.

Ad 2

Co do zasady, na mocy art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT (który to przepis wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2026 r.) podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Na mocy art. 106ga ust. 2 ustawy o VAT, ustawodawca wyłączył jednak z tego obowiązku określoną grupę podatników. Obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych nie dotyczy m.in. podatnika, który nie posiada siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju (Polski).

Mając na uwadze ww. treść art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, przyjmując dodatkowo, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju (stanowisko Spółki w zakresie pytania oznaczonego w niniejszym wniosku nr 1 jest prawidłowe), Spółka nie będzie zobligowana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Mając na uwadze art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Jednocześnie zgodnie z art. 28a ustawy:

Powołany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Według tej regulacji, podatnikiem jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Z opisu sprawy wynika, że przedmiotem działalności Spółki jest produkcja słodyczy. W Polsce Spółka ściśle współpracuje ze Spółką-Siostrą w zakresie produkcji wyrobów cukierniczych. Współpraca ta ma charakter zleceniowy, tj. Spółka zleca Spółce-Siostrze produkcję określonych wyrobów cukierniczych, które zostały zamówione przez klientów Spółki. Zamówienia od klientów mają charakter sezonowy (występują przede wszystkim w okresach przed świętami Bożego Narodzenia i Wielkanocy). Spółka odpowiedzialna jest za przyjmowanie zamówień i przekazywanie ich do Spółki-Siostry, która z kolei odpowiada za ich faktyczną realizację (tj. produkcję określonych wyrobów cukierniczych i ich dostawę do klienta Spółki). Za realizowane dostawy Spółka-Siostra następnie fakturuje Spółkę. Współpraca między Spółką a Spółką-Siostrą ma charakter zintegrowany i odbywa się za pomocą systemu informatycznego, w którym Spółka wprowadza zamówienia na produkcję wyrobów cukierniczych.

Państwa wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia czy w związku z realizowaną współpracą ze Spółką-Siostrą, Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa m.in. w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT (pytanie nr 1).

Odnosząc się do przedmiotowej kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że w Spółka A. GmbH & Co.KG nie posiada/nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje bowiem w sposób stały na terytorium kraju odpowiednich zasobów umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. Z treści wniosku wynika, że przedmiotem działalności Spółki jest produkcja słodyczy. W Polsce Spółka ściśle współpracuje ze Spółką-Siostrą w zakresie produkcji wyrobów cukierniczych. Współpraca ta ma charakter zleceniowy, tj. Spółka zleca Spółce-Siostrze produkcję określonych wyrobów cukierniczych, które zostały zamówione przez klientów Spółki. Zamówienia od klientów mają charakter sezonowy (występują przede wszystkim w okresach przed świętami Bożego Narodzenia i Wielkanocy). Spółka odpowiedzialna jest za przyjmowanie zamówień i przekazywanie ich do Spółki-Siostry, która z kolei odpowiada za ich faktyczną realizację (tj. produkcję określonych wyrobów cukierniczych i ich dostawę do klienta Spółki). Za realizowane dostawy Spółka-Siostra następnie fakturuje Spółkę. Współpraca między Spółką a Spółką-Siostrą ma charakter zintegrowany i odbywa się za pomocą systemu informatycznego, w którym Spółka wprowadza zamówienia na produkcję wyrobów cukierniczych.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej sprawie Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów majątkowych i technicznych (biura, magazynu, kontenerów, narzędzi, wyposażenia i jakiejkolwiek innej infrastruktury), a także nie użytkuje, nie dzierżawi, nie wynajmuje ani nie leasinguje infrastruktury należącej do Spółki-Siostry. Ponadto Spółka nie posiada w Polsce żadnych własnych pracowników czy personelu i nie deleguje żadnych pracowników do Polski do realizacji jej działań gospodarczych w Polsce, nawet w charakterze tymczasowym. Spółka nie posiada w Polsce również przedstawicieli, agentów sprzedaży ani innych osób uprawnionych do działania na rzecz Spółki na terytorium Polski. Zatem, mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka nie posiada żadnego własnego zaplecza personalnego ani technicznego na terytorium Polski.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez spółkę z personelu i infrastruktury technicznej podmiotu trzeciego. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla spółki jak jej własne tj. spółka musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie sposób realizacji produkcji, a także nadzór i kontrola nad nią są wyłączną sprawą Spółki-Siostry. To Spółka-Siostra odpowiada za realizację procesu produkcyjnego, w tym za jego organizację, natomiast kontrola procesu produkcji jest wyłączną odpowiedzialnością Spółki-Siostry i jest realizowana przez jej pracowników. Spółka nie ma wpływu na dobór pracowników Spółki-Siostry przeznaczonych do realizacji produkcji dla Spółki. Ponadto Spółka nie posiada dostępu do magazynu Spółki-Siostry i nie jest uprawniona do przeprowadzania w nim audytów czy inspekcji, a także nie uczestniczy i nie wpływa na decyzje inwestycyjne Spółki-Siostry. Zatem nie można uznać, że Spółka posiada kontrolę nad zapleczem personalnym i technicznym Spółki-Siostry porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadała na stałe w Polsce żadnych zasobów personalnych i technicznych/rzeczowych. Dodatkowo Spółka nie podejmuje żadnych działań zarządczych w Polsce, w tym np. nie podejmuje istotnych decyzji dotyczących ogólnego zarządzania Spółką. Jak również Spółka ani jej pracownicy nie zawierają i nie negocjują żadnych kontraktów na terytorium Polski. Zatem, skoro Spółka nie posiada/nie będzie posiadać na terytorium Polski żadnych zasobów osobowych i rzeczowych nie można uznać, że jest/będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności ww. zasobów.

Należy również zwrócić uwagę na cytowany już wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do Państwa sytuacji należy stwierdzić, że Spółka-Siostra świadczy na Państwa rzecz określone usługi, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych Spółki-Siostry byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C- 333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka A. GmbH & Co.KG nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Przechodząc natomiast do Państwa wątpliwości wyrażonych w pytaniu nr 2 i dotyczących obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

-        stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz

-        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej