Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.777.2025.2.JO

Interpretacja indywidualna
- stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz braku obowiązku wystawiania i odbioru faktur za pomocą korzystania z KSeF. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 14 stycznia 2026 r. (wpływ 14 stycznia 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca, spółka A. B.V. z siedzibą w Holandii, dalej jako: „Wnioskodawca” lub „Spółka”, należy do Grupy B, której spółki zależne zajmują się m.in. produkcją (...). Ponadto Grupa B. zajmuje się handlem produktami (...).

Wnioskodawca jest wiodącą międzynarodową firmą handlową specjalizującą się w produktach (...) do zastosowań przemysłowych. Podstawową działalnością Spółki jest międzynarodowy handel (...), a także (...) i innymi produktami (...).

Wnioskodawca jest zarejestrowany w Polsce jako podatnik VAT czynny od 2014 r. W toku swojej działalności realizowanej na terytorium Polski, Spółka nabywa produkty (...) od polskich dostawców (w tym w szczególności (...)) w celu ich dalszej odsprzedaży w formule business to business (B2B).

Spółka nabywa na terytorium Polski usługi logistyczne i usługi magazynowe na podstawie umów z dwoma usługodawcami, natomiast nie ma prawa do decydowania o zakresie wykorzystania powierzchni magazynowej, konkretnym miejscu składowania towarów oraz o żadnych innych kwestiach związanych z funkcjonowaniem magazynów.

Towary będące własnością Spółki są przechowywane w magazynach zlokalizowanych w Polsce, przy czym są to budynki należące do usługodawców Spółki (niebędące własnością Spółki), położone w (…) i (…), na podstawie ww. umów dotyczących przechowywania towarów.

Spółka nie zatrudnia pracowników w Polsce, jak również nie deleguje do Polski personelu i nie sprawuje kontroli nad personelem swoich dostawców/usługodawców. Spółka nie posiada również na terytorium Polski żadnych zasobów technicznych, w tym maszyn, wyposażenia, infrastruktury czy nieruchomości, jak również nie sprawuje kontroli nad zasobami technicznymi innych podmiotów.

Wnioskodawca nie posiada ponadto na terytorium Polski żadnych oddziałów, spółek zależnych czy innych podmiotów powiązanych. Spółka nie posiada również w Polsce przedstawicieli i handlowców pozyskujących klientów, ani innych osób działających na podstawie pełnomocnictw upoważnionych do zawierania umów. Wszelkie umowy zawierane są w Holandii przez osoby uprawnione do reprezentacji Wnioskodawcy.

Wszelkie decyzje biznesowe/zarządcze dotyczące działalności gospodarczej Spółki prowadzonej w Polsce są podejmowane w kraju siedziby Wnioskodawcy (Holandia), gdzie Spółka posiada stałe biuro zatrudniające 35 pracowników, podzielonych na dział handlowy, dział logistyki (odpowiedzialny za organizację transportu i miejsc magazynowania) oraz administrację.

Podsumowując działalność Wnioskodawcy na terytorium Polski należy wskazać, że Spółka nie dysponuje w Polsce zasobami personalnymi ani technicznymi, które umożliwiałyby jej samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób ciągły i zorganizowany. Całość operacji realizowana jest przy wykorzystaniu usług podmiotów trzecich, bez sprawowania przez Spółkę kontroli nad ich zasobami.

Pytania

1.    Czy w świetle opisanego wyżej stanu faktycznego, prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm., dalej: „ustawa o VAT”) i Rozporządzenia wykonawczego z dnia 15 marca 2011 r. nr 282/2011 w sprawie wspólnego sytemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2011.77.1, dalej: „Rozporządzenie wykonawcze”)?

2.    Jeśli odpowiedź na pytanie nr 1 jest twierdząca (tzn. Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej), to czy prawidłowe jest stanowisko, że Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: „KSeF”), wchodzącego w życie z dniem 1 lutego 2026 r. na podstawie art. 106ga ust. 1 wprowadzonego do ustawy o VAT ustawą nowelizującą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598, dalej: „Ustawa Nowelizująca”)?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy:

1.    w świetle opisanego wyżej stanu faktycznego, zdaniem Spółki nie posiada ona stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski w rozumieniu przepisów ustawy o VAT oraz Rozporządzenia Wykonawczego.

2.    w związku z brakiem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych w systemie KSeF.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

W zakresie pytania nr 1

Zgodnie z treścią art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego:

1.    „Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

2.    Na użytek stosowania następujących artykułów, „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:

                 a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;

                 b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;

                 c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;

                 d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.

3.    Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.”

Z treści art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego wynika zatem, ze dla uznania, iż podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium innego kraju, muszą być spełnione łącznie trzy podstawowe warunki: po pierwsze - na terytorium innego państwa musi istnieć stała struktura; po drugie - struktura ta musi obejmować zarówno zasoby ludzkie, jak i zasoby techniczne; po trzecie - struktura ta musi być zdolna do odbioru (konsumpcji) nabywanych usług i ich wykorzystywania na potrzeby tego miejsca.

Istota zadanego pytania nr 1 sprowadza się do kwestii, czy w stanie faktycznym przedstawionym w niniejszym wniosku Spółka powinna być traktowana jako podmiot posiadający w Polsce „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego w związku z podejmowanymi przez Spółkę na terytorium Polski działaniami opisanymi w stanie faktycznym.

Brak istnienia zasobów ludzkich na terytorium Polski

Jak wynika wprost z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego, warunkiem istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie jest posiadanie „odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego”. Powyższe znajduje potwierdzenie w wyroku Trybunał Sprawiedliwości UE z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19 Titanium, w którym Trybunał wskazał, że „struktura pozbawiona własnego personelu nie może mieścić się w zakresie pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej””.

Oznacza to, że samo istnienie nieruchomości lub innego majątku na terytorium państwa członkowskiego nie jest wystarczająca do uznania, że podatnik posiada tam stałe miejsce prowadzenia działalności, jeżeli nie jest ono powiązane z zapleczem personalnym umożliwiającym prowadzenie działalności w sposób stały.

Z kolei w sytuacji, gdy podatnik nie posiada własnych pracowników w danym państwie członkowskim, konieczne jest, aby w ramach świadczonych na jego rzecz usług został mu faktycznie udostępniony personel usługodawcy w taki sposób, by podatnik miał nad tym personelem rzeczywiste „władztwo”, zbliżone do sytuacji, w której byłyby to jego własne zasoby kadrowe. Samo wykorzystywanie efektów pracy personelu usługodawcy (np. nabywanie usług logistycznych, magazynowych czy administracyjnych) nie jest wystarczające do stwierdzenia, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Powyższą tezę potwierdził TSUE w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 Berlin-Chemie, w którym stwierdzono, że „konieczne jest (…), aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem, na przykład, na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie”.

Taką samą wykładnię art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 11 marca 2020 r., sygn. I SA/Gl 1029/19, wskazując, że „wbrew stanowisku organu interpretującego o dostępności zaplecza personalnego i technicznego porównywalnej z dostępnością zaplecza własnego nie decyduje ekonomiczne wykorzystanie ludzi i sprzętu. Niewątpliwie bowiem zakup każdej usługi, nabywanej przez podmiot gospodarczy ukierunkowany jest na określone korzyści ekonomiczne, co jednak nie kreuje automatycznie miejsca prowadzenia stałej działalności w kraju, na terenie którego usługodawca świadczy usługi”.

Podobne stanowisko zajął Rzecznik Generalny w opinii z dnia 15 maja 2014 r. do sprawy C-605/12 Welmory, podkreślając, że nawet jeśli stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie wymaga własnego zaplecza personalnego i technicznego, podatnikowi musi przysługiwać porównywalna jak przy własnym zapleczu kontrola nad personelem i środkami technicznymi. Rzecznik wskazał, iż „konieczne są umowy o usługi lub umowy najmu dotyczące zaplecza personalnego i technicznego, które to zaplecze jest do dyspozycji podatnika jak własne i które to umowy nie podlegają zatem rozwiązaniu w krótkim czasie”.

Stanowisko to zostało rozwinięte przez Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w wyroku z dnia 29 lipca 2021 r., sygn. I FSK 660/18, w którym podkreślono, że „nie jest konieczne aby personel wykorzystywany w stałym miejscu prowadzenia działalności stanowili pracownicy danego podatnika, gdyż mogą być to także pracownicy podmiotu trzeciego, działającego na rzecz danego podatnika. Również środku techniczne (…) nie muszą być własnością podatnika, ale istotnym jest, aby miał on nad nimi władztwo, aby mógł je wykorzystywać przy świadczeniu usług”, przy czym - jak dodał NSA, odwołując się do opinii Rzecznika Generalnego w sprawie C-605/12 - dla spełnienia kryterium „stałości” konieczne jest zawarcie umów dotyczących zaplecza personalnego i technicznego, które nie mogą być rozwiązane w krótkim czasie oraz zapewniają podatnikowi porównywalną kontrolę nad tym zapleczem jak nad własnym.

Analogicznie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 11 października 2022 r., sygn. I FSK 396/21, wskazując, że dla uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności organ musi wykazać, iż mimo braku własnego zaplecza „Stronie przysługuje porównywalna jak przy własnej kontrola nad cudzym zapleczem personalnym i technicznym”, co w szczególności realizują umowy o usługi lub najmu pozwalające na bezpośredni wpływ na to zaplecze.

Na tle powyższych standardów orzeczniczych należy ocenić sytuację Spółki. Z opisu stanu faktycznego wynika jednoznacznie, że Spółka nie zatrudnia żadnych pracowników w Polsce, nie deleguje do Polski własnego personelu, jak również nie sprawuje kontroli nad personelem swoich dostawców i usługodawców. Spółka nie posiada w Polsce przedstawicieli bądź handlowców pozyskujących klientów ani innych osób uprawnionych do zawierania umów w jej imieniu; wszystkie umowy zawierane są w Holandii przez osoby uprawnione do reprezentacji Spółki.

Co istotne, Spółka nabywa w Polsce usługi logistyczne i magazynowe od dwóch niezależnych usługodawców, ale - jak wynika z opisu stanu faktycznego - nie ma prawa do decydowania o zakresie wykorzystania powierzchni magazynowej, konkretnym miejscu składowania towarów oraz innych kwestiach związanych z funkcjonowaniem magazynów. Personel usługodawców wykonuje czynności na podstawie umów zawartych z tymi usługodawcami, a nie z poziomu Spółki, która nie wydaje temu personelowi instrukcji dotyczących bieżącej organizacji pracy. Spółka korzysta wyłącznie z efektów usług świadczonych przez tych dostawców (usług logistycznych i magazynowych), nie uzyskując faktycznego władztwa nad personelem w Polsce.

W świetle przytoczonego orzecznictwa TSUE, NSA i WSA, przy tak ukształtowanym modelu działania Spółki nie można przyjąć, że w Polsce istnieje po jej stronie struktura personalna, która pozostaje do dyspozycji Spółki w sposób porównywalny do własnego zaplecza. Brak jest więc przesłanki „odpowiedniej struktury zaplecza personalnego” w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego.

Brak istnienia zasobów technicznych

Z definicji stałego miejsca prowadzenia działalności wynika również konieczność istnienia po stronie podatnika odpowiedniego zaplecza technicznego w danym państwie członkowskim. Jak jednak wynika z najnowszego orzecznictwa TSUE (w szczególności wyroki z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 Berlin-Chemie oraz z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-323/22) o dostępności zaplecza technicznego porównywalnej z zapleczem własnym nie decyduje samo ekonomiczne wykorzystanie efektów usług wykonywanych przy użyciu określonego sprzętu. Należy wyraźnie odróżnić nabywanie usług wykonywanych przy wykorzystaniu infrastruktury technicznej usługodawcy od sytuacji, w której istota kontraktu polega na udostępnieniu tej infrastruktury podatnikowi (np. na podstawie umowy najmu), tak aby pozostawała ona do jego stałej dyspozycji.

W wyroku w sprawie C-333/20 Berlin-Chemie, Trybunał stwierdził wprost, że dla uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności że „konieczne jest, aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem”, na podstawie umów, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim czasie”.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 22 sierpnia 2023 r., sygn. I SA/Gl 521/23, wskazał, że o braku istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności świadczą w szczególności takie okoliczności, jak brak zaplecza technicznego zdolnego do odbioru nabywanych usług oraz fakt, iż istota usługi świadczonej przez kontrahenta nie polega na udostępnieniu podatnikowi własnej infrastruktury (np. nieruchomości, maszyn) na podstawie umowy najmu, dzierżawy czy leasingu, lecz na świadczeniu określonych usług przy wykorzystaniu tej infrastruktury na rachunek usługodawcy.

Z kolei w wyroku z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 Cabot Switzerland TSUE zaakcentował, że „to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług” oraz że - w celu ustalenia miejsca, w którym dane usługi są otrzymywane - należy określić miejsce, w którym znajduje się zaplecze personalne i techniczne, z którego podatnik korzysta w celu odbioru tych usług, a nie miejsce, w którym znajduje się zaplecze wykorzystywane do innej działalności, np. sprzedażowej.

Na gruncie niniejszej sprawy, towary będące własności Spółki są przechowywane w magazynach zlokalizowanych w Polsce (w (...) oraz (...)), przy czym są to budynki należące do usługodawców Spółki, niebędące własnością Spółki. Magazyny te są wykorzystywane przez polskich usługodawców do świadczenia na rzecz Spółki usług logistycznych i magazynowanych. Spółka nie posiada żadnych praw do tych nieruchomości (w szczególności tytułów prawnych zbliżonych do umów najmu, czy dzierżawy zapewniających samodzielne dysponowanie powierzchnią), a jedynie korzysta z usług świadczonych przez podmioty trzecie.

Z opisu stanu faktycznego wynika jednoznacznie, że Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnych środków technicznych - w szczególności nieruchomości, infrastruktury, maszyn czy wyposażenia - ani nie sprawuje kontroli nad zasobami technicznymi innych podmiotów. Całość operacji logistycznych realizowana jest przez zewnętrznych usługodawców, którzy wykorzystują własną infrastrukturę dla celów świadczenia usług, bez oddawania jej do dyspozycji Spółki w sposób trwały i porównywalny do zaplecza własnego.

W konsekwencji, biorąc pod uwagę przywołane orzecznictwo TSUE (Berlin-Chemie, Cabot Switzerland) oraz sądów administracyjnych nie można stwierdzić, że Spółka posiada w Polsce zaplecze techniczne zdolne do odbioru nabywanych usług. Infrastruktura techniczna wykorzystywana w procesie składowania i obsługi towarów jest zapleczem własnym usługodawców i służy do świadczenia przez nich usług na rzecz Spółki, a nie do odbioru usług przez Spółkę w ramach jej rzekomego stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce. Tę sytuacje należy ocenić analogicznie jak w sprawach będących przedmiotem wyroków TSUE C-333/20 oraz C-232/22, gdzie Trybunał odrzucił koncepcję stałego miejsca prowadzenia działalności opartego włącznie na infrastrukturze usługodawcy.

Konieczność odróżnienia czynności opodatkowanych Spółki i jej usługodawców

W wyroku z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 Cabot Switzerland TSUE podkreślił, że na potrzeby oceny istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej konieczne jest odróżnienie czynności wykonywanych przez usługodawcę na rzecz zagranicznego podatnika od czynności wykonywanych przez samego podatnika. Trybunał wskazał, że świadczenie usług (w tamtej sprawie - produkcji z materiałów powierzonych) oraz sprzedaż towarów przez zagranicznego podatnika stanowią odrębne transakcje podlegające różnym systemom VAT, a przy ustalaniu miejsca odbioru usług należy skupić się na zapleczu wykorzystywanym do odbioru tych usług, a nie na zapleczu wykorzystywanym do sprzedaży towarów.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że działalność Spółki polega na nabywaniu w Polsce produktów (...) od dostawców i ich dalszej odsprzedaży w formule B2B, natomiast polscy usługodawcy świadczą na jej rzecz usługi logistyczne i magazynowe przy wykorzystaniu własnej infrastruktury. Czynności tych usługodawców (usługi logistyczne/magazynowe) są odrębne od czynności Spółki (dostawy towarów na rzecz klientów) i stanowią odrębny przedmiot opodatkowania. Fakt, że Spółka korzysta z usług logistycznych i magazynowych przy wykorzystaniu infrastruktury usługodawców, nie oznacza, że ta infrastruktura staje się elementem stałego miejsca prowadzenia działalności Spółki w Polsce - dokładanie tak, jak TSUE odróżnił zaplecze produkcyjne usługodawcy od zaplecza służącego do odbioru usług przez zagranicznego podatnika w sprawie C-232/22.

Dodatkowo należy wskazać, że w niniejszej sprawie Spółka nie posiada w Polsce żadnych oddziałów, spółek zależnych lub innych podmiotów powiązanych, które mogłyby stanowić zaplecze personalne lub techniczne dla jej działalności. Wszelkie decyzje biznesowe i zarządcze podejmowane są w państwie siedziby Spółki, tj. w Holandii, gdzie Spółka posiada stałe biuro zatrudniające 35 pracowników, w tym dział handlowy, dział logistyki oraz administrację. Oś decyzyjna i zarządcza dla działalności prowadzonej w Polsce znajduje się zatem poza terytorium Polski.

Uwzględniając całokształt okoliczności faktycznych oraz powołane przepisy i orzecznictwo TSUE, NSA i WSA, należy stwierdzić, że Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego oraz ustawy o VAT. Po stronie Spółki nie występuje bowiem w Polsce struktura charakteryzująca się wystarczającą stałością oraz odpowiednim zapleczem personalnym i technicznym, która umożliwiałaby jej odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na potrzeby takiego miejsca. Spółka nie posiada w Polsce własnych  pracowników ani kontrolowanego przez siebie personelu podmiotów trzecich, nie dysponuje również własną infrastrukturą techniczną ani infrastrukturą podmiotów trzecich pozostającą do jej stałej dyspozycji. Korzysta jedynie z usług niezależnych usługodawców logistycznych i magazynowanych, a ich zasoby personalne i techniczne służą świadczeniu usług na ich rachunek, a nie prowadzeniu działalności przez Spółkę w Polsce.

W konsekwencji, w świetle opisanego stanu faktycznego, zdaniem Wnioskodawcy, stanowisko Spółki, zgodnie z którym nie posiada ona na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej należy uznać za prawidłowe.

W zakresie pytania nr 2

Zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, dodanym ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw, podatnicy będą obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Jednocześnie w art. 106ga ust. 2 ustawodawca wskazał zamknięty katalog przypadków, w których obowiązek ten nie ma zastosowania. Przepis ten stanowi, że obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych nie dotyczy m.in. podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.

Z kolei z art. 23 ustawy nowelizującej wynika, że przepisy wprowadzające obowiązkowy KSeF wchodzą w życie z dniem 1 lutego 2026 r. Począwszy od tego dnia co do zasady podatnicy będą zobowiązani dokumentować transakcje fakturami ustrukturyzowanymi, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w art. 106ga ust. 2 ustawy o VAT.

W niniejszej sprawie Spółka jest podmiotem zagranicznym z siedzibą w Holandii, zarejestrowanym w Polsce jako podatnik VAT czynny, lecz - jak wskazano powyżej - nieposiadającym w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Skoro zatem Spółka nie ma w Polsce ani siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu ustawy o VAT i art. 11  Rozporządzenia Wykonawczego, to wprost spełnia przesłankę wyłączenia przewidzianą w art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT.

W konsekwencji, biorąc pod uwagę brak siedziby i stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Spółki na terytorium Polski, zdaniem Wnioskodawcy należy uznać, że Spółka - po wejściu w życie obowiązkowego KSeF z dniem 1 lutego 2026 r. - nie będzie zobowiązana do wystawiania ani odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur w odniesieniu do czynności wykonywanych na terytorium Polski.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Z treści wniosku wynika, że Spółką z siedzibą w Holandii należy do Grupy B. zajmującej się m.in. produkcją (...). Podstawową działalnością Spółki jest międzynarodowy handel (...). W ramach swojej działalności na terytorium Polski Spółka nabywa produkty (...) od polskich dostawców w celu ich dalszej odsprzedaży w formule B2B. W związku z tym Spółka nabywa na terytorium Polski usługi logistyczne i usługi magazynowe na podstawie umów z dwoma usługodawcami. Na podstawie ww. umów towary będące własnością Spółki są przechowywane w magazynach zlokalizowanych w Polsce i należących do tych usługodawców.

W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.

Na temat stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, np. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19 (Titanium), wyrok z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL), wyrok z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics Belgium SA), wyrok z 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co. KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20, I SA/Gl 521/23.

Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z rozporządzenia 282/2011 oraz tezy wynikające z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i polskich sądów administracyjnych można wymienić kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”.

O stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić wówczas, gdy występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.

Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób powtarzalny i nieprzemijający (stały).

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C‑333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL TSUE stwierdził, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81)”.

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17, wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności analizowanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizowała bowiem na terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności. Z wniosku wynika, że na terytorium Polski Spółka nabywa produkty (...) od polskich dostawców w celu ich dalszej odsprzedaży w formule B2B.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Jak wynika z okoliczności wniosku Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnych zasobów technicznych, w tym maszyn, wyposażenia, infrastruktury czy nieruchomości, jak również nie posiada żadnych oddziałów, spółek zależnych ani innych podmiotów powiązanych. Jednocześnie, Spółka nie zatrudnia pracowników oraz nie deleguje do Polski personelu, jak również nie posiada w Polsce przedstawicieli i handlowców pozyskujących klientów ani innych osób działających na podstawie pełnomocnictw upoważnionych do zawierania umów. Wszelkie umowy zawierane są w Holandii przez osoby uprawnione do reprezentacji Spółki. Także wszystkie decyzje biznesowe/zarządcze dotyczące działalności gospodarczej Spółki w Polsce podejmowane są w Holandii, gdzie Spółka posiada stałe biuro zatrudniające 35 pracowników podzielonych na dział handlowy, dział logistyki (odpowiedzialny za organizację transportu i do miejsc magazynowania) oraz administrację. Zatem mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka nie posiada na terytorium Polski własnego zaplecza osobowego ani technicznego.

Przy czym, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Jednakże Spółka nie posiada kontroli nad zasobami technicznymi ani nad personelem usługobiorców. Ponadto, wskazali Państwo, że towary będące własnością Spółki przechowywane są w magazynach usługodawców zlokalizowanych w Polsce (w (…) i (…)), natomiast Spółka nie ma prawa do decydowania o zakresie wykorzystania przestrzeni magazynowej, konkretnym miejscu składowania towarów oraz o żadnych innych kwestiach związanych z funkcjonowaniem magazynów. W konsekwencji należy uznać, że Spółka również nie posiada kontroli nad zapleczem usługodawców porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności. Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych oraz personalnych, a także nie posiada kontroli nad zapleczem usługodawców porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do obecności zasobów osobowych i technicznych.

Jednocześnie w analizowanej sprawie istotny jest cytowany już powyżej wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Zdaniem TSUE, istotne z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Odnosząc powyższe do analizowanej sprawy należy stwierdzić, że usługodawcy świadczą na rzecz Spółki określone usługi, zatem oznacza to, że zarówno to samo zaplecze zasobów personalnych, jak i technicznych usługodawców w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej byłoby wykorzystywane do świadczenia na rzecz Spółki usług oraz ich odbioru. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie usług które dla tego innego podmiotu świadczy. Zatem analizując zawarty we wniosku opis stanu faktycznego w kontekście przedstawionego orzecznictwa, należy wskazać, że to samo zaplecze byłoby wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Tym samym zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki.

W konsekwencji oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Ponadto przedmiotem Państwa wątpliwości jest także ustalenie czy Spółka będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF).

Mając na uwadze powyższe wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu
e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, Spółka nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu
e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis art. 106gb ust. 4 ustawy który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Państwa Spółka, jak ustaliłem w niniejszej interpretacji, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie jest zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.

W konsekwencji Państwa stanowisko nr 2 uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.