Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.779.2025.2.AP

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 grudnia 2025 r. za pośrednictwem platformy e-PUAP wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz zobowiązania do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 9 stycznia 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. GmbH (zwana dalej „Spółką”, „Wnioskodawcą”) jest podmiotem prawa niemieckiego, posiadającym siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech. Spółka jest dostawcą części dla branży (…). Spółka jest podatnikiem podatku od wartości dodanej w Niemczech. W ramach nowego modelu działalności Spółka zarejestrowała się jako podatnik VAT w Polsce.

Wnioskodawca funkcjonuje w Polsce w ramach opisanego poniżej modelu biznesowego: Wnioskodawca nabywa towary od polskiej Spółki powiązanej B. Sp. z o.o. (dalej: „Spółka powiązana”). Spółki powiązane są poprzez udział osobowy w obu spółkach tego samego członka zarządu. Wnioskodawca sprzedaje nabyte od polskiej Spółki powiązanej towary na rzecz kontrahenta z Niemiec. Towar z Polski odbierany jest przez kontrahenta z Niemiec. Własność nabywanych od polskiej Spółki powiązanej towarów przechodzi na Wnioskodawcę po wydaniu ich z magazynu. Zatem po zakończeniu procesu produkcji przez polską Spółkę powiązaną i podczas procesu ich magazynowania (w magazynach należących do polskiego podmiotu powiązanego) produkty są własnością polskiego podmiotu powiązanego. W celu realizacji procesów operacyjnych, Wnioskodawca korzysta z usług polskiej Spółki powiązanej, która wykonuje określone czynności techniczno-logistyczne, w tym:

• zakładanie zamówień w systemie SAP Wnioskodawcy,
• prowadzenie korespondencji w zakresie zamówień z kontrahentem Wnioskodawcy z Niemiec,
• przygotowanie przesyłek (w tym oklejanie),
• zgłaszanie gotowości towaru do odbioru firmie spedycyjnej.

Czynności związane z wydaniem produktów firmie spedycyjnej stanowią element sprzedaży produktów przez polski podmiot powiązany na rzecz Spółki. Dokumenty sprzedażowe sporządzanie są przez pracowników Wnioskodawcy w Niemczech.

W zamian za świadczenie usług obsługi klienta, Wnioskodawca wypłaca polskiej Spółce powiązanej należne wynagrodzenie ustalone przez strony.

Wnioskodawca nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych ani personalnych. Nie planuje zatrudniać pracowników na terytorium Polski, nie będzie posiadać biura, magazynu, sprzętu komputerowego, środków transportu ani żadnej infrastruktury umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej.

Spółka nie ma prawa do dysponowania zasobami polskiej spółki powiązanej, nie będzie miała wpływu na jej decyzje operacyjne ani nie będzie korzystać z jej infrastruktury w sposób umożliwiający prowadzenie działalności gospodarczej.

Nie są zawierane żadne umowy najmu, dzierżawy ani inne tytuły prawne do nieruchomości lub infrastruktury na terytorium Polski.

Całość działalności zarządczej i decyzyjnej jest prowadzona z Niemiec. Spółka podejmuje decyzje handlowe, zarządza relacjami z klientami, ustala warunki sprzedaży, prowadzi negocjacje oraz realizuje działania marketingowe wyłącznie z terytorium Niemiec. Wszelkie funkcje zarządcze i kontrolne są wykonywane przez personel zatrudniony w Niemczech.

Model działalności w Polsce zakłada zatem wyłącznie transakcje handlowe pomiędzy podmiotami powiązanymi, bez fizycznej obecności Spółki w Polsce, bez kontroli nad zasobami polskiej spółki oraz bez korzystania z jej infrastruktury w sposób umożliwiający prowadzenie działalności gospodarczej.

W uzupełnieniu udzielili Państwo odpowiedzi na pytania:

1)  Od kiedy Państwa Spółka jest zarejestrowana na potrzeby podatku VAT w Polsce i w z związku z jakimi czynnościami dokonali Państwo tej rejestracji?

Odp. Spółka jest zarejestrowana w Polsce na potrzeby podatku VAT od (…) 2025 r. Spółka dokonała rejestracji do VAT w Polsce w związku z realizacją transakcji łańcuchowych. Jak wskazano we wniosku Spółka nabywa towary od polskiego dostawcy (polska spółka powiązana), a następnie odsprzedaje je klientowi z Niemiec. Transport towarów odbywa się bezpośrednio od polskiego dostawcy do ostatecznego nabywcy w Niemczech.

2)  W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Państwa Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej (należy ogólnie bez wskazywania szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jak Państwa Spółka prowadzi działalność w Niemczech, np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, czy w kraju siedziby Państwa Spółka korzysta z jakichś magazynów, czy w kraju siedziby odbywa się produkcja towarów, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne posiada w kraju siedziby, itp.)?

Odp. A. GmbH jest częścią grupy C. - działającej w obszarach technologii pojazdów, hydrauliki i budowy maszyn, której tradycje sięgają roku (…). Spółka prowadzi działalność w Niemczech poprzez zakład produkcyjny zlokalizowany w (…), specjalizując się w wytwarzaniu złożonych elementów (…) dla przemysłu (…), z wykorzystaniem zaawansowanych technologii obróbki. Na terenie Niemiec spółka dysponuje odpowiednimi zasobami technicznymi i kadrowymi, umożliwiającymi realizację pełnego procesu produkcyjnego, a także infrastrukturą biurową i magazynową zapewniającą obsługę logistyczną oraz terminową realizację dostaw. Zespół administracyjny i handlowy odpowiada za obsługę klientów oraz koordynację procesów biznesowych, wspierając kompleksową działalność operacyjną Spółki.

3)  Czy polska Spółka powiązana dokonuje świadczeń tylko i wyłącznie na rzecz Państwa Spółki czy również na rzecz innych podmiotów?

Odp. Polska Spółka powiązana nie dokonuje sprzedaży tylko i wyłącznie na rzecz Wnioskodawcy. Spółka powiązana B. Sp. z o.o. działa na rynku od (…) roku, obsługując klientów krajowych i zagranicznych - zarówno w ramach grupy C., jak i niezależne podmioty spoza grupy.

4)  Czego dotyczą/w jaki sposób są realizowane procesy produkcyjne dokonywane przez polską Spółkę powiązaną? Przy użyciu jakich/czyich, do kogo należących zasobów osobowych/technicznych są realizowane te procesy produkcyjne?

Odp. Procesy produkcyjne realizowane przez Spółkę powiązaną dotyczą produkcji gotowych elementów metalowych dla klienta z branży (…) i są realizowane w zakładzie Spółki powiązanej na terenie Polski, przy użyciu własnych zasobów technicznych (maszyny, urządzenia produkcyjne) oraz zasobów osobowych w postaci wykwalifikowanego personelu zatrudnionego przez Spółkę powiązaną. Spółka powiązana nie korzysta z zasobów technicznych ani kadrowych należących do podmiotów zewnętrznych.

5)  Czy posiadacie Państwo bezpośrednią kontrolę nad zasobami osobowymi i technicznymi/rzeczowymi podmiotów trzecich (tj. podmiotów dokonujących świadczeń na rzecz Państwa Spółki, innych niż polska Spółka powiązana) wykorzystywanymi do świadczenia usług na Państwa rzecz (np. usług spedycji)? Jeśli tak, należy wskazać/opisać na czym ta kontrola będzie polegała i w jaki sposób będzie realizowana.

Odp. Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi i technicznymi/rzeczowymi podmiotów trzecich (tj. podmiotów dokonujących świadczeń na rzecz Państwa Spółki, innych niż polska Spółka powiązana.

Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku)

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w przedstawionym stanie faktycznym, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w Polsce (zgodnie z definicją z art. 11 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.) i w konsekwencji, nie będzie miała na podstawie art. 106ga ust. 2 pkt 1 i 2 Ustawy o VAT obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur?

Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku)

Spółka stoi na stanowisku, że w związku z zaprezentowanym w opisie zaistniałego zdarzenia modelem biznesowym nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, o którym mowa w art. 11 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. i w konsekwencji nie będzie miała obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Pojęcie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” nie zostało zdefiniowane ani w ustawie o podatku od towarów i usług, ani w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Jego definicja została natomiast zawarta w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r., wydanym na podstawie Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Rozporządzenie 282/2011”, „Rozporządzenie Wykonawcze”).

Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, na potrzeby stosowania art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE, „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się odpowiednią trwałością oraz strukturą organizacyjną w zakresie zaplecza technicznego i personalnego, umożliwiającą odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na potrzeby tego miejsca. Zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia 282/2011, samo posiadanie numeru identyfikacyjnego VAT w danym państwie członkowskim nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania, że podatnik posiada tam stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Biorąc zatem pod uwagę definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wynikającą z Rozporządzenia 282/2011, dokonując oceny, czy dane przedsiębiorstwo posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju należy zweryfikować czy łącznie spełnione zostały następujące warunki:

• wystarczająca stałość miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz
• obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, oraz
• możliwość odbioru i wykorzystania usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca.

W definicji pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” zawartej w art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 zastosowano koniunkcję poprzez użycie spójnika „oraz”, co oznacza, że wypełnienie dyspozycji zawartej w tej definicji wymaga spełnienia wszystkich wskazanych w niej przesłanek. W przypadku, gdy nie jest spełniony chociażby jeden z wyżej wymienionych warunków, nie można uznać, że obecność danego podmiotu na terytorium państwa członkowskiego nosi znamiona stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT.

W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, C-547/18 (Dong Yang Electronics) jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o. W przedmiotowej sprawie nie są spełnione ww. warunki łącznie.

Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego

Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnej infrastruktury technicznej ani personelu. Nie zatrudnia pracowników ani ich nie oddelegowuje do Polski, nie dysponuje biurem, magazynem, sprzętem komputerowym, środkami transportu ani innymi zasobami umożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej. Nie korzysta również z zasobów polskiej spółki powiązanej w sposób, który mógłby zostać uznany za przejaw prowadzenia działalności w Polsce. Personel Spółki powiązanej, z której wysyłane są towary działa wyłącznie na rzecz swojego pracodawcy. Komunikacja bezpośrednia między przedstawicielami Wnioskodawcy a pracownikami Spółki powiązanej ma charakter wyłącznie operacyjny, tj. dotyczy ustalania potrzeb klienta, cech produktu, optymalizacji procesów, a nie poleceń służbowych. Wyłącznie przedstawiciele Spółki powiązanej zgodnie z zasadami wewnętrznej organizacji pracy mogą takie polecenia wydawać i skutecznie zmieniać zasady współpracy z pracownikami.

Fakt, że Wnioskodawca jest powiązany z polską Spółką, nie ma znaczenia dla oceny istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. TSUE w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini jednoznacznie wskazał, że kontrola kapitałowa nad podmiotem powiązanym nie jest wystarczająca do uznania, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w państwie członkowskim, w którym działa spółka zależna. W powyższym kontekście na uwagę zasługuje także wyrok w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL), w którym TSUE orzekł, iż spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży.

Potwierdzeniem tej wykładni jest również interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 czerwca 2025 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.180.2025.2.RST), w której organ podatkowy uznał, że rejestracja VAT oraz realizacja transakcji handlowych z polską spółką powiązaną nie prowadzą do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności, jeżeli podatnik nie posiada w Polsce własnych zasobów umożliwiających prowadzenie działalności.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Spółka nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności. Wszelkie decyzje o charakterze zarządczym (dotyczące sprzedaży, negocjowania i zawierania umów itd.) mające wpływ na działalność Spółki są podejmowane przez właściwy personel poza granicami Polski.

Brak wystarczającej trwałości struktury

Działalność Spółki na terytorium Polski nie wykazuje również cech organizacyjnego osadzenia. Spółka nie posiada tu żadnej struktury organizacyjnej, która mogłaby zostać uznana za trwałą w rozumieniu przepisów Rozporządzenia 282/2011. Całość działalności operacyjnej, decyzyjnej i zarządczej prowadzona jest z Niemiec, gdzie znajduje się siedziba Spółki oraz jej zaplecze techniczne i personalne. Czynności związane z zakupem towarów od polskiej spółki powiązanej oraz ich dalszą sprzedażą do kontrahenta choć formalnie dotyczą terytorium Polski, nie wiążą się z żadną fizyczną obecnością Spółki w Polsce. Działania te mają charakter wyłącznie transakcyjny i nie prowadzą do powstania zorganizowanej, trwałej struktury umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 października 2025 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.615.2025.1.MW), w której organ uznał, że brak trwałości i samodzielności struktury wyklucza możliwość uznania, że działalność prowadzona jest w sposób zorganizowany i powtarzalny na terytorium Polski.

O stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie może również świadczyć długoterminowe korzystanie z usług danego kontrahenta (tu: Spółki powiązanej) , w sytuacji, w której Spółka nie utrzymuje ani nie planuje utrzymania na terytorium Polski żadnych struktur w zakresie zaplecza technicznego i osobowego. Relację między Wnioskodawcą a Spółką powiązaną należy więc uznać za typową relację, jaka występuje między usługobiorcą i usługodawcą. Brak zdolności do odbioru i wykorzystania usług Spółka nie korzysta z żadnych usług świadczonych na jej rzecz na terytorium Polski, które byłyby konsumowane przez jakąkolwiek strukturę organizacyjną. Nie istnieje żadne miejsce, w którym Spółka mogłaby odbierać usługi, zarządzać nimi czy je wykorzystywać. Całość procesów decyzyjnych, handlowych i administracyjnych realizowana jest z Niemiec, przez personel zatrudniony w siedzibie Spółki.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę na ww. wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Zdaniem TSUE, istotne z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie usług, które dla tego innego podmiotu świadczy.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa unijnego i krajowego, w szczególności art. 11 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, a także utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz sądów administracyjnych w Polsce, należy stwierdzić, że w przypadku Spółki nie dochodzi do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Spółka nie posiada w Polsce żadnej struktury organizacyjnej, która spełniałaby łącznie przesłanki odpowiedniego zaplecza technicznego i personalnego, wystarczającej trwałości, oraz zdolności do odbioru i wykorzystania usług świadczonych na potrzeby tego miejsca. Brak infrastruktury, brak personelu, brak tytułu prawnego do korzystania z zasobów polskiej spółki powiązanej, a także brak jakiejkolwiek samodzielnej aktywności operacyjnej na terytorium Polski jednoznacznie wykluczają możliwość uznania, że Spółka prowadzi tu działalność gospodarczą w sposób zorganizowany i trwały. Działalność Spółki ogranicza się do transakcyjnego nabywania towarów od polskiego podmiotu i ich dalszej sprzedaży, przy czym wszystkie decyzje handlowe, zarządcze i operacyjne podejmowane są wyłącznie z terytorium Niemiec.

W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym nie dochodzi do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu przepisów Rozporządzenia 282/2011, Dyrektywy 2006/112/WE oraz zgodnie z wykładnią przyjętą w orzecznictwie TSUE i sądów administracyjnych. W konsekwencji, Spółka nie powinna być traktowana jako podmiot posiadający stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Zgodnie z art. 106ga oraz art. 106gb ust. 1 Ustawy o VAT, które wejdą w życie z dniem 1 lutego 2026 r. podatnicy będą zobowiązani do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Jednocześnie, zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 Ustawy o VAT, obowiązek ten nie będzie dotyczyć podatników, którzy nie posiadają na terytorium kraju ani siedziby działalności gospodarczej, ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym, w związku z faktem, że Spółka nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski nie będzie miała obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka A. GmbH (dalej Spółka) jest podmiotem prawa niemieckiego, posiadającym siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech. Spółka jest podatnikiem podatku od wartości dodanej w Niemczech. Spółka, w związku z realizacją transakcji łańcuchowych, jest zarejestrowana w Polsce na potrzeby podatku VAT (…) 2025 r.

Spółka jest dostawcą części dla branży (…). W Polsce funkcjonuje w ramach następującego modelu biznesowego: nabywa towary od polskiej Spółki powiązanej B. Sp. z o.o. (dalej Spółka powiązana), a następnie sprzedaje nabyte od polskiej Spółki powiązanej towary na rzecz kontrahenta z Niemiec. Transport towarów odbywa się bezpośrednio od polskiego dostawcy do ostatecznego nabywcy w Niemczech. W celu realizacji procesów operacyjnych, Spółka korzysta z usług polskiej Spółki powiązanej, która wykonuje określone czynności techniczno-logistyczne, w tym: zakładanie zamówień w systemie SAP, prowadzenie korespondencji w zakresie zamówień z kontrahentem Spółki z Niemiec, przygotowanie przesyłek (w tym oklejanie), zgłaszanie gotowości towaru do odbioru firmie spedycyjnej. Dokumenty sprzedażowe sporządzanie są przez pracowników Spółki w Niemczech. W zamian za świadczenie usług obsługi klienta, Spółka wypłaca polskiej Spółce powiązanej należne wynagrodzenie ustalone przez strony.

Procesy produkcyjne realizowane przez Spółkę powiązaną dotyczą produkcji gotowych elementów metalowych dla klienta z branży (…) i są realizowane w zakładzie Spółki powiązanej na terenie Polski, przy użyciu jej własnych zasobów technicznych (maszyny, urządzenia produkcyjne) oraz zasobów osobowych w postaci wykwalifikowanego personelu zatrudnionego przez Spółkę powiązaną.

Wnioskodawca powziął wątpliwości, czy w związku z opisaną działalnością będzie posiadał w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy będzie zobowiązany do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka A. GmbH nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizuje na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że Spółka jest dostawcą części dla branży (…). A. GmbH jest częścią grupy C. - działającej w obszarach technologii pojazdów, hydrauliki i budowy maszyn. Spółka prowadzi działalność w Niemczech poprzez zakład produkcyjny zlokalizowany w (…), specjalizując się w wytwarzaniu złożonych elementów (…) dla przemysłu (…), z wykorzystaniem zaawansowanych technologii obróbki. Na terenie Niemiec spółka dysponuje odpowiednimi zasobami technicznymi i kadrowymi, umożliwiającymi realizację pełnego procesu produkcyjnego, a także infrastrukturą biurową i magazynową zapewniającą obsługę logistyczną oraz terminową realizację dostaw. Zespół administracyjny i handlowy odpowiada za obsługę klientów oraz koordynację procesów biznesowych, wspierając kompleksową działalność operacyjną Spółki. W Polsce funkcjonuje w ramach następującego modelu biznesowego: nabywa towary od polskiej Spółki powiązanej, a następnie sprzedaje nabyte od polskiej Spółki powiązanej towary na rzecz kontrahenta z Niemiec. W celu realizacji procesów operacyjnych, Spółka korzysta z usług polskiej Spółki powiązanej, która wykonuje określone czynności techniczno-logistyczne, w tym: zakładanie zamówień w systemie SAP, prowadzenie korespondencji w zakresie zamówień z kontrahentem Spółki z Niemiec, przygotowanie przesyłek (w tym oklejanie), zgłaszanie gotowości towaru do odbioru firmie spedycyjnej, natomiast dokumenty sprzedażowe sporządzanie są przez pracowników Spółki w Niemczech. W zamian za świadczenie usług obsługi klienta, Spółka wypłaca polskiej Spółce powiązanej należne wynagrodzenie ustalone przez strony.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. We wniosku wskazali Państwo, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych ani personalnych. Nie planuje zatrudniać pracowników na terytorium Polski, nie będzie posiadać biura, magazynu, sprzętu komputerowego, środków transportu ani żadnej infrastruktury umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej. Nie są zawierane żadne umowy najmu, dzierżawy ani inne tytuły prawne do nieruchomości lub infrastruktury na terytorium Polski. Całość działalności zarządczej i decyzyjnej jest prowadzona z Niemiec. Spółka podejmuje decyzje handlowe, zarządza relacjami z klientami, ustala warunki sprzedaży, prowadzi negocjacje oraz realizuje działania marketingowe wyłącznie z terytorium Niemiec. Wszelkie funkcje zarządcze i kontrolne są wykonywane przez personel zatrudniony w Niemczech. Zatem należy uznać, że Spółka nie posiada na stałe na terytorium Polski żadnych własnych zasobów technicznych/rzeczowych oraz personalnych.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W Polsce Spółka nabywa towary od polskiej Spółki powiązanej, a następnie sprzedaje nabyte towary na rzecz kontrahenta z Niemiec. Transport towarów odbywa się bezpośrednio od polskiego dostawcy do ostatecznego nabywcy w Niemczech. Procesy produkcyjne realizowane przez Spółkę powiązaną dotyczą produkcji gotowych elementów metalowych dla klienta z branży (…) i są realizowane w zakładzie Spółki powiązanej na terenie Polski, przy użyciu jej własnych zasobów technicznych (maszyny, urządzenia produkcyjne) oraz zasobów osobowych w postaci wykwalifikowanego personelu zatrudnionego przez Spółkę powiązaną. Spółka nie ma prawa do dysponowania zasobami polskiej Spółki powiązanej, nie będzie miała wpływu na jej decyzje operacyjne ani nie będzie korzystać z jej infrastruktury w sposób umożliwiający prowadzenie działalności gospodarczej. Polska Spółka powiązana nie dokonuje sprzedaży tylko i wyłącznie na rzecz Spółki. Spółka powiązana działa na rynku od (…) 2015 roku, obsługując klientów krajowych i zagranicznych - zarówno w ramach grupy C., jak i niezależne podmioty spoza grupy. Spółka niema więc możliwości korzystania z zasobów personalnych i technicznych Spółki powiązanej jak z zasobów własnych. Ponadto Spółka nie posiada w Polsce bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi i technicznymi/rzeczowymi podmiotów trzecich, innych niż polska Spółka powiązana.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada na stałe w Polsce żadnych zasobów technicznych oraz personalnych. Ponadto całość działalności zarządczej i decyzyjnej jest prowadzona z siedziby na terytorium Niemiec. wszystkie istotne decyzje gospodarcze są podejmowane w jej siedzibie na terytorium Niemiec. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka A. GmbH nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis art. 106gb ust. 4 ustawy, który wskazuje m.in., że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie będzie zobowiązana do odbioru faktur od polskich podmiotów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym podmiotem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.

Tym samym stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie będzie zobowiązana do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.