Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.780.2025.2.RM

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 grudnia 2025 r., za pośrednictwem ePUAP, wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz braku obowiązku wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSeF. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 29 stycznia 2026 r. (wpływ za pośrednictwem systemu e-Doręczenia 29 stycznia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(…) AG (dalej jako „Spółka”, „Wnioskodawca”) jako Spółka z siedzibą w Niemczech jest wiodącym na świecie producentem (...). Spółka jest podatnikiem podatku od wartości dodanej w Niemczech.

W ramach nowego modelu działalności Spółka zarejestrowała się jako podatnik VAT w Polsce.

W ramach rozwoju swojej działalności Wnioskodawca zawarł umowę o świadczenie usług z A. Sp. z o.o. (zwaną dalej „A-PL”, „firma logistyczna”), której przedmiotem jest udostępnienie powierzchni magazynowej oraz świadczenie usług logistycznych.

Wnioskodawca będzie nabywał na terytorium Polski towary od polskiej Spółki powiązanej oraz przemieszczał do Polski własne towary z terytorium Niemiec. Towary Spółki będą przechowywane w Polsce w magazynie firmy logistycznej. Przedmiotem opodatkowania Spółki w Polsce będzie wewnątrzwspólnotowe nabycie własnych towarów przewożonych z Niemiec do Polski, wewnątrzwspólnotowa dostawa własnych towarów z Polski do Niemiec, krajowa dostawa towarów, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów do innych krajów UE a także eksport towarów.

W ramach umowy zawartej przez Wnioskodawcę z A-PL, A-PL zostanie zlecona realizacja typowych usług logistycznych. Zawarta umowa obowiązuje do (…) 2028 r.

W szczególności w zakres świadczonych przez A-PL usług wchodzą:

1.  Przyjęcie towarów:

‒    wyładowanie towaru,

‒    przyjęcie towarów dostarczanych na paletach lub bez palet,

‒    kontrole przyjęć towarów pod kątem kompletności towarów,

‒    w razie potrzeby etykietowanie określonych zleceń,

‒    systematyczne rejestrowanie przyjęć towarów,

‒    utylizacja materiałów opakowaniowych (np. folii, kartonów);

2.  Komisjonowanie:

‒    kompletowanie towarów/palet dla poszczególnych zamówień,

‒    tworzenie dowodów dostawy,

‒    zabezpieczenie przesyłek gotowych do wysłania,

‒    prowadzenie systemu zarządzania magazynem;

3.  Wydanie towaru:

‒    przygotowanie do załadunku,

‒    załadunek palet,

‒    kontrola dokumentów dostawy;

4.  Dodatkowo:

‒    weryfikacja i obsługa dowodów dostawy,

‒    przyjmowanie i kontrola zwrotów,

‒    logistyczne usługi dodatkowe (np. zestawianie pakietów produktów, etykietowanie dostosowane do potrzeb klienta itp.).

Wnioskodawca nie zatrudnia na terytorium Polski żadnych pracowników oraz nie deleguje pracowników do Polski na stałe lub okresowo. Dla potrzeb świadczenia usług logistyczno-magazynowych, firma logistyczna wykorzystuje własne zaplecze ludzkie. Spółka nie posiada uprawnień do wydawania poleceń, określania zakresu obowiązków czy zlecania prac bądź wydawania instrukcji personelowi zatrudnionemu w firmie logistycznej. Wnioskodawca nie ma również wpływu na to, która część zasobów osobowych firmy logistycznej zostanie wyznaczona do świadczenia usług na jego rzecz. Pracownicy Spółki będą jedynie przekazywać firmie logistycznej instrukcje dotyczące realizacji poszczególnych zleceń oraz dokumenty związane z poszczególnymi dostawami. Wybrani pracownicy Wnioskodawcy z Niemiec lub przedstawiciele polskiej spółki powiązanej Wnioskodawcy będą uprawnieni do dokonania wizytacji magazynu w celu weryfikacji zgodności realizowanych procesów z postanowieniami umowy, przy czym zakres kontroli będzie ograniczony wyłącznie do czynności przewidzianych w tej umowie.

Wszelkie decyzje o charakterze zarządczym (dotyczące sprzedaży, negocjowania i zawierania umów itd.) mające wpływ na działalność Spółki są podejmowane przez właściwy personel poza granicami Polski. W Polsce nie ma pracowników Wnioskodawcy uprawnionych do sprzedaży lub podejmowania decyzji z tym związanych.

Wnioskodawca nie dysponuje na terytorium Polski własnymi zasobami technicznymi w formie pomieszczeń, biur, magazynów, maszyn lub urządzeń.

W ramach umowy zawartej z A-PL Wnioskodawca otrzyma określoną powierzchnię magazynową oraz usługi serwisowe.

Magazyn A-PL nie jest wykorzystywany wyłącznie przez Wnioskodawcę, jego towary będą zajmować tylko część całkowitej powierzchni magazynowej. Firma logistyczna ma również innych klientów, którzy przechowują swoje towary w magazynie. Na terenie magazynu, do dyspozycji Wnioskodawcy będzie udostępniona powierzchnia biurowa na kilka biurek, z których korzystać będą mogli przedstawiciele Wnioskodawcy podczas kontroli magazynu. Wnioskodawca nie posiada jednak swobodnego dostępu do powierzchni magazynu, w którym przechowywane są jego towary, lecz ma jedynie ograniczone prawo wstępu do pomieszczeń, wyłącznie w celu przeprowadzenia kontroli (np. w celu kontroli liczby sztuk towarów). Dostęp ten jest udzielany po uprzednim uzgodnieniu terminu i jedynie dla wykonania określonych czynności kontrolnych: nie obejmuje on wstępu w celu regularnego wykonywania czynności wchodzących w skład działalności gospodarczej. Podczas wizyt w magazynie przedstawicielom Wnioskodawcy towarzyszyć będzie pracownik firmy logistycznej.

Na podstawie zawartej umowy, firma logistyczna może w razie potrzeby przeprowadzić prace adaptacyjne w magazynie w celu jego dostosowania do potrzeb Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie jest uprawniony do samodzielnego przeprowadzenia ewentualnych prac adaptacyjnych. W celu prawidłowego wykonania umowy, Wnioskodawca zapewni pracownikom A-PL dostęp do własnego systemu informatycznego (w formie interfejsu), który umożliwia komunikację i realizację zamówień. Dostęp do systemu informatycznego będzie udzielany wyłącznie w celu technicznej realizacji zamówień klientów i wglądu do zamówień. Pracownicy A-PL nie będą upoważnieni i nie będą mieli możliwości wprowadzania zmian w złożonych zamówieniach ani kontaktowania się z klientami za pośrednictwem systemu. Jeśli konieczne będzie wprowadzenie zmian w złożonych zamówieniach, zostaną one dokonane przez współpracowników Wnioskodawcy poza terytorium Polski.

Magazyn w Polsce służy wyłącznie do przechowywania, ekspozycji, pakowania i dostawy towarów Wnioskodawcy. Działalność personelu magazynu w Polsce ogranicza się wyłącznie do czynności technicznych, polegających na przyjmowaniu towarów, przepakowywaniu ich zgodnie z otrzymanymi instrukcjami oraz wysyłaniu do klienta. A-PL jest zobowiązana do zapewnienia zasobów kadrowych i technicznych niezbędnych do świadczenia usług magazynowych i logistycznych na rzecz Wnioskodawcy, bez angażowania zasobów Spółki. Wszystkie ogólne funkcje związane z działalnością gospodarczą, takie jak zamówienia, obsługa klienta, rozpatrywanie reklamacji, IT, księgowość itp., są realizowane przez Spółkę poza terytorium Polski. Magazyn służy wyłącznie do czynności związanych z magazynowaniem, tj. fizycznym przechowywaniem i wysyłką towarów, podczas gdy wszystkie inne czynności związane z zakupem towarów i obsługą klienta są wykonywane przez centralę poza granicami Polski. Działalność magazynowa nie stanowi samodzielnej działalności, ma podrzędne znaczenie w stosunku do głównej działalności gospodarczej przedsiębiorstwa.

Uzupełnienie wniosku

1)  Od kiedy Państwa Spółka jest zarejestrowana na potrzeby podatku VAT w Polsce i w z związku z jakimi czynnościami dokonali Państwo tej rejestracji?

Spółka jest zarejestrowana w Polsce na potrzeby podatku VAT od (...) 2025 r.

Spółka dokonała rejestracji na potrzeby podatku od towarów i usług w Polsce w związku z planowaną realizacją czynności podlegających opodatkowaniu VAT na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Zgodnie z przyjętym modelem operacyjnym Spółka będzie nabywała towary od polskiej spółki powiązanej oraz przemieszczała własne towary z terytorium Niemiec do magazynu zlokalizowanego w Polsce, należącego do zewnętrznego operatora logistycznego.

Przemieszczenie towarów z Niemiec do Polski stanowić będzie dla Spółki wewnątrzwspólnotowe nabycie własnych towarów, które podlega rozliczeniu w polskiej deklaracji VAT. Następnie towary zgromadzone w magazynie w Polsce będą sprzedawane zarówno do klientów krajowych, jak i do kontrahentów z innych państw członkowskich Unii Europejskiej oraz do odbiorców z państw trzecich, co skutkować będzie obowiązkiem rozliczania w Polsce odpowiednio krajowych dostaw towarów, wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów oraz eksportu towarów.

W konsekwencji, z uwagi na wykonywanie na terytorium Polski czynności opodatkowanych podatkiem VAT oraz obowiązek ich prawidłowego rozliczania, Spółka zobowiązana jest do rejestracji jako podatnik VAT w Polsce.

2)  W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Państwa Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej (należy ogólnie bez wskazywania szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jak Państwa Spółka prowadzi działalność w Niemczech, np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, czy w kraju siedziby Państwa Spółka korzysta z jakichś magazynów, czy w kraju siedziby odbywa się produkcja towarów, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne posiada w kraju siedziby, itp.)?

Na terytorium Niemiec zlokalizowane są kluczowe jednostki organizacyjne Spółki, w tym siedziba organów zarządzających oraz zaplecze decyzyjne odpowiedzialne za strategiczne kierunki działalności Grupy. W Niemczech realizowane są również istotne funkcje operacyjne, w tym produkcja wyrobów, prace badawczo-rozwojowe, projektowanie oraz kontrola jakości. Struktury administracyjne i zespół handlowy odpowiadają za obsługę klientów oraz koordynację procesów biznesowych.

Spółka dysponuje w kraju siedziby odpowiednią infrastrukturą techniczną, w szczególności zakładami produkcyjnymi, zapleczem technologicznym oraz centrami logistycznymi i magazynowymi, wykorzystywanymi do wytwarzania, składowania oraz dystrybucji towarów. Działalność ta prowadzona jest z wykorzystaniem znaczących zasobów materialnych oraz wykwalifikowanych zasobów osobowych, w tym kadry menedżerskiej, technicznej i produkcyjnej.

W konsekwencji działalność Spółki w Niemczech ma charakter kompleksowy i obejmuje pełen zakres funkcji właściwych dla podmiotu prowadzącego aktywną działalność gospodarczą, a nie wyłącznie funkcje formalne lub pomocnicze.

3)  Czy posiadają Państwo w Polsce nieruchomości/ruchomości (własność, najem, dzierżawa itp.) - jeśli tak, to proszę je wymienić?

Tak jak wskazano we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Spółka nie posiada w Polsce własnych zasobów technicznych w formie pomieszczeń, biur, magazynów, maszyn lub urządzeń. Spółka nie posiada zatem własnych nieruchomości lub ruchomości. Towar należący do Spółki składowany będzie w magazynie należącym do firmy logistycznej. W ramach umowy zawartej z firmą logistyczną Wnioskodawca otrzyma określoną powierzchnię magazynową oraz usługi serwisowe. Magazyn A-PL nie jest wykorzystywany wyłącznie przez Wnioskodawcę, jego towary będą zajmować tylko część całkowitej powierzchni magazynowej. Na terenie magazynu, do dyspozycji Wnioskodawcy będzie udostępniona powierzchnia biurowa na kilka biurek, z których korzystać będą mogli przedstawiciele Wnioskodawcy podczas kontroli magazynu. Wnioskodawca nie posiada jednak swobodnego dostępu do powierzchni magazynu, w którym przechowywane są jego towary, lecz ma jedynie ograniczone prawo wstępu do pomieszczeń, wyłącznie w celu przeprowadzenia kontroli (np. w celu kontroli liczby sztuk towarów). Dostęp ten jest udzielany po uprzednim uzgodnieniu terminu i jedynie dla wykonania określonych czynności kontrolnych: nie obejmuje on wstępu w celu regularnego wykonywania czynności wchodzących w skład działalności gospodarczej. Podczas wizyt w magazynie przedstawicielom Wnioskodawcy towarzyszyć będzie pracownik firmy logistycznej.

4)  Czy sprawują Państwo bezpośrednią kontrolę nad zasobami technicznymi/rzeczowymi podmiotu świadczącego na Państwa rzecz usługę logistyczną (A. Sp. z o.o.) wykorzystywanymi do świadczenia usług na Państwa rzecz? Jeśli tak, należy wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana?

Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi/rzeczowymi podmiotu świadczącego na jej rzecz usługę logistyczną.

5)  Czy posiadają Państwo na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców (osoby pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby działające na podstawie udzielonego przez Państwa pełnomocnictwa, uprawnione do zawierania umów w Państwa imieniu?

Tak jak wskazano we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w Polsce nie ma pracowników Wnioskodawcy uprawnionych do sprzedaży (przedstawicieli/handlowców) lub podejmowania decyzji z tym związanych ani innych osób działających na podstawie udzielonego przez Spółkę pełnomocnictwa, uprawnionych do zawierania umów w imieniu Spółki.

6)  Kim są klienci Wnioskodawcy (podmioty nabywające towary), tj. czy są to konsumenci (osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej), czy kontrahenci prowadzący działalność gospodarczą?

Z terytorium Polski Spółka będzie dokonywać wyłącznie sprzedaży na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą.

Pytanie sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w przedstawionym stanie faktycznym, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w Polsce (zgodnie z definicją z art. 11 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.) i w konsekwencji, nie będzie miała na podstawie art. 106ga ust. 2 pkt 1 i 2 Ustawy o VAT obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur?

Państwa stanowisko w sprawie sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku

Spółka stoi na stanowisku, że w związku z zaprezentowanym w opisie zaistniałego zdarzenia modelem biznesowym nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, o którym mowa w art. 11 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. i w konsekwencji nie będzie miała obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Uzasadnienie

Pojęcie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” nie zostało zdefiniowane ani w ustawie o podatku od towarów i usług, ani w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Jego definicja została natomiast zawarta w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r., wydanym na podstawie Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Rozporządzenie 282/2011”, „Rozporządzenie Wykonawcze”).

Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, na potrzeby stosowania art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE, „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się odpowiednią trwałością oraz strukturą organizacyjną w zakresie zaplecza technicznego i personalnego, umożliwiającą odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na potrzeby tego miejsca.

Zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia 282/2011, samo posiadanie numeru identyfikacyjnego VAT w danym państwie członkowskim nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania, że podatnik posiada tam stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Biorąc zatem pod uwagę definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wynikającą z Rozporządzenia 282/2011, dokonując oceny, czy dane przedsiębiorstwo posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju należy zweryfikować czy łącznie spełnione zostały następujące warunki:

• wystarczająca stałość miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, oraz
• obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, oraz
• możliwość odbioru i wykorzystania usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca.

W definicji pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” zawartej w art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 zastosowano koniunkcję poprzez użycie spójnika „oraz”, co oznacza, że wypełnienie dyspozycji zawartej w tej definicji wymaga spełnienia wszystkich wskazanych w niej przesłanek. W przypadku, gdy nie jest spełniony chociażby jeden z wyżej wymienionych warunków, nie można uznać, że obecność danego podmiotu na terytorium państwa członkowskiego nosi znamiona stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT.

W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, C-547/18 (Dong Yang Electronics) jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

W przedmiotowej sprawie nie są spełnione ww. warunki łącznie.

Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego

Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnej infrastruktury technicznej ani personelu. Nie zatrudnia pracowników ani ich nie oddelegowuje do Polski, nie dysponuje biurem, magazynem, sprzętem komputerowym, środkami transportu ani innymi zasobami umożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej. Nie korzysta również z zasobów firmy logistycznej w sposób, który mógłby zostać uznany za przejaw prowadzenia działalności w Polsce. Personel firmy logistycznej działa wyłącznie na rzecz swojego pracodawcy. Komunikacja bezpośrednia między przedstawicielami Wnioskodawcy a pracownikami firmy logistycznej ma charakter wyłącznie operacyjny, tj. dotyczy ustalania szczegółów zamówień czy optymalizacji procesów, a nie poleceń służbowych. Wyłącznie przedstawiciele firmy logistycznej - zgodnie z zasadami wewnętrznej organizacji pracy - mogą takie polecenia wydawać i skutecznie zmieniać zasady współpracy z własnymi pracownikami.

Należy zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C-931/19 (Titanium), w którym Sąd uznał, że brak własnego personelu w kraju, w którym znajduje się wynajmowana przez podmiot nieruchomość, wyklucza uznanie posiadania przez wynajmującego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, w sposób oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie kryteriów uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

W wyroku z dnia 27 czerwca 2007 r. do sprawy C-73/06 Planzer Luxembourg Sari przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern, TSUE stwierdził: „pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny”.

Stanowisko analogiczne zaprezentowane zostało przez TSUE także m.in.: w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz und Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt, w sprawie C-260/95 Commisioners of Customs and Excise przeciwko DFDS a/s, w sprawie C-190/95 ARO Lease BV a Inspecteur van de Belastingdienst Grote Ondernemingen te Amsterdam.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Spółka nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności. Wszelkie decyzje o charakterze zarządczym (dotyczące sprzedaży, negocjowania i zawierania umów itd.) mające wpływ na działalność Spółki są podejmowane przez właściwy personel poza granicami Polski. Spółka będzie zajmowała się sprzedażą towarów, które zostaną nabyte w Polsce lub przemieszczone na terytorium Polski w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia. Następnie te towary będą magazynowane w magazynie obsługiwanym przez inny podmiot. W dalszej kolejności towary będą sprzedawane na terytorium Polski lub z terytorium Polski. Spółka nie będzie posiadać na terytorium Polski własnego zaplecza osobowego ani technicznego - bowiem nie będzie wynajmowała w Polsce żadnego lokalu użytkowego, nie będzie zatrudniała na terytorium Polski żadnych pracowników, nie będzie dysponowała na terytorium Polski pracownikami innych podmiotów, którzy zobligowani byliby wykonywać polecenia służbowe wydawane przez Spółkę. Spółka również nie zamierza posiadać na terytorium Polski oddziału (filii), przedstawicielstwa czy biura.

Należy także zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

W przedmiotowej sprawie Spółka nie będzie posiadać bezpośredniej kontroli nad zapleczem osobowym ani technicznym usługodawcy. Usługodawca świadczyć będzie na rzecz Spółki usługi jako niezależny, samodzielny podmiot gospodarczy, na własny rachunek i ryzyko, przy wykorzystaniu własnych aktywów i pracowników. Świadczenie usług odbywać się będzie się zgodnie z umową zawartą pomiędzy Spółką a usługodawcą. Z ustalonych między stronami umowy zasad i jakości świadczenia usług nie można wywodzić, że będzie sprawowana bezpośrednia kontrola Spółki nad personelem i zapleczem technicznym usługodawcy w Polsce.

Brak wystarczającej trwałości struktury

Działalność Spółki na terytorium Polski nie wykazuje również cech organizacyjnego osadzenia. Spółka nie posiada tu żadnej struktury organizacyjnej, która mogłaby zostać uznana za trwałą w rozumieniu przepisów Rozporządzenia 282/2011. Całość działalności operacyjnej, decyzyjnej i zarządczej prowadzona jest z Niemiec, gdzie znajduje się siedziba Spółki oraz jej zaplecze techniczne i personalne. Czynności związane z zakupem czy przemieszczeniem własnych towarów oraz ich dalszą sprzedażą do kontrahentów choć formalnie dotyczą terytorium Polski, nie wiążą się z żadną fizyczną obecnością Spółki w Polsce. Działania te mają charakter wyłącznie transakcyjny i nie prowadzą do powstania zorganizowanej, trwałej struktury umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 października 2025 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.615.2025.1.MW), w której organ uznał, że brak trwałości i samodzielności struktury wyklucza możliwość uznania, że działalność prowadzona jest w sposób zorganizowany i powtarzalny na terytorium Polski.

O stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie może również świadczyć długoterminowe korzystanie z usług danego kontrahenta, w sytuacji, w której Spółka nie utrzymuje ani nie planuje utrzymania na terytorium Polski żadnych struktur w zakresie zaplecza technicznego i osobowego. Relację między Wnioskodawcą a firmą logistyczną należy więc uznać za typową relację, jaka występuje między usługobiorcą i usługodawcą.

Brak zdolności do odbioru i wykorzystania usług

Spółka nie korzysta z żadnych usług świadczonych na jej rzecz na terytorium Polski, które byłyby konsumowane przez jakąkolwiek strukturę organizacyjną. Nie istnieje żadne miejsce, w którym Spółka mogłaby odbierać usługi, zarządzać nimi czy je wykorzystywać. Całość procesów decyzyjnych, handlowych i administracyjnych realizowana jest z Niemiec, przez personel zatrudniony w siedzibie Spółki.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę na ww. wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Zdaniem TSUE, istotne z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie usług, które dla tego innego podmiotu świadczy.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa unijnego i krajowego, w szczególności art. 11 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, a także utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz sądów administracyjnych w Polsce, należy stwierdzić, że Spółka nie posiada w Polsce żadnej struktury organizacyjnej, która spełniałaby łącznie przesłanki odpowiedniego zaplecza technicznego i personalnego, wystarczającej trwałości, oraz zdolności do odbioru i wykorzystania usług świadczonych na potrzeby tego miejsca.

W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym nie dochodzi do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu przepisów Rozporządzenia 282/2011, Dyrektywy 2006/112/WE oraz zgodnie z wykładnią przyjętą w orzecznictwie TSUE i sądów administracyjnych. W konsekwencji, Spółka nie powinna być traktowana jako podmiot posiadający stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Zgodnie z art. 106ga oraz art. 106gb ust. 1 Ustawy o VAT, które wejdą w życie z dniem 1 lutego 2026 r. podatnicy będą zobowiązani do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Jednocześnie, zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 Ustawy o VAT, obowiązek ten nie będzie dotyczyć podatników, którzy nie posiadają na terytorium kraju ani siedziby działalności gospodarczej, ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym, w związku z faktem, że Spółka nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski, nie będzie miała obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 1 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka posiada siedzibę w Niemczech. Spółka jest podatnikiem podatku od wartości dodanej w Niemczech. Od (...) 2025 r. Spółka jest również zarejestrowana jako podatnik VAT w Polsce. Spółka będzie nabywała na terytorium Polski towary od polskiej Spółki powiązanej oraz będzie przemieszczała własne towary z Niemiec do Polski. Towary Spółki będą przechowywane w Polsce w magazynie spółki A. Sp. z o.o., z którą Spółka zawarła umowę dotyczącą udostępnienia powierzchni magazynowej i świadczenia typowych usług logistycznych (firma logistyczna). Umowa będzie obowiązywać do (…) 2028 r. Towary zgromadzone w magazynie w Polsce będą sprzedawane podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą z Polski, z innych państw członkowskich UE oraz z państw trzecich. W związku z tym Spółka będzie zobowiązana do rozliczania w Polsce odpowiednio krajowych dostaw towarów, wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów oraz eksportu towarów.

Wszystkie ogólne funkcje związane z działalnością gospodarczą realizowane są przez Spółkę poza terytorium Polski. W Polsce Spółka nie dysponuje własnymi zasobami osobowymi ani technicznymi. Podmiotem zobowiązanym do zapewnienia zasobów niezbędnych do świadczenia usług magazynowych i logistycznych na rzecz Spółki jest firma logistyczna.

Wątpliwości Spółki dotyczą posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo TSUE i polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, można wymienić kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność nie jest w tym miejscu prowadzona w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.

Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W powołanym również przez Państwa wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizowała na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały.

W analizowanej sprawie, Spółka nabywa na terytorium Polski usługi udostępnienia powierzchni magazynowej oraz usługi logistyczne od polskiej firmy logistycznej. W zakres usług świadczonych przez firmę logistyczną wchodzi przyjęcie towarów, w tym wyładowanie towaru, przyjęcie towarów dostarczanych na paletach lub bez palet, kontrole przyjęć towarów pod kątem kompletności towarów, w razie potrzeby etykietowanie określonych zleceń, systematyczne rejestrowanie przyjęć towarów oraz utylizacja materiałów opakowaniowych (np. folii, kartonów). Ponadto firma logistyczna zajmuje się komisjonowaniem towarów, które obejmuje kompletowanie towarów/palet dla poszczególnych zamówień, tworzenie dowodów dostawy, zabezpieczenie przesyłek gotowych do wysłania i prowadzenie systemu zarządzania magazynem. Firma logistyczna przygotowuje towary do załadunku, dokonuje załadunku palet i kontroluje dokumenty dostawy (wydanie towaru). Dodatkowo firma logistyczna weryfikuje i obsługuje dowody dostawy, zajmuje się przyjmowaniem i kontrolą zwrotów oraz świadczy dodatkowe usługi logistyczne (np. zestawianie pakietów produktów, etykietowanie dostosowane do potrzeb klienta itp.).

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością.

Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie posiada na terytorium Polski ani zasobów osobowych ani rzeczowych.

Spółka wskazała, że w celu świadczenia usług logistyczno-magazynowych, firma logistyczna wykorzystuje własne zaplecze osobowe. Natomiast Spółka nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników i nie deleguje pracowników do Polski. Spółka nie ma w Polsce przedstawicieli/ handlowców uprawnionych do sprzedaży lub podejmowania decyzji w tym zakresie, ani innych osób uprawnionych do zawierania umów w imieniu Spółki, na podstawie pełnomocnictwa. Wybrani pracownicy Spółki z Niemiec lub przedstawiciele polskiej spółki powiązanej będą uprawnieni jedynie do wizytacji magazynu, mającej na celu weryfikację zgodności realizowanych procesów z postanowieniami umowy. Przy czym, zakres kontroli będzie ograniczony wyłącznie do czynności przewidzianych w tej umowie. Natomiast wszelkie decyzje o charakterze zarządczym dotyczące sprzedaży, negocjowania i zawierania umów (np. zamówienia, obsługa klienta, rozpatrywanie reklamacji, IT, księgowość) mające wpływ na działalność Spółki są podejmowane przez właściwy personel poza granicami Polski. Z wniosku wynika również, że Spółka nie zamierza posiadać na terytorium Polski oddziału (filii), przedstawicielstwa ani biura.

Spółka nie posiada również na terytorium Polski zasobów technicznych. Z opisu sprawy wynika, że działalność Spółki w Niemczech ma charakter kompleksowy i obejmuje pełen zakres funkcji właściwych dla podmiotu prowadzącego aktywną działalność gospodarczą. W kraju siedziby (Niemcy) Spółka dysponuje odpowiednią infrastrukturą techniczną, w szczególności zakładami produkcyjnymi, zapleczem technologicznym oraz centrami logistycznymi i magazynowymi, wykorzystywanymi do wytwarzania, składowania oraz dystrybucji towarów. Działalność ta prowadzona jest z wykorzystaniem znaczących zasobów materialnych oraz wykwalifikowanych zasobów osobowych, w tym kadry menedżerskiej, technicznej i produkcyjnej. Na terytorium Niemiec zlokalizowane są kluczowe jednostki organizacyjne Spółki, w tym siedziba organów zarządzających oraz zaplecze decyzyjne odpowiedzialne za strategiczne kierunki działalności Grupy. W Niemczech realizowane są istotne funkcje operacyjne, w tym produkcja wyrobów, prace badawczo-rozwojowe, projektowanie oraz kontrola jakości. Struktury administracyjne i zespół handlowy odpowiadają za obsługę klientów oraz koordynację procesów biznesowych.

W Polsce Spółka nie posiada nieruchomości ani ruchomości, w tym pomieszczeń, biur, magazynów, maszyn lub urządzeń. Na podstawie umowy, firma logistyczna udostępni Spółce określoną powierzchnię magazynową. Przy czym, Spółka nie ma w tym zakresie wyłączności. Magazyn firmy logistycznej jest bowiem wykorzystywany również przez innych klientów. Spółka nie ma swobodnego dostępu do magazynu i nie może dokonywać w nim żadnych prac adaptacyjnych. Firma logistyczna udostępni Spółce na terenie magazynu również powierzchnię biurową na kilka biurek, z których będą mogli korzystać przedstawiciele Spółki podczas kontroli magazynu. Z kolei Spółka, w celu prawidłowego wykonania umowy, zapewni pracownikom firmy logistycznej dostęp do swojego systemu informatycznego - w formie interfejsu, który umożliwia komunikację i realizację zamówień. Dostęp do systemu informatycznego będzie udzielany wyłącznie w celu technicznej realizacji zamówień klientów i wglądu do zamówień. Przy czym, pracownicy firmy logistycznej nie będą upoważnieni i nie będą mieli możliwości kontaktowania się z klientami za pośrednictwem tego systemu ani wprowadzania zmian w złożonych zamówieniach. Jeśli zaistnieje konieczność dokonania takich zmian, to zostaną one wprowadzone przez współpracowników Spółki poza terytorium Polski. Jednakże fakt, że przedstawiciele Spółki będą mogli korzystać podczas kontroli z powierzchni biurowej w magazynie oraz, że Spółka udostępni pracownikom firmy logistycznej dostęp do swojego systemu informatycznego w celu prawidłowego wykonania umowy nie przesądza o tym, że Spółka posiada w Polsce zasoby techniczne determinujące powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie posiada żadnych własnych zasobów technicznych/rzeczowych oraz personalnych na terytorium Polski. Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Spółka wskazała, że nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi/rzeczowymi podmiotu świadczącego na jej rzecz usługę logistyczną oraz nie sprawuje kontroli nad jego zapleczem personalnym. Spółka nie jest uprawniona do wydawania poleceń, określania zakresu obowiązków, zlecania prac bądź wydawania instrukcji personelowi zatrudnionemu w firmie logistycznej. Spółka nie ma również wpływu na to, która część zasobów osobowych firmy logistycznej zostanie wyznaczona do świadczenia usług na Jej rzecz. Pracownicy Spółki będą jedynie przekazywać firmie logistycznej instrukcje dotyczące realizacji poszczególnych zleceń oraz dokumenty związane z poszczególnymi dostawami.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych i nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Dodatkowo, za wykonanie wszystkich czynności związanych z zakupem towarów i obsługą klienta oraz za koordynację procesów biznesowych związanych ze sprzedażą, negocjowaniem i zawieraniem umów odpowiadają struktury administracyjne i zespół handlowy zlokalizowane poza granicami Polski. Jak podkreśla Spółka, działalność magazynowa ma podrzędne znaczenie w stosunku do głównej działalności gospodarczej przedsiębiorstwa.

Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że zostało spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do sytuacji Spółki należy stwierdzić, że firma logistyczna świadczy na rzecz Spółki usługi udostępnienia powierzchni magazynowej oraz usługi logistyczne, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych firmy logistycznej byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ustawą z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - stosowanie KSeF obowiązuje od 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wszedł w życie 1 lutego 2026 r.:

Zgodnie z art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wszedł w życie 1 lutego 2026 r.:

Według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Z powołanego art. 106ga ust. 1 ustawy wynika, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak uznałem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, Spółka nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.

Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis art. 106gb ust. 4 ustawy, który wskazuje m.in., że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to stosownie do art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie jest zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.

Tym samym stanowisko, z którego wynika, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski w związku z czym nie jest zobowiązana do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych w systemie KSeF uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.