Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.785.2025.1.MW

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz braku obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu systemu KSeF. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Spółka (...) jest firmą z siedzibą w Szwecji. Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem VAT w Szwecji.

Spółka zajmuje się produkcją, zakupem i sprzedażą certyfikowanych (...). Sprzedaż wskazanych powyżej towarów jest realizowana na rzecz klientów z różnych branży, a w szczególności dotyczy tych z sektora przemysłu (...).

Spółka prowadzi swoją działalność w całości ze Szwecji - gdzie posiada m.in. biuro, zakład produkcyjny, środki trwałe, zapasy i pracowników. Siedziba zarządu Spółki znajduje się w Szwecji. Wszystkie najistotniejsze funkcje są realizowane przez Spółkę ze Szwecji - takie jak zarządzanie i administracja działalnością, produkcja, marketing, sprzedaż czy księgowość.

Spółka wykonuje w Polsce czynności opodatkowane podatkiem VAT - w szczególności nabywa towary handlowe od polskich dostawców i sprzedaje je do klientów z Polski oraz z innych krajów UE. Ponadto Spółka przemieszcza do Polski należące do niej towary handlowe ze Szwecji - w celu ich dalszej sprzedaży w Polsce i w innych krajach UE. Łańcuch dostaw Spółki obejmuje również zaopatrzenie realizowane z terytorium Polski.

Transakcje podejmowane przez Spółkę w Polsce dotyczą zatem klientów zarejestrowanych w Polsce (sprzedaż krajowa), ale także w innych krajach europejskich (wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów). Dodatkowo Spółka dokonuje przesunięć towarów ze Szwecji do Polski w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Zdarza się również, że Spółka dokonuje przesunięć towarów z Polski do Szwecji. W związku z tymi transakcjami Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT w Polsce.

Spółka nie zatrudnia na terytorium Polski żadnych pracowników. Spółka nie wynajmuje, ani nie dzierżawi w Polsce żadnych nieruchomości. Spółka nie posiada w Polsce żadnego biura. Spółka nie posiada w Polsce żadnych środków trwałych takich jak budynki, maszyny specjalistyczne czy samochody. Spółka nie świadczy z Polski żadnych usług.

W celu realizacji opisanych wyżej transakcji zakupu i sprzedaży towarów Spółka (...) korzysta w Polsce z usług zewnętrznej firmy logistycznej, za pośrednictwem której realizuje zamówienia, w tym odbiór i wysyłkę towarów. Pracownicy realizujący niniejsze obowiązki nie są zatrudniani, ani w żaden inny sposób powiązani ze Spółką (...) - stanowią kapitał ludzki wspomnianej wyżej firmy logistycznej. Należy również podkreślić, iż Spółka nie jest stroną żadnej umowy najmu powierzchni magazynowych. Umowa z firmą logistyczną nie upoważnia Spółki (...) do wyłącznego korzystania z jakiejkolwiek przestrzeni magazynowej lub tym bardziej całego magazynu. Spółka nie sprawuje kontroli nad pracą pracowników firmy logistycznej, która zajmuje się przechowywaniem i logistyką zapasów towarów Spółki w Polsce.

Spółka dokonuje rozliczeń VAT w Polsce przy pomocy niezależnego od niej doradcy podatkowego.

Pytanie

Czy w świetle okoliczności opisanych w stanie faktycznym Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce dla potrzeb podatku od towarów i usług i w związku z tym realizowana przez Wnioskodawcę sprzedaż towarów z magazynu znajdującego się w Polsce będzie podlegać obowiązkowi, o którym mowa w art. 106ga ust. 1 w zw. z art. 106gb ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy

Wnioskodawca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Tym samym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do wystawiania faktur sprzedaży dokumentujących sprzedaż towarów z magazynu zlokalizowanego na terytorium Polski przy użyciu Krajowego systemu e-Faktur (dalej: KSeF).

Szczegółowe uzasadnienie stanowiska podatnika:

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:

1)  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2)  eksport towarów;

3)  import towarów na terytorium kraju;

4)  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5)  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Należy zaznaczyć, że polski ustawodawca nie wprowadził definicji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Definicja ta została natomiast ujęta w art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011, zgodnie z którym:

„Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.

Wobec powyższego stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej to miejsce, które nie jest miejscem siedziby działalności gospodarczej podatnika, a które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią infrastrukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Ponadto zgodnie z treścią art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Ponadto zgodnie z art. 53 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, na potrzeby stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się wyłącznie wówczas, gdy cechuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą organizacyjną w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, umożliwiającą realizację dostaw towarów lub świadczenie usług, w których to miejsce uczestniczy.

Przesłanki definiujące wykładnię pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, określone w art. 11 ust. 1 oraz art. 53 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, znajdują swoje rozwinięcie w utrwalonej linii orzeczniczej Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W szczególności należy wskazać wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL, w którym TSUE uznał, że nawet istnienie spółki zależnej świadczącej usługi na rzecz podmiotu dominującego nie przesądza o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Podobne stanowisko zostało wyrażone w wyroku z dnia 7 maja 2020 r. w sprawie C-547/18 Dong Yang Electronics. Z kolei w wyroku z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19 Titanium Ltd, TSUE podkreślił, że brak zaplecza personalnego uniemożliwia uznanie nieruchomości za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, nawet jeśli istnieje infrastruktura techniczna.

W świetle ugruntowanego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dla uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej konieczne jest łączne spełnienie następujących warunków:

1)  istnienie odpowiedniej struktury technicznej (infrastruktury),

2)  istnienie odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego,

3)  prowadzona działalność musi nosić znamiona stałości oraz być samodzielna w takim stopniu, że możliwe jest w jej ramach podejmowanie decyzji dotyczących dostaw realizowanych z tego miejsca/dla potrzeb tego miejsca.

Niespełnienie któregokolwiek z warunków wskazanych w orzecznictwie TSUE oraz w przepisach rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 skutkuje brakiem możliwości uznania, że dany podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium danego państwa członkowskiego. W konsekwencji, dla celów ustalenia, czy zagraniczny podmiot posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, konieczne jest każdorazowe przeprowadzenie szczegółowej analizy stanu faktycznego. Analiza ta powinna obejmować ocenę, czy działalność prowadzona przez ten podmiot na terytorium Polski charakteryzuje się odpowiednią strukturą organizacyjną w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, a także czy wykazuje cechy trwałości oraz samodzielności operacyjnej.

Odpowiednie zasoby techniczne (infrastruktura)

Jak wskazano powyżej, dla uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezbędne jest, aby podmiot zagraniczny dysponował odpowiednim zapleczem technicznym, umożliwiającym faktyczne wykonywanie działalności gospodarczej w danym sektorze. Zaplecze to powinno być dostosowane do charakteru prowadzonej działalności oraz umożliwiać jej realizację w sposób samodzielny i ciągły.

Jak wynika z wyroku TSUE z dnia 29 czerwca 2023 r. sygn. C-232/22 w sprawie Cabot Plastics Belgium:

„O ile nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, konieczne jest jednak, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem, na przykład na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie”.

Jednocześnie jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19 Titanium Ltd, wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów dyrektywy 2006/112/WE, jeżeli właściciel tej nieruchomości nie dysponuje własnym personelem niezbędnym do świadczenia usług związanych z jej najmem. Trybunał podkreślił, że samo posiadanie zaplecza technicznego, w postaci nieruchomości, nie jest wystarczające do uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jeśli nie towarzyszy mu odpowiednie zaplecze personalne umożliwiające samodzielne wykonywanie działalności gospodarczej.

Przy czym, jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Spółka nie jest właścicielem żadnej nieruchomości zlokalizowanej na terytorium Polski. Spółka nie posiada również żadnej stałej infrastruktury, takiej jak pojazdy, budynki czy nieruchomości. Ponadto Spółka nie wynajmuje żadnego biura, budynku ani powierzchni w Polsce. Innymi słowy, Spółka nie ma tytułu prawnego do żadnego z wyżej wymienionych rodzajów infrastruktury.

Ponadto Spółka nie sprawuje kontroli nad magazynem wykorzystywanym przez zewnętrzną firmę logistyczną, ani nad jego częścią. Dostęp Spółki do przestrzeni magazynowej ogranicza się wyłącznie do możliwości przeprowadzenia incydentalnych kontroli w zakresie jakości i zgodności usług świadczonych przez podmiot trzeci. Tym samym Spółka nie posiada ani faktycznego, ani prawnego władztwa nad infrastrukturą magazynową, co wyklucza możliwość uznania jej za element stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Natomiast jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2023 r. sygn. I FSK 506/20:

„Jak słusznie podkreślił Sąd pierwszej instancji, koniecznej kontroli skarżącej nad personelem i zapleczem technicznym w Polsce nie można, wbrew stanowisku organu interpretacyjnego, wywodzić z ustalonych między skarżącą a A1. standardów jakości, które - co oczywiste - określane są pomiędzy stronami każdej umowy o świadczenie usług. Uwzględniając zatem wskazane przesłanki ustalania stałego miejsca prowadzenia działalności oraz przedstawiony przez stronę stan faktyczny, Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że strona jedynie nabywa w Polsce usługi pomocnicze dla głównej działalności prowadzonej poza Polską. Nie ulega wątpliwości, że bez towarów zakupionych i sprzedanych w innym kraju niż Polska nie byłoby potrzeby zakupu usług świadczonych na rzecz skarżącej w Polsce. Wbrew stanowisku organu interpretacyjnego, o dostępności zaplecza personalnego i technicznego porównywalnej z dostępnością zaplecza własnego nie decyduje ekonomiczne wykorzystanie ludzi i sprzętu. Niewątpliwie bowiem zakup każdej usługi, nabywanej przez podmiot gospodarczy ukierunkowany jest na określone korzyści ekonomiczne, co jednak nie kreuje automatycznie miejsca prowadzenia stałej działalności w kraju, na terenie którego usługodawca świadczy usługi”.

Podobnie uznał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2023 r. sygn. I FSK 761/19, w którym wskazał, że:

„Samo w sobie wyznaczenie w Polsce przedstawiciela podatkowego nie może zostać uznane za wystarczające do uznania, że spółka będzie dysponowała na terenie Polski zapleczem personalnym umożliwiającym kwalifikację terytorium kraju jako stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej skarżącej. Jeśli natomiast chodzi o korzystanie z „zasobów cudzych” w zakresie personelu, tj. pracowników zatrudnionych przez polską spółkę powiązaną, należy wskazać, że okoliczność, iż polska spółka powiązana będzie w ramach zawartej ze skarżącą umowy stosować się do instrukcji skarżącej (podobnie jak w przypadku każdego innego usługodawcy) nie oznacza, że skarżąca będzie miała wobec pracowników tej spółki powiązanej bezpośrednie uprawnienia mogące być zakwalifikowane jako dysponowanie zapleczem personalnym w stopniu odpowiadającym uprawnieniom właścicielskim. Należy odróżnić sytuację, w której usługodawca (powiązana spółka) wydaje własnemu personelowi polecenia, określa zakres obowiązków, zleca prace bądź wydaje instrukcje w celu zapewnienia prawidłowego wykonania usługi zamówionej przez usługobiorcę (skarżącą) od bezpośrednich uprawnień w tym względzie skarżącej. Ze stanu faktycznego wskazanego przez skarżącą wynika, że ukształtowanie relacji między skarżącą a polską spółką nie będzie związane z podporządkowaniem polskiego podmiotu wobec skarżącej (polska spółka świadczy i nadal będzie świadczyć usługi na rzecz innych podmiotów) - są to podmioty odrębne pod względem prawnym, między którymi dojdzie na podstawie umowy cywilnoprawnej do świadczenia usług za wynagrodzeniem”.

Powyższe stanowisko znajduje również odzwierciedlenie w wydawanych interpretacjach podatkowych, przykładowo zgodnie bowiem z interpretacją indywidualną z dnia 26 września 2024 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.356.2024.2.RST:

„Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie Spółka co prawda będzie nabywać usługi od usługodawców, tj. D., C. oraz A. PL, jednak Wnioskodawca nie będzie miała bezpośredniej ani pośredniej kontroli nad zasobami technicznymi i rzeczowymi dostawców usług. Wnioskodawca nie będzie miał wpływu na to, która część zasobów technicznych/rzeczowych dostawców usług zostanie wykorzystana do świadczenia usług na jej rzecz. Będzie to standardowa współpraca gospodarcza, w której odbiorca usługi, tj. Wnioskodawca będzie opierać się na standardowych instrukcjach i relacjach biznesowych. Ponadto Spółka nie będzie posiadała bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi usługodawców. Wnioskodawca nie będzie miał wpływu na czas pracy personelu dostawców usług i nie będzie miał wpływu na to, który personel dostawców usług wykonuje konkretne usługi dla Wnioskodawcy w danym momencie”.

W niniejszym stanie faktycznym świadczenie usług logistycznych będzie realizowane wyłącznie z wykorzystaniem infrastruktury należącej do firmy logistycznej lub innych podmiotów trzecich zaangażowanych w proces. Wnioskodawca nie będzie posiadał jakiegokolwiek tytułu prawnego do elementów tej infrastruktury zlokalizowanej na terytorium Polski. Co więcej, decyzja o udostępnieniu infrastruktury logistycznej pozostaje wyłącznie w gestii firmy logistycznej, a Wnioskodawca nie ma wpływu na sposób jej wykorzystania ani nie uczestniczy w zarządzaniu tą infrastrukturą.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, nie sposób uznać, że Spółka będzie dysponowała strukturą techniczną charakteryzującą się wystarczającą stałością w kontekście realiów gospodarczych i handlowych. Brak własnej infrastruktury oraz brak kontroli nad zasobami wykorzystywanymi przez podmioty trzecie wyklucza możliwość uznania, że Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Odpowiednie zaplecze personalne:

Przesłanka dotycząca zaplecza personalnego powinna cechować się odpowiednim poziomem organizacyjnym i funkcjonalnym. W konsekwencji, podmiot niemający siedziby na terytorium Polski powinien dysponować zasobami ludzkimi w zakresie umożliwiającym samodzielne i ciągłe wykonywanie działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim. Brak takiego zaplecza wyklucza możliwość uznania, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Wnioskodawca nie będzie zatrudniał ani oddelegowywał pracowników na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani na podstawie umów o pracę, ani umów cywilnoprawnych. Wszyscy pracownicy zatrudnieni przez Spółkę będą wykonywać swoje obowiązki wyłącznie poza granicami Polski. Tym samym Spółka nie będzie dysponować zapleczem personalnym na terytorium kraju, co wyklucza możliwość uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Usługi świadczone na rzecz Wnioskodawcy będą realizowane przez zewnętrznych usługodawców (firmę logistyczną) z wykorzystaniem ich własnych zasobów kadrowych. Spółka nie będzie posiadała wpływu na decyzje dotyczące zatrudniania tych pracowników, ich zakresu obowiązków ani sposobu wykonywania powierzonych czynności.

To firma logistyczna będzie odpowiedzialna za zapewnienie swoim pracownikom, w tym dedykowanym do realizacji usług na rzecz Spółki wszelkich niezbędnych zasobów technicznych. Obejmuje to m.in. dostęp do przestrzeni biurowej, wyposażenie stanowisk pracy (takie jak komputery, telefony) oraz inne środki umożliwiające świadczenie usług.

Zakres usług świadczonych przez zewnętrznych usługodawców na rzecz Spółki nie obejmuje i nie będzie obejmować czynności takich jak pozyskiwanie klientów, nawiązywanie relacji handlowych, prowadzenie negocjacji czy zawieranie umów. Ani usługodawcy, ani ich pracownicy nie będą uprawnieni do zaciągania zobowiązań w imieniu lub na rzecz Spółki, co jednoznacznie wyklucza ich działanie jako przedstawicieli Spółki w Polsce.

Spółka nie będzie posiadała żadnych uprawnień względem personelu firmy logistycznej. W szczególności nie będzie sprawowała nad nim kontroli, nie będzie miała wpływu na decyzje zarządcze, logistyczne ani na politykę personalną. Wnioskodawca nie będzie uczestniczył w procesie rekrutacji, zatrudniania ani ustalania warunków pracy tych pracowników. Spółka nie będzie również ponosiła odpowiedzialności za kwestie związane z wynagrodzeniami, formą zatrudnienia, udzielaniem urlopów czy innymi aspektami stosunku pracy pomiędzy usługodawcą a jego personelem.

Fakt, że Spółka będzie korzystać z efektów pracy personelu zatrudnionego przez firmę logistyczną, nie może być uznany za przesłankę świadczącą o posiadaniu przez Spółkę wystarczającego zaplecza personalnego. Jak bowiem wynika z wyroku TSUE z dnia 29 czerwca 2023 r. sygn. C-232/22 w sprawie Cabot Plastics Belgium:

„Ponadto z orzecznictwa Trybunału wynika, że okoliczność, iż działalność gospodarcza spółek powiązanych umową o świadczenie usług tworzy ekonomicznie nierozerwalną całość, a z jej rezultatów korzystają zasadniczo konsumenci państwa członkowskiego, w którym usługodawca ma swoją siedzibę, nie ma znaczenia dla ustalenia, czy usługobiorca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym państwie członkowskim (zob. podobnie wyrok z dnia 16 października 2014 r., Welmory, C-605/12, EU:C:2014:2298, pkt 64)”.

Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2025 r., sygn. I FSK 213/22. Sąd jednoznacznie wskazał, że sama współpraca z podwykonawcami lub podmiotami powiązanymi nie jest wystarczająca do stwierdzenia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Kluczowe znaczenie ma wykazanie, że podmiot zagraniczny faktycznie dysponuje lub sprawuje kontrolę nad zapleczem technicznym i kadrowym w takim zakresie, który umożliwia mu wydawanie wiążących poleceń dotyczących realizacji działań na terytorium kraju. W analizowanej sprawie, dotyczącej szwedzkiej spółki realizującej projekt budowy farmy wiatrowej przy współpracy z polskimi podwykonawcami, NSA uznał, że brak realnego wpływu spółki na działalność tych podmiotów przesądza o braku istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.

Ponadto podobnie uznał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 27 maja 2025 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.153.2025.1.RST:

„Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności. Ponownie wskazać należy, że Spółka nie będzie posiadała w Polsce żadnych zasobów technicznych oraz personalnych, a także nie będzie posiadała kontroli nad zapleczem Usługodawcy 1 i Usługodawcy 2 porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do obecności zasobów osobowych i technicznych”.

Powyższe stanowisko przyjął Dyrektor KIS również w interpretacji indywidualnej z dnia 3 stycznia 2024 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.569.2023.1.RM, w której stwierdził, że:

„(...) Jak zostało wskazane w opisie zdarzania przyszłego, Spółka nabywać będzie jedynie kompleksowe usługi logistyczne od jej lokalnego dostawcy - Kontrahenta. Żadne własne zasoby personalne Spółki nie będą obecne w Polsce (tymczasowo lub na stałe) w celu prowadzenia przedmiotowej działalności gospodarczej z terytorium Polski, podczas gdy wszystkie kluczowe decyzje dotyczące działań sprzedażowych prowadzonych przez Państwa będą podejmowane poza terytorium Polski (tj. z siedziby Spółki w Holandii). Jednocześnie nie można uznać, iż personel Kontrahenta świadczącego kompleksowe usługi logistyczne stanowi wystarczające zasoby ludzkie dla celów utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w Polsce. Należy bowiem wskazać, że nie będą Państwo korzystać z zasobów personalnych Kontrahenta w sposób, w jaki wykorzystywaliby Państwo własny personel. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, nie mają Państwo żadnego nadzoru nad pracownikami Kontrahenta, ani możliwości wydawania im jakichkolwiek poleceń służbowych - personel Kontrahenta jest odpowiedzialny wyłącznie przed swoim pracodawcą, a Państwo nie mają prawa bezpośrednio wpływać na obowiązki pracowników Kontrahenta”.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca nie będzie posiadał władztwa nad pracownikami usługodawców, nie będzie kierował ich pracą ani sprawował jakiejkolwiek kontroli nad efektami tej pracy, której będzie jedynie beneficjentem. Oczekiwania dotyczące jakości usług będą kierowane wyłącznie wobec usługodawców i odnosić się będą do rezultatów świadczonych usług, a nie do konkretnych osób wykonujących te czynności. W konsekwencji, Wnioskodawca nie będzie dysponował odpowiednim zapleczem personalnym w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011. Tym samym, również ta przesłanka nie zostanie spełniona, co wyklucza możliwość uznania, że Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Stałość prowadzonych działań i samodzielność/samowystarczalność w podejmowaniu decyzji

Ostatnią z przesłanek warunkujących uznanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest możliwość wykonywania w danym miejscu czynności o charakterze trwałym i samodzielnym, w takim zakresie, który pozwala na podejmowanie decyzji dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej oraz realizację tej działalności w sposób zbliżony do funkcjonowania podmiotu w państwie jego siedziby. Przesłanka ta odnosi się do faktycznej zdolności operacyjnej podmiotu w danym kraju, a nie jedynie do korzystania z usług podmiotów trzecich.

Na potrzeby kwalifikacji działalności jako prowadzonej w ramach stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, niezbędne jest, aby podmiot posiadał w danym państwie członkowskim infrastrukturę umożliwiającą podejmowanie decyzji zarządczych oraz zawieranie umów w sposób samodzielny i trwały. Kluczowe znaczenie ma niezależność decyzyjna oraz możliwość operacyjnego działania tej infrastruktury poza państwem siedziby podatnika, w sposób prowadzący do generowania obrotu z tytułu czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

W niniejszym przypadku nie można jednak mówić, że podejmowana przez Spółkę aktywność biznesowa na terytorium Polski charakteryzować się będzie odpowiednim poziomem niezależności dla jej kwalifikacji jako stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Wszystkie decyzje biznesowe dotyczące działalności Wnioskodawcy (w tym decyzje zarządcze, decyzje o sprzedaży towarów i podpisywanie umów) podejmowane będą poza granicami Polski.

Ponadto pracownicy firmy logistycznej nie będą pełnić funkcji zarządczych w imieniu Wnioskodawcy. Jak już wskazano powyżej do zakresu czynności wykonywanych przez usługodawców na rzecz Spółki nie będzie należało nawiązywanie relacji z potencjalnymi klientami, negocjowanie umów czy zawieranie umów. Wnioskodawca nie będzie posiadał również innych zasobów personalnych umożliwiających zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych na terytorium Polski.

Zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. C-333/20, istotnym kryterium przy ocenie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest charakter zaplecza technicznego i personalnego. TSUE jednoznacznie wskazał, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, jeden podmiot nie powinien być uznawany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie usług, które sam świadczy na jego rzecz.

Wobec powyższego, z uwagi na fakt, że firma logistyczna będzie świadczyć na rzecz Wnioskodawcy zarówno usługi logistyczne, jak i usługi wsparcia, należy uznać, że w przypadku przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze personalne i techniczne firmy logistycznej byłoby wykorzystywane jednocześnie do świadczenia usług oraz ich odbioru. Tymczasem, zgodnie z wyrokiem TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. C-333/20, takie rozwiązanie nie spełnia kryteriów stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ jedno i to samo zaplecze nie może być wykorzystywane równocześnie przez dwa podmioty w ramach świadczenia i odbioru tych samych usług.

Podobne stanowisko wynika również z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2019 r. sygn. I FSK 980/17, zgodnie z którym:

„To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić, że Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje bowiem w Polsce odpowiednich zasobów technicznych ani personalnych, które umożliwiałyby samodzielne i trwałe prowadzenie działalności gospodarczej. W konsekwencji, oceniając całokształt okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, należy uznać, że nie zostaną spełnione przesłanki określone w art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, co wyklucza możliwość uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.

KseF

Zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy o VAT ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.

Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-5 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:

1.  Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

2.  Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:

1)  przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

2)  przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;

3)  przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;

4)  na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;

5)  w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.

6)  przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane.

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:

1.  Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

2.  Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie, której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Mając na względzie powyższe art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, mając na uwadze, że Wnioskodawca nie będzie posiadał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r., nie będzie on zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych dokumentujących sprzedaż towarów z magazynu firmy logistycznej zlokalizowanego w Polsce przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF).

Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym posiada możliwość wystawiania faktury przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Spółka uprzejmie prosi o potwierdzenie powyższego stanowiska.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z treści wniosku wynika, że Spółka (...) jest firmą z siedzibą w Szwecji i jest tam zarejestrowanym podatnikiem VAT. Spółka zajmuje się produkcją, zakupem i sprzedażą certyfikowanych (...). Spółka prowadzi swoją działalność w całości ze Szwecji, gdzie znajduje się siedziba zarządu Spółki. Spółka wykonuje na terytorium Polski czynności opodatkowane podatkiem VAT i jest zarejestrowana jako podatnik VAT w Polsce. Spółka w szczególności nabywa towary handlowe od polskich dostawców i sprzedaje je do klientów z Polski oraz z innych krajów UE. Ponadto Spółka przemieszcza do Polski należące do niej towary handlowe ze Szwecji - w celu ich dalszej sprzedaży w Polsce i w innych krajach UE. Łańcuch dostaw Spółki obejmuje również zaopatrzenie realizowane z terytorium Polski. Transakcje podejmowane przez Spółkę w Polsce dotyczą zatem klientów zarejestrowanych w Polsce (sprzedaż krajowa), ale także w innych krajach europejskich (wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów). Dodatkowo Spółka dokonuje przesunięć towarów ze Szwecji do Polski w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Zdarza się również, że Spółka dokonuje przesunięć towarów z Polski do Szwecji. W celu realizacji transakcji zakupu i sprzedaży towarów Spółka korzysta w Polsce z usług zewnętrznej firmy logistycznej, za pośrednictwem której realizuje zamówienia, w tym odbiór i wysyłkę towarów. Spółka dokonuje rozliczeń VAT w Polsce przy pomocy niezależnego od niej doradcy podatkowego.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT i czy realizowana przez Spółkę sprzedaż towarów z magazynu znajdującego się w Polsce będzie podlegać obowiązkowi wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur na podstawie art. 106ga ust. 1 w zw. z art. 106gb ust. 2 pkt 1 ustawy.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C‑333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL TSUE stwierdził, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81)”.

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka (...) nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizowała bowiem w sposób stały na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży towarów. Jak wynika z wniosku, Spółka zajmuje się produkcją, zakupem i sprzedażą certyfikowanych (...). Spółka prowadzi swoją działalność w całości ze Szwecji, gdzie znajduje się siedziba zarządu Spółki. Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem VAT w Polsce i nabywa towary handlowe od polskich dostawców i sprzedaje je do klientów z Polski oraz z innych krajów UE. Ponadto Spółka przemieszcza do Polski należące do niej towary handlowe ze Szwecji - w celu ich dalszej sprzedaży w Polsce i w innych krajach UE. Łańcuch dostaw Spółki obejmuje również zaopatrzenie realizowane z terytorium Polski. Transakcje podejmowane przez Spółkę w Polsce dotyczą klientów zarejestrowanych w Polsce (sprzedaż krajowa), ale także w innych krajach europejskich (wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów). Dodatkowo Spółka dokonuje przesunięć towarów ze Szwecji do Polski w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Zdarza się również, że Spółka dokonuje przesunięć towarów z Polski do Szwecji. W celu realizacji transakcji zakupu i sprzedaży towarów Spółka korzysta w Polsce z usług zewnętrznej firmy logistycznej, za pośrednictwem której realizuje zamówienia, w tym odbiór i wysyłkę towarów. Spółka dokonuje rozliczeń VAT w Polsce przy pomocy niezależnego od niej doradcy podatkowego.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej sprawie Spółka (...) nie jest właścicielem żadnej nieruchomości zlokalizowanej na terytorium Polski. Spółka nie wynajmuje ani nie dzierżawi w Polsce żadnych nieruchomości (Spółka nie jest stroną żadnej umowy najmu powierzchni magazynowych) i nie posiada w Polsce żadnego biura. Spółka nie posiada w Polsce żadnych środków trwałych takich jak budynki, maszyny specjalistyczne czy samochody. Natomiast w zakresie zaplecza osobowego Spółka nie zatrudnia na terytorium Polski żadnych pracowników. Spółka nie będzie zatrudniała ani oddelegowywała pracowników na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani na podstawie umów o pracę, ani umów cywilnoprawnych. Wszyscy pracownicy zatrudnieni przez Spółkę będą wykonywać swoje obowiązki wyłącznie poza granicami Polski. Zatem mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka (...) nie posiada żadnych własnych zasobów osobowych ani technicznych na terytorium Polski.

Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że w celu realizacji transakcji zakupu i sprzedaży towarów Spółka (...) korzysta w Polsce z usług zewnętrznej firmy logistycznej, za pośrednictwem której realizuje zamówienia, w tym odbiór i wysyłkę towarów. Pracownicy realizujący niniejsze obowiązki nie są zatrudniani, ani w żaden inny sposób powiązani ze Spółką (...) - stanowią kapitał ludzki firmy logistycznej. Spółka nie sprawuje kontroli nad pracą pracowników firmy logistycznej, która zajmuje się przechowywaniem i logistyką zapasów towarów Spółki w Polsce. Ponadto Spółka nie jest stroną żadnej umowy najmu powierzchni magazynowych. Umowa z firmą logistyczną nie upoważnia Spółki (...) do wyłącznego korzystania z jakiejkolwiek przestrzeni magazynowej lub tym bardziej całego magazynu. Zatem Spółka nie posiada żadnego zaplecza personalnego ani technicznego na terytorium Polski oraz nie posiada kontroli nad zapleczem ww. usługodawców porównywalnej do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W konsekwencji należy stwierdzić, że nie została spełniona jedna z podstawowych przesłanek istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada oraz nie wynajmuje żadnej nieruchomości zlokalizowanej na terytorium Polski, nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych oraz nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Spółka nie sprawuje również kontroli nad zapleczem technicznym i osobowym usługodawców. Siedziba zarządu Spółki znajduje się w Szwecji. Spółka prowadzi swoją działalność w całości ze Szwecji - gdzie posiada m.in. biuro, zakład produkcyjny, środki trwałe, zapasy i pracowników. Wszystkie najistotniejsze funkcje są realizowane przez Spółkę ze Szwecji - takie jak zarządzanie i administracja działalnością, produkcja, marketing, sprzedaż czy księgowość. Spółka nie posiada w Polsce żadnego biura. Spółka nie świadczy z Polski żadnych usług. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

Jednocześnie w analizowanej sprawie istotny jest cytowany już powyżej wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Zdaniem TSUE, istotne z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Odnosząc powyższe do analizowanej sprawy należy stwierdzić, że usługodawca (firma logistyczna) świadczy na rzecz Spółki określone usługi, zatem oznacza to, że zarówno to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych usługodawcy w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej byłoby wykorzystywane do świadczenia na rzecz Spółki usług oraz ich odbioru. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie usług które dla tego innego podmiotu świadczy. Zatem analizując zawarty we wniosku opis stanu faktycznego w kontekście przedstawionego orzecznictwa, należy wskazać, że to samo zaplecze byłoby wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Tym samym zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka (...) nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Przechodząc do Państwa wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Tym samym stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.