Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.788.2025.1.RM

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 grudnia 2025 r., za pośrednictwem ePUAP, wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz braku obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur przy pomocy KSeF. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest spółką prawa austriackiego, należącą do międzynarodowej grupy (...), która prowadzi działalność w (...) i specjalizuje się w produkcji oraz przetwórstwie (...), oferując zaawansowane technologicznie produkty dla różnych sektorów przemysłu, (…).

Wnioskodawca specjalizuje się w projektowaniu, produkcji oraz montażu kompleksowych systemów magazynowych, w tym w szczególności magazynów wysokiego składowania, które umożliwiają efektywne i bezpieczne składowanie towarów na dużych wysokościach. Rozwiązania oferowane przez Spółkę są wykorzystywane m.in. w logistyce, przemyśle spożywczym i farmaceutycznym.

Ponadto, Spółka produkuje i dostarcza (…). Zastosowanie produktów Spółki obejmuje zarówno autostrady, jak i drogi krajowe oraz lokalne.

Siedziba oraz główne zakłady produkcyjne Spółki znajdują się w Austrii, w (...). Spółka prowadzi działalność gospodarczą w sposób zorganizowany i ciągły na terytorium Austrii, gdzie dysponuje własnymi zasobami technicznymi, w tym nowoczesnymi halami produkcyjnymi, magazynami, zapleczem biurowym oraz infrastrukturą informatyczną i produkcyjną, a także zatrudnia wykwalifikowaną kadrę pracowniczą.

W ramach prowadzonej przez Spółkę działalności, Spółka realizuje projekty na terytorium różnych państw, w tym m.in. w Polsce.

W związku z tym, Spółka zarejestrowała się w Polsce dla celów podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”) jako podatnik VAT czynny oraz podatnik VAT UE.

Działalność Spółki w Polsce polega na wykonywaniu na rzecz klientów Spółki konstrukcji stalowych magazynów wysokiego składowania wraz z ich montażem na terytorium Polski. Spółka rozpoznaje te transakcje jako dostawę z montażem, opodatkowaną VAT w Polsce.

W związku ze wskazaną działalnością Spółki w Polsce, Spółka nabywa, zarówno od podmiotów polskich jak i zagranicznych, towary i usługi związane z wykonaniem konstrukcji stalowych magazynów wysokiego składowania, w tym m.in. regały wysokiego składowania i komponenty niezbędne do ich montażu (np. śruby, profile stalowe i rury stalowe) oraz usługi montażowe świadczone przez podwykonawców. Nabyte towary przechowywane są w miejscu konstrukcji magazynu wysokiego składowania. Ponadto, Spółka sporadycznie dokonuje w Polsce krótkoterminowego wynajmu samochodów, które są wykorzystywane przez pracowników Spółki podczas ich okresowych wizyt w Polsce związanych z projektami realizowanymi przez Spółkę na terytorium Polski.

Spółka nie posiada na terytorium Polski oddziału, przedstawicielstwa, zakładu ani innej stałej placówki.

Spółka nie posiada w Polsce przedstawicieli handlowych, agentów, osób pozyskujących nowych klientów ani innych osób działających na podstawie udzielonego przez Spółkę pełnomocnictwa. Wszelkie działania związane z pozyskiwaniem klientów, negocjacjami handlowymi oraz zawieraniem umów prowadzone są bezpośrednio przez centralę Spółki w Austrii.

Spółka wskazuje, że nie ma w Polsce osób uprawnionych do reprezentowania Spółki, zawierania umów czy podejmowania decyzji biznesowych w jej imieniu. Wszystkie istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski, w tym decyzje handlowe, operacyjne, finansowe i strategiczne, podejmowane są w Austrii, przez kadrę zarządzającą i upoważnionych pracowników Spółki. Przedstawiciele Spółki jedynie dokonują okresowych wizyt w Polsce związanych z projektami realizowanymi przez Spółkę na terytorium Polski.

Spółka nie posiada w Polsce zaplecza personalnego ani technicznego. Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników. Spółka nie posiada, nie wynajmuje ani nie dzierżawi w Polsce biur, magazynów, zakładów produkcyjnych ani innej infrastruktury technicznej. Wszystkie zasoby wykorzystywane przez Spółkę do działalności w Polsce znajdują się w Austrii.

Struktura działalności Spółki w Polsce nie pozwala na odbiór i wykorzystanie usług dla własnych potrzeb ani na świadczenie usług na rzecz innych podmiotów z wykorzystaniem zasobów znajdujących się w Polsce. Spółka nie posiada w Polsce infrastruktury ani personelu, które umożliwiałyby jej samodzielne wykonywanie czynności opodatkowanych VAT na terytorium Polski.

W celu realizacji projektów na terytorium Polski, Spółka korzysta z usług podwykonawców - przedsiębiorstw montażowych, które na podstawie odrębnych umów wykonują kompleksowe usługi montażu dostarczonych przez Spółkę systemów stalowych u klientów końcowych. Spółka nie ma jednak wpływu na zasoby techniczne ani rzeczowe podwykonawców wykorzystywane w celu świadczenia usług na rzecz Spółki, tj. nie zarządza nimi, nie sprawuje nad nimi kontroli ani nadzoru. Nadzór i kontrola infrastruktury technicznej pozwalającej na świadczenie usług montażowych przez usługodawców na rzecz Spółki prowadzona jest wyłącznie przez usługodawców, a konkretnie przez ich personel. Spółka wskazuje, że pracownicy usługodawców są niezależni od Wnioskodawcy i Spółka nie sprawuje nad nimi żadnej kontroli. Podwykonawcy świadczą swoje usługi samodzielnie, na własny rachunek i ryzyko.

Pytania

1)  Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w związku z zaprezentowanym modelem prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski w rozumieniu ustawy o VAT?

2)  Czy w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, w oparciu o przepisy ustawy o VAT, które będą obowiązywać w przyszłości (zgodnie z założeniami na dzień złożenia niniejszego wniosku, od 1 lutego 2026 r.), należy uznać, że Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur (tzw. systemie KSeF)?

Państwa stanowisko w sprawie

1)  Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski w rozumieniu ustawy o VAT.

2)  Zdaniem Wnioskodawcy, w oparciu o przepisy ustawy o VAT, które będą obowiązywać w przyszłości (zgodnie z założeniami na dzień złożenia niniejszego wniosku, od 1 lutego 2026 r.), należy uznać, że Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur (tzw. systemie KSeF).

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

1) Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski

Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają:

1)  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2)  eksport towarów;

3)  import towarów na terytorium kraju;

4)  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5)  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu VAT podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia VAT jest określenie miejsca świadczenia danej usługi, od którego zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu VAT w Polsce, czy też nie.

Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Zgodnie zaś z ust. 2 powyższego przepisu, w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Co do zasady, w przypadku podmiotu zagranicznego, ustalenie czy podmiot ten posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski i czy nabywane usługi są wykorzystywane dla celów prowadzenia działalności gospodarczej przez to miejsce, jest istotne dla prawidłowego ustalenia miejsca opodatkowania VAT nabywanych usług.

Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności w prawie Unii Europejskiej

Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie została zawarta w przepisach ustawy o VAT ani w aktach wykonawczych do tej ustawy.

Definicji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zawiera także Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm.; dalej: „Dyrektywa”). Natomiast definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zawarta jest w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE. L. z 2011 r. Nr 77, str. 1 z późn. zm.; dalej: „Rozporządzenie”).

Biorąc pod uwagę fakt, że rozporządzenia unijne są bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich i jako takie nie wymagają implementacji do krajowego porządku prawnego, aby ustalić, czy Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski należy przyjąć definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wynikającą z Rozporządzenia.

• Artykuł 11 ust. 1 Rozporządzenia stanowi, że na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE: „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego Rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
• Zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia, sam fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że podatnik posiada w danym kraju stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

W związku z powyższym, w celu ustalenia, czy Wnioskodawca posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o regulacje Rozporządzenia, miejsce to musi spełniać kryteria struktury stałej, obejmującej zwłaszcza personel i zaplecze techniczne umożliwiające odbiór i wykorzystanie usług, które świadczone są dla potrzeb tegoż stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Cytowane przepisy Rozporządzenia definiują pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w sposób dość ogólny - z tego powodu konieczne jest odniesienie się m.in. do dorobku orzeczniczego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) w tym zakresie.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności w orzecznictwie TSUE

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej było niejednokrotnie przedmiotem orzeczeń TSUE. Na bazie orzeczeń TSUE w tym zakresie, możliwe jest wyróżnienie przesłanek, których łączne spełnienie powoduje, że należy uznać podatnika za posiadającego stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Wśród orzeczeń TSUE w tym zakresie, można wskazać przykładowo sprawy o sygnaturach:

• C-73/06 (Planzer Luxembourg Sarl), w którym TSUE wskazał, że: „Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług (…) Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny”;
• C-168/84 (Gunter Berholz), gdzie TSUE podkreślił, iż: „aby miejsce, w którym podatnik wykonuje działalność gospodarczą można było uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, muszą być łącznie spełnione następujące warunki: (i) miejsce to musi się charakteryzować pewną minimalną skalą działalności, oraz (ii) muszą być w nim stale obecne zasoby ludzkie oraz techniczne konieczne do wykonywania działalności”;
• C-190/95 (ARO Lease VB), gdzie TSUE stwierdził, że: „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny. Oznacza to, zdaniem TSUE, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość (i) sporządzania umów bądź (ii) podejmowania decyzji o charakterze zarządczym (por. pkt 16 wyroku)”;
• C-231/94 (Faaborg-Gelting Linien A/S), w którym TSUE wskazał, że: „jedną z przesłanek stałego miejsca prowadzenia działalności jest określona minimalna skala działalności, tzn. w miejscu tym znajdują się zarówno środki rzeczowe, jak i personel, który samodzielnie może świadczyć określone czynności”;
• C-390/96 (Lease Plan Luxembourg SA), w którym TSUE stwierdził, że: „Jeżeli spółka leasingowa nie posiada w danym państwie członkowskim ani swojego personelu, ani struktury organizacyjnej charakteryzującej się wystarczającym poziomem trwałości, która umożliwiałaby zawieranie umów oraz podejmowania decyzji na poziomie zarządu, w związku z czym usługi, o których mowa, mogłyby być świadczone w sposób niezależny, nie można mówić o stałej siedzibie spółki w tym państwie”;
• C-931/19 (Titanium Ltd), gdzie TSUE zaznaczył, iż: „Wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 43 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112 zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem”.

Jak wynika z powyższych orzeczeń TSUE, ustalenie czy powstało stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej jest uzależnione od specyfiki działalności gospodarczej danego podmiotu. Nie jest to jednak równoznaczne z faktem, iż poszczególne rodzaje działalności gospodarczej niejako automatycznie mogą doprowadzić do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Samo prowadzenie działalności gospodarczej nie może powodować powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Jedynie spełnienie przesłanek z art. 11 Rozporządzenia oraz tych wskazanych w orzecznictwie TSUE prowadzi do uznania, że istnieją podstawy do uznania prowadzonej działalności jako stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w świetle przepisów ustawy o VAT.

Przesłanki jakie można wyróżnić na bazie Rozporządzenia oraz orzecznictwa TSUE, których łączne spełnienie świadczy o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, obejmują:

A.  obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego niezbędnej do prowadzenia działalności gospodarczej;

B.  prowadzenie działalności w sposób niezależny w stosunku do działalności głównej;

C. określony poziom stałości prowadzenia działalności gospodarczej, wyrażony jako zamiar podatnika, co do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny.

Również polskie sądy administracyjne wskazują na powyższe przesłanki jako przesądzające o istnieniu stałego miejsca działalności gospodarczej w Polsce.

Wśród przykładowych wyroków potwierdzających zasadność wyodrębnienia powyższych przesłanek, można wskazać m.in.:

• wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2025 r., o sygn. I FSK 102/22;
• wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2025 r., o sygn. I FSK 213/22;
• wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 sierpnia 2024 r., o sygn. I FSK 1679/20;
• wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 kwietnia 2023 r., o sygn. I FSK 761/19;
• wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 2 marca 2022 r., o sygn. I SA/Gl 1210/21.

Dodatkowo wymaga podkreślenia, że w przypadku niespełnienia chociażby jednej z przesłanek wskazanych w pkt A-C powyżej, nie można uznać, iż dany podmiot posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów w zakresie VAT.

Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w Polsce

W związku z treścią art. 11 Rozporządzenia oraz przesłanek sformułowanych w orzecznictwie TSUE, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.

Powyższe stanowisko Wnioskodawcy jest wynikiem niespełnienia w sposób łączny przesłanek przytoczonych powyżej w pkt A-C, co prowadzi do wniosku, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.

Stanowisko to potwierdzają okoliczności przedstawione w opisie stanu faktycznego, które zostały poniżej odniesione do konkretnych przesłanek z Rozporządzenia oraz orzecznictwa TSUE (pkt A-C wskazane powyżej).

Ad A

Przesłanka odpowiedniej struktury w zakresie zasobów ludzkich i technicznych

W celu uznania obecności Spółki w kraju innym niż kraj siedziby (tj. Austria) za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, struktura Spółki powinna przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, tj. powinna przejawiać się w istnieniu na terytorium Polski struktury osobowo-rzeczowej występującej w sposób stały (tzn. powtarzalny i nieprzemijający). W związku z powyższym, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powinno charakteryzować się takimi środkami, aby było w stanie samodzielnie świadczyć określone czynności. Tylko w takim przypadku może zostać ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu Rozporządzenia.

Należy podkreślić, że Spółka posiada siedzibę na terytorium Austrii i tam posiada zasoby techniczne w postaci m.in. hal produkcyjnych, magazynów, zaplecza biurowego oraz infrastruktury informatycznej i produkcyjnej, a także zasoby personalne, tj. kadrę zarządzającą oraz pracowników.

Natomiast na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Spółka nie posiada wystarczających środków osobowych ani rzeczowych do prowadzenia działalności gospodarczej. W szczególności, jak wskazano w opisie stanu faktycznego:

• Spółka nie posiada na terytorium Polski oddziału, przedstawicielstwa, zakładu ani innej stałej placówki.
• Spółka nie posiada w Polsce zaplecza personalnego ani technicznego.
• Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników.
• Spółka nie posiada, nie wynajmuje ani nie dzierżawi w Polsce biur, magazynów, zakładów produkcyjnych ani innej infrastruktury technicznej. Wszystkie zasoby wykorzystywane przez Spółkę do działalności w Polsce znajdują się w Austrii.
• Spółka nie posiada w Polsce przedstawicieli handlowych, agentów, osób pozyskujących nowych klientów ani innych osób działających na podstawie udzielonego przez Spółkę pełnomocnictwa. Wszelkie działania związane z pozyskiwaniem klientów, negocjacjami handlowymi oraz zawieraniem umów prowadzone są bezpośrednio przez centralę Spółki w Austrii.
• Spółka nie ma w Polsce osób uprawnionych do reprezentowania Spółki, zawierania umów czy podejmowania decyzji biznesowych w jej imieniu. Wszystkie istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski, w tym decyzje handlowe, operacyjne, finansowe i strategiczne, podejmowane są w Austrii, przez kadrę zarządzającą i upoważnionych pracowników Spółki. Przedstawiciele Spółki jedynie dokonują okresowych wizyt w Polsce związanych z projektami realizowanymi przez Spółkę na terytorium Polski.
• Struktura działalności Spółki w Polsce nie pozwala na odbiór i wykorzystanie usług dla własnych potrzeb ani na świadczenie usług na rzecz innych podmiotów z wykorzystaniem zasobów znajdujących się w Polsce. Spółka nie posiada w Polsce infrastruktury ani personelu, które umożliwiałyby jej samodzielne wykonywanie czynności opodatkowanych VAT na terytorium Polski.
• W celu realizacji projektów na terytorium Polski, Spółka korzysta z usług podwykonawców. Spółka nie ma jednak wpływu na zasoby techniczne ani rzeczowe podwykonawców wykorzystywane w celu świadczenia usług na rzecz Spółki, tj. nie zarządza nimi, nie sprawuje nad nimi kontroli ani nadzoru. Nadzór i kontrola infrastruktury technicznej pozwalającej na świadczenie usług montażowych przez usługodawców na rzecz Spółki prowadzona jest wyłącznie przez usługodawców, a konkretnie przez ich personel. Spółka wskazuje, że pracownicy usługodawców są niezależni od Wnioskodawcy i Spółka nie sprawuje nad nimi żadnej kontroli. Podwykonawcy świadczą swoje usługi samodzielnie, na własny rachunek i ryzyko.

W świetle powyższych okoliczności nie sposób uznać, że Spółka posiada na terytorium Polski wystarczające środki osobowe lub rzeczowe do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Jednocześnie, jak wynika z ostatnich wyroków NSA z 9 kwietnia 2025 r., sygn. I FSK 2265/21 i I FSK 2289/21, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności kluczowe jest wyodrębnienie majątku po stronie usługobiorcy - spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim, nabywająca usługi świadczone przez spółkę posiadającą siedzibę w innym państwie członkowskim, nie może wykreować stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje, nie jest odrębne od zaplecza usługodawcy - w tym zakresie uwzględniając brak odrębnego zaplecza personalnego i technicznego Wnioskodawcy w Polsce od zaplecza personalnego i technicznego podwykonawców wskazuje na brak stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce. Naczelny Sąd Administracyjny, we wskazanym powyżej wyroku wprost bazował na wyroku TSUE z dnia 13 czerwca 2024 r. w sprawie C-533/22. Istotą jest to, że dla ustalenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej niezbędne jest istnienie wyodrębnionych majątków pomiędzy usługobiorcą a usługodawcą. Nie może to być ten sam majątek. Tak jest w przypadku Wnioskodawcy, który w Polsce nie ma ani wyodrębnionego majątku, ani zaplecza osobowo-technicznego.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie dysponuje w Polsce strukturą w zakresie zaplecza personalnego ani technicznego, co prowadzi do wniosku, że przesłanka posiadania w Polsce odpowiedniej struktury w zakresie zasobów ludzkich i technicznych nie została spełniona.

Ad B

Kryterium prowadzenia działalności w sposób niezależny w stosunku do działalności głównej

Zgodnie z powołanym orzecznictwem TSUE, dla ustalenia czy niniejsza przesłanka będzie spełniona, niezbędne jest, by zasoby personalne i techniczne wykorzystywane do prowadzenia działalności były wykorzystywane w sposób niezależny w stosunku do działalności głównej. Takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć również możliwość sporządzania umów bądź podejmowania decyzji o charakterze zarządczym. Ponadto, struktura powinna być zdolna do samodzielnej realizacji oraz „konsumpcji” świadczeń.

W związku z powyższym, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powinno mieć możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny, która objawia się w:

• podejmowaniu decyzji o charakterze zarządczym,
• możliwości sporządzania umów,
• minimalnej skali działalności, za pomocą której możliwe jest samodzielne świadczenie określonych czynności.

W tym kontekście należy zauważyć, że Spółka nie posiada w Polsce niezależnej i samodzielnej struktury, która pozwalałaby na uznanie, że w Polsce podejmowane są samodzielne decyzje zarządcze dotyczące działalności gospodarczej Spółki. Wszystkie istotne decyzje związane z działalnością Spółki na terytorium Polski, w tym decyzje handlowe, operacyjne, finansowe i strategiczne, podejmowane są w Austrii, przez kadrę zarządzającą i upoważnionych pracowników Spółki.

W odniesieniu do umów, wszelkie działania związane z pozyskiwaniem klientów, negocjacjami handlowymi oraz zawieraniem umów prowadzone są bezpośrednio przez centralę Spółki w Austrii.

Ponadto, zgodnie z przedstawionym opisem stanu faktycznego, Wnioskodawca nie posiada w Polsce własnego zaplecza personalnego ani technicznego. Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników. Spółka nie posiada, nie wynajmuje ani nie dzierżawi w Polsce biur, magazynów, zakładów produkcyjnych ani innej infrastruktury technicznej. Wszystkie zasoby wykorzystywane przez Spółkę do działalności w Polsce znajdują się w Austrii. W celu realizacji projektów na terytorium Polski, Spółka korzysta z usług podwykonawców, nie ma jednak wpływu na zasoby techniczne ani rzeczowe podwykonawców wykorzystywane w celu świadczenia usług na rzecz Spółki, tj. nie zarządza nimi, nie sprawuje nad nimi kontroli ani nadzoru. Nadzór i kontrola infrastruktury technicznej pozwalającej na świadczenie usług montażowych przez usługodawców na rzecz Spółki prowadzona jest wyłącznie przez usługodawców, a konkretnie przez ich personel. Spółka wskazuje, że pracownicy usługodawców są niezależni od Wnioskodawcy i Spółka nie sprawuje nad nimi żadnej kontroli. Podwykonawcy świadczą swoje usługi samodzielnie, na własny rachunek i ryzyko.

W związku z powyższym nie sposób uznać, że Spółka posiada w Polsce minimalną skalę działalności, za pomocą której możliwe jest samodzielne świadczenie określonych czynności na terytorium Polski. W rezultacie, nie została również spełniona przesłanka prowadzenia w Polsce działalności gospodarczej w sposób niezależny i samodzielny.

Ad C

Kryterium stałości prowadzonej działalności gospodarczej

Definicja pojęcia „stały” oznacza coś trwale związanego z danym miejscem, nieprzenośnego, niezmiennego - stałe miejsce prowadzenia działalności musi charakteryzować się pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, iż działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Spółka nie posiada na terytorium Polski oddziału, przedstawicielstwa, zakładu ani innej stałej placówki. Spółka nie prowadzi również w Polsce działalności za pośrednictwem zaplecza personalnego czy technicznego. Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników. Spółka nie posiada, nie wynajmuje ani nie dzierżawi w Polsce biur, magazynów, zakładów produkcyjnych ani innej infrastruktury technicznej.

W związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy należy przyjąć, iż działalność Wnioskodawcy w Polsce nie ma charakteru stałego, a zarazem brak jest zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej z tego miejsca.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż kryterium stałości prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce również nie zostanie spełnione.

Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, w związku z okolicznościami przedstawionymi w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Działalność Wnioskodawcy na terytorium Polski nie charakteryzuje się:

• odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego niezbędnego do prowadzenia działalności gospodarczej,
• działalnością, którą można uznać za niezależną w stosunku do działalności głównej ani
• stałością prowadzonej działalności gospodarczej.

Zatem Spółka nie spełnia przesłanek opisanych w pkt A-C powyżej, co powoduje, iż nie sposób uznać, że Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

2) Obowiązek wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur (tzw. systemie KSeF)

Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1598 z późn. zm., dalej: „Nowelizacja”) na podstawie art. 1 pkt 12 wprowadzone zostaną do ustawy o VAT art. 106ga-106gd dotyczące m.in. regulacji o obligatoryjnym Krajowym Systemie e-Faktur (tzw. systemie KSeF).

Zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), termin wejścia w życie obowiązkowego systemu KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Zgodnie z brzmieniem art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT wynikającym z art. 1 pkt 12 Nowelizacji, podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, natomiast zgodnie z brzmieniem art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, obowiązek ten nie dotyczy wystawiania faktur przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.

Zatem, przepis art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT wynikającym z art. 1 pkt 12 Nowelizacji, w przypadku, gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.

W ocenie Wnioskodawcy, skoro Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, z uwagi na okoliczności wskazane we wcześniejszej części niniejszego wniosku, Spółka na podstawie art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, a także na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT Spółka nie będzie zobowiązana do korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur na potrzeby otrzymywania faktur ustrukturyzowanych. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.

Powyższe stanowisko wyrażone przez Wnioskodawcę znajduje swoje potwierdzenie m.in. w następujących interpretacjach indywidualnych:

• z dnia 14 listopada 2025 r., 0114-KDIP1-2.4012.554.2025.2.JO;
• z dnia 31 października 2025 r., 0114-KDIP1-2.4012.599.2025.1.AP;
• z dnia 17 kwietnia 2025 r., 0114-KDIP1-2.4012.88.2025.2.AP;
• z dnia 20 czerwca 2024 r., 0114-KDIP1-2.4012.181.2024.2.RM;
• z dnia 13 grudnia 2023 r., 0114-KDIP1-2.4012.407.2023.2.RST;
• z dnia 14 grudnia 2023 r., 0114-KDIP1-2.4012.405.2023.2.RST.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca należy do międzynarodowej grupy (...). Przedmiotem działalności Spółki jest projektowanie, produkcja i montaż kompleksowych systemów magazynowych, w szczególności magazynów wysokiego składowania oraz (…). Spółka realizuje swoje projekty m.in. na terytorium Polski, w związku z czym zarejestrowała się w Polsce jako czynny podatnik VAT oraz jako podatnik VAT UE. Działalność Spółki realizowana w Polsce polega na wykonywaniu konstrukcji stalowych magazynów wysokiego składowania wraz z ich montażem. Spółka rozpoznaje te transakcje jako dostawę z montażem, opodatkowaną VAT w Polsce. W celu realizacji ww. świadczenia Spółka nabywa od podmiotów polskich i zagranicznych towary (m.in. regały wysokiego składowania i komponenty niezbędne do ich montażu np. śruby, profile stalowe i rury stalowe) oraz usługi związane z wykonaniem konstrukcji stalowych tych magazynów. Wykonawcami usług montażowych są przedsiębiorstwa montażowe (podwykonawcy), które na podstawie odrębnych umów wykonują u klientów końcowych kompleksowe usługi montażu systemów stalowych dostarczonych przez Spółkę. Sporadycznie Spółka dokonuje w Polsce krótkoterminowego wynajmu samochodów, z których korzystają pracownicy Spółki podczas okresowych wizyt związanych z projektami realizowanymi w Polsce.

Spółka powzięła wątpliwości, czy w związku z opisaną działalnością posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.

Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizowała bowiem na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały.

Z wniosku wynika, że Spółka wykonuje na terytorium Polski konstrukcje stalowe magazynów wysokiego składowania wraz z ich montażem. W związku z tym, Spółka nabywa towary związane z wykonaniem ww. konstrukcji, w tym m.in. regały wysokiego składowania i komponenty niezbędne do ich montażu. Towary te przechowywane są w miejscu konstrukcji magazynu wysokiego składowania. Ponadto, Spółka nabywa od podwykonawców kompleksowe usługi montażu systemów stalowych oraz dokonuje w Polsce krótkoterminowego wynajmu samochodów (sporadycznie), które są wykorzystywane przez pracowników Spółki podczas ich okresowych wizyt w Polsce związanych z realizowanymi projektami.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością.

Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie posiada na terytorium Polski ani zasobów osobowych ani rzeczowych. Spółka wskazała, że nie zatrudnia w Polsce pracowników, przedstawicieli handlowych, agentów, osób pozyskujących nowych klientów ani innych osób działających na podstawie udzielonego przez Spółkę pełnomocnictwa. Spółka nie ma w Polsce osób uprawnionych do reprezentowania Spółki, zawierania umów czy podejmowania decyzji biznesowych w jej imieniu. Wszelkie działania związane z pozyskiwaniem klientów, negocjacjami handlowymi oraz zawieraniem umów prowadzone są bezpośrednio przez centralę Spółki w Austrii. Również wszystkie istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski, w tym decyzje handlowe, operacyjne, finansowe i strategiczne, podejmowane są w Austrii, przez kadrę zarządzającą i upoważnionych pracowników Spółki. Przedstawiciele Spółki jedynie dokonują okresowych wizyt w Polsce związanych z projektami realizowanymi na terytorium kraju.

Spółka nie posiada w Polsce również zaplecza technicznego. Spółka wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą w sposób zorganizowany i ciągły na terytorium Austrii i to w tym kraju posiada siedzibę oraz własne zasoby techniczne, w tym nowoczesne hale produkcyjne, magazyny, zaplecze biurowe oraz infrastrukturę informatyczną i produkcyjną. W Austrii Spółka zatrudnia wykwalifikowaną kadrę pracowniczą. Natomiast w Polsce Spółka nie posiada oddziału, przedstawicielstwa, zakładu ani innej stałej placówki. Spółka nie posiada, nie wynajmuje ani nie dzierżawi w Polsce biur, magazynów, zakładów produkcyjnych ani innej infrastruktury technicznej. Wszystkie zasoby wykorzystywane przez Spółkę do działalności w Polsce znajdują się w Austrii. Z okoliczności sprawy wynika więc, że Spółka nie posiada żadnych własnych zasobów technicznych/rzeczowych oraz personalnych na terytorium Polski.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Z wniosku wynika, że przy realizacji projektów na terytorium Polski Spółka korzysta z usług podwykonawców. Przy czym, Spółka wskazała, że podwykonawcy świadczą usługi samodzielnie, na własny rachunek i ryzyko. Spółka nie ma wpływu na zasoby techniczne ani rzeczowe podwykonawców wykorzystywane do świadczenia usług na Jej rzecz, tj. nie zarządza tymi zasobami, nie sprawuje nad nimi kontroli ani nadzoru. Nadzór i kontrola infrastruktury technicznej pozwalającej na świadczenie usług montażowych przez usługodawców na rzecz Spółki prowadzona jest wyłącznie przez personel usługodawców. Pracownicy usługodawców są niezależni od Spółki. Przedstawione okoliczności sprawy wskazują więc, że Spółka nie posiada na terytorium Polski kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym/rzeczowym usługodawców porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych i nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Dodatkowo wszelkie działania związane z pozyskiwaniem klientów, zawieraniem umów i podejmowaniem decyzji biznesowych prowadzone są przez centralę Spółki w Austrii. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że zostało spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do sytuacji Spółki należy stwierdzić, że podwykonawcy świadczą na rzecz Spółki kompleksowe usługi montażowe, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych podwykonawców byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Tym samym stanowisko w zakresie pytania 1 uznaję za prawidłowe.

Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ustawą z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:

Zgodnie z art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:

Według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak uznałem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, Spółka nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis art. 106gb ust. 4 ustawy, który wskazuje m.in., że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro jak ustaliłem w niniejszej interpretacji, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to stosownie do art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie będzie zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.

Tym samym stanowisko, z którego wynika, że Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych w systemie KSeF jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.