Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.790.2018.10.WH

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

1.  ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 22 listopada 2018 r. (wpływ 28 listopada 2018 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2025 r. sygn. akt I FSK 812/20 (wpływ 27 stycznia 2026 r.) i

2.  stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 listopada 2018 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 listopada 2018 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie zastosowania zwolnienia dla importu towarów umieszczonych w przesyłkach. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

A. s.c. (dalej: „Spółka”) jest spółką zajmującą się m.in. spedycją towarów w eksporcie i imporcie oraz obsługą celną klientów, w tym dokonywaniem odpraw celnych. Spółka jest tzw. operatorem kurierskim, tj. posiada status operatora pocztowego, innego niż operator wyznaczony określony w art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113 i 1250) i jest wpisana do Rejestru operatorów pocztowych prowadzonego przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

W ramach prowadzonej działalności Spółka zajmuje się między innymi spedycją, odprawą celną przesyłek od osób fizycznych z terytorium krajów trzecich (głównie Stany Zjednoczone i Kanada) przeznaczonych do osób fizycznych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (głównie Polska, Litwa, Rumunia, ale także Czechy, Słowacja, Bułgaria i inne) lub w innych krajach spoza Unii Europejskiej (dalej również jako: „UE”). Wartość poszczególnych przesyłek co do zasady określana jest przez nadawcę i co do zasady nie przekracza 45 euro. Przesyłki co do zasady są wysyłane przez nadawców nieodpłatnie, tzn. odbiorca nie jest obowiązany do uiszczenia opłat na rzecz nadawcy w związku z otrzymaniem przesyłki.

Informacja odnośnie wartości przesyłki, jej zawartości jest podawana przez nadawcę w momencie nadawania przesyłki w kraju wysyłki. Informacje te, wraz z zestawieniem danych adresowych nadawców i odbiorców poszczególnych przesyłek są przekazywane do Spółki przez przedsiębiorstwa zajmujące się organizacją wysyłek w krajach nadawców.

Przesyłki transportowane są z państw trzecich transportem morskim (głównie do portu w (…) na terenie (…) lub lotniczym (głównie do portu lotniczego w (…). Następnie przesyłki są obejmowane procedurą celną tranzytu unijnego i przewożone są z portu morskiego lub lotniczego do magazynu czasowego składowania (obecnie w (…), gdzie Spółka dokonuje odpraw celnych tych przesyłek w procedurze dopuszczenia do obrotu.

Przesyłki podlegają weryfikacji przy użyciu aparatury prześwietlającej w obecności funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej w celu skontrolowania ich zawartości. W stosunku do towarów w przesyłkach:

·      które na podstawie informacji przekazanych przez nadawców za pośrednictwem przedsiębiorstw zajmujących się organizacją wysyłek w krajach nadawców i

·      których zawartość wskutek weryfikacji wskazuje na możliwość korzystania ze zwolnienia z przywozowych należności celnych podatkowych na podstawie właściwych przepisów, dokonywane jest przez Spółkę zgłoszenie celne o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu.

Zgłoszenie o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu tych przesyłek dokonywane jest w ramach tzw. zbiorczego zgłoszenia celnego kurierskiego przeznaczonego dla operatorów uprawnionych do wykonywania działalności pocztowej, innych niż operator wyznaczony (obecnie (…) - na podstawie § 14 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 września 2016 r. w sprawie zgłoszeń celnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1498).

Instrukcja wypełniania zgłoszeń celnych przygotowana przez Departament Ceł Ministerstwa Finansów, w przypadku wypełniania zbiorczego zgłoszenia celnego kurierskiego przewiduje szczególne zasady postępowania. W szczególności, w przypadku, gdy zgłaszający nie jest w stanie wprowadzić danych poszczególnych odbiorców, wówczas zgodnie z instrukcjami w Polu 8 „Odbiorca” należy wskazać dane polskiego operatora kurierskiego wraz z kodem informacji dodatkowej „Różni - 00200”. W związku z powyższym, z uwagi na dużą liczbę poszczególnych przesyłek objętych zbiorczym zgłoszeniem kurierskim w zgłoszeniu celnym w polu Odbiorca jako odbiorca przesyłek wskazana jest Spółka wraz z kodem „Różni – 00200”.

Do wskazanego zgłoszenia celnego załączane jest zestawienie/specyfikacja zawierająca dane odnoszące się do poszczególnych pól zgłoszenia celnego, w szczególności Pola 2 „Nadawca/ Eksporter”. Pola 8 „Odbiorca”. Pola 31 „Opakowania i opis towaru” Zestawienie/specyfikacja w szczególności zawiera dane adresowe poszczególnych nadawców i odbiorców przesyłek - osób fizycznych oraz informację o zawartości poszczególnych przesyłek. Fakt załączenia takiego zestawienia do zgłoszenia celnego ujawniany jest, zgodnie z instrukcją przygotowaną przez Departament Ceł Ministerstwa Finansów, w polu 44 zgłoszenia celnego poprzez wskazanie kodu 3DK6 - dokumenty załączane do zbiorczego zgłoszenia celnego składanego przez operatorów kurierskich.

W polu 14 „Zgłaszający” wskazana jest Spółka wraz z kodem statusu przedstawiciela „2” oznaczającym przedstawicielstwo bezpośrednie w rozumieniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 2013.269.1. dalej: „UKC”).

Obecnie Spółka rozważa rozpoczęcie działania także w formie przedstawicielstwa pośredniego w rozumieniu art. 18 ust. 1 UKC, tak aby występować przed organami celnymi i dokonywać formalności celnych na rzecz osób fizycznych będących odbiorcami przesyłek we własnym imieniu.

W przypadku, gdy z informacji uzyskanych przez Spółkę lub w wyniku skontrolowania przez funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej zawartość przesyłki budzi wątpliwości co do możliwości zastosowania zwolnienia z przywozowych należności celnych i podatkowych, w szczególności jej niehandlowego charakteru bądź wysokości zadeklarowanej wartości, odprawa celna w stosunku do towarów zawartych w takiej przesyłce dokonywana jest indywidualnie z wykorzystaniem standardowego zgłoszenia celnego (tj. bez zastosowania zbiorczego zgłoszenia celnego kurierskiego). Dla takich przesyłek, po uzyskaniu przez Spółkę odpowiednich informacji, w zgłoszeniu celnym w Polu 2 „Odbiorca” jako odbiorcę wykazuje się nie Spółkę jako operatora kurierskiego, ale pojedynczego, finalnego odbiorcę konkretnej przesyłki. W takim przypadku Spółka działając jako przedstawiciel bezpośredni lub pośredni dokonuje odpraw celnych na rzecz reprezentowanej osoby fizycznej będącej odbiorcą przesyłki.

Po dokonaniu odprawy i dopuszczeniu do obrotu, przesyłki są dalej transportowane do indywidualnych odbiorców - osób fizycznych zlokalizowanych w Polsce lub w innych krajach UE.

Przedmiotem niniejszego zapytania objęte są jedynie konsekwencje na gruncie VAT objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu w Polsce przesyłek, które spełniają łącznie następujące warunki:

·      przesyłki wysyłane są od nadawców - osób fizycznych z krajów trzecich spoza Unii Europejskiej (np. Stany Zjednoczone, Kanada, itd.),

·      przesyłki przeznaczone są dla indywidualnych odbiorców - osób fizycznych w Polsce lub innych krajach Unii Europejskiej (np. Litwa, Rumunia, Czechy, Słowacja, Bułgaria i inne),

·      ilość i rodzaj towarów zawartych w przesyłce nie wskazują na ich handlowy charakter,

·      odbiorca nie jest obowiązany do uiszczenia opłat na rzecz nadawcy w związku z otrzymaniem przesyłki,

·      przesyłki mają charakter okazjonalny,

·      łączna wartość towarów w przesyłkach nie przekracza kwoty odpowiadającej równowartości 45 euro,

·      towary w przesyłkach nie przekraczają ilości i limitów o których mowa w art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2017. poz. 1221 ze zm., dalej: „Ustawa o VAT”).

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym dokonywany w Polsce import towarów umieszczonych w przesyłce wysyłanej z terytorium państwa trzeciego spoza Unii Europejskiej przez osobę fizyczną i przeznaczoną dla osoby fizycznej w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Polska będzie korzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 52 Ustawy o VAT (przy założeniu spełnienia pozostałych warunków wymienionych w art. 52 ust. 1 pkt 1), pkt 2) i pkt) 3 oraz art. 52 ust. 2 i ust. 3 Ustawy o VAT) w związku z brzmieniem art. 143 lit. b Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz brzmieniem Dyrektywy Rady 2006/79/WE z dnia 5 października 2006 r. w sprawie zwolnienia od podatku przy przywozie z państw trzecich małych partii towarów o charakterze niehandlowym?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Spółki dokonywany w Polsce import towarów umieszczonych w przesyłce wysyłanej z terytorium państwa trzeciego spoza Unii Europejskiej przez osobę fizyczną i przeznaczonej dla osoby fizycznej w państwie członkowskim innym niż Polska będzie korzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług (VAT) na podstawie art. 52 Ustawy o VAT (przy założeniu spełnienia pozostałych warunków wymienionych w art. 52 ust. 1 pkt 1), pkt 2) i pkt) 3 oraz art. 52 ust. 2 i ust. 3 Ustawy o VAT), w związku z brzmieniem art. 143 lit. b Dyrektywy Rady 2006/112/WE oraz brzmieniem Dyrektywy Rady 2006/79/WE.

1. Spółka jako podmiot legitymowany do uzyskania interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 14b § 1 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2017, poz. 201, ze zm., dalej: „Ordynacja Podatkowa”) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że podmiotem uprawnionym do uzyskania interpretacji jest zainteresowany. Przepisy podatkowe nie definiują pojęcia zainteresowanego. Z utrwalonej praktyki organów podatkowych oraz orzecznictwa wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika jednak, iż interpretację indywidualną wydaje się wówczas, gdy dotyczy ona przepisów mogących mieć znaczenie dla sytuacji prawnopodatkowej zainteresowanego.

W przypadku Spółki nie budzi wątpliwości, iż interpretacja indywidualna będąca przedmiotem niniejszego wniosku będzie dotyczyć przepisów podatkowych mających znaczenie dla sytuacji prawnopodatkowej Spółki.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.

Zgodnie z art. 5 pkt 15 UKC „zgłaszający” oznacza osobę, która składa zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową deklarację skróconą, wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym wywozie we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie, deklaracja lub powiadomienie są składane.

Na podstawie art. 18 UKC każda osoba może ustanowić przedstawiciela celnego. Przedstawicielstwo może być bezpośrednie - w tym przypadku przedstawiciel celny działa w imieniu i na rzecz innej osoby, lub pośrednie - w tym przypadku przedstawiciel celny działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby.

Zgodnie z art. 77 ust. 3 UKC podmiotem obowiązanym do uiszczenia cła (tzw. dłużnikiem) jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego.

Powyższe uregulowania prowadzą do oczywistej konkluzji, iż Spółka w przedstawionym opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego działając w formie przedstawicielstwa pośredniego działa we własnym imieniu i jest - obok odbiorcy przesyłki na rzecz którego dokonuje zgłoszenia - dłużnikiem celnym a tym samym podatnikiem z tytułu importu towarów umieszczonych w przesyłkach. W konsekwencji, fakt opodatkowania lub możliwość zastosowania zwolnienia z podatku VAT czynności importu towarów w przedstawionym opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego bez wątpienia ma wpływ na prawa i obowiązki podatkowe Spółki i jej sytuację prawnopodatkową.

Na marginesie Spółka pragnie zaznaczyć, iż także w przypadku deklarowania przedstawicielstwa bezpośredniego w zbiorczym zgłoszeniu celnym w określonych przypadkach, przepisy podatkowe, których interpretacji dotyczy niniejszy wniosek mogą również mieć bezpośredni wpływ na sytuację prawnopodatkową Spółki. Mianowicie, sytuacja taka może mieć miejsce w przypadku braku możliwości przedstawienia organom celnym dokumentu umocowania udzielonego Spółce przez odbiorcę do działania w tej formie przedstawicielstwa. Wówczas, zgodnie z art. 19 ust. 1 akapit drugi UKC, Spółka może być traktowana jako działająca we własnym imieniu i na własną rzecz, a tym samym być dłużnikiem celnym i jednocześnie podatnikiem z tytułu importu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1) Ustawy o VAT.

Podsumowując powyższe, w ocenie Spółki jest ona legitymowana do wystąpienia i uzyskania interpretacji indywidualnej w zakresie objętym niniejszym wnioskiem.

2. Uregulowania krajowe

Art. 52 ust. 1 Ustawy o VAT wskazuje, że zwolnieniu od podatku podlega import towarów umieszczonych w przesyłce wysyłanej z terytorium państwa trzeciego przez osobę fizyczną i przeznaczonej dla osoby fizycznej przebywającej na terytorium kraju, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki:

1.  ilość i rodzaj towarów nie wskazują na ich przeznaczenie handlowe,

2.  odbiorca nie jest obowiązany do uiszczenia opłat na rzecz nadawcy w związku z otrzymaniem przesyłki,

3.  przesyłki mają charakter okazjonalny.

Z kolei w art. 52 ust. 2 Ustawy o VAT wskazano, że towary, o których mowa w ust. 1, są zwolnione od podatku w ramach określonych w tym ustępie norm - normy ilościowe zostały ustalone dla następujących kategorii towarów: napoje alkoholowe, tytoń i wyroby tytoniowe, perfumy, kawa, herbata.

Natomiast zgodnie z art. 52 ust. 3 Ustawy o VAT, zwolnienia od podatku, o których mowa w ust. 1 stosuje się jeżeli wartość przesyłki nie przekracza kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 45 euro.

W ocenie Spółki wątpliwości rodzi interpretacja powyższych przepisów. W szczególności ich literalne brzmienie odnoszące zastosowanie zwolnienia z VAT dla importu towarów umieszczonych w przesyłce do sytuacji, w której odbiorca przesyłki jest osobą fizyczną przebywającą na terytorium Polski. Wątpliwości wynikają z brzemienia art. 2 pkt 1 Ustawy o VAT, który stanowi, że przez terytorium kraju rozumie się co do zasady terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Niemniej, w ocenie Spółki zwolnienie z VAT przy imporcie nie może być interpretowane jako zawężone jedynie do odbiorców przesyłek przebywających na terytorium Polski.

Zdaniem Spółki zakresu ww. zwolnienia nie można interpretować bazując tylko na literalnym brzmieniu polskich przepisów. Należy wziąć po uwagę także brzmienie przepisów unijnych. Regulacje polskie należy w szczególności interpretować w kontekście i z uwzględnieniem postanowień Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 2006.347.1, dalej: „Dyrektywa 2006/112”) oraz Dyrektywy Rady 2006/79/WE z dnia 5 października 2006 r. w sprawie zwolnienia od podatku przy przywozie z państw trzecich małych partii towarów o charakterze niehandlowym (Dz. Urz. UE L 2006.286.15, dalej: „Dyrektywa 2006/79”).

3. Uregulowania unijne

Art. 52 ustawy o VAT stanowi transpozycję do polskiego porządku prawnego przepisów art. 143 lit. b Dyrektywy 2006/112 oraz postanowień wskazanej w tym przepisie Dyrektywy Rady 2006/79.

Zgodnie z art. 143 lit. b Dyrektywy 2006/112 Państwa członkowskie zwalniają m.in. ostateczny import towarów określony w dyrektywach Rady 69/169/EWG, 83/181/EWG i 2006/79/WE.

W art. 1 Dyrektywy 2006/79 prawodawca unijny wskazuje, iż zwolniony od podatku jest przywóz towarów w małych partiach o charakterze niehandlowym, pochodzących od osoby prywatnej z państwa trzeciego do innej osoby prywatnej w państwie członkowskim. Definicja legalna pojęcia państwa członkowskiego, o którym mowa w ww. artykule zawarta jest w art. 5 pkt 2 Dyrektywy 2006/112. Państwo członkowskie oznacza każde państwo należące do Wspólnoty Europejskiej (obecnie Unii Europejskiej) z wyłączeniem obszarów wskazanych w art. 6 Dyrektywy 2006/112. W związku z wejściem w życie Traktatu z Lizbony zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską podpisanego w Lizbonie dnia 13 grudnia 2007 r. w obecnym stanie prawnym zamiast terminu „Wspólnota Europejska” należy używać terminu „Unia Europejska”.

Rada Unii Europejskiej w motywie (3) Dyrektywy 2006/79 wskazała, iż ze względów praktycznych ograniczenia zwolnień od podatków powinny być jak najbardziej zbliżone do tych przewidzianych dla systemu zwolnień od należności celnych. Prawodawca unijny w niniejszym motywie odwołuje się do rozporządzenia ws. wspólnotowego systemu zwolnień celnych, którego obecnie obowiązujące brzmienie wynika z Rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. UE L 2009.324.23 dalej: „Rozporządzenie 1186/2009”). Artykuł 25 Rozporządzenia 1186/2009 wskazuje, iż zwolnieniu z należności celnych przywozowych (do kwoty 45 EUR z zastrzeżeniem limitów określonych dla pewnych kategorii towarów) podlegają towary zawarte w przesyłkach wysyłanych z państwa trzeciego przez osobę fizyczną do innej osoby fizycznej, mieszkającej na obszarze celnym Wspólnoty (obecnie Unii), pod warunkiem że taki przywóz ma charakter niehandlowy.

Z kolei zgodnie z tym przepisem za „przywóz o charakterze niehandlowym” uważa się przywóz przesyłek, które:

a)  mają charakter okazjonalny;

b)  zawierają towary wyłącznie na własny użytek odbiorcy lub jego rodziny, które nie wskazują ani swoim charakterem, ani ilością na ich przeznaczenie handlowe;

c)  są wysyłane do odbiorcy przez nadawcę bez żadnego rodzaju opłat.

Poprzez obszar celny Unii Europejskiej należy rozumieć obszar określony w art. 4 UKC.

Biorąc pod uwagę powyższe, art. 1 Dyrektywy 2006/79 należy interpretować dążąc w myśl motywu (3) tej dyrektywy do tego, aby wynikające z niej zwolnienia od podatku VAT były jak najbardziej zbliżone do zwolnień zawartych w odpowiednich przepisach celnych. Co za tym idzie, określenie „osobę prywatną w państwie członkowskim” należy rozumieć jako każdą osobę fizyczną w jakimkolwiek państwie należącym do terytorium UE (z wyłączeniem obszarów wskazanych w art. 6 Dyrektywy 112).

Wobec faktu, iż obszar celny UE i zakres terytorialny obowiązywania unijnych przepisów o podatku VAT nie są tożsame, zastosowane w Dyrektywie 2006/79 i Rozporządzeniu 1186/2009 jednakowych pojęć nie było możliwe. Niemniej wskazane przez unijnego prawodawcę pojęcie „osoby prywatnej w państwie członkowskim” należy w ocenie Spółki rozumieć analogicznie do „osoby fizycznej, mieszkającej na obszarze celnym Wspólnoty [aktualnie - Unii Europejskiej, przyp. Wnioskodawcy]” z uwzględnieniem różnic terytorialnych w zakresie obszaru obowiązywania unijnych regulacji celnych oraz regulacji w podatku VAT.

Opierając się na literalnym brzmieniu przepisu Ustawy o VAT można odnieść wrażenie, iż zwolnienie od podatku VAT z tytułu importu odnosi się jedynie do osób przebywających na terenie Polski. Jednocześnie przepisy unijne (tj. art. 1 w związku z motywem (3) Dyrektywy 2006/79 w związku z art. 25 Rozporządzenia 1186/2009) wskazują na możliwość zastosowania zwolnienia od należności podatkowych, gdy towary są wysyłane do osoby fizycznej na obszarze każdego państwa członkowskiego, tj. całej Unii Europejskiej. W kontekście przeprowadzonej analizy należy wnioskować, iż ściśle literalna wykładnia art. 52 ustawy o VAT zawężająca zakres zwolnienia z podatku VAT prowadziłaby do konfliktu z normami wspólnotowymi. Prowadziłoby to do wniosku, że transpozycja do polskiego systemu prawnego przepisów art. 143 lit. b Dyrektywy 2006/112 w związku z postanowieniami zawartymi w Dyrektywie Rady 2006/79 ustanawiającymi zwolnienia dla ostatecznego importu towarów w przesyłkach o niewielkiej wartości wysyłanych do osoby fizycznej mieszkającej na obszarze celnym Unii Europejskiej, została wykonana w sposób nieprawidłowy poprzez ograniczenie zakresu zwrotu „osoby fizycznej mieszkającej na obszarze celnym Unii Europejskiej” do „osoby przebywającej na terytorium Polski”. Należy tu odwołać się do dyrektyw wykładni prawa i nakazu interpretacji prawa krajowego w sposób uwzględniający cele i treść norm prawa unijnego, które jest implementowane przez normy krajowe. Próba zawężającej wykładni norm prawa krajowego w stosunku do prawa unijnego, która skutkowałaby ograniczeniem praw podatnika na gruncie prawa krajowego w stosunku do uprawnień wynikających z prawa wspólnotowego jest niedopuszczalna i niezgodna z prawem.

4. Zasada bezpośredniej skuteczności dyrektyw unijnych

Zgodnie z art. 288 Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, dyrektywa wiąże państwo członkowskie co do rezultatu, który ma być osiągnięty ustanowionym prawem. Dyrektywa wiąże każde państwo członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków realizacji zakładanego celu.

W przypadku, gdy państwo członkowskie dokona transpozycji dyrektywy w sposób niewłaściwy, a przepisy dyrektywy w sposób bezwarunkowy oraz wystarczająco jasny i precyzyjny regulują określoną materię, wówczas zastosowanie ma tzw. zasada (doktryna) bezpośredniej skuteczności dyrektywy, wyrażona po raz pierwszy w 1963 roku przez obecny Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) w sprawie 26/62 van Gend en Loos, a następnie utrwalona w dalszym orzecznictwie.

Zastosowanie zasady bezpośredniego stosowania dyrektyw w przypadku prawa podatkowego, zostało wielokrotnie potwierdzane w orzecznictwie TSUE jak i polskich sądów administracyjnych. Poniżej Spółka przytacza przykładowe orzeczenia TSUE:

·      Zgodnie z orzeczeniem TSUE w sprawie Ursula Becker 8/81: „(.. .) jeśli przepisy dyrektywy z punktu widzenia ich treści wydają się bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, to wobec braku w wyznaczonych terminach przepisów wykonawczych można się na nie powołać wobec wszelkich przepisów prawa krajowego niezgodnych z dyrektywą (…). Ponadto, TSUE stwierdził, że „Państwo członkowskie, które nie podjęło niezbędnych działań (...), nie może powoływać się na własne zaniechanie, aby odmówić podatnikowi, korzyści wynikającej ze zwolnienia podatkowego (...)”.Wprawdzie w samym wyroku mowa jest o braku implementacji prawa unijnego do prawa krajowego w przepisanym czasie, jednakże zdaniem Spółki powyższe reguły dotyczą także sytuacji, w której, dyrektywa została transponowana do krajowego porządku prawnego niepoprawnie.

·      Powyższe potwierdza również teza orzeczenia TSUE w sprawie Fratelli Costanzo SpA 103/88. Co więcej TSUE w ww. wyroku potwierdził tezę, iż obowiązek bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego dotyczy wszystkich organów państwa członkowskiego, w tym również organów podatkowych: „byłoby skądinąd sprzecznością uznawać, iż jednostki mają prawo powoływać się w postępowaniach toczących się przed sądami krajowymi kontrolującymi legalność działań organów administracji na przepisy dyrektywy (...) i uważać jednocześnie, że organ administracji nie ma obowiązku stosowania przepisów dyrektywy zaniechania stosowania sprzecznych z nimi przepisów prawa krajowego”. Nie jest to odosobnione stanowisko TSUE (podobnie TSUE w wyrokach w sprawach The Queen a la demande de Helena Wells C-201/02, BP Supergaz C- 62/93 czy Kolpinghuis Nijmegen 80/86).

·      W wyroku TSUE w sprawie C-492/13 Traum. Trybunał podkreślił, iż „(...) we wszystkich wypadkach, gdy przepisy dyrektywy są z punktu widzenia ich treści bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, jednostki mogą powoływać się na nie przed sądami krajowymi przeciwko państwu (...) ”. W wyroku tym TSUE orzekł, iż przepis art. 138 ust. 1 Dyrektywy 2006/112 ustanawiający zwolnienia z podatku od wartości dodanej z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej powinien być intepretowany w ten sposób, że jest bezpośrednio skuteczny, a tym samym podatnicy mogą się na niego powoływać w celu uzyskania zwolnienia z podatku VAT.

Podsumowując, zgodnie z powyższą zasadą, w sytuacji, gdy przepisy dyrektywy unijnej przyznają podmiotom/jednostkom uprawnienia, które nie zostały właściwie transponowane do porządku prawa krajowego, jednostki mogą powoływać się bezpośrednio na przepisy dyrektywy przed organami i sądami krajowymi w celu realizacji uprawnień wynikających z norm prawa wspólnotowego.

Ponadto Spółka pragnie zaznaczyć, iż przepisy Ordynacji Podatkowej wprost nakazują, aby dorobek prawny Unii Europejskiej był uwzględniany przy interpretacji krajowych przepisów prawa podatkowego. Na przykład zgodnie z art. 14a Ordynacji podatkowej Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe, w szczególności dokonując ich interpretacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

Także zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, uzasadnione jest bezpośrednie stosowanie przez podatników przepisów dyrektywy w przypadkach, gdy jej normy zostały wprowadzone do polskiej legislacji w sposób nieprawidłowy. W szczególności, jak wskazał NSA w wyroku z 23 marca 2009 r. wydanym w składzie siedmiu sędziów (sygn. I FPS 6/08) „(...) gdy porównanie treści, transponowanego przepisu dyrektywy i unormowania krajowego wskazuje, że nadanie uregulowaniu krajowemu znaczenia wynikającego z bezwarunkowej i precyzyjnej normy unijnej prowadziłoby do sprzeczności z gramatycznym brzmieniem przepisu krajowego, sąd powinien - jeśli, podatnik domaga się zastosowania tej normy w sposób określony w dyrektywie - odmówić zastosowania normy prawa krajowego i umożliwić mu skorzystanie z unormowania wspólnotowego. Jeżeli jednak podatnik uznaje za korzystniejsze zastosowanie wadliwie sformułowanej w procesie transpozycji normy krajowej, brak jest podstaw do dokonywania wykładni prowspólnotowej tej normy, prowadzącej do wykładni contra legem nakładania na obywatela obowiązków wynikających tylko z samej dyrektywy”.

5. Podsumowanie

Analiza porównawcza art. 52 ustawy o VAT oraz art. 143 lit. b Dyrektywy 2006/112 oraz postanowień wskazanych w tym przepisie Dyrektywy 2006/79 prowadzi do wniosku, że rygorystyczne i zawężające rozumienie art. 52 ustawy o VAT prowadziłoby do sytuacji w której przepisy unijne nie zostałyby prawidłowo transponowane do polskiej Ustawy o VAT. Przyjęcie wykładni art. 52 ustawy o VAT zawężającej zastosowanie tego przepisu jedynie do osób przebywających na terenie Polski powodowałoby zawężenie przepisu polskiego prawa krajowego w stosunku do zakresu norm Dyrektywy 2006/112 oraz Dyrektywy 2006/79. Zgodnie z uregulowaniami prawa UE zwolnione od podatku VAT są przesyłki wysyłane do osoby fizycznej w państwie członkowskim, czyli w każdym państwie należącym do Unii Europejskiej. Niewątpliwie, jeśli jest to możliwe należy dążyć do wykładni polskich przepisów w taki sposób, aby pozostawały w zgodzie z przepisami wspólnotowymi.

W przypadku, gdyby jednak postulowana przez Spółkę wykładnia art. 52 ustawy o VAT została odrzucona należałoby stwierdzić, że polski ustawodawca nie wypełnił celu Dyrektywy 2006/112, którym było objęcie prawem do zwolnienia towarów przesyłanych do osoby fizycznej w państwie członkowskim Unii Europejskiej, czyli w każdym państwie należącym do Unii Europejskiej. Prowadziłoby to dalej do wniosku, że zakres przedmiotowego zwolnienia i jego ograniczenia w polskich przepisach odbiegają istotnie od zakresu analogicznego zwolnienia i jego ograniczeń przewidzianych w unijnych przepisach celnych, tj. w artykule 25 Rozporządzenia 1186/2009 a zatem również w unijnych przepisach o VAT, to jest Dyrektywie 2006/112. Niewątpliwie, konstrukcji w której zakres zwolnienia z VAT zostałby ograniczony do przesyłek przeznaczonych dla osoby fizycznej przebywającej na terenie tylko i wyłącznie Polski nie można w żadnym wypadku uznać za „jak najbardziej zbliżone” rozumienie do ograniczeń zwolnienia wynikających z właściwych unijnych przepisów celnych. Tego typu interpretacja art. 52 ustawy o VAT prowadziłaby do tego, że przepisy polskiej Ustawy o VAT byłyby bardziej restrykcyjne od przepisów unijnych.

Jednocześnie przepisy art. 143 lit. b Dyrektywy 2006/112 oraz postanowień wskazanej w tym przepisie Dyrektywy 2006/79 są określone bezwarunkowo i dostatecznie precyzyjnie. Mając więc na uwadze ww. argumentację w przypadku nieprawidłowej implementacji przepisów art. 143 lit. b Dyrektywy 2006/112 oraz postanowień wskazanej w tym przepisie Dyrektywy 2006/79, Spółka ma prawo odwołać się bezpośrednio do ww. przepisów dyrektywy przy ustalaniu zakresu zastosowania zwolnienia od podatku VAT dla importu towarów o którym mowa w art. 52 Ustawy o VAT. W ocenie Spółki towary, o których mowa w przypadku zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu w Polsce mogą korzystać ze zwolnienia z VAT w imporcie w sytuacji, gdy umieszczane są w przesyłce wysyłanej z terytorium państwa trzeciego przez osobę fizyczną i są przeznaczone dla osoby fizycznej przebywającej na terytorium innego niż Polska kraju członkowskiego UE (przy założeniu spełnienia pozostałych warunków o których mowa w tym przepisie).

Interpretacja indywidualna

Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 22 lutego 2019 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0114-KDIP1-2.4012.790.2018.1.WH, w której uznałem Państwa stanowisko za nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Państwu 27 lutego 2019 r.

Skarga na interpretację indywidualną

1 kwietnia 2019 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz o zasądzenie na Państwa rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę – wyrokiem z 12 grudnia 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 1045/19.

Pismem z 20 lutego 2020 r. wnieśli Państwo skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 26 marca 2024 r., sygn. akt I FSK 812/20, skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prejudycjalne:

„Czy przepisy artykułu 143 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1, ze zm.; dalej: „Dyrektywa 2006/112/WE”) oraz art. 1 Dyrektywy 2006/79 z dnia 5 października 2006 r. w sprawie zwolnienia od podatku przy przywozie z państw trzecich małych partii towarów o charakterze niehandlowym (Dz. Urz. UE L 286 z 17 października 2006 r. ze zm., dalej: „Dyrektywa 2006/79”) w kontekście motywu (3) Preambuły Dyrektywy 2006/79 i art. 25 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. U. L. 324 z 10 grudnia 2009 r,, dalej: „Rozporządzenie 1186/2009”) sprzeciwiają się uregulowaniu takiemu jak art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.; dalej: „ustawa o VAT”) zgodnie, z którymi zwolnieniu od VAT nie podlega import towarów umieszczonych w przesyłce wysyłanej z terytorium państwa trzeciego przez osobę fizyczną, która jest przeznaczona, dla osoby fizycznej przebywającej na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej niż terytorium kraju, w którym dokonywany jest import?”

Jednocześnie NSA postanowił zawiesić postępowanie w sprawie do czasu rozstrzygnięcia przedstawionego wyżej pytania prejudycjalnego.

8 maja 2025 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie C-405/24 – zainicjowanej ww. pytaniem prawnym.

Postanowieniem z 20 maja 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie. Wyrokiem z 25 listopada 2025 r. NSA uchylił w całości wyrok WSA w Warszawie oraz uchylił w całości interpretację indywidualną z 22 lutego 2019 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.790.2018.1.WH.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 marca 2026 r. III SA/Wa 1045/19 dokonał doręczenia prawomocnego orzeczenia i zwrotu akt.

Odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy wpłynął do mnie 5 marca 2026 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.):

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

•      uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 maja 2025 r. sygn. akt I FSK 812/20;

•      ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.) - zwanej dalej ustawą:

Na podstawie art. 2 pkt 1, 4-7 ustawy:

W myśl art. 26a ust. 1 ustawy:

Natomiast zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy:

Na mocy art. 52 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 52 ust. 2 ustawy:

Z art. 52 ust. 3 ustawy wynika, że:

Wskazać należy, że art. 52 ustawy stanowi implementację do polskiego porządku prawnego przepisów art. 143 lit. b Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006. str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE, oraz postanowień wskazanej w tym przepisie Dyrektywy Rady 2006/79/WE z dnia 5 października 2006 r. w sprawie zwolnienia od podatku przy przywozie z państw trzecich małych partii towarów o charakterze niehandlowym (Dz. Urz. UE L 286/15 z 17.10.2006), zwanej dalej Dyrektywą 2006/79/WE.

Zgodnie z art. 143 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE:

W myśl art. 5 pkt 2 Dyrektywy 2006/112/WE:

Zaś stosownie do art. 5 pkt 4 Dyrektywy 2006/112/WE:

Natomiast na podstawie art. 1 ust. 1 i 2 Dyrektywy 2006/79/WE:

Przy tym stosownie do art. 1 ust. 2 Dyrektywy 2006/79/WE:

Z treści wniosku wynika, że są Państwo spółką zajmującą się m.in. spedycją towarów w eksporcie i imporcie oraz obsługą celną klientów, w tym dokonywaniem odpraw celnych. W ramach prowadzonej działalności zajmują się Państwo między innymi spedycją, odprawą celną przesyłek od osób fizycznych z terytorium krajów trzecich (głównie Stany Zjednoczone i Kanada) przeznaczonych do osób fizycznych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (głównie Polska, Litwa, Rumunia, ale także Czechy, Słowacja, Bułgaria i inne) lub w innych krajach spoza Unii Europejskiej. Wartość poszczególnych przesyłek co do zasady określana jest przez nadawcę i co do zasady nie przekracza 45 euro. Przesyłki co do zasady są wysyłane przez nadawców nieodpłatnie, tzn. odbiorca nie jest obowiązany do uiszczenia opłat na rzecz nadawcy w związku z otrzymaniem przesyłki. Informacja odnośnie wartości przesyłki, jej zawartości jest podawana przez nadawcę w momencie nadawania przesyłki w kraju wysyłki. Informacje te, wraz z zestawieniem danych adresowych nadawców i odbiorców poszczególnych przesyłek są przekazywane do Państwa przez przedsiębiorstwa zajmujące się organizacją wysyłek w krajach nadawców. Przesyłki transportowane są z państw trzecich transportem morskim (głównie do portu w (…) lub lotniczym (głównie do portu lotniczego w (…). Następnie przesyłki są obejmowane procedurą celną tranzytu unijnego i przewożone są z portu morskiego lub lotniczego do magazynu czasowego składowania (obecnie w (…), gdzie dokonują Państwo odpraw celnych tych przesyłek w procedurze dopuszczenia do obrotu. Po dokonaniu odprawy i dopuszczeniu do obrotu, przesyłki są dalej transportowane do indywidualnych odbiorców - osób fizycznych zlokalizowanych w Polsce lub w innych krajach UE. Przedmiotem niniejszego zapytania objęte są jedynie konsekwencje na gruncie VAT objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu w Polsce przesyłek, które spełniają łącznie następujące warunki:

·      przesyłki wysyłane są od nadawców - osób fizycznych z krajów trzecich spoza Unii Europejskiej (np. Stany Zjednoczone, Kanada, itd.),

·      przesyłki przeznaczone są dla indywidualnych odbiorców - osób fizycznych w Polsce lub innych krajach Unii Europejskiej (np. Litwa, Rumunia, Czechy, Słowacja, Bułgaria i inne),

·      ilość i rodzaj towarów zawartych w przesyłce nie wskazują na ich handlowy charakter,

·      odbiorca nie jest obowiązany do uiszczenia opłat na rzecz nadawcy w związku z otrzymaniem przesyłki,

·      przesyłki mają charakter okazjonalny,

·      łączna wartość towarów w przesyłkach nie przekracza kwoty odpowiadającej równowartości 45 euro,

·      towary w przesyłkach nie przekraczają ilości i limitów o których mowa w art. 52 ust. 2 ustawy.

Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy dokonywany w Polsce import towarów umieszczonych w przesyłce wysyłanej z terytorium państwa trzeciego spoza Unii Europejskiej przez osobę fizyczną i przeznaczoną dla osoby fizycznej w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Polska będzie korzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 52 ustawy (przy założeniu spełnienia warunków wymienionych w art. 52 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 oraz art. 52 ust. 2 i ust. 3 ustawy) w związku z brzmieniem art. 143 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE oraz brzmieniem Dyrektywy Rady 2006/79/WE.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy przywołać wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „Trybunał” lub „TSUE”) z 8 maja 2025 r. sygn. C-405/24.

W wyroku tym TSUE udzielił odpowiedzi na sformułowane przez Naczelny Sąd Administracyjny pytanie prejudycjalne, skierowane postanowieniem z 26 marca 2024 r. sygn. akt I FSK 812/20: „Czy przepisy artykułu 143 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 1 dyrektywy 2006/79/WE w kontekście motywu (3) Preambuły dyrektywy 2006/79/WE i art. 25 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. U. L. 324 z 10 grudnia 2009 r., dalej: „rozporządzenie 1186/2009”) sprzeciwiają się uregulowaniu takiemu jak art. 52 ust. 1 u.p.t.u. zgodnie, z którym zwolnieniu od VAT nie podlega import towarów umieszczonych w przesyłce wysyłanej z terytorium państwa trzeciego przez osobę fizyczną, która jest przeznaczona, dla osoby fizycznej przebywającej na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej niż terytorium kraju, w którym dokonywany jest import?”

W wyroku tym Trybunał stwierdził, że art. 143 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE i art. 1 dyrektywy 2006/79/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, które wyłączają ze zwolnienia z VAT przewidzianego w tych przepisach przesyłki małych partii towarów o charakterze niehandlowym pochodzące z państwa trzeciego, wysyłane przez osobę fizyczną do osoby fizycznej zamieszkałej w innym państwie członkowskim.

W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Trybunał w pierwszej kolejności odwołał się do treści art. 143 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają z opodatkowania ostateczny import towarów określony m.in. w dyrektywie 2006/79/WE, a także do treści art. 1 ust. 1 dyrektywy 2006/79/WE, który stanowi, że przywóz towarów w małych partiach o charakterze niehandlowym, pochodzących od osoby fizycznej z państwa trzeciego do innej osoby fizycznej w państwie członkowskim, jest zwolniony przy przywozie z podatku obrotowego oraz podatku akcyzowego.

Trybunał wskazał, że art. 143 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE wyraźnie odsyła do zwolnień z VAT przewidzianych w szczególności w dyrektywie 2006/79/WE. Artykuł 1 ust. 1 tej ostatniej ze wskazanych dyrektyw stanowi, że przewidziane w nim zwolnienie obejmuje przesyłki małych partii towarów o charakterze niehandlowym przeznaczone dla osoby fizycznej przebywającej w państwie członkowskim. W tym względzie, zdaniem TSUE należy zauważyć, że w polskiej wersji językowej tego przepisu posłużono się terminem „państwo członkowskie” bez dalszych uściśleń.

W ocenie Trybunału, ponieważ art. 1 ust. 1 dyrektywy 2006/79/WE nie odnosi się do konkretnego państwa członkowskiego i nie wymienia w szczególności państwa członkowskiego przywozu, brzmienie tego przepisu wskazuje, że przewidziane w nim zwolnienie z VAT dotyczy przesyłek skierowanych do osoby fizycznej przebywającej w którymkolwiek z państw członkowskich.

Trybunał wskazał, że z motywu 3 dyrektywy 2006/79/WE wynika, że ze względów praktycznych ograniczenia, w jakich ma być stosowane zwolnienie z VAT przy przywozie przesyłek małych partii towarów o charakterze niehandlowym pochodzących z państw trzecich, powinny być w możliwie najszerszym zakresie takie same jak ograniczenia przewidziane dla zwolnień z należności celnych przywozowych w rozporządzeniu nr 918/83. Zdaniem TSUE, w tym względzie należy zauważyć, że art. 29 ust. 1 tego rozporządzenia, którego brzmienie zostało zasadniczo powtórzone w art. 25 rozporządzenia nr 1186/2009, przewidywał zwolnienie z należności celnych przywozowych przesyłek o cechach analogicznych do przesyłek wskazanych w art. 1 ust. 1 dyrektywy 78/1035 i precyzował, że zwolnienie to ma zastosowanie do przesyłek adresowanych do osoby fizycznej przebywającej na obszarze celnym Unii, bez wskazania konkretnego państwa członkowskiego. Wreszcie jak stwierdził TSUE, w przeciwieństwie do art. 1 ust. 1 dyrektywy 2006/79, inne przepisy dyrektywy 2006/112/WE, takie jak art. 32, 86 i 163 tej dyrektywy, wyraźnie wskazują państwo członkowskie przywozu.

Konkludując Trybunał zważył, iż w jego ocenie, z wykładni nie tylko językowej, ale również systemowej i celowościowej art. 143 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE i art. 1 dyrektywy 2006/79/WE wynika, że zwolnienie z VAT przewidziane w tych przepisach ma zastosowanie niezależnie od okoliczności czy adresat przesyłki ma miejsce zamieszkania w państwie członkowskim przywozu lub w innym państwie członkowskim.

Uwzględniając ocenę zawartą w powyższym wyroku Trybunału w sprawie C-405/24, należy stwierdzić, że podatnik ma możliwość zastosowania zwolnienia od podatku VAT do importu towarów umieszczonych w przesyłce wysyłanej z terytorium państwa trzeciego przez osobę fizyczną i przeznaczonej dla osoby fizycznej przebywającej (zamieszkałej) w jakimkolwiek państwie członkowskim Unii Europejskiej. Zatem, jeśli przesyłki wysyłane są/będą od nadawców będących osobami fizycznymi z krajów trzecich i przeznaczone są/będą dla osób fizycznych przebywających w państwie członkowskim Unii Europejskiej (nie tylko w Polsce), to ich import będzie mógł korzystać z ww. zwolnienia od podatku VAT.

Należy zatem uznać, że dokonując w Polsce importu towarów umieszczonych w przesyłce wysyłanej z terytorium państwa trzeciego spoza Unii Europejskiej przez osobę fizyczną i przeznaczoną dla osoby fizycznej w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Polska, (przy założeniu, że spełnione zostaną pozostałe warunki wymienione w art. 52 ust. 1 pkt 1-3 oraz art. 52 ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT), w związku z art. 143 ust. 1 lit. b dyrektywy VAT oraz art. 1 dyrektywy 2006/79/WE - będzie podlegać zwolnieniu z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 52 ustawy o VAT.

W konsekwencji Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania interpretacji pierwotnej, tj. 22 lutego 2019 r.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.