Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.793.2025.2.GK

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego dla dostaw krajowych, eksportu towarów i wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na warunkach Incoterms FCA. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 3 lutego 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski i jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Prowadzona przez Wnioskodawcę działalność gospodarcza polega na produkcji i sprzedaży systemów odwodnień.

W ramach działalności Wnioskodawca dokonuje dostaw towarów zarówno na terytorium Polski, jaki i w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (WTD) oraz eksportu. Dostawy są realizowane przez Wnioskodawcę na warunkach Incoterms Ex Works (EXW), Incoterms Carriage and Insurance Paid To (CIP), jak również Incoterms Free Carrier (FCA). Przedmiotem niniejszego wniosku są wyłącznie transakcje zawierane przez Wnioskodawcę w oparciu o formułę Incoterms FCA. W zakresie transakcji opartych na warunkach Incoterms EXW lub CIP Wnioskodawca wcześniej wystąpił do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej.

W transakcjach opartych na warunkach FCA Wnioskodawca w uzgodnionym przez strony transakcji terminie zobowiązuje się wobec kupującego do wydania sprzedawanego towaru bezpośrednio kupującemu bądź wskazanemu przez niego przewoźnikowi w uzgodnionym przez Strony miejscu i terminie. Może to być np. magazyn sprzedającego, ale też jakiekolwiek inne miejsce. Warunki FCA oznaczają, że towary uważa się za dostarczane przez sprzedającego na rzecz kupującego na jeden z dwóch sposobów:

• gdy oznaczone miejsce jest terenem sprzedającego, towary są dostarczone, jeśli są załadowane na środki transportu zorganizowane przez kupującego;
• gdy oznaczone miejsce jest innym miejscem, towary uważa się za dostarczone po załadowaniu na środki transportu sprzedającego, jeśli dotarły do tego innego wyznaczonego miejsca i są gotowe do wyładunku z tych środków transportu sprzedającego oraz są w dyspozycji przewoźnika lub innej osoby wyznaczonej przez kupującego.

Wnioskodawca wykonując uzgodnione z kupującym warunki sprzedaży Incoterms FCA dokonuje wydania towarów bezpośrednio na rzecz kupującego, bądź upoważnionemu przez niego przewoźnikowi na terytorium Polski.

Dodatkowo, w transakcji przeprowadzanej w oparciu reguły FCA sprzedający zobowiązany jest do przeprowadzenia odprawy eksportowej i opłacenia wszelkich związanych z tym kosztów. Ryzyko i pozostałe koszty, w tym koszty transportu od tego miejsca tj. miejsca wydania do docelowego miejsca przeznaczenia ponoszone są przez kupującego. Również koszty odprawy importowej i cła ponoszone są przez kupującego.

Zatem w transakcjach opartych na warunkach FCA przyjmuje się, że całokształt związanych z towarem praw i ryzyk, w tym ryzyka przypadkowego uszkodzenia bądź utraty towaru jest przenoszony przez sprzedającego na kupującego w dacie:

a)  załadunku towaru przez kupującego bądź upoważnionego przez niego przewoźnika na własny środek transportu, jeśli wydanie następuje w miejscu należącym do sprzedającego bądź

b)  w dacie podstawienia towaru przez sprzedającego kupującemu bądź wskazanemu przez niego przewoźnikowi towaru gotowego do załadunku, jeśli wydanie następuje w miejscu nie należącym do sprzedającego.

Innymi słowy, z uwagi na to, że przedmiotem niniejszego wniosku są dostawy dokonywane przez Spółkę na warunkach Incoterms FCA, dla każdej z przedstawionych sytuacji, tj. zarówno w przypadku dostaw krajowych, dostaw o charakterze eksportu towarów oraz w ramach wewnąrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT) powyższe oznacza, że Wnioskodawca przyjmuje, że przeniesienie na nabywców towarów prawa do rozporządzania towarami jak właściciel następuje odpowiednio w jednej z wyżej wymienionych dat.

Wnioskodawca zaznacza jednocześnie, że w stosunkach handlowych z kupującymi odróżnia udostępnienie towaru tj. odpowiednio postawienie do dyspozycji bądź wydanie towaru przewoźnikowi i wiążące z nimi przeniesienie praw do korzystania z towaru i ponoszenia ryzyk związanych z towarem od przeniesienia prawa własności towaru. Powyższe znajduje prawne odzwierciedlenie w zapisach wiążących Wnioskodawcę i kupującego Ogólnych Warunków Handlowych (OWH), w których zawarto m.in. następujące postanowienia:

„7. Zastrzeżenie własności

Do momentu pełnej zapłaty wszystkich naszych obecnych i przyszłych należności z tytułu umowy sprzedaży i bieżących transakcji handlowych (zabezpieczone należności) zastrzegamy sobie prawo własności co do sprzedanych przez nas towarów.

Towary podlegające zastrzeżeniu własności nie mogą być do momentu pełnej zapłaty ani zastawiane na rzecz osób trzecich, nie wykorzystywane jako zabezpieczenie. Kupujący zobowiązany jest do bezzwłocznego powiadomienia nas, jeśli zostanie postawiony wniosek o otwarcie postępowania upadłościowego lub jeśli nastąpiły działania osób trzecich (np. zastawy) na towarach do nas należących.

W przypadku zachowania kupującego niezgodnego z umową, szczególnie w razie braku zapłaty należnej ceny zakupu, jesteśmy uprawnieni do tego, aby zgodnie z przepisami ustawowymi odstąpić od umowy i/lub żądać zwrotu towarów na postawie naszego zastrzeżenia własności.”

Wnioskodawca jednoznacznie deklaruje, że przedmiotem niniejszego wniosku nie są sytuacje, w których Wnioskodawca przed wydaniem towaru bezpośrednio kupującemu bądź wskazanemu przez niego przewoźnikowi zgodnie z wyżej opisywanymi regułami Incoterms FCA otrzymuje zaliczkę, zadatek bądź inną płatność, którą można byłoby uznać za częściowe bądź całkowite wynagrodzenie za sprzedawane towary, kwoty takie nie są stawiane do jego dyspozycji, jak również, nie podlegają przed wydaniem towaru rozliczeniu w jakikolwiek inny sposób, w tym nie podlegają potrąceniu, kompensacie bądź innym czynnościom o równoważnym skutku. Celem niniejszego zapytania jest uzyskanie przez Wnioskodawcę potwierdzenia co do przyjmowanego momentu powstania obowiązku podatkowego VAT w przedstawionych sytuacjach, przy założeniu, że jakakolwiek płatność za dostarczane towary następuje po wydaniu towaru kupującemu bądź upoważnionemu przez niego przewoźnikowi.

W uzupełnieniu wniosku w odpowiedzi na pytania:

1)  Kiedy miały miejsce przedmiotowe dostawy towarów dokonywane na warunkach Incoterms FCA zarówno na terytorium Polski, jak i w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i eksportu towarów, proszę wskazać okres, datę?

odpowiedzieli Państwo, że z uwagi na skalę prowadzonej działalności Wnioskodawca oraz znaczny okres czasu, od którego działalność ta jest prowadzona, Wnioskodawca dokonując dostaw na rzecz Klientów zarówno krajowych, jak i na terytorium innych państw członkowskich UE, jak również dokonując wysyłki towarów w ramach eksportu, stosuje, często w zależności od indywidualnych ustaleń z Klientem rożne warunki dostaw, w tym rożne warunki Incoterms. Wnioskodawca wskazywał, że oprócz warunków Incoterms FCA, których dotyczy niniejszy wniosek, Wnioskodawca stosuje również Incoterms EXW, czy CIP. Nie jest zatem tak, że Wnioskodawca stosuje wyłącznie warunki Incoterms FCA w danym okresie czasu. Są one jednak stosowane przez Wnioskodawcę w odniesieniu do niektórych Klientów co najmniej od 2021 r., co dotyczy zarówno dostaw krajowych, wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, jak i eksportu.

2)  Czy w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystawiają Państwo fakturę przed 15. dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów?

odpowiedzieli Państwo, że co do zasady, w podstawowym schemacie działania Wnioskodawca wystawia faktury VAT dokumentujące wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów przed 15 dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. W działalności Wnioskodawcy z uwagi na skalę prowadzonej działalności i możliwość wystąpienia błędów czy omyłek, incydentalnie zdarzają się sytuacje, w których faktura dokumentująca wewnątrzwspólnotową dostawę towarów zostaje przez Spółkę wystawiona później niż 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy. Odnosząc się do tych ostatnich sytuacji, przedstawiając własne stanowisko w sprawie w odniesieniu do momentu powstania obowiązku podatkowego dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów Wnioskodawca stwierdził, że obowiązek podatkowy w VAT: „… powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy”.

Pytania

1)  Czy w przypadku dostawy krajowej towarów na warunkach Incoterms FCA obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje:

a)  w momencie załadunku towaru na środki transportu zorganizowane przez kupującego, jeśli wydanie następuje w miejscu należącym do sprzedającego bądź

b)  w momencie dostarczenia towarów do innego umówionego przez Strony miejsca, jeśli dotarły do tego innego wyznaczonego miejsca i są gotowe do wyładunku ze środków transportu sprzedającego oraz zostały oddane do dyspozycji kupującego, wskazanego przez kupującego przewoźnika lub innej osoby wyznaczonej przez kupującego.

2)  Czy w przypadku eksportu towarów na warunkach Incoterms FCA obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje:

a)  w momencie załadunku towaru na środki transportu zorganizowane przez kupującego, jeśli wydanie następuje w miejscu należącym do sprzedającego bądź

b)  w momencie dostarczenia towarów do innego umówionego przez Strony miejsca, jeśli dotarły do tego innego wyznaczonego miejsca i są gotowe do wyładunku ze środków transportu sprzedającego oraz zostały oddane do dyspozycji kupującego, wskazanego przez kupującego przewoźnika lub innej osoby wyznaczonej przez kupującego.

3)  Czy w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT) na warunkach Incoterms FCA obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy, przy czym za moment dokonania dostawy należy uznać: 

a)  moment załadunku towaru na środki transportu zorganizowane przez kupującego, jeśli wydanie następuje w miejscu należącym do sprzedającego bądź

b)  moment dostarczenia towarów do innego umówionego przez Strony miejsca, jeśli dotarły do tego innego wyznaczonego miejsca i są gotowe do wyładunku ze środków transportu sprzedającego oraz zostały oddane do dyspozycji kupującego, wskazanego przez kupującego przewoźnika lub innej osoby wyznaczonej przez kupującego.

Państwa stanowisko w sprawie

Stanowisko 1 - dostawa krajowa na warunkach Incoterms FCA

Obowiązek podatkowy w podatku VAT w przypadku dostawy krajowej na warunkach Incoterms FCA powstaje:

a)  w momencie załadunku towaru na środki transportu zorganizowane przez kupującego, jeśli wydanie następuje w miejscu należącym do sprzedającego bądź

b)  w momencie dostarczenia towarów do innego umówionego przez Strony miejsca, jeśli dotarły do tego innego wyznaczonego miejsca i są gotowe do wyładunku ze środków transportu sprzedającego oraz zostały oddane do dyspozycji kupującego, wskazanego przez kupującego przewoźnika lub innej osoby wyznaczonej przez kupującego.

Stanowisko 2 - eksport na warunkach Incoterms FCA

Obowiązek podatkowy w podatku VAT w przypadku eksportu na warunkach Incoterms FCA powstaje:

a)  w momencie załadunku towaru na środki transportu zorganizowane przez kupującego, jeśli wydanie następuje w miejscu należącym do sprzedającego bądź

b)  w momencie dostarczenia towarów do innego umówionego przez Strony miejsca, jeśli dotarły do tego innego wyznaczonego miejsca i są gotowe do wyładunku ze środków transportu sprzedającego oraz zostały oddane do dyspozycji kupującego, wskazanego przez kupującego przewoźnika lub innej osoby wyznaczonej przez kupującego. 

Stanowisko 3 - WDT na warunkach Incoterms FCA

Obowiązek podatkowy w podatku VAT w przypadku WDT na warunkach Incoterms FCA powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy, przy czym za moment dokonania dostawy należy uznać:

a)  moment załadunku towaru na środki transportu zorganizowane przez kupującego, jeśli wydanie następuje w miejscu należącym do sprzedającego bądź

b)  moment dostarczenia towarów do innego umówionego przez Strony miejsca, jeśli dotarły do tego innego wyznaczonego miejsca i są gotowe do wyładunku ze środków transportu sprzedającego oraz zostały oddane do dyspozycji kupującego, wskazanego przez kupującego przewoźnika lub innej osoby wyznaczonej przez kupującego.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy przyporządkowane do pytań przedstawionych we wniosku

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy o VAT przez eksport towarów należy rozumieć dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz, lub nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych, jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

Z kolei zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o VAT przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.

Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi. Przepis ten formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą faktycznego dokonania dostawy, co oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Powołany przepis znajduje zastosowanie dla dostaw krajowych oraz dostaw realizowanych w ramach eksportu. 

Jednocześnie art. 19a ust. 8 ustawy o VAT stanowi, że jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty. Powyższe znajdzie zastosowanie w przypadku krajowych dostaw towarów oraz eksportu towarów, a więc rodzajów dostaw, co do których moment powstania obowiązku podatkowego normowany jest przez przepis art. 19a ustawy o VAT.

Z kolei zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o VAT w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika, nie później jednak niż 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano tej dostawy. Przyjęcie szczególnego sposobu uregulowania momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów sprawia, że w tym przypadku zastosowania nie znajdzie art. 19a ust. 8 ustawy o VAT, a tym samym obowiązek podatkowy nie powstanie w przypadku otrzymania płatności przed wystawieniem faktury lub w przypadku nie wystawienia faktury przed upływem 15 dni od końca miesiąca, w którym dokonano dostawy.

Niezależnie jednak od rodzaju dostawy (krajowa, eksport, WDT), precyzyjne określenie chwili, kiedy następuje faktyczne wykonanie dostawy, a więc przeniesienie na odbiorcę prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, jest kluczowe dla prawidłowego ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego. Co do zasady przyjmuje się, że powyższe następuje w dacie przejścia na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru.

Stanowisko takie Dyrektor KIS wyraził przykładowo w interpretacji z 24 kwietnia 2018 r. (0112-KDIL1-3.4012.130.2018.1.KB), w której wskazano:

„(...) z wydaniem towaru przez sprzedawcę łączy się istotny skutek dokonania sprzedaży towarów, polegający m.in. na przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru. Chwilą decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru jest - co do zasady - wydanie towaru. Dokonanie dostawy, o której mowa w art. 19a ust. 1 ustawy, oznacza zatem faktyczne zrealizowanie dostawy. Jeżeli strony oznaczyły inną chwilę niż wydanie towaru dla przejścia korzyści i ciężarów, to w razie wątpliwości przyjmuje się, że ta sama chwila dotyczy przejścia ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru. (…) Przenosząc to na grunt przepisów o podatku od towarów i usług należy stwierdzić, że generalnie moment dokonania dostawy towarów czyli przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy odpowiada momentowi „wydania towarów”, o którym mowa w art. 544 Kodeksu cywilnego”.

Z przedstawionej interpretacji wynika zatem, że dostawa w rozumieniu VAT następuje w dacie przejścia na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru, przy czym co do zasady wiąże się z momentem wydania towaru, niemniej, możliwe jest ustalenie przez strony innego terminu przejścia korzyści i ciężarów związanych z towarem, wówczas, należałoby uznać, że to ten moment (a nie moment wydania) decyduje o dacie dostawy - powstania obowiązku podatkowego w VAT.

Analiza znaczenia pojęcia „przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel” była przedmiotem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE). Przykładowo, w wyroku z dnia 8 lutego 1990 r. (sygn. C-320/88), TSUE stwierdził, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju. Zgodnie z wyrokiem TSUE pojęcie „dostawa towarów” nie odnosi się do przeniesienia własności zgodnie z procedurami określonymi w stosownych przepisach krajowych, ale obejmuje każde przeniesienie majątku rzeczowego przez jedną stronę, która upoważnia drugą stronę do rozporządzenia tym majątkiem, tak jak gdyby była ona ich właścicielem.

Nawiązując do powyższego, poza ogólnymi regulacjami prawnymi, powszechnie stosowanym w obrocie gospodarczym sposobem określania przez strony transakcji momentu przeniesienia ryzyka utraty towarów jest stosowanie reguł Incoterms. Reguły te nie wyznaczają bezpośrednio obowiązku podatkowego VAT, ponieważ przepisy ustawy o VAT nie odwołują się w swojej treści do warunków Incoterms. Jednak w praktyce warunki Incoterms określają precyzyjnie między innymi moment przejścia praw i ryzyk przypadkowej utraty towarów, co bezpośrednio przekłada się na ustalenie momentu dokonania dostawy. Reguły Incoterms są zatem pomocne przy wyznaczeniu momentu wydania towaru i przeniesienia rzeczywistego władztwa nad nim, a więc ustalenia momentu, w którym dochodzi do przeniesienia prawa do dysponowania towarem jak właściciel.

Reguły Incoterms ustalają podział kosztów, ryzyka oraz obowiązków pomiędzy sprzedającym i kupującym, a związanych z dostawą towaru. W każdym bowiem kontrakcie handlowym niezbędne jest ustalenie, która ze stron tego kontraktu - kupujący czy sprzedający - zajmie się organizacją transportu towaru, poniesie jego koszty, a także ryzyko z nim związane. Aby uniknąć każdorazowego uzgadniania szczegółów kontraktu w powołanym zakresie można, dla ułatwienia, posłużyć się typowymi, ujednoliconymi w skali międzynarodowej klauzulami kontraktowymi, czyli właśnie Incoterms. Ułatwiają one i przyspieszają zawieranie umów oraz dają większą gwarancję prawidłowości obrotu handlowego niż indywidualnie ustalone warunki dostaw.

W przedmiotowym stanie faktycznym, Wnioskodawca w transakcjach handlowych z kontrahentami stosuje m.in. reguły Incoterms FCA. Zastosowanie tych warunków oznacza, że obie strony transakcji uważają towary za dostarczane przez Wnioskodawcę na rzecz kupującego w dacie wystąpienia jednego z dwóch zdarzeń:

a)  gdy oznaczone miejsce jest terenem sprzedającego, towary są dostarczone, jeśli są załadowane na środki transportu zorganizowane przez kupującego

b)  gdy oznaczone miejsce jest innym miejscem, towary uważa się za dostarczone po załadowaniu na środki transportu sprzedającego, jeśli dotarły do tego innego wyznaczonego miejsca i są gotowe do wyładunku z tych środków transportu sprzedającego oraz są w dyspozycji przewoźnika lub innej osoby wyznaczonej przez kupującego.

Zdaniem Wnioskodawcy należy uznać, że w datach wystąpienia powyższych zdarzeń następuje przeniesienie przez sprzedającego na kupującego praw i ryzyk dotyczących zbywanego towaru, zatem są to daty dokonania przez Wnioskodawcę dostawy towarów na rzecz kupującego w rozumieniu VAT.

Zatem na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT wyżej wskazane momenty należy uznać za moment dokonania dostawy dla celów VAT, a w konsekwencji, na podstawie art. 19a ust. 1 ustawy o VAT będzie to moment powstania obowiązku podatkowego dla transakcji krajowych oraz transakcji kwalifikowanych jako eksport towarów.

W odmienny sposób następuje ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego w VAT dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT). Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o VAT, w WDT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika, nie później jednak niż 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano tej dostawy. Zatem w przypadku dokonywania przez Wnioskodawcę wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, choć zgodnie z warunkami FCA dostawa następuje z chwilą wydania towaru kupującemu bądź upoważnionemu przez niego przewoźnikowi, obowiązek podatkowy powstaje według szczególnych zasad określonych w powołanym wyżej art. 20 ust. 1 ustawy o VAT. Co do zasady zatem obowiązek podatkowy powstanie w momencie wystawienia faktury przez sprzedającego. Jeżeli faktura nie zostałaby wystawiona, obowiązek podatkowy powstanie 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano tej dostawy, a więc 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło:

a)  załadowanie towaru na środki transportu zorganizowane przez kupującego, gdy oznaczone miejsce wydania było terenem sprzedającego,

b)  przemieszczenie zbywanych towarów do umówionego miejsca, są one gotowe do wyładunku z tych środków transportu sprzedającego oraz są w dyspozycji przewoźnika lub innej osoby wyznaczonej przez kupującego, jeśli oznaczone miejsce nie należy do sprzedającego.

Powyższe potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 7 marca 2025 r. (0112-KDIL1-3.4012.11.2025.1.MR), w której stwierdzono:

„Z powołanych wyżej przepisów wynika, że obowiązek podatkowy z tytułu WDT powstaje zasadniczo z chwilą wystawienia faktury albo 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towarów, jeżeli do tej daty nie została wystawiona faktura. Zatem, w sytuacji gdy faktura dokumentująca wewnątrzwspólnotową transakcję zostanie wystawiona przed dokonaniem dostawy towarów, to wystawienie tej faktury spowoduje powstanie obowiązku podatkowego z tytułu WDT”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1, 2, 3, 4 i 5 ustawy:

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą inną czynność, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu). Przepis art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem.

Pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” - art. 7 ust. 1 ustawy o VAT - dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Ponieważ istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Co więcej, czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy:

Ustawodawca definiując pojęcie eksportu towarów, dokonał rozróżnienia sytuacji gdy będący przedmiotem wywozu towar jest wywożony przez dostawcę lub na jego rzecz, czy przez nabywcę mającego siedzibę poza Polską, lub na jego rzecz. Sytuacja, kiedy dostawca lub podmiot przez niego upoważniony sam dokonuje wywozu towarów z Polski poza terytorium Unii stanowi tzw. eksport bezpośredni (art. 2 pkt 8 lit. a ustawy). Natomiast eksport pośredni ma miejsce wówczas gdy wywóz towarów z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej, w wykonaniu dostawy towarów, jest dokonywany przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium Polski lub na jego rzecz (art. 2 pkt 8 lit. b ustawy).

Każdorazowo jednak, aby uznać daną czynność za eksport towarów muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki:

• ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport bezpośredni) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego rzecz (eksport pośredni),
• wywóz towarów musi być potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych.

Zatem dla uznania danej czynności za eksport towarów niezbędne jest dokonanie dostawy towarów, czyli przeniesienie na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, oraz w wyniku tej dostawy wysłanie lub transport towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Niezaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 2 pkt 8 ustawy powoduje, że nie dochodzi do eksportu towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Według art. 13 ust. 1 ustawy:

Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel).

Zatem, co do zasady, przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w transakcji, w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy następuje wywóz towarów z Polski na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W takiej sytuacji zachodzi wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.

Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.

Na podstawie art. 19a ust. 1 ustawy:

Powołany artykuł formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi. Oznacza to, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.

Wskazana powyżej regulacja jest zgodna z art. 63 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 11 grudnia 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.), według którego:

Natomiast stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy:

Z powołanego przepisu wynika, że dokonanie dostawy w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów rozpoczyna bieg szczególnego rodzaju terminu wyznaczającego moment powstania obowiązku podatkowego. Termin ten kończy bieg w 15. dniu miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano tej dostawy. Do czasu upływu tego terminu, wystawienie faktury dokumentującej przedmiotową transakcję skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego w momencie jej wystawienia. Jeśli jednak do 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy, faktura nie zostanie wystawiona, obowiązek podatkowy powstaje niezależnie od daty wystawienia faktury.

Z opisu sprawy wynika, że jesteście Państwo czynnym podatnikiem podatku VAT i posiadacie siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski. Prowadzona przez Państwa działalność polega na produkcji i sprzedaży systemów odwodnień. W ramach prowadzonej działalności dokonują Państwo dostaw towarów zarówno na terenie Polski, jak i w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (WTD) oraz eksportu towarów. Dostawy realizowane są na warunkach Incoterms Free Carrier (FCA). W transakcjach opartych na warunkach FCA Wnioskodawca w uzgodnionym przez strony transakcji terminie zobowiązuje się wobec kupującego do wydania sprzedawanego towaru bezpośrednio kupującemu bądź wskazanemu przez niego przewoźnikowi na terytorium Polski w uzgodnionym przez Strony miejscu i terminie. Dodatkowo, w transakcji przeprowadzonej w oparciu reguły FCA sprzedający zobowiązany jest do przeprowadzenia odprawy eksportowej i opłacenia wszelkich związanych z tym kosztów. Ryzyko i pozostałe koszty, w tym koszty transportu od tego miejsca, tj. miejsca wydania do docelowego miejsca przeznaczenia ponoszone są przez kupującego. Również koszty odprawy importowej i cła ponoszone są przez kupującego. Tym samym, w transakcjach opartych na warunkach FCA zarówno w przypadku dostaw krajowych, dostaw o charakterze eksportu towarów oraz w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT) przyjmuje się, że prawo do rozporządzania towarem jak właściciel następuje w dacie: a) załadunku towaru przez kupującego bądź upoważnionego przez niego przewoźnika na własny środek transportu, jeśli wydanie następuje w miejscu należącym do sprzedającego bądź b) w dacie podstawienia towaru przez sprzedającego kupującemu bądź wskazanemu przez niego przewoźnikowi towaru gotowego do załadunku, jeśli wydanie następuje w miejscu nie należącym do sprzedającego.

Co do zasady, w podstawowym schemacie działania Wnioskodawca wystawia faktury VAT dokumentujące wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów przed 15. dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. W działalności Wnioskodawcy z uwagi na skalę prowadzonej działalności i możliwość wystąpienia błędów czy omyłek, incydentalnie zdarzają się sytuacje, w których faktura dokumentująca wewnątrzwspólnotową dostawę towarów zostaje przez Spółkę wystawiona później niż 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy.

Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą wskazania momentu powstania obowiązku podatkowego dla dostaw krajowych towarów na warunkach Incoterms FCA (pytanie oznaczone we wniosku nr 1). Państwa wątpliwości dotyczą również wskazania momentu powstania obowiązku podatkowego dla eksportu towarów na warunkach Incoterms FCA (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

Na wstępie należy zauważyć, że ustawa o VAT nie zawiera przepisów dotyczących sposobu ustalania momentu dostawy towarów przez kontrahentów. Takie dane powinny wynikać z umów zawartych z kontrahentami. Ustawa o VAT, w art. 7 ust. 1 zawiera jedynie definicję dostawy towarów. Zgodnie z tym przepisem, dla celów podatku VAT dostawą towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania tym towarem jak właściciel. Należy odróżnić termin dostawy towarów zawarty w ustawie o VAT od terminu zawartego w prawie cywilnym. Z definicją dostawy towarów w świetle ustawy o VAT nierozerwalnie łączy się pojęcie „ekonomicznego władztwa na rzeczą”. Ze zwrotu „przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel” wynika, że z dostawą towarów mamy do czynienia nie tylko gdy dochodzi do przeniesienia prawa własności, ale również w każdym innym przypadku gdy podatnik przeniesie faktyczne lub ekonomiczne władztwo nad rzeczą na inny podmiot, a nabywca towaru będzie miał swobodę w dysponowaniu (rozporządzaniu) rzeczą tak jakby był jej właścicielem.

Jak z powyższego wynika, to strony transakcji na mocy zawieranych umów określają w jakim momencie dochodzi do dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Jest to bardzo istotne z punktu widzenia ustalania obowiązków podatkowych wynikających z ustawy o VAT a w szczególności prawidłowego ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego.

Należy również wskazać, że z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego, tj. stosownie do powołanego art. 19a ust. 1 ustawy - z chwilą dokonania dostawy towaru. Przepis ten ma również zastosowanie do eksportu towarów. Zatem, co do zasady, moment dokonania dostawy towarów jest jednoznaczny z momentem powstania obowiązku podatkowego.

Należy również zauważyć, że z wydaniem towaru przez dostawcę łączy się istotny skutek dokonania sprzedaży towarów, polegający m.in. na przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru. Chwilą decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru jest - co do zasady - wydanie towaru. Zatem, dokonanie dostawy, o której mowa w art. 19a ust. 1 ustawy oznacza faktyczne zrealizowanie dostawy. Jeżeli strony oznaczyły inną chwilę, niż wydanie towaru dla przejścia korzyści i ciężarów, to w razie wątpliwości przyjmuje się, że ta sama chwila dotyczy przejścia ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru.

Jednocześnie należy podkreślić, że dla celów powstania obowiązku podatkowego, dokonanie czynności następuje z chwilą jej faktycznego dokonania, za wyjątkiem przypadków, w których przepisy ustawy określają wprost ten moment. W konsekwencji postanowienia umów cywilnoprawnych o uznaniu dostawy towarów za dokonaną w postaci zastrzeżenia przeniesienia prawa własności do czasu zaistnienia danego zdarzenia, w sytuacji gdy towar został już wydany pozostają bez znaczenia dla celów powstania obowiązku podatkowego i mogą pełnić jedynie funkcję pomocniczą w przypadku zaistnienia wątpliwości.

Ponadto wskazać należy, że reguły INCOTERMS (International Commercial Terms), tj. zbiór międzynarodowych reguł, określających warunki sprzedaży, których stosowanie jest szeroko przyjęte na całym świecie, ustalają podział kosztów, ryzyka oraz obowiązków pomiędzy sprzedającym i kupującym, a związanych z dostawą towaru w handlu międzynarodowym. W każdym bowiem kontrakcie handlowym niezbędne jest ustalenie, która ze stron tego kontraktu - kupujący czy sprzedający - zajmie się organizacją transportu towaru, poniesie jego koszty, a także ryzyko z nim związane. Aby uniknąć każdorazowego uzgadniania szczegółów kontraktu w powołanym zakresie można, dla ułatwienia, posłużyć się typowymi, ujednoliconymi w skali międzynarodowej klauzulami kontraktowymi, czyli np. INCOTERMS. Ułatwiają one i przyspieszają zawieranie umów oraz dają większą gwarancję prawidłowości obrotu handlowego niż indywidualnie ustalone warunki dostaw. W znaczący sposób redukują nieporozumienia wynikające z braku precyzyjnej znajomości praktyk handlowych oraz określają odpowiedzialność każdej ze stron w sposób prosty, bezpieczny i zrozumiały. Zatem reguły INCOTERMS opisują czynności, koszty i ryzyko związane z dostawą towaru od sprzedających do kupujących.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości sformułowanych w pytaniu nr 1 i nr 2 należy wskazać, że z opisu sprawy wynika, że w przypadku dostawy krajowej jak w eksportu towarów dokonywanych na warunkach FCA przeniesienie na kupujących prawa do rozporządzania towarem jak właściciel następuje w:

a)  sytuacji gdy wydanie następuje w miejscu należącym do sprzedającego - w momencie załadunku towaru przez kupującego bądź upoważnionego przez niego przewoźnika na własny środek transportu lub

b)  sytuacji gdy wydanie następuje w miejscu nienależącym do sprzedającego - w dacie podstawienia przez Państwa towaru kupującemu bądź wskazanemu przez niego przewoźnikowi towaru gotowego do załadunku.

Tym samym obowiązek podatkowy w przypadku realizowanej przez Państwa dostawy krajowej oraz eksportu towarów na warunkach Incoterms FCA powstaje, w sytuacji gdy wydanie następuje w miejscu należącym do sprzedającego, w momencie załadunku towaru przez kupującego bądź upoważnionego przez niego przewoźnika na własny środek transportu. Natomiast w sytuacji gdy wydanie następuje w miejscu nienależącym do sprzedającego obowiązek podatkowy powstanie w dacie podstawienia przez Państwa towaru kupującemu bądź wskazanemu przez niego przewoźnikowi towaru gotowego do załadunku. W przypadku eksportu towarów obowiązek podatkowy powstanie pod warunkiem wywiezienia go poza terytorium Unii Europejskiej.

Kolejne Państwa wątpliwości dotyczą wskazania momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT) na warunkach Incoterms FCA (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).

Należy wskazać, że przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów obowiązek podatkowy - zgodnie z brzmieniem art. 20 ust. 1 ustawy - powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy. W przypadku gdy wystawili Państwo fakturę przed 15 dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury. Jeśli jednak do 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy, faktura nie zostanie wystawiona, obowiązek podatkowy powstaje 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy.

Z opisu sprawy wynika, że w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT) na warunkach FCA przeniesienie na kupujących prawa do rozporządzania towarem jak właściciel następuje w:

a)  sytuacji gdy wydanie następuje w miejscu należącym do sprzedającego - w momencie załadunku towaru przez kupującego bądź upoważnionego przez niego przewoźnika na własny środek transportu lub

b)  sytuacji gdy wydanie następuje w miejscu nienależącym do sprzedającego - w dacie podstawienia przez Państwa towaru kupującemu bądź wskazanemu przez niego przewoźnikowi towaru gotowego do załadunku.

Ponadto wskazaliście Państwo, że co do zasady, wystawiacie fakturę VAT dokumentującą wewnątrzwspólnotową dostawy towarów przed 15. dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, jednakże incydentalnie zdarzają się sytuacje, w których faktura dokumentująca wewnątrzwspólnotową dostawę towarów zostaje przez Państwa wystawiona później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy.

Tym samym, w przypadku, gdy wystawiliście Państwo fakturę przed 15. dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na warunkach Incoterms FCA, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury. W przypadku zaś gdy faktura zostanie wystawiona później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, obowiązek podatkowy powstaje 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy, tj. w sytuacji gdy wydanie następuje w miejscu należącym do sprzedającego - w momencie załadunku towaru przez kupującego bądź upoważnionego przez niego przewoźnika na własny środek transportu lub w sytuacji gdy wydanie następuje w miejscu nienależącym do sprzedającego - w dacie podstawienia przez Państwa towaru kupującemu bądź wskazanemu przez niego przewoźnikowi towaru gotowego do załadunku, pod warunkiem jednak, że towar będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zostanie wywieziony z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju.

Zatem Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Ponadto należy wskazać, że przedmiotowa interpretacja dotyczy wyłącznie kwestii będących przedmiotem zapytania. Inne kwestie nie objęte pytaniem, nie mogły być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Postępowanie w sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego, uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając bowiem interpretację indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie swój pogląd dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego (którego elementy przyjmuje, jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.