Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.794.2025.2.MW

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz braku obowiązku wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych za pomocą systemu KSeF. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 26 stycznia 2026 r. (wpływ 26 stycznia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Spółka (...) (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) jest spółką zarejestrowaną na mocy prawa szwedzkiego, z siedzibą w (...), wchodzącą w skład Grupy (...) (dalej: Grupa lub Grupa A). Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (dalej: VAT). Grupa zbudowała silną pozycję na rynku globalnym, szczególnie w zakresie świadczenia usług oraz rozwiązań dla (...).

Wnioskodawca wygrał przetarg zorganizowany w Polsce przez (...) (...). W ramach tego projektu Spółka zobowiązana jest do podjęcia i nadzorowania złożonego procesu projektowania, rozwijania i budowy (...), które zostaną dostarczone do (...). Spółka ponosi pełną odpowiedzialność za pomyślną realizację projektu na rzecz (...), jako że jest jedynym podmiotem, który zawarł umowę z (...).

W celu realizacji projektu, Wnioskodawca nawiązał współpracę z polskim wykonawcą, aby umożliwić wykonanie części prac w polskiej (...) (dalej: Polski Wykonawca). Prace te dotyczą przede wszystkim budowy (...), które będą zdolne do (...) po zainstalowaniu niezbędnego wyposażenia. Polski Wykonawca jest odpowiedzialny za zorganizowanie dostaw niezbędnych komponentów do budowy (...). Dodatkowo prace, które ma wykonać Polski Wykonawca na dostarczonych towarach, obejmują instalację dostarczonego wyposażenia i komponentów. W trakcie procesu budowy (...) pozostają w (...) w Polsce.

Wynagrodzenie, które Polski Wykonawca otrzymuje od Spółki za dostawę (...), jest zorganizowane jako płatności etapowe dokonywane w regularnych odstępach czasu w trakcie procesu budowy.

Równocześnie inny podmiot mający siedzibę na terytorium Szwecji (dalej: Spółka B.), który jest zarejestrowany do celów VAT w Polsce, dostarcza wyposażenie, komponenty i podsystemy do zainstalowania (...). Spółka B. jest odpowiedzialna za projektowanie, rozwój, produkcję i instalację odpowiedniego wyposażenia, w tym (...) oraz innych systemów pomocniczych na rzecz Wnioskodawcy. Dodatkowo, Spółka B. ma za zadanie dostarczenie tych podsystemów, wraz z wsparciem w zakresie ich instalacji, integracji i testowania. Jednakże rzeczywista instalacja jest przeprowadzana przez Polskiego Wykonawcę. Udział Spółki B. w instalacji ogranicza się do podstawowych zadań instalacyjnych, które obejmują podłączanie komputerów i innego sprzętu IT, a także integrację zainstalowanego wyposażenia.

Spółka B. zaangażowana jest również w działania nadzorcze, a pracownicy tej spółki zapewniają wsparcie i nadzór nad Polskim Wykonawcą. Dodatkowo, podmiot ten deleguje swoich pracowników do Polski w celu bieżącego wsparcia w trakcie realizacji projektu.

W trakcie realizacji projektu Wnioskodawca regularnie deleguje kilku pracowników ze Szwecji do Polski. W tym celu jego pracownicy przebywają w Polsce przez kilka dni, po czym wracają z powrotem do Szwecji. Czas ich pobytu w Polsce może się różnić w zależności od zapotrzebowania oraz specyficznych umiejętności technicznych wymaganych w danym momencie. Ich wsparcie polega przede wszystkim na ostatecznym nadzorze i pomocy technicznej, co obejmuje weryfikację procesu budowy (...) w celu zapewnienia zgodności z dokumentacją projektową, specyfikacjami, wymaganiami i normami. Dodatkowo, obowiązki pracowników obejmują techniczną weryfikację poszczególnych komponentów używanych w budowie (...). W razie potrzeby mogą również przeprowadzać oceny techniczne, ponieważ proces budowy opiera się na dokumentacji projektowej dostarczonej Spółce. Wnioskodawca nie dostarcza jakichkolwiek zasobów technicznych do realizacji powyższych zadań.

Niezależnie od powyższego, Spółka zaangażowała dwóch zewnętrznych konsultantów na podstawie odrębnych umów doradczych. Konsultanci są odpowiedzialni za inspekcję i nadzorowanie procesu budowy (...) przez Polskiego Wykonawcę, zapewniając zgodność z dokumentacją projektową, specyfikacjami, wymaganiami i normami. Ich praca odbywa się na miejscu budowy (...). Spółka podkreśla, że nie dostarcza żadnych narzędzi ani zasobów dla konsultantów, ponieważ niematerialny charakter ich usług nie wymaga zapewnienia zasobów technicznych.

Podkreślenia wymaga, że pracownicy Spółki nie są upoważnieni do zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy w Polsce. Spółka nie zatrudnia w Polsce personelu i nie zamierza go zatrudniać w przyszłości. Niemniej, jak już wskazano, mogą zdarzać się przypadki, w których pracownicy Wnioskodawcy odbywają podróże do Polski w celu wykonania zadań związanych z nadzorem projektu. W tym celu przebywają w Polsce przez kilka dni, po czym wracają z powrotem do Szwecji.

Wnioskodawca nie dysponuje również żadną infrastrukturą techniczną w Polsce, ani nie posiada możliwości do wykorzystywania sprzętu należącego do Polskiego Wykonawcy bez jego wyraźnej zgody. Jednakże polski podmiot wchodzący w skład Grupy (dalej: Spółka PL) posiada lub wynajmuje pomieszczenia, które są udostępniane na rzecz pracowników Wnioskodawcy. Obiekty należące do Spółki PL mogą zostać udostępnione pracownikom Spółki podróżujących do Polski w celu nadzorowania prac i wspierania projektu. Dostęp do biur polskiego podmiotu musi być potwierdzony przez osobę odpowiedzialną za bezpieczeństwo w biurze Spółki PL i zawsze ograniczeniom czasowym. Pomieszczenia dostępne na rzecz pracowników Spółki są własnością Spółki PL, a model współpracy między tymi dwoma podmiotami nie przewiduje możliwości kontrolowania działań pracowników Spółki PL przez Wnioskodawcę, ani nie pozwala Spółce na jednostronne określenie zakresu przeznaczenia pomieszczeń, które udostępnia Spółka PL.

Dodatkowo, pracownicy Wnioskodawcy mogą być zakwaterowani w hotelach podczas podróży służbowych do Polski, a koszty zakwaterowania ponosi w tym zakresie Spółka.

Zarówno Polski Wykonawca ani Spółka PL nie są upoważnieni do działań w imieniu Wnioskodawcy ani nie posiadają uprawnień do zawierania umów w imieniu Spółki. Kilku pracowników zatrudnionych lokalnie przez Spółkę PL jest również zaangażowanych w projekt w charakterze wsparcia, zapewniając zintegrowane wsparcie logistyczne, w tym szkolenia, tłumaczenie dokumentacji, kontrolę jakości, wsparcie techniczne, testy oraz administrację. Spółka PL jest odpowiedzialna za zatrudnienie całego personelu. Wnioskodawca nie jest jednak uprawniony do wydawania wiążących instrukcji ani poleceń ani pracownikom Spółki PL, ani Polskiego Wykonawcy.

Projekt realizowany dla (...) najprawdopodobniej zostanie zakończony w 2027 roku.

Podsumowując, Wnioskodawca nie posiada, ani nie zamierza nabywać żadnych zasobów technicznych ani zatrudniać czasowo lub stale personelu w Polsce. W szczególności nie dysponuje żadnymi powierzchniami (np. biurami) jak również nie zawarł umów najmu w tym zakresie. Cała infrastruktura techniczna przeznaczona do realizacji projektu jest własnością Polskiego Wykonawcy lub Spółki PL.

Ponadto, Spółka nie zatrudnia personelu w Polsce i nie ma zamiaru tego czynić w przyszłości. Jak wskazano powyżej, w Polsce nie ma osób upoważnionych do zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy. Dodatkowo, pracownicy Spółki przebywają jedynie czasowo w Polsce w celu wsparcia realizacji projektu; wszelkie delegacje pracowników mają charakter tymczasowy, trwający do kilku dni, a w tym czasie pracownicy ci nie mają wiążącego wpływu na inne podmioty (w tym, w szczególności, na pracowników Spółki PL lub Polskiego Wykonawcy). Wszystkie istotne sprawy związane z działalnością Spółki w Polsce są zarządzane z poziomu Szwecji lub innych krajów, z wyłączeniem Polski.

W uzupełnieniu wskazali Państwo, że Spółka została zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług w Polsce z dniem (...) 2021 r. Konieczność dokonania rejestracji dla celów VAT w Polsce wynikała z zawarcia umowy dotyczącej budowy (...) realizowanej na terytorium Polski. Jednocześnie Spółka uzyskała interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego, wydaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w dniu 28 lutego 2019 r. (sygn. 0114‑KDIP1‑2.4012.797.2018.1.RD), w której potwierdzono obowiązek rejestracji Spółki jako podatnika VAT w Polsce w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Spółka jest podmiotem mającym siedzibę w Szwecji, specjalizującym się w opracowywaniu, projektowaniu, konstruowaniu, produkcji oraz utrzymaniu/konserwacji (...). Ponadto Wnioskodawca zajmuje się opracowywaniem i produkcją silników (...), systemów ratowniczych dla (...) oraz systemów (...). Na terytorium Szwecji Spółka posiada wszystkie niezbędne zasoby techniczne, w tym zaplecze biurowe i produkcyjne, jak również odpowiedni personel, umożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej w tym kraju. Wnioskodawca koncentruje się przede wszystkim na projektowaniu, opracowywaniu oraz produkcji wyrobów, realizowanych w różnych lokalizacjach na terenie Szwecji. Spółka zatrudnia w Szwecji około (...) pracowników.

Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnych oddziałów, biur ani innych stałych struktur organizacyjnych.

W przypadku nabywania usług na terytorium Polski Spółka nie posiada i nie będzie posiadała bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi/rzeczowymi Polskiego Wykonawcy, wykorzystywanymi do świadczenia tych usług.

Wnioskodawca jest spółką zależną, należącą w całości do Spółki A. Spółka A pełni rolę podmiotu dominującego w grupie kapitałowej, co oznacza, że wywiera decydujący wpływ na Spółkę. Jednocześnie należy podkreślić, że spółka Spółka A prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Polski w sposób samodzielny i niezależny od Spółki.

Spółka A. nie jest upoważniona do działania w imieniu Wnioskodawcy ani nie posiada uprawnień do zawierania umów w imieniu tej Spółki.

Spółka nie posiada i nie będzie posiadała bezpośredniej kontroli/nadzoru/jakiegokolwiek wpływu na zasoby osobowe Spółki A., wykorzystywanych do świadczenia usług na rzecz Spółki.

Spółka nie posiada i nie będzie posiadała bezpośredniej kontroli/nadzoru/jakiegokolwiek wpływu ani na zasoby techniczne ani rzeczowe Spółki A., wykorzystywanych do świadczenia usług na rzecz Spółki.

Dwóch zewnętrznych konsultantów to podmioty mające siedzibę na terytorium Szwecji. Kontrahenci w transakcjach z Wnioskodawcą posługują się numerami VAT nadanym na terytorium Szwecji. Spółka nie posiada wiedzy na temat rejestracji tych podmiotów dla celów VAT w Polsce.

Spółka nie posiada i nie będzie posiadała bezpośredniej kontroli/nadzoru/jakiegokolwiek wpływu na zewnętrznych konsultantów, z którymi zostały zawarte odrębne umowy doradcze.

W najbliższych latach nie jest wykluczone zawieranie kolejnych kontraktów, co wynika z prowadzonych obecnie negocjacji dotyczących dalszych projektów z polskimi klientami. W ramach przyszłych projektów Spółka może projektować, opracowywać oraz wytwarzać produkty w Szwecji, natomiast gotowe towary będą dostarczane bezpośrednio do klientów końcowych lub - w zależności od modelu logistycznego - za pośrednictwem podmiotu pośredniczącego. Jednocześnie możliwe jest, że prace następcze oraz funkcje wsparcia będą wykonywane na terytorium Polski.

Pytania

1.  Czy Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce na potrzeby VAT (w rozumieniu art. 28b ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011)?

2.  Czy od 1 lutego 2026 roku Wnioskodawca będzie zobowiązany do stosowania przepisów Krajowego Systemu e-Faktur (KSEF), w szczególności do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych za pomocą systemu KSEF?

Państwa stanowisko w sprawie

1.  Wnioskodawca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce w rozumieniu art. 28b ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011.

2.  Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do stosowania przepisów Krajowego Systemu e-Faktur (KSEF), w szczególności do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych za pomocą systemu KSEF.

Uzasadnienie w zakresie pytania 1

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają:

• odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
• eksport towarów;
• import towarów na terytorium kraju;
• wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
• wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W świetle art. 2 pkt 1 ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach tej ustawy jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. Z powołanych przepisów wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają wymienione czynności - ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Zgodnie z regułami wyrażonymi w art. 28b ust. 1 i 2 ustawy o VAT:

• miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
• w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Jeśli więc usługa (i) świadczona jest na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT oraz (ii) nie stanowi usługi wskazanej w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n tej ustawy, podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy.

Na mocy wskazanych powyżej przepisów należy więc stwierdzić, że dla celów prawidłowej klasyfikacji transakcji na gruncie ustawy o VAT koniecznym jest podjęcie działań zmierzających do zweryfikowania, czy dany podmiot zagraniczny, uczestniczący w obrocie gospodarczym, posiada na terytorium danego kraju „stałe miejsce prowadzenia działalności” oraz czy to „stałe miejsce” jest uczestnikiem danej transakcji.

Ustawa o VAT oraz przepisy wykonawcze do ustawy o VAT nie wskazują wprost, co należy rozumieć pod pojęciem „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”. Dla ujednolicenia stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu, definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L 77/1 z 23 marca 2011 r. z późn. zm.; dalej: Rozporządzenie 282/2011).

Zgodnie z zapisami preambuły Rozporządzenia 282/2011 „podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie”. (punkt 4). „Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości”. (punkt 14).

W myśl art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1 z 11 grudnia 2006 r. z późn. zm.; dalej: Dyrektywa 2006/112/WE): „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 53 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 na użytek stosowania art. 192a Dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Wykładnia pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, wielokrotnie była przedmiotem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE). Odwołując się do wyroków TSUE, należy wskazać, że o „stałym miejscu prowadzenia działalności” można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa (vide wyroki w sprawach C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease BV, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, C-73/06 Planzer Luxembourg Sarl v. Bundeszentralamt fur Steuern, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.).

Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego (własnych zasobów osobowych i rzeczowych) - podatnikowi musi jednak przysługiwać, na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności, porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Tak przykładowo wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2004/13, który - odwołując się do wyroku TSUE w sprawie C-260/95 - stwierdził, że wszelkie zasoby wykorzystywane przez potencjalne stałe miejsce prowadzenia działalności, w tym również zasoby techniczne, nie muszą być własnością podatnika. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnik może więc „stworzyć” wymaganą strukturę, opierając się na wynajmie, dzierżawie i innych podobnych formach.

Powyższe wskazuje, że „stałe miejsce prowadzenia działalności” powinno charakteryzować się pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa, powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Kluczowe znaczenie ma w tym zakresie rodzaj działalności, jaki prowadzi dany podmiot. Działalność gospodarcza prowadzona w różnych sektorach gospodarki ze względu na swoją specyfikę wymaga innego zaplecza technicznego i personalnego, np. inne jest zaplecze niezbędne do prowadzenia działalności w zakresie handlu towarem, a inne w zakresie świadczenia usług niematerialnych. Mimo tego, w każdym przypadku dla potwierdzenia bądź wykluczenia posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności przez podmiot, należy mieć na względzie przynajmniej minimalną (odpowiadającą danemu rodzajowi) strukturę w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. Przy czym, pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z uwagi na wyżej wskazane kryteria, zdaniem Wnioskodawcy podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności jest, aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także by samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków podmiot sam świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne, aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Na podstawie wymienionych powyżej przesłanek należy więc uznać, że jeżeli dany podmiot:

• posiada w danym państwie, innym niż pozostaje siedzibą jego działalności, odpowiednie zaplecze personalne i techniczne,
• ww. zaplecze posiada strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb,
• ww. zaplecze charakteryzuje się stałością wystarczającą do odbioru i wykorzystania nabywanych usług dla własnych potrzeb, a także w stosunku do świadczenia usług z tego miejsca

- to definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności” pozostaje w tym przypadku spełniona, przy czym wszystkie ww. kryteria winny być spełnione łącznie. W przypadku więc, gdy nie jest spełniony chociażby jeden z wyżej wymienionych warunków, nie można uznać, że obecność danego podmiotu na terytorium państwa członkowskiego nosi znamiona stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

W świetle powyższego oraz biorąc pod uwagę orzecznictwo TSUE, cytowane przepisy oraz okoliczności rozpatrywanej sprawy, Wnioskodawca uważa, że działalność prowadzona w Polsce, związana z realizacją projektu, nie prowadzi do ustanowienia stałego miejsca prowadzenia działalności dla Spółki w Polsce. Wnioskodawca nie dysponuje bowiem odpowiednimi zasobami ludzkimi i technicznymi na terytorium kraju, które umożliwiłyby mu samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej.

Kryterium odpowiedniego zaplecza osobowego

Wymóg posiadania zaplecza osobowego uznawanego za „odpowiednie” ogranicza definicję stałego miejsca prowadzenia działalności do przypadków, w których podmiot, nieposiadający siedziby w danym kraju - takim jak Polska - dysponuje wystarczającymi zasobami ludzkimi w tym kraju, aby prowadzić działalność gospodarczą w określonej branży.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Spółka nie zatrudnia żadnego personelu w Polsce, ani żaden z jej pracowników nie przebywa na stałe w tym kraju. W kontekście realizacji projektu, Spółka jedynie tymczasowo deleguje pracowników do Polski. Prowadzi to do wniosku, że Wnioskodawca nie dysponuje wystarczającymi zasobami ludzkimi w Polsce, aby angażować się w działalność gospodarczą w branży (...).

Należy podkreślić, że pracownicy Spółki obecni tymczasowo w Polsce jedynie wspierają zapewnienie skutecznej i efektywnej realizacji projektu. Ponadto, kontrahenci Spółki wykonują swoją pracę w Polsce na własny rachunek, a ich działania związane z projektem, nie powinny wpływać na perspektywę zasobów osobowych po stronie Spółki. Jednocześnie Wnioskodawca nie posiada kontroli nad zasobami osobowymi innych podmiotów zaangażowanych w realizację projektu - w szczególności nad pracownikami Polskiego Wykonawcy oraz Spółki PL.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że wskazana współpraca nie spełnia wymogów uznania jej za zapewniającą odpowiednie zaplecze osobowe. Spółka nie posiada władztwa nad pracownikami żadnego podmiotu zaangażowanego w realizację projektu, nie zarządza ich pracą i nie sprawuje żadnej formy kontroli nad wynikami tej pracy. Ponadto, Wnioskodawca nie podejmuje decyzji dotyczących wyboru i zatrudnienia tych pracowników oraz nie ma wpływu na warunki umowne uzgodnione pomiędzy pracownikami poszczególnych podmiotów w Polsce (np. Polskiego Wykonawcy lub Spółki PL). W szczególności, Spółka nie ponosi odpowiedzialności za wynagrodzenie należne tym pracownikom, ani nie ma możliwości określenia ich statusu zatrudnienia.

W świetle powyższego, Wnioskodawca:

• nie zatrudnia żadnych pracowników w Polsce (ani na podstawie umów o pracę, ani umów cywilnoprawnych);
• osoby współpracujące z Wnioskodawcą są zatrudnione i podlegają zarządowi innych zewnętrznych podmiotów;
• nie definiuje zakresu pracy ani odpowiedzialności tych osób i nie wpływa na wysokość ani sposób ich wynagrodzenia;
• nie uczestniczy w rekrutacji osób dla wspomnianych podmiotów;
• podmioty współpracujące z Wykonawcą z terytorium Polski nie uczestniczą w podejmowaniu żadnych decyzji biznesowych dla Wnioskodawcy i nie posiadają uprawnień do zawierania jakichkolwiek umów lub porozumień w imieniu Spółki w Polsce.

W związku z tym nie można stwierdzić, że Spółka dysponuje odpowiednią strukturą w Polsce w zakresie zaplecza osobowego, która wykazuje wystarczającą stałość w realiach prowadzenia działalności gospodarczej.

W konsekwencji, w odniesieniu do przepisów dotyczących stałego miejsca prowadzenia działalności, nie można twierdzić, że ta struktura:

• ma na celu umożliwienie Spółce odbierania i wykorzystywania usług świadczonych na jej potrzeby, które wynikają z ich obecności w Polsce jako stałego miejsca prowadzenia działalności, ani ułatwienia świadczenia konkretnych usług realizowanych przez Spółkę;
• umożliwia Spółce dostarczanie towarów i świadczenie usług, w których stałe miejsce prowadzenia działalności byłoby zaangażowane.

Podsumowując w ocenie Wnioskodawcy, pierwszy z warunków utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności nie został przez niego spełniony.

Kryterium odpowiedniej infrastruktury technicznej

Aby podmiot mógł utworzyć stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium Polski, musi nie tylko dysponować wspomnianym zapleczem osobowym, ale także posiadać wyposażenie techniczne, którego charakter i skala umożliwiają prowadzenie działalności gospodarczej w określonej branży.

W orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2015 roku (sygn. akt I FSK 2004/13), stwierdzono, że przy ustalaniu, czy podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w danym kraju, nie jest konieczne, aby zasoby techniczne były własnością tego podmiotu. Sąd podkreślił jednak znaczenie posiadania przez podmiot rzeczywistej kontroli nad tymi zasobami, co zapewnia możliwość ich efektywnego wykorzystania przy nabywaniu i świadczeniu usług.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Spółka nie dysponuje w Polsce żadnymi zasobami poza delegowanym czasowo personelem. W szczególności nie posiada stałej infrastruktury, takiej jak pojazdy, nieruchomości, ani nie wynajmuje żadnych pomieszczeń w Polsce. Innymi słowy, Spółka nie ma żadnego tytułu prawnego (własności, najmu ani dzierżawy) do żadnego z wymienionych typów infrastruktury, w tym do miejsca, w którym realizowany jest projekt. Dodatkowo, Spółka nie dysponuje żadnymi zasobami technicznymi (maszynami, sprzętem komputerowym, wyposażeniem) w Polsce, które byłyby niezbędne do samodzielnego prowadzenia działalności gospodarczej. Należy również zauważyć, że Wnioskodawca nie dysponuje żadną przestrzenią w Polsce, która mogłaby służyć jako dedykowane biuro i zaplecze administracyjne dla jego potrzeb.

Wskazówki interpretacyjne dotyczące pojęcia „zasobów technicznych” można również znaleźć w orzecznictwie TSUE, w szczególności w następujących sprawach:

• W wyroku dotyczącym Cabot Plastics Belgium (C-232/22) Trybunał stwierdził, że „konieczne jest jednak, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem, na przykład na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie”.
• W wyroku dotyczącym Titanium (C-931/19) Trybunał wskazał, że: „wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 43 dyrektywy 2006 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112 zmienionej dyrektywą 2008/8, w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem”.

W ocenie Wnioskodawcy, takie zasoby techniczne nie mogą obejmować przestrzeni biurowej należącej do Spółki PL. W tym zakresie Spółka nie ma nieograniczonego prawa dostępu do korzystania z biura należącego do Spółki PL. Dostęp do biur polskiego podmiotu przyznawany jest na zasadzie potrzeby i musi być potwierdzony przez osobę odpowiedzialną za bezpieczeństwo w biurze. Dostęp zawsze podlega ograniczeniom czasowym. Pomieszczenia dostępne dla Spółki są własnością Spółki PL, a model współpracy między tymi dwoma podmiotami nie przewiduje możliwości kontrolowania działań pracowników Spółki PL przez Wnioskodawcę, ani nie pozwala Spółce jednostronnie określać zakresu pomieszczeń, które Spółka PL ma udostępnić na potrzeby realizacji bieżącego projektu.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca uważa, że nie spełnia kryteriów posiadania odpowiedniej struktury technicznej w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego.

Stanowisko Spółki znajduje również poparcie w interpretacjach podatkowych, wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

• W interpretacji z dnia 14 kwietnia 2023 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.184.2019.15.RST, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał: „Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalność gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Jednak w analizowanej sprawie Usługodawcy są niezależni w organizacji prac magazynowych i dysponowaniu powierzchniami magazynowymi. Usługodawcy ponoszą pełną odpowiedzialność za zarządzanie i kontrolę nad swoim personelem, który prawnie podlega wyłącznie Usługodawcom. Spółka nie posiada żadnych uprawnień względem personelu Usługodawców ani nie jest uprawniona do wydawania jednostronnych instrukcji formalnych wobec Usługodawców, ich pracowników albo podwykonawców w związku z wykonywaniem usług. Również w stosunku do infrastruktury rzeczowej Usługodawców Spółka nie posiada nad nią żadnego nadzoru i infrastruktura ta może być wykorzystywana również do świadczenia analogicznych usług na rzecz innych podmiotów. Ponadto Usługodawcy nie są uprawnieni do działania w imieniu i na rzecz Spółki, tj. nie są upoważnieni do zawierania, negocjowania i rozwiązywania umów w imieniu i na rzecz Spółki. Należy także wskazać, że z umownie określonych standardów jakości świadczenia usług i możliwości skontrolowania przez Spółkę wypełniania przez Usługodawców warunków umowy oraz z faktu wykorzystywania przez Usługodawców programu obsługi magazynów obowiązującego w całej Grupie kapitałowej i zarządzanego przez Spółkę, pozwalającego jej na kontrolę stanów magazynowych nie można wywieść wniosku, że Spółka ma zapewnioną możliwość kontroli personelu, że dysponuje w istocie własnym zapleczem technicznym i organizacyjnym, że posiada wystarczające, wykorzystywane przez nią zaplecze personalne, że może na nie bezpośrednio oddziaływać lub może je kontrolować. Również dostępności zaplecza nie można wywodzić z faktu, że przedstawiciele Spółki mogą w godzinach pracy magazynu dokonać inspekcji towarów po uprzednim zawiadomieniu Usługodawcy. Należy odróżnić świadczenie usług magazynowania towarów i obsługi wysyłki towarów od udostępniania Spółce infrastruktury magazynowej, które w analizowanej sprawie nie ma miejsca. W konsekwencji, należy stwierdzić, że Spółka nie posiada na terytorium Polski zaplecza osobowego i technicznego nad którym posiadałaby kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym”.
• W interpretacji z dnia 25 sierpnia 2022 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.266.2022.2.RST, wskazano: „W analizowanej sprawie bowiem Spółka nie będzie pełnić żadnego bezpośredniego nadzoru nad zasobami lub pracownikami D w związku z nabywanymi kompleksowymi usługami logistycznymi, a także nie będzie posiadała bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi/rzeczowymi należącymi do D, wykorzystywanymi do świadczenia na rzecz Spółki usług logistycznych i nie będzie miała wpływu na określenie jaka część zasobów technicznych/rzeczowych D ma zostać wykorzystana do świadczenia usług logistycznych (np. Spółka nie będzie mieć kontroli nad tym na jakiej części powierzchni magazynowej będą składowane jej towary). W konsekwencji należy uznać, że Spółka nie zorganizuje zaplecza technicznego ani osobowego świadczącego o prowadzeniu części działalności gospodarczej na terytorium Polski. W tym konkretnym przypadku mimo, że umowa pomiędzy Spółką a D zostanie zawarta na czas nieokreślony, należy stwierdzić, że nie zostaną spełnione przesłanki do uznania, że na terytorium Polski Spółka będzie posiadać stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Podsumowując, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż pomimo podjęcia współpracy z D w zakresie świadczenia kompleksowych usług logistycznych Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności”.

Kryterium stałości

Pojęcie stałości można rozumieć jako zamiar prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium danego kraju przynajmniej na długoterminowej lub stałej podstawie. Jednocześnie stałość, w odniesieniu do kryteriów ustanawiania stałego miejsca prowadzenia działalności, odnosi się również do konieczności stworzenia określonego poziomu zasobów osobowych i technicznych, aby wyeliminować wszelkie wątpliwości co do tymczasowego charakteru tej działalności.

Jak wskazano w orzeczeniu TSUE z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06: „Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług (zob. wyrok z dnia 4 lipca 1985 r. w sprawie 168/84 Berkholz, Rec. str. 2251, pkt 18; ww. wyrok w sprawie DFDS, pkt 20 oraz wyrok z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 ARO Lease, Rec. str. I-4383, pkt 15). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny (zob. ww. wyrok w sprawie ARO Lease, pkt 16)”.

W wyroku z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 (ARO Lease BV), Trybunał stwierdził, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny. Oznacza to, zdaniem TSUE, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość (i) sporządzania umów bądź (ii) podejmowania decyzji o charakterze zarządczym.

Dodatkowo, należy odwołać się do wyroku w sprawie C-231/94 pomiędzy Faaborg-Gelting Linien A/S a Finanzamt Flensburg (Niemcy), w którym TSUE wskazał, że jednym z warunków istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności jest określona minimalna skala działalności. Oznacza to, że musi dysponować zarówno zasobami materialnymi, jak i personelem zdolnym do samodzielnego wykonywania określonych działań.

Jak wskazał TSUE, kluczowym warunkiem ustanowienia stałego miejsca prowadzenia działalności jest to, że posiadane zasoby techniczne i osobowe (z zamiarem trwałości) w danym kraju muszą tworzyć niezależną i autonomiczną strukturę. Struktura ta powinna być wystarczająco rozwinięta, aby umożliwić podejmowanie decyzji zarządczych dotyczących spraw związanych z tym stałym miejscem prowadzenia działalności oraz prowadzonymi tam operacjami gospodarczymi. W związku z tym struktura musi być zdolna do samodzielnego wykonywania i „odbierania” usług.

Z kolei Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, w interpretacji z dnia 23 października 2025 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.522.2025.2.RST wskazał: „Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale”.

W świetle powyższego, w przedstawionych okolicznościach Spółka nie dysponuje wystarczającymi zasobami technicznymi i osobowymi w Polsce, aby ustanowić stałą, niezależną i autonomiczną strukturę zdolną do podejmowania decyzji zarządczych dotyczących prowadzonych działalności gospodarczych. Również istotne jest to, że realizacja projektu została zaplanowana na określony czas (tj. do końca 2027 roku), po którym projekt zostanie zakończony, co dodatkowo podkreśla tymczasowy charakter działalności Spółki w Polsce.

Dodatkowo, zdaniem Wnioskodawcy, nawet bieżące korzystanie z usług konkretnego wykonawcy nie może być utożsamiane ze „stałością” miejsca prowadzenia działalności, zwłaszcza gdy Spółka nie zamierza utrzymywać żadnych struktur kadrowych ani technicznych w Polsce.

Kryterium niezależności

Jak wskazano powyżej, kluczowym warunkiem istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności jest prowadzenie działalności gospodarczej z wykorzystaniem odpowiednich zasobów, niezależnie od podstawowych działań podmiotu realizowanych w kraju jego siedziby. Ta niezależność rozumiana jest przede wszystkim jako zdolność do zawierania umów i podejmowania decyzji zarządczych, a także do utrzymywania odpowiedniej kontroli nad zasobami osobowymi i technicznymi obecnymi w danym kraju.

W tym kontekście należy odwołać się do stanowiska Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej przedstawionego w indywidualnej interpretacji podatkowej z dnia 29 sierpnia 2018 roku (sygn. akt 0111-KDIB3-3.4012.146.2018.1.JS), w której stwierdzono:

„Nie można zatem stwierdzić, że Kontrahent prowadzi na terytorium Polski działalność gospodarczą w sposób samodzielny w stosunku do działalności prowadzonej w siedzibie w państwie członkowskim, gdyż nie posiada on zaplecza na terytorium kraju i jest jedynie odbiorcą usług, świadczonych przez Wnioskodawcę w całości przy pomocy personelu oraz infrastruktury należących do Wnioskodawcy.

Ponadto w przedmiotowej sprawie wszelkie decyzje dotyczące działalności przedsiębiorstwa Kontrahenta, dotyczące procesu produkcji, sprzedaży, reklamacji, podejmowane są przez personel Kontrahenta za granicą (Wnioskodawca może jedynie uczestniczyć w rozpatrywaniu reklamacji, jeżeli wada produktu powstała z jego winy), co wskazuje na brak niezależności czynności wykonywanych na terenie kraju od działalności głównej. Tym bardziej, że z zaprezentowanego przez Wnioskodawcę własnego stanowiska wynika, że wszelkie strategiczne oraz operacyjne działania dotyczące sprzedaży produktów końcowych przez Kontrahenta, tj. decyzje biznesowe, nawiązywanie relacji handlowych, negocjacje, zawieranie umów, odbiór zleceń, ustalanie planu produkcji, miejsca przeznaczenia etc. podejmowane będą poza terytorium Polski”.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził podobne zdanie w swoim wyroku z dnia 16 czerwca 2021 roku (sygn. akt III SA/Wa 2074/20), stwierdzając, że:

"Trafnie również wskazuje Spółka, że kryterium co do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest też możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny, co oznacza, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość sporządzania umów bądź podejmowania decyzji o charakterze zarządczym”.

W świetle powyższego Wnioskodawca jest na stanowisku, że jego działalność w Polsce nie może być uznana za niezależną. Wynika to przede wszystkim z faktu, że wiążące decyzje dotyczące działalności Spółki, w tym negocjowanie i zawieranie umów, podejmowane są centralnie w Szwecji. W Polsce, Spółka nie dysponuje niezbędnymi zasobami osobowymi i infrastrukturą do podejmowania decyzji, co uniemożliwia stwierdzenie jakiejkolwiek niezależności czy autonomii w działalności Spółki na terytorium Polski.

Podsumowując, Wnioskodawca uważa, że nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce z powodu następujących okoliczności:

- warunek dotyczący posiadania odpowiednich zasobów technicznych nie został spełniony, ponieważ:

• Wnioskodawca nie posiada stałej infrastruktury, takiej jak pojazdy, budynki czy inne nieruchomości w Polsce. Nie dysponuje również żadnymi pomieszczeniami (np. biurami, budynkami czy innymi przestrzeniami) na podstawie umowy najmu ani żadnej innej umowy;
• Wnioskodawca nie posiada nieograniczonego dostępu do jakichkolwiek przestrzeni w Polsce (np. przestrzeni biurowej należącej do Spółki PL).

- warunek dotyczący posiadania odpowiednich zasobów osobowym nie został spełniony, ponieważ:

• Wnioskodawca nie zatrudnia żadnych pracowników, przedstawicieli handlowych ani innych osób w Polsce na podstawie umowy o pracę ani innych umów;
• Wnioskodawca nie ma wpływu na decyzje dotyczące zatrudnienia współpracujących podmiotów ani na określenie ich obowiązków służbowych. Ponadto, Wnioskodawca nie jest uprawniony do wydawania jakichkolwiek instrukcji ani poleceń tym pracownikom. Współpracujące podmioty ponoszą pełną odpowiedzialność za zarządzanie i kontrolowanie swoich pracowników;
• Mimo możliwości delegowania pracowników ze Szwecji do Polski w celu wykonywania określonych zadań kontrolnych, ich obecność jest incydentalna i tymczasowa, co wyklucza możliwość uznania jej za stałą.

- warunki dotyczące stałości i niezależności nie zostały spełnione, ponieważ:

• Wnioskodawca nie dysponuje stałym personelem ani wystarczającymi zasobami technicznymi w Polsce, które są niezbędne do prowadzenia działalności w sposób stały;
• Wszystkie umowy, w tym handlowe, są zawierane przez Spółkę z terytorium Szwecji;
• Wszystkie negocjacje oraz działania prawne i faktyczne mające na celu zawarcie umów handlowych są prowadzone i podejmowane przez Spółkę z terytorium Szwecji.

W świetle powyższego Wnioskodawca uważa, że w swoim obecnym modelu operacyjnym nie ma i nie będzie posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce dla celów stosowania art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011 oraz art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.

Uzasadnienie w zakresie pytania 2

Na podstawie ustawy z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598) przewidziano wejście w życie przepisów dotyczących Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) z dniem 1 lipca 2024 r. Jednakże, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2024 r. poz. 852; dalej: ustawa nowelizująca), termin obowiązkowego stosowania Krajowego Systemu e-Faktur został przesunięty na dzień 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-5, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r., podatnicy będą zobowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Ustęp 2 wskazuje przypadki, w których obowiązek ten nie będzie miał zastosowania, w szczególności w odniesieniu do określonych kategorii faktur lub podatników. W związku z tym obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:

• przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
• przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
• przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
• na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;
• w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
• podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1;

Reasumując, zgodnie z ust. 2 pkt 1 przywołanego powyżej przepisu, z obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych wyłączone są podmioty, które nie posiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani siedziby działalności gospodarczej, ani stałego miejsca jej prowadzenia.

W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, z powodu braku siedziby oraz stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski, Spółka nie będzie zobowiązana od 1 lutego 2026 roku do stosowania przepisów Krajowego Systemu e-Faktur (KSEF), w szczególności do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych za pomocą systemu KSEF.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z treści wniosku wynika, że Spółka (...) jest spółką zarejestrowaną na mocy prawa szwedzkiego, z siedzibą w (...), wchodzącą w skład Grupy (...). Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik podatku od towarów i usług od 2021 r. Spółka jest podmiotem specjalizującym się w opracowywaniu, projektowaniu, konstruowaniu, produkcji oraz utrzymaniu/konserwacji (...) i (...). Ponadto Wnioskodawca zajmuje się opracowywaniem i produkcją silników (...), systemów (...) oraz systemów (...). Wnioskodawca koncentruje się przede wszystkim na projektowaniu, opracowywaniu oraz produkcji wyrobów, realizowanych w różnych lokalizacjach na terenie Szwecji. Spółka zatrudnia w Szwecji około (...) pracowników. Spółka wygrała przetarg zorganizowany w Polsce przez (...) (...) i w ramach projektu zobowiązana jest do podjęcia i nadzorowania złożonego procesu projektowania, rozwijania i budowy (...), które zostaną dostarczone do (...). Spółka ponosi pełną odpowiedzialność za pomyślną realizację projektu na rzecz (...), jako że jest jedynym podmiotem, który zawarł umowę z (...). W celu realizacji projektu, Wnioskodawca nawiązał współpracę z Polskim Wykonawcą, aby umożliwić wykonanie części prac w polskiej (...). Prace te dotyczą przede wszystkim budowy (...), które będą zdolne do (...) po zainstalowaniu niezbędnego wyposażenia. Równocześnie inny podmiot mający siedzibę na terytorium Szwecji (Spółka A), która jest zarejestrowany do celów VAT w Polsce, dostarcza wyposażenie, komponenty i podsystemy do zainstalowania (...). Spółka A jest odpowiedzialna za projektowanie, rozwój, produkcję i instalację odpowiedniego wyposażenia, w tym (...) oraz innych systemów pomocniczych na rzecz Wnioskodawcy. Dodatkowo, Spółka A ma za zadanie dostarczenie tych podsystemów, wraz z wsparciem w zakresie ich instalacji, integracji i testowania. Jednakże rzeczywista instalacja jest przeprowadzana przez Polskiego Wykonawcę. Ponadto Spółka zaangażowała dwóch zewnętrznych konsultantów na podstawie odrębnych umów doradczych. Konsultanci są odpowiedzialni za inspekcję i nadzorowanie procesu budowy (...) przez Polskiego Wykonawcę, zapewniając zgodność z dokumentacją projektową, specyfikacjami, wymaganiami i normami. Projekt realizowany dla (...) najprawdopodobniej zostanie zakończony w 2027 roku.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT i czy Spółka będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C‑333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL TSUE stwierdził, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81)”.

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka (...) nie posiada/nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje bowiem w sposób stały na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie realizacji projektu. Jak wynika z wniosku, jesteście Państwo spółką zarejestrowaną na mocy prawa szwedzkiego, z siedzibą w (...), wchodzącą w skład Grupy (...). Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Spółka jest podmiotem specjalizującym się w opracowywaniu, projektowaniu, konstruowaniu, produkcji oraz utrzymaniu/konserwacji (...). Spółka wygrała przetarg zorganizowany w Polsce przez (...) (...). W ramach tego projektu Spółka zobowiązana jest do podjęcia i nadzorowania złożonego procesu projektowania, rozwijania i budowy (...), które zostaną dostarczone do (...). W celu realizacji projektu, Wnioskodawca nawiązał współpracę z Polskim Wykonawcą, aby umożliwić wykonanie części prac w (...). Prace te dotyczą przede wszystkim budowy (...), które będą zdolne do (...) po zainstalowaniu niezbędnego wyposażenia. Równocześnie inny podmiot mający siedzibę na terytorium Szwecji (Spółka A), który jest zarejestrowany do celów VAT w Polsce, dostarcza wyposażenie, komponenty i podsystemy do zainstalowania (...). Ponadto Spółka zaangażowała dwóch zewnętrznych konsultantów na podstawie odrębnych umów doradczych. Konsultanci są odpowiedzialni za inspekcję i nadzorowanie procesu budowy (...) przez Polskiego Wykonawcę, zapewniając zgodność z dokumentacją projektową, specyfikacjami, wymaganiami i normami. Projekt realizowany dla (...) najprawdopodobniej zostanie zakończony w 2027 roku.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej sprawie Spółka (...) nie dysponuje żadnymi powierzchniami (np. biurami) jak również nie zawarła umów najmu w tym zakresie. Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnych oddziałów, biur ani innych stałych struktur organizacyjnych. Spółka nie posiada ani nie zamierza nabywać żadnych zasobów technicznych. Cała infrastruktura techniczna przeznaczona do realizacji projektu jest własnością Polskiego Wykonawcy lub Spółki PL. Wnioskodawca nie dysponuje żadną infrastrukturą techniczną w Polsce. Natomiast w zakresie zaplecza osobowego Spółka nie zatrudnia w Polsce personelu i nie zamierza go zatrudniać w przyszłości. Mogą zdarzać się przypadki, w których pracownicy Wnioskodawcy odbywają podróże do Polski w celu wykonania zadań związanych z nadzorem projektu. W tym celu przebywają w Polsce przez kilka dni, po czym wracają z powrotem do Szwecji. Zatem w analizowanej sprawie obecność pracowników Spółki ma/będzie miała charakter czasowego pobytu. Należy natomiast zauważyć, że fakt tymczasowego/okresowego utrzymywania zasobów personalnych nie jest wystarczający do stwierdzenia spełnienia kryterium posiadania odpowiednich zasobów personalnych na terytorium kraju. W konsekwencji należy uznać, że Spółka (...) nie posiada/nie będzie posiadała żadnych własnych zasobów osobowych ani technicznych na terytorium Polski.

Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika jednak, że zarówno Polski Wykonawca ani Spółka PL nie są upoważnieni do działań w imieniu Wnioskodawcy ani nie posiadają uprawnień do zawierania umów w imieniu Spółki. Kilku pracowników zatrudnionych lokalnie przez Spółkę PL jest również zaangażowanych w projekt w charakterze wsparcia, zapewniając zintegrowane wsparcie logistyczne, w tym szkolenia, tłumaczenie dokumentacji, kontrolę jakości, wsparcie techniczne, testy oraz administrację, jednak to Spółka PL jest odpowiedzialna za zatrudnienie całego personelu. Wnioskodawca nie jest jednak uprawniony do wydawania wiążących instrukcji ani poleceń ani pracownikom Spółki PL, ani Polskiego Wykonawcy. Spółka A prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Polski w sposób samodzielny i niezależny od Spółki. Spółka A nie jest upoważniona do działania w imieniu Wnioskodawcy ani nie posiada uprawnień do zawierania umów w imieniu tej Spółki. Spółka nie posiada i nie będzie posiadała bezpośredniej kontroli/nadzoru/jakiegokolwiek wpływu na zasoby osobowe spółki Spółki A, wykorzystywanych do świadczenia usług na rzecz Spółki. Spółka nie posiada i nie będzie posiadała bezpośredniej kontroli/nadzoru/jakiegokolwiek wpływu na zewnętrznych konsultantów, z którymi zostały zawarte odrębne umowy doradcze. Ponadto Spółka nie dysponuje również żadną infrastrukturą techniczną w Polsce, ani nie posiada możliwości do wykorzystywania sprzętu należącego do Polskiego Wykonawcy bez jego wyraźnej zgody. Dostęp do biur polskiego podmiotu musi być potwierdzony przez osobę odpowiedzialną za bezpieczeństwo w biurze Spółki PL i zawsze ograniczeniom czasowym. Pomieszczenia dostępne na rzecz pracowników Spółki są własnością Spółki PL, a model współpracy między tymi dwoma podmiotami nie przewiduje możliwości kontrolowania działań pracowników Spółki PL przez Wnioskodawcę, ani nie pozwala Spółce na jednostronne określenie zakresu przeznaczenia pomieszczeń, które udostępnia Spółka PL. W przypadku nabywania usług na terytorium Polski Spółka nie posiada i nie będzie posiadała bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi/rzeczowymi Polskiego Wykonawcy, wykorzystywanymi do świadczenia tych usług. Spółka nie posiada i nie będzie posiadała bezpośredniej kontroli/nadzoru/jakiegokolwiek wpływu ani na zasoby techniczne ani rzeczowe Spółki A, wykorzystywanych do świadczenia usług na rzecz Spółki. Zatem Spółka nie posiada żadnego zaplecza personalnego ani technicznego na terytorium Polski oraz nie posiada kontroli nad zapleczem ww. usługodawców porównywalnej do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W konsekwencji należy stwierdzić, że nie została spełniona jedna z podstawowych przesłanek istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada oraz nie wynajmuje żadnej nieruchomości zlokalizowanej na terytorium Polski, nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych oraz nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Spółka nie sprawuje również kontroli nad zapleczem technicznym i osobowym usługodawców. Ponadto wszystkie istotne sprawy związane z działalnością Spółki w Polsce są zarządzane z poziomu Szwecji lub innych krajów, z wyłączeniem Polski. Pracownicy Spółki nie są upoważnieni do zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy w Polsce. Zarówno Polski Wykonawca ani Spółka PL nie są upoważnieni do działań w imieniu Wnioskodawcy ani nie posiadają uprawnień do zawierania umów w imieniu Spółki. Spółka A nie jest upoważniona do działania w imieniu Wnioskodawcy ani nie posiada uprawnień do zawierania umów w imieniu tej Spółki. Ponadto, projekt realizowany dla (...) najprawdopodobniej zostanie zakończony w 2027 r. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka (...) nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznaję za prawidłowe.

Ponadto przedmiotem Państwa wątpliwości jest ustalenie czy Spółka będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF).

Należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis art. 106gb ust. 4 ustawy, który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Spółka, jak ustaliłem w niniejszej interpretacji, nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie będzie zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
• zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.