Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.80.2026.1.GK

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest

‒    prawidłowe – w zakresie uznania, że model współpracy przedstawiony w Schemacie 3 stanowi import usług nabywanych od Firmy X oraz świadczenie usług na rzecz Klienta (pytanie nr 2 wniosku);

‒    nieprawidłowe – w zakresie uznania, że w Schemacie 2 znajdzie zastosowanie art. 8 ust. 2a ustawy, tj. Spółka nabywa usługę od Firmy X a następnie świadczy ją na rzecz Klienta (pytanie nr 1 wniosku).

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nabywania przez Spółkę usługi od Firmy X a następnie świadczenie jej na rzecz Klienta opisanych w Schemacie 2 oraz importu usług i świadczenia usług dostawy Internetu na rzecz Klientów opisanych w Schemacie 3.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Spółka jest autoryzowanym dostawcą sprzętu umożliwiającego korzystanie z Internetu dostarczanego przez Firmę X mającą siedzibę w innym niż Polska kraju Unii Europejskiej. Spółka nabywa od Firmy X sprzęt umożliwiający korzystanie z Internetu dostarczanego przez Firmę X.

Następnie Spółka sprzedaje ten sprzęt swoim klientom – podmiotom mającym swoje siedziby w Polsce i prowadzącym działalność gospodarczą w Polsce lub instytucjom publicznym. Spółka nie sprzedaje sprzętu na rzecz konsumentów.

Aby skorzystać z usługi dostępu do Internetu, klient Spółki musi kupić ww. sprzęt, a następnie założyć konto na platformie Firmy X na swoje dane (konto na nazwę/imię i nazwisko klienta), aktywować za jego pomocą sprzęt i wybrać oraz aktywować abonament (zakres usług).

Zgodnie z postanowieniami umowy ramowej, na podstawie której Spółka może sprzedawać produkty Firmy X, Spółka nie jest uprawniona do odsprzedaży usługi internetowej Firmy X, a klienci Spółki nabywają ją bezpośrednio od Firmy X. Jednakże umowa dopuszcza możliwość świadczenia na rzecz klientów usług dodatkowych przez Spółkę, w szczególności:

a)  Zarządzanie kontem klienta na platformie Firmy X – w imieniu klienta i na podstawie udzielonego przez klienta upoważnienia. Konto jest wymagane przez Firmę X i każdy klient korzystający z usługi Firmy X musi mieć założone konto. Spółka może otrzymać upoważnienie zarówno do otwarcia takiego konta w imieniu klienta oraz do wykonywania na nim operacji (np. wyboru czy zmiany abonamentu internetowego, aktywacji sprzętu, sprawdzania danych rozliczeniowych czy zgłaszania reklamacji);

b)  Dokonywanie płatności za klienta, co wynika z faktu, iż płatność może być realizowana tylko za pomocą karty kredytowej. Duże przedsiębiorstwa oraz instytucje publiczne często nie dysponują kartą kredytową, gdyż tego rodzaju produkty oferowane przez banki są imienne. Spółka może więc oferować klientom płatność za nich, za pomocą swojej karty kredytowej, wystawionej na prezesa Spółki, a następnie klienci zwracają Spółce wyłożone środki.

W praktyce, Spółka realizuje następujące modele współpracy z Firmą X oraz użytkownikiem kocowym:

Schemat 1 Spółka sprzedaje sprzęt Firmy X klientowi i zawiera z nim umowę o zarządzenie kontem na platformie dostarczonej przez Firmę X. Konto jest założone na klienta, Firma X wystawia fakturę na usługi dostawy Internetu na dane klienta. Faktura jest opłacana przez Spółkę. Rozliczenia pomiędzy Spółką a klientem obejmują:

i)    wystawienie faktury na klienta za usługi zarządzania kontem;

ii)   wystawienie noty księgowej na równowartość zapłaconej za klienta faktury za usługi dostawy Internetu.

Faktura wystawiona przez Firmę X na klienta jest przekazywana klientowi, który rozlicza import usług z tego tytułu. W swoich rozliczeniach podatku od wartości dodanej, Firma X wskazuje klienta Spółki jako nabywcę usług.

Schemat 2 Spółka sprzedaje sprzęt Firmy X klientowi i zawiera z nim umowę o zarządzenie kontem na platformie dostarczonej przez Firmę X. Konto jest założone na klienta. Po założeniu konta na klienta Spółka – działając za wiedzą i zgodą klienta - zgłasza Firmie X zmianę danych na tym koncie. Zmiana dotyczy danych do wystawienia faktury, tzn. od momentu zmiany, na koncie, które nadal jest kontem klienta Spółki, jako nabywca usługi (dane do wystawienia faktury) figuruje Spółka. Taka możliwość działania została uzgodniona pomiędzy Firmą X a Spółką w drodze mailowej oraz na spotkaniach i jest faktycznie realizowana. Po ww. zmianie danych faktury za usługę dostawy Internetu są wystawiane przez Firmę X na Spółkę, która rozlicza import usług z tego tytułu. Spółka rozlicza się z klientem końcowym w ten sposób, że wystawia mu fakturę VAT na całą usługę wskazując (i) usługę zarządzania kontem, i w drugiej pozycji (ii) usługę dostawy Internetu. W swoich rozliczeniach podatku od wartości dodanej, Firma X wskazuje Spółkę jako nabywcę usług.

Schemat 3 Spółka nabywa sprzęt Firmy X dla siebie, zakłada na platformie Firmy X konto na siebie samą, uzyskuje dostęp do usługi Internetu. Firma X wystawia faktury na Spółkę. Następnie Spółka udostępnia usługę Internetu podmiotom trzecim (klientom), na które wystawia faktury za usługę dostępu do Internetu. Ten sposób jest wykorzystywany do testów dla klientów, którzy muszą sprawdzić działanie usługi Internetu przed zakupem (np. ze względu na warunki terenowe lub warunki techniczne). Po okresie testów, jeżeli klient zdecyduje się na zakup sprzętu i usługi Firmy X, stosowany jest schemat 1 lub schemat 2.

Pytania

1)  Czy w Schemacie 2 znajduje zastosowanie art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, tj. czy należy przyjąć, że Spółka nabywa usługi od Firmy X oraz świadczy je na rzecz swoich klientów?

2)  Czy w Schemacie 3 Spółka dokonuje importu usług nabywanych od Firmy X oraz świadczy te usługi na rzecz swoich klientów?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1

Zdaniem Wnioskodawcy, w Schemacie 2 znajduje zastosowanie art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, tj. należy przyjąć, że Spółka nabywa usługi od Firmy X oraz świadczy je na rzecz swoich klientów.

Zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy VAT, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Uregulowana tym przepisem odsprzedaż usług polega na tym, że podmiot sprzedający usługę, którą wcześnie nabył we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej, traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi.

Omawiany przepis tworzy fikcję prawną, w ramach której za usługobiorcę nabywającego usługi podlegające opodatkowaniu VAT uznaje się również pośredników, którzy nabywają usługi we własnym imieniu na rzecz osoby trzeciej, tj. biorąc udział w świadczeniu usług przez jeden podmiot na rzecz rzeczywistego beneficjenta usług, pośrednicy działają w relacjach z pierwotnym usługodawcą we własnym imieniu, tj. pod własną firmą, ale na rzecz osoby trzeciej będącej beneficjentem usługi.

Chociaż pośrednik nie konsumuje bezpośrednio przedmiotowej usługi, to w oparciu o art. 8 ust. 2a ustawy o VAT przypisuje mu się jednocześnie rolę zarówno nabywcy, jak i dostawcy usługi, w świadczeniu której brał udział. Przedmiotem odsprzedaży usług mogą być wszystkie usługi, nawet jeśli podmiot odsprzedający nie ma wymaganych uprawnień lub technicznych możliwości ich samodzielnego świadczenia. Dlatego też ww. przepis mówi o tym, że podatnik bierze udział w świadczeniu usług, a nie że świadczy te usługi samodzielnie. Nawet jeśli podmiot faktycznie nie świadczy usługi (osobiście nie wykonuje czynności), jednakże pośrednio bierze udział w tej czynności (czego nie należy utożsamiać z pośrednictwem w jej dokonaniu) - a jego udział przejawia się w odsprzedaży - to dla potrzeb podatku VAT, takie zachowanie jest traktowane na równi ze świadczeniem usługi (por. m.in. wyrok WSA w Opolu z dnia 18 grudnia 2024 r. o sygn. akt I SA/Op 961/24 oraz wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2022 r. o sygn. akt II FSK 1926/19). Do zastosowania art. 8 ust. 2a ustawy o VAT konieczne jest zatem łączne spełnienie trzech przesłanek: podatnik bierze udział w świadczeniu usług, podatnik działa we własnym imieniu, podatnik działa na rzecz osoby trzeciej.

W omawianym modelu nie ulega wątpliwości, że Spółka działa na rzecz osoby trzeciej (swojego klienta). Należy też uznać, że wobec Firmy X, Spółka działa we własnym imieniu (o czym szczegółowo mowa będzie poniżej), a tym samym – odsprzedając następnie usługę klientowi – bierze udział w świadczeniu usługi. Umowa ramowa, na podstawie której Spółka może sprzedawać produkty Firmy X, zabrania Spółce odsprzedaży usługi internetowej Firmy X i stwierdza, że klienci Spółki mogą ją nabywać wyłącznie bezpośrednio od Firmy X. Jednakże, w odniesieniu do niektórych klientów Spółki, treść ww. umowy jest de facto (w praktyce) modyfikowana. Firma X oraz Spółka, w drodze ustaleń mailowych i bezpośrednich rozmów postanawiają – za wiedzą i zgodą klienta - a następnie zgodnie z tymi ustaleniami faktycznie postępują, że faktury Firmy X będą w odniesieniu do tych klientów Spółki wystawiane na Spółkę, tj. Spółka będzie na nich figurowała jako nabywca usług. Tym ustaleniom i praktyce działania Firmy X i Spółki, odnoszącym się do konkretnych klientów Spółki, należy niewątpliwie dać pierwszeństwo przed sprzecznymi z nimi postanowieniami umowy ramowej i uznać, że w zakresie dotyczącym tych klientów umowa ramowa została – per facta concludentia - zmodyfikowana. Przemawiają za tym wskazane wyżej okoliczności oraz jednoznacznie wyrażony zgodny zamiar i cel Firmy X, Spółki i klienta (por. art. 65 KC).

W konsekwencji, w odniesieniu do usług Firmy X świadczonych na rzecz ww. klientów Spółki, Spółka działa wobec Firmy X we własnym imieniu i na rzecz tych klientów.

Ad 2

Zdaniem Wnioskodawcy, w Schemacie 3, czynności nabywania przez Spółkę usług od Firmy X, jak również ich odsprzedaż na rzecz klientów podlegają opodatkowaniu VAT; w pierwszym przypadku jako import usług, w drugim zaś jako odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W omawianym modelu nie ulega wątpliwości, że Spółka faktycznie nabywa usługi dostępu do Internetu od Firmy X, a następnie świadczy je swoim klientom. Ze względu na niezgodność takiego postępowania z umową regulującą relacje Spółki z Firmą X (zakaz odsprzedaży usług Firmy X przez Spółkę) powstaje wątpliwość, czy transakcje te wywierają skutki na gruncie przepisów ustawy o VAT. Zdaniem Spółki – tak.

Zgodnie z art. 6 pkt 2) ustawy o VAT, przepisów ustawy nie stosuje się do czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Przepis ten nie znajdzie zastosowania, gdyż odsprzedaż usług dostępu do Internetu może być przedmiotem prawnie skutecznej umowy.

Wyłączeniu spod przepisów ustawy o VAT na podstawie wskazanego przepisu podlegają bowiem tylko takie czynności, które z samej swojej natury nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy, nie zaś takie, które zostały wykonane wbrew zawartej umowie lub przepisom prawa.

Świadczy o tym wyraźnie art. 5 ust. 2 ustawy o VAT stanowiący, iż czynności podlegające opodatkowaniu podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Skoro zatem opodatkowaniu podlegają czynności naruszające powszechnie obowiązujące przepisy prawa, to tym bardziej podlegają mu czynności naruszające prywatną umowę.

Teza stanowiąca, iż tylko bezwzględna niemożność uczynienia czynności przedmiotem prawnie skutecznej umowy wyłącza ją spod przepisów ustawy o VAT była wielokrotnie potwierdzana w orzecznictwie sądów administracyjnych i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przykładowo, w wyroku z dnia 18 lutego 2025 r. o sygn. akt I FSK 1482/21, NSA stwierdził: „Istota przepisu art. 6 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług sprowadza się do tego, że wyłącza on z opodatkowania czynności, które są uznawane za nielegalne w obrocie prawnym, i to jeszcze tylko wówczas, gdy czynności te nie mają wpływu na konkurencyjność. Jednocześnie TSUE dopuszcza w swoich orzeczeniach, że opodatkowanie powinno obejmować te czynności, które co prawda były niezgodne z prawem, jednakże mogłyby one być dokonane jako legalne (por. wyrok TSUE w sprawie C-455/98 z dnia 29 czerwca 2000 r., T. przeciwko K. i innym, wyrok TSUE w sprawie C-289/86 z dnia 5 lipca 1988 r., V. przeciwko I.). Jak wynika z uzasadnień przywołanych orzeczeń, TSUE wywiódł zasadę opodatkowania tych czynności z zasady neutralności podatku oraz z zasady unikania jakichkolwiek zakłóceń konkurencji. W ocenie TSUE w przypadku tych czynności nie można wprowadzać zasadniczego rozróżnienia pomiędzy czynnościami zgodnymi i niezgodnymi z prawem. Opodatkowanie powinno zatem obejmować te czynności, które co prawda były niezgodne z prawem, jednakże mogłyby być dokonane jako legalne. W przypadku towarów i usług, które mogą być przedmiotem normalnego obrotu i wykonywanej działalności gospodarczej, nieobjęcie opodatkowaniem czynności zabronionych i sprzecznych z prawem prowadziłoby do znacznego zakłócenia konkurencji.”.

W konsekwencji, nabywanie przez Spółkę usług od Firmy X stanowią dla Spółki import usług (art. 17 ust. 1 pkt 4) ustawy o VAT), a sprzedaż tych usług na rzecz klientów stanowi dla Spółki odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Mając na uwadze art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Na podstawie art. 8 ust. 2a ustawy:

Powyższy przepis jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), który stanowi, że w przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi.

Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabywa ją we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej. Jest on traktowany najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę, nie jest świadczeniem usługi w tym samym zakresie.

Ponadto w myśl art. 2 pkt 9 ustawy wskazano, że:

W myśl art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:

Z kolei w świetle art. 17 ust. 2 ustawy:

Powołany art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy wskazuje na sytuację, w której podatnikiem staje się nabywca usługi, jeśli dokonał on nabycia usługi od usługodawcy spoza terytorium kraju. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia, który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę.

W przypadku świadczenia usług, bardzo istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dana usługa podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.

Stosownie do art. 28a ustawy:

Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

Z powyższych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Powołaną powyżej zasadę ogólną należy stosować, gdy usługa jest świadczona na rzecz podatnika, a przepisy wskazane w art. 28b ust. 1 ustawy nie przewidują innych zasad ustalenia miejsca świadczenia usług.

Z opisu sprawy wynika, że jesteście Państwo autoryzowanym dostawcą sprzętu umożliwiającego korzystanie z Internetu dostarczanego przez Firmę X mającą siedzibę w innym niż Polska kraju Unii Europejskiej. Nabywacie Państwo od Firmy X sprzęt umożliwiający korzystanie z Internetu dostarczanego przez Firmę X. Następnie Państwo sprzedajecie ten sprzęt swoim klientom – podmiotom mającym swoje siedziby w Polsce i prowadzącym działalność gospodarczą w Polsce lub instytucjom publicznym. Nie sprzedajecie Państwo sprzętu na rzecz konsumentów. Aby skorzystać z usługi dostępu do Internetu, Państwa Klient musi kupić sprzęt, a następnie założyć konto na platformie Firmy X na swoje dane (konto na nazwę/imię i nazwisko klienta), aktywować za jego pomocą sprzęt i wybrać oraz aktywować abonament (zakres usług). Zgodnie z postanowieniami umowy ramowej, na podstawie której możecie Państwo sprzedawać produkty Firmy X, nie jesteście Państwo uprawnieni do odsprzedaży usługi internetowej Firmy X, a Państwa klienci nabywają ją bezpośrednio od Firmy X. Jednakże umowa dopuszcza możliwość świadczenia na rzecz klientów usług dodatkowych przez Spółkę, w szczególności:

a)  Zarządzanie kontem klienta na platformie Firmy X – w imieniu klienta i na podstawie udzielonego przez klienta upoważnienia. Konto jest wymagane przez Firmę X i każdy klient korzystający z usługi Firmy X musi mieć założone konto. Możecie Państwo otrzymać upoważnienie zarówno do otwarcia takiego konta w imieniu klienta oraz do wykonywania na nim operacji (np. wyboru czy zmiany abonamentu internetowego, aktywacji sprzętu, sprawdzania danych rozliczeniowych czy zgłaszania reklamacji);

b)  Dokonywanie płatności za klienta, co wynika z faktu, iż płatność może być realizowana tylko za pomocą karty kredytowej. Duże przedsiębiorstwa oraz instytucje publiczne często nie dysponują kartą kredytową, gdyż tego rodzaju produkty oferowane przez banki są imienne. Możecie Państwo więc oferować klientom płatność za nich, za pomocą swojej karty kredytowej, wystawionej na Państwa prezesa, a następnie Państwa klienci zwracają wyłożone środki.

W praktyce, realizujecie Państwo 3 różne modele współpracy z Firmą X oraz Klientami.

Państwa wątpliwości sformułowane w pytaniu nr 1 dotyczą kwestii czy w Schemacie 2 znajduje zastosowanie art. 8 ust. 2a ustawy, tj. Spółka nabywa usługę od Firmy X oraz świadczy ją na rzecz swoich Klientów.

W Schemacie 2 sprzedajecie Państwo sprzęt Firmy X klientowi i zawieracie z nim umowę o zarządzenie kontem na platformie dostarczonej przez Firmę X. Konto jest założone na klienta. Po założeniu konta na klienta – działając za wiedzą i zgodą klienta - zgłaszacie Firmie X zmianę danych na tym koncie. Zmiana dotyczy danych do wystawienia faktury, tzn. od momentu zmiany, na koncie, które nadal jest kontem Państwa klienta, jako nabywca usługi (dane do wystawienia faktury) figurujecie Państwo. Taka możliwość działania została uzgodniona pomiędzy Firmą X a Państwem w drodze mailowej oraz na spotkaniach i jest faktycznie realizowana. Po ww. zmianie danych faktury za usługę dostawy Internetu są wystawiane przez Firmę X na Państwa i rozliczacie Państwo import usług z tego tytułu. Państwo rozliczacie się z klientem końcowym w ten sposób, że wystawiacie mu fakturę VAT na całą usługę wskazując (i) usługę zarządzania kontem, i w drugiej pozycji (ii) usługę dostawy Internetu. W swoich rozliczeniach podatku od wartości dodanej, Firma X wskazuje Państwa jako nabywcę usług.

Opowiadając na Państwa wątpliwości dotyczące Schematu 2 należy wskazać, że w opisanych okolicznościach sprawy nie będzie miał zastosowania art. 8 ust. 2a ustawy, tj. Państwo nie będziecie nabywać usług od Firmy X, a następnie nie będziecie świadczyć tych usług na rzecz swoich Klientów. Należy wskazać, że jak wynika z wniosku na podstawie umowy ramowej możecie Państwo sprzedawać produkty Firmy X, ale nie jesteście Państwo uprawnieni do odsprzedaży usługi internetowej Firmy X, to Państwa klienci nabywają ją bezpośrednio od Firmy X. Zatem to klient zawiera umowę z Firmą X i nabywa usługę Internetu bezpośrednio od Firmy X. Konto na platformie jest założone na Państwa klienta. Umowa jedynie zawiera możliwość świadczenia przez Państwa usług dodatkowych, tj. zarządzanie kontem klienta na platformie X lub dokonywanie płatności za klienta. Tym samym to Państwa Klient jest nabywcą usługi Internetu od Firmy X, a nie Państwo. Sam fakt wystawienia faktury na Państwa dane osobowe oraz wskazanie przez Firmę X w swoich rozliczeniach Państwa jako nabywcę usługi, nie powoduje, że to Państwo jesteście uznani za nabywcę. Rola faktury sprowadza się tylko do odzwierciedlenia przebiegu rzeczywistych czynności. Jednakże źródłem rzeczywistego zdarzenia gospodarczego nie jest faktura, zaś kwestia właściwego nabycia usługi, a jak wskazałem Państwa Klient jest bezpośrednim nabywcą usługi Internetu od Firmy X. W konsekwencji w opisanym Schemacie 2 nie znajdzie zastosowania art. 8 ust. 2a ustawy. Nie będą Państwo traktowani najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi, gdyż zgodnie z umową to Państwa Klient nabywa usługę od Firmy X.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.

Państwa wątpliwości sformułowane w pytaniu nr 2 dotyczą wskazania czy w Schemacie 3 dokonujecie Państwo najpierw importu usług dostawy Internetu nabywanych od Firmy X a następnie świadczycie te usługi na rzecz swoich klientów.

Z opisu sprawy wynika, że nabywacie Państwo sprzęt umożliwiający korzystanie z Internetu od Firmy X. Zakładacie Państwo konto na siebie samych, uzyskujecie dostęp do usługi Internetowej. Firma X wystawia na Państwa rzecz fakturę. Państwo następnie udostępniacie usługę Internetu Klientom, na rzecz których wystawiacie fakturę za usługę dostępu do Internetu. Ten sposób jest wykorzystywany do testów dla klientów, w celu sprawdzenia działania usługi Internatowej. Zgodnie z postanowieniami umowy ramowej, na podstawie której możecie Państwo sprzedawać sprzęt Firmy X, nie jesteście uprawieni do odsprzedaży usługi internetowej Firmy X.

Mając na uwadze powyższy opis sprawy należy w pierwszej kolejności zauważyć, że zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy:

Ustawodawca przewidział możliwość wyłączenia stosowania przepisów ustawy do czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy (art. 6 pkt 2 ustawy). Jednakże przepis ten wyklucza opodatkowanie wszelkiego rodzaju czynności zabronionych, tzn. dotyczy to przede wszystkim czynów będących jednocześnie zabronionymi i karanymi (tj. przestępstw i wykroczeń). Regulacja tego przepisu ma więc zastosowanie w stosunku do czynności, które z założenia nie mogą być przedmiotem dostawy, tj. np. stręczycielstwo, handel narkotykami czy organami ludzkimi. Tylko zatem takie czynności, które nie mogą być w ogóle dokonywane w całej Wspólnocie, nie powinny być przedmiotem opodatkowania. Wyłączenie od opodatkowania ma zatem charakter przedmiotowy, a nie podmiotowy. W przepisie art. 6 pkt 2 ustawy chodzi o czynności niepożądane z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego, a więc czynności stanowiące czyny zabronione, jak również czynności nieważne bezwzględnie.

O nieważności czynności prawnych sprzecznych z zasadami współżycia społecznego stanowi art. 58 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.), zgodnie z którym:

Dostawa towarów oraz świadczenie usług zostały w znacznej mierze oderwane dla swej ważności i skuteczności od przepisów prawa cywilnego. Przepisy podatkowe stanowią odrębną gałąź przepisów prawa, która funkcjonuje samodzielnie, oddzielnie od przepisów Kodeksu cywilnego. Decydujące znaczenie zyskuje bowiem nie prawny (na gruncie prawa cywilnego), lecz ekonomiczny aspekt transakcji.

Należy zauważyć, że opodatkowaniu podatkiem VAT podlega m.in. odpłatne świadczenie usług, które wystąpi w sytuacji, gdy pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą zaistnieje stosunek zobowiązaniowy – w zamian za wykonaną usługę usługobiorca winien zapłacić usługodawcy wynagrodzenie. Oznacza to, że z danego zobowiązania, na podstawie którego wykonywana jest usługa i przekazywane jest wynagrodzenie, wynikają bezpośrednie korzyści zarówno dla świadczącego usługę, jak i dla odbiorcy usługi.

W świetle powołanych wyżej przepisów należy stwierdzić, dokonana przez Państwa sprzedaż usług dostawy Internetu na rzecz Klientów, z tytułu których wystawiacie fakturę wbrew zastrzeżeniom zawartym w umowie z Firmą X podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Kwestia zawarcia transakcji wbrew zapisom umownym, może być jedynie nieskuteczna/nieważna na podstawie przepisów prawa cywilnego, a czynność nieważna na gruncie przepisów prawa cywilnego może być uznana za wykonaną skutecznie na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług. W analizowanej sprawie pomiędzy Państwem a Klientami występuje relacja zobowiązaniowa, tj. Państwo zobowiązujecie się do wyświadczenia usług dostawy Internetu, natomiast Klienci zobowiązują się do zapłaty wynagrodzenia. Zatem mamy do czynienia ze świadczeniem przez Państwa odpłatnej usługi dostawy Internetu, która na gruncie podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy określić miejsce świadczenia i opodatkowania nabywanych od Firmy X usług dostawy Internetu. Przedstawione okoliczności sprawy wskazują, że w analizowanej sprawie do nabywanych przez Państwa usług nie znajdują zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług wymienione w art. 28b ust. 1 ustawy. W konsekwencji, miejsce świadczenia nabywanych usług dostawy Internetu należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy, tj. miejscem opodatkowania jest miejsce w którym usługobiorca posiada siedzibę działalność gospodarczej.

W konsekwencji wskazać należy, że do usług dostawy Internetu nabywanych przez Państwa od Firmy X miejscem ich opodatkowania będzie terytorium Polski. W przypadku usług, do których stosuje się art. 28b ustawy dla zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy usługodawcą musi być podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, natomiast usługobiorcą musi być podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4 ustawy

Firma X ma siedzibę w innym niż Polska kraju Unii Europejskiej. Z wniosku nie wynika, aby Firma X na terytorium Polski posiadała stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Spełniona jest więc przesłanka, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy. W odniesieniu do nabywanych usług dostawy Internetu występujecie Państwo jako podatnik, więc spełniony jest także warunek, wynikający z art. 17 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy odnoszący się do usługobiorcy. Zatem, skoro spełnione są łącznie wszystkie warunki wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, powodujące że usługobiorca jest podatnikiem zobowiązanym do rozliczenia podatku należnego w związku z nabyciem usług dostawy Internetu to należy stwierdzić, że jesteście Państwo zobowiązani do rozliczenia podatku należnego z tytułu nabycia ww. usług od Firmy X w ramach importu usług.

Z kolei zaś sprzedaż przez Państwa nabytych usług dostawy Internetu udokumentowanych wystawioną fakturą na rzecz Klientów (podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w Polsce) stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.