Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.801.2025.1.AP

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 grudnia 2025 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz zobowiązania do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. GmbH (dalej: Spółka lub A.) z siedzibą na terytorium Niemiec jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od wartości dodanej w Niemczech i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług w Polsce. Spółka prowadzi działalność m.in. w zakresie projektowania i budowy linii produkcyjnych dla branży motoryzacyjnej.

A. jest spółką zależną od spółki matki w Chinach, tj. od spółki B. (dalej: B.). Zadaniem Spółki jest zdobywanie i realizowanie na rynku europejskim przedsięwzięć w zakresie dostawy i montażu linii produkcyjnych dla branży samochodowej.

W (…) roku A. zawarła pierwszą umowę z polską spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z branży motoryzacyjnej. Zakres projektu obejmował dostawę i montaż systemów przenośnikowych dla nowego typu samochodów osobowych w zupełnie nowym budynku do montażu ogólnego, zlokalizowanego w Polsce. Stroną umowy była Spółka, ale niektóre prace były zlecane firmie B. W proces zaangażowani byli również inni podwykonawcy. W ramach zlecenia Spółka wykonała wszelkie badania, projekty, zaopatrzenie, produkcję, montaż, testowanie, pakowanie, wysyłkę, obsługę, montaż na miejscu, podłączenie, testowanie, oddanie do użytku i uruchomienie linii produkcyjnej. Projekt podzielono na etapy, tzw. kamienie milowe, z których każdy miał określone terminy realizacji. Cały projekt trwał kilka lat. Projekt realizowany w Polsce został rozpoznany przez Spółkę jako dostawa z montażem (opodatkowana w Polsce VAT). W celu realizacji kontraktu na terytorium Polski, część konstrukcji została zakupiona w Polsce od polskich podatników podatku od towarów i usług. Spółka korzystała również z usług polskich podwykonawców w zakresie montażu. Prace instalacyjne wykonywane były głównie przez polskich podwykonawców pod nadzorem Spółki. Większość zagranicznego sprzętu wykorzystywanego do realizacji zlecenia pochodziła z Chin lub z Niemiec. W celu realizacji kontraktu Spółka nabywała zarówno usługi jak i towary, przy czym usługi nabywane przez Spółkę od polskich podwykonawców nie były usługami, o których mowa w art. 28e-28n Ustawy VAT. Liczba pracowników Spółki obecnych w Polsce zmienia się w zależności od fazy realizacji projektu. Spółka przy realizacji pierwszego projektu w Polsce potrzebowała stałej obecności 3-4 osób.

Po zakończeniu realizacji kontraktu z (…) roku Spółka zakończyła swoją aktywność w Polsce. Spółka nie utrzymywała w Polsce jakiejkolwiek fizycznej obecności - całkowicie został wycofany z Polski substrat techniczny oraz personalny wykorzystywany wcześniej przy realizacji projektu.

W związku z realizacją umowy z (…) roku Spółka uzyskała interpretację indywidualną prawa podatkowego, która potwierdziła, że Spółka nie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu VAT (0114-KDIP1-2.4012.113.2021.1.RST).

Działalność Spółki polega na tym, że prace są wykonywane w miejscu, gdzie odbywa się budowa fabryki samochodów i ujawnia się potrzeba dostarczenia i montażu określonych towarów, które Spółka ma w swojej ofercie. Po realizacji danego projektu prace dobiegają końca, a Spółka nie utrzymuje dalszej obecności w kraju, gdzie realizowała projekt (nie licząc kraju siedziby). Spółka nie wyklucza jednak tego, że może powrócić do danego kraju z realizacją kolejnego zlecenia. Spółka nie ma jednak intencji stałej obecności w innych krajach niż Niemcy.

Jak podkreślono wyżej, Spółka nie odrzuca a priori możliwości ponownego wykonywania projektów dla potencjalnych klientów w krajach, w których wcześniej realizowała już dostawy z montażem. Po wycofaniu swojej obecności z Polski w związku z zakończeniem realizacji kontraktu z (...) roku, Spółka uzyskała (…) r. kolejne zlecenie w Polsce.

Tym razem w ramach wznoszenia przez polską spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z branży motoryzacyjnej nowej hali produkcyjnej, A. podejmie się części prac związanych z wykonaniem linii montażowej. Zleceniodawcą jest inny podmiot niż wskazany w kontrakcie z (…) roku. Inne jest także miejsce wykonywania prac. Poza tym różnica między tymi dwoma projektami nie jest znacząca, gdyż oba dotyczą budowy linii produkcyjnych dla branży samochodowej.

Realizacja nowego projektu jest również podzielona na kamienie milowe i potrwa (…) lata. Rok (…) to okres prac projektowych. W (…) roku rozpoczną się prace montażowe na miejscu, których zakończenie planowane jest na (…) rok. Na rok (…) planowany jest ostateczny odbiór prac. W ramach nowego zamówienia Spółka będzie prowadzić wszystkie prace badawcze, projektowe, zaopatrzeniowe, produkcję, montaż, testy, pakowanie, wysyłkę, serwis, montaż na miejscu, podłączanie, testowanie, oddanie do użytku i uruchomienie linii produkcyjnej.

Realizacja nowego projektu została zakwalifikowana przez Spółkę jako dostawa z montażem, dlatego wykonane czynności podlegają VAT w Polsce. Spółka nie prowadzi w Polsce żadnych innych czynności niezwiązanych z nowym projektem.

W związku z rozpoczęciem nowego kontraktu na terenie Polski, Spółka zakupi część konstrukcji w Polsce od polskich podatników VAT. Spółka będzie korzystać także z usług polskich podwykonawców w zakresie wykonania prac instalacyjnych. Prace instalacyjne będą prowadzone głównie przez polskich podwykonawców pod nadzorem Spółki. Polscy podwykonawcy nie świadczą usług wyłącznie dla Spółki. Są to podmioty kierujące ofertę do nieograniczonego kręgu odbiorców.

Większość zagranicznego sprzętu używanego do realizacji zamówienia będzie pochodzić z Chin lub Niemiec. Aby wykonać umowę, Spółka będzie nabywać zarówno usługi, jak i towary, natomiast usługi zakupione przez Spółkę od polskich podwykonawców nie będą usługami wymienionymi w artykułach 28e-28n ustawy o VAT.

Spółka będzie również potrzebować stałej obecności swoich pracowników podczas realizacji nowego projektu w Polsce. Liczba pracowników firmy obecnych w Polsce będzie się różnić w zależności od etapu realizacji projektu. Szacuje się, że na czas realizacji projektu konieczna będzie obecność w Polsce około (…) pracowników.

Po zakończeniu realizacji nowego zlecenia Spółka nie zamierza utrzymywać swojej obecności w Polsce, chyba że otrzyma kolejne zlecenie. Aktualnie Spółka nie ma innych zamówień w Polsce i nie może przewidzieć, czy takie pozyska. Ewentualne pozyskanie nowych zleceń nie zmienia intencji Spółki, tzn. utrzyma ona w Polsce swoje zasoby techniczne i personale jedynie na czas realizacji projektu.

Jeśli chodzi o działalność Spółki na terenie Niemiec, Spółka stanowi centrum/ośrodek działalności Grupy w Europie. Spółka zatrudnia w Niemczech od (…) do (…) pracowników, z czego wielu to inżynierowie. Działalność Spółki w Niemczech nie może być rozpatrywana wyłącznie jako przedstawicielstwo czy magazyn Grupy. W Niemczech zapadają wszelkie istotne decyzje gospodarcze dotyczące zarówno działalności w Niemczech jak i w Polsce.

Pytanie

Czy w opisanym powyżej stanie faktycznym Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej i będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur w myśl art. 106ga ust. 1-2 Ustawy VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Spółki nie posiada ona na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Uzasadnienie

Spółka nie ma wątpliwości, że jej siedziba działalności gospodarczej znajduje się na terytorium Niemiec. Spółka została utworzona zgodnie z przepisami tego kraju, to w Niemczech zapadają istotne decyzje w zakresie działalności gospodarczej Spółki i tam sprawują swoje funkcje członkowie zarządu i inne osoby decyzyjne. Osoby te nie przebywają na terytorium Polski.

Spółka jest zdania, że nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

W przepisach Ustawy VAT brak jest definicji pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, zatem należy odwołać się do definicji zawartej w przepisach prawa UE. Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L z 2011 r. Nr 77/1; dalej: Rozporządzenie wykonawcze).

Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Na użytek stosowania następujących artykułów „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:

a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;

b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;

c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;

d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE (art. 11 ust. 2 Rozporządzenia wykonawczego).

Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (art. 11 ust. 3 Rozporządzenia wykonawczego).

Zgodnie z art. 53 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Zgodnie z art. 192a dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L z 2006 Nr 347/1; dalej: Dyrektywa VAT) do celów niniejszej sekcji podatnika mającego stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w którym podatek jest należny, uznaje się za podatnika, który nie ma siedziby w tym państwie członkowskim, jeżeli spełnione są następujące warunki:

a. dokonuje on podlegającej opodatkowaniu dostawy towarów lub podlegającego opodatkowaniu świadczenia usług na terytorium tego państwa członkowskiego;

b. przedsiębiorstwo, które dostawca lub usługodawca posiada na terytorium tego państwa członkowskiego, nie uczestniczy w tej transakcji dostawy towarów lub świadczenia usług.

Dokonując wykładni pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, odwołując się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE), należy zwrócić uwagę, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa (tak m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg -Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA oraz C-605/12 Welmory Sp. z o.o.).

Z uwagi na ww. definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wynikającą z Rozporządzenia wykonawczego, jak również utrwalone orzecznictwo TSUE oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych (powołane w dalszej części uzasadnienia) w powyższym zakresie, przy ocenie, czy podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju lub nie, należy brać pod uwagę następujące kryteria:

1. dostateczną stałość miejsca, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy,

2. obecność zasobów ludzkich i technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej,

3. zdolność do otrzymywania i świadczenia usług.

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sjp.pwn.pl; dalej: SJP PWN) „stały” to m.in.: „pozostający w tym samym miejscu i położeniu”, „trwale związany z jakimś miejscem lub jakąś osobą; też: bywający gdzieś często”, „trwający bez przerwy”, „odbywający się regularnie”.

Oznacza to, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności należy rozpatrywać w powiązaniu z definicją działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 Ustawy VAT. Zgodnie z tym przepisem, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Należy zatem przyjąć, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności konieczne jest zatem aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 Ustawy VAT. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne również, aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Potwierdza to wyrok TSUE z dnia 16 października 2014 w sprawie C- 605/12 Welmory Sp. z o.o., w którym TSUE stwierdził, że pierwszy podatnik mający siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, który korzysta z usług świadczonych przez drugiego podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, powinien być uważany za posiadającego w tym innym państwie członkowskim „stałe miejsce prowadzenia działalności”, w celu określenia miejsca opodatkowania tych usług, jeżeli to stałe miejsce charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór usług i wykorzystywanie ich do celów jego działalności gospodarczej.

Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Jeżeli więc dany podmiot posiada w danym państwie swój personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.

Bez znaczenia pozostaje natomiast, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura. Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w innym kraju. Tak więc, do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie wystarczające jest, że podmiot korzysta zarówno z zaplecza personalnego jak i technicznego innych podmiotów tak, że umożliwia mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności. Niezbędna jest jedynie struktura organizacyjna konieczna do prowadzenia danego rodzaju działalności, natomiast zasoby ludzkie niezbędne do jej wykonywania mogą być pozyskiwane z zasobów zewnętrznych.

Również zasoby techniczne nie muszą należeć do podatnika (tzn. być jego własnością). Wystarczające jest bowiem ich wynajęcie czy też zapewnienie w inny sposób. Potwierdza to przykładowo wyrok NSA z dnia 16 lutego 2015 r. (I FSK 2004/13), w którym sąd, odwołując się do wyroku TSUE C-260/95 stwierdził, że wszelkie zasoby wykorzystywane przez potencjalne stałe miejsce prowadzenia działalności, w tym również zasoby techniczne, nie muszą być własnością podatnika.

W ocenie NSA, podatnik może więc „stworzyć” wymaganą strukturę, opierając się na wynajmie, dzierżawie i innych podobnych formach. Ponadto NSA stwierdził, że wystarczająca trwałość powinna być oceniana każdorazowo przez pryzmat konkretnego przypadku. Inny stopień trwałości będzie wystarczający np. przy nabywaniu usług dla potrzeb prowadzenia biura (czy to funkcjonującego w ramach oddziału, czy w ramach przedstawicielstwa), zaś inny będzie wymagany np. przy świadczeniu usług handlu gazem. Dla ustalenia czy podmiot ma w określonym państwie stałe miejsce prowadzenia działalności, nie jest niezbędne, aby środki techniczne (składające się na odpowiednie zaplecze techniczne) były własnością tego podmiotu. Istotne jest natomiast to, aby miał on nad nimi faktyczne władztwo tak, aby mógł je wykorzystywać odpowiednio przy nabywaniu i wykorzystywaniu (konsumowaniu) usług, bądź przy ich świadczeniu.

W przedstawionym stanie faktycznym Spółka zasadniczą część swojej działalności gospodarczej prowadzi poza terytorium Polski, gdyż dostaw z montażem dokonuje wszędzie tam, gdzie akurat trwa budowa fabryk motoryzacyjnych, a więc w różnych krajach. Ponadto centrum decyzyjne Spółki zlokalizowane jest w Niemczech. Spółka dokonuje co prawda dostawy z montażem na terytorium Polski, jednak nie jest to jedyny aspekt jej działalności w ogóle i w ocenie Spółki nie powoduje to automatycznie powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.

W wyroku w sprawie C-190/95 (ARO Lease BV) TSUE stwierdził, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny. Oznacza to, zdaniem TSUE, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość (i) sporządzania umów bądź (ii) podejmowania decyzji o charakterze zarządczym (por. pkt 16 wyroku). Analogiczne stanowisko Trybunał zajął w wyroku w sprawie C-390/96 (Lease Plan Luxembourg SA).

W analizowany stanie faktycznym wszystkie istotne decyzje, w tym związane z realizowaniem kontraktu dla klienta w Polsce, zapadają w Niemczech. Żaden z pracowników, którzy przebywają lub będą przebywać w Polsce nie będzie uprawniony do samodzielnego podejmowania decyzji zarządczych.

Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnej stałej struktury w zakresie zaplecza technicznego i personalnego. Spółka jest świadoma, że na czas realizowania nowego projektu (podobnie jak to miało miejsce w przypadku projektu już zakończonego), będzie posiadała w Polsce zasoby personalne i techniczne, zdolne do konsumowania usług i towarów na własne potrzeby oraz zdolne do zrealizowania kontraktu (dokonania dostawy z montażem). Co jednak należy podkreślić, zasoby te będą (podobnie jak poprzednio) w Polsce jedynie przejściowo - do czasu zakończenia realizacji nowego projektu. Spółka nie utrzyma obecności w Polsce, jeśli nie zdobędzie kolejnego kontraktu.

Obecność struktury w zakresie zaplecza technicznego i personalnego w Polsce nie spełnia więc wymogu dostatecznej stałości by mówić o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu VAT na terytorium Polski. Spółka pragnie też zauważyć, że współpraca z podwykonawcami również nie powoduje, że Spółka posiada zaplecze personalne czy techniczne. Podwykonawcy działają jako niezależne podmioty, a Spółka sprawuje jedynie nadzór nad ich pracą, by zapewnić odpowiednią jakość. W żadnej mierze jednak pracownicy podwykonawcy nie podlegają kontroli Spółki.

Sądy administracyjne zgadzają się, że nawiązanie współpracy z jakimkolwiek podmiotem czy wytwarzanie towarów zgodnie ze specyfikacją zamawiającego nie jest uznawane za powodujące uzyskanie przez zamawiającego kontroli nad usługodawcą. Jest bowiem zupełnie naturalne w realiach biznesowych, że zamawiający towar chciałby otrzymać go zgodnie ze swoimi oczekiwaniami i w tym celu dostarcza wykonawcy odpowiednią specyfikację i wytyczne. W żadnej mierze wykonanie towaru na podstawie specyfikacji zamawiającego nie może przesądzać o posiadaniu jakiejkolwiek kontroli nad usługodawcą (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2074/20, orzeczenie prawomocne).

Ponadto organy podatkowe i sądy administracyjne akcentują, że jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie usług, które dla tego innego podmiotu świadczy (por. interpretacje Dyrektora KIS z dnia 12 września 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.323.2023.1.RST, czy z dnia 29 sierpnia 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.263.2023.2.RST, wyroki NSA z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. I FSK 761/19, czy 2 czerwca 2023 r., sygn. I FSK 1102/19).

Należy też zwrócić uwagę, że działalność gospodarcza w Polsce nie ma charakteru niezależnego względem przedsiębiorstwa w kraju siedziby. Przede wszystkim na terytorium Polski nie przebywają osoby, które uprawnione są do podejmowania wiążących decyzji w zakresie działalności Spółki.

Wszelkie decyzje mające wpływ na rozpoczęcie i kontynuację współpracy z kontrahentem w Polsce zapadają w siedzibie Spółki w Niemczech. W konsekwencji nie można powiedzieć, że działania prowadzone w Polsce są niezależne. Rozumienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jako ośrodka dokonującego transakcji niezależnie znalazło też potwierdzenie w wyrokach sądów administracyjnych np. wyroku WSA w Warszawie z 26 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 110/09, w którym uznano, że przez stałe miejsce prowadzenia działalności należy rozumieć miejsce, gdzie podmiot posiada zasoby ludzkie, techniczne i infrastrukturę, która umożliwia zawieranie umów z innymi podmiotami i podejmowanie decyzji zarządczych. Spółka takich zasobów w Polsce nie posiada.

Jakkolwiek więc Spółka dokonuje na terytorium Polski czynności opodatkowanych (dostawa z montażem), posiada tu okresowo zasoby personalne i techniczne zdolne do konsumowania na własne potrzeby usług i towarów, to nie są spełnione przesłanki do uznania, że Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu VAT. Decydujący jest fakt, że struktura obejmująca substrat personalny i techniczny funkcjonująca przez określony czas nie charakteryzuje się wystarczającą stałością, gdyż została założona dla potrzeb przemijających. Skoro nie można więc uznać, że w analizowanym przypadku jest spełnione kryterium stałości prowadzonej działalności na terytorium Polski, stwierdzić należy, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Jak wskazano wyżej, w tożsamym stanie faktycznym Spółka otrzymała interpretację indywidualną, z której wynika, iż Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu VAT w Polsce. Jako że zakres czynności w ramach nowego projektu jest podobny do tego wcześniej zrealizowanego, Spółka jest zdania, że rozstrzygnięcie wydane w odpowiedzi na niniejszy wniosek będzie takie samo. Nie bowiem ma podstaw by organ podatkowy w tożsamym stanie faktycznym wydał teraz inne rozstrzygnięcie.

Spółka wskazuje, że zgodnie z art. 106ga ust. 1 Ustawy VAT podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednakże na podstawie art. 106ga ust. 2 Ustawy VAT powyższy obowiązek nie dotyczy wystawiania faktur:

1)  przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

2)  przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;

3)  przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;

4)  na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;

5)  w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;

6)  przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.

Jak wykazano wyżej, Spółka nie posiada w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, dlatego na mocy art. 106ga ust. 2 pkt 1 Ustawy VAT nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur w zakresie dokumentowania czynności opodatkowanych przez Spółkę w Polsce.

Mając na uwadze powyższe Spółka wnosi o potwierdzenie, że stanowisko przedstawione we wniosku jest prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka A. GmbH (dalej: Spółka lub A.) z siedzibą na terytorium Niemiec jest spółką zależną od spółki matki w Chinach, tj. od spółki B. Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od wartości dodanej w Niemczech i w Polsce. Spółka prowadzi działalność m.in. w zakresie projektowania i budowy linii produkcyjnych dla branży motoryzacyjnej. Działalność Spółki polega na tym, że prace są wykonywane w miejscu, gdzie odbywa się budowa fabryki samochodów i ujawnia się potrzeba dostarczenia i montażu określonych towarów, które Spółka ma w swojej ofercie. Po realizacji danego projektu prace dobiegają końca, a Spółka nie utrzymuje dalszej obecności w kraju, gdzie realizowała projekt (nie licząc kraju siedziby).

W (…) roku A. zawarła pierwszą umowę z polską spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z branży motoryzacyjnej. Zakres projektu obejmował dostawę i montaż systemów przenośnikowych dla nowego typu samochodów osobowych w nowym budynku zlokalizowanym w Polsce. W (…) r. Spółka uzyskała kolejne zlecenie w Polsce, w którym podejmie się części prac związanych z wykonaniem linii montażowej nowej hali produkcyjnej z branży motoryzacyjnej. Zleceniodawcą jest inny podmiot niż wskazany w kontrakcie z (…) roku. Inne jest także miejsce wykonywania prac.

Wnioskodawca powziął wątpliwości, czy w związku z opisaną działalnością będzie posiadał w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy będzie zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizuje na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że główną działalnością Spółki jest projektowanie i budowa linii produkcyjnych dla branży motoryzacyjnej. Działalność Spółki w Polsce polega na tym, że Spółka na zlecenie swojego kontrahenta realizuje projekt w zakresie budowy konkretnej linii produkcyjnej, podzielony na kamienie milowe. W ramach nowego zamówienia Spółka będzie prowadzić wszystkie prace badawcze, projektowe, zaopatrzeniowe, produkcję, montaż, testy, pakowanie, wysyłkę, serwis, montaż na miejscu, podłączanie, testowanie, oddanie do użytku i uruchomienie linii produkcyjnej. Realizacja nowego projektu została zakwalifikowana przez Spółkę jako dostawa z montażem, dlatego wykonane czynności podlegają VAT w Polsce. Spółka nie prowadzi w Polsce żadnych innych czynności niezwiązanych z nowym projektem.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie jest właścicielem żadnych obiektów w Polsce. Większość zagranicznego sprzętu używanego do realizacji zamówienia będzie pochodzić z Chin lub Niemiec. Spółka będzie potrzebować stałej obecności swoich pracowników podczas realizacji nowego projektu w Polsce. Liczba pracowników firmy obecnych w Polsce będzie się różnić w zależności od etapu realizacji projektu. Szacuje się, że na czas realizacji projektu konieczna będzie obecność w Polsce około (…) pracowników. Wszystkie istotne decyzje gospodarcze dotyczące działalności Spółki w Polsce zapadają jednak w jej siedzibie w Niemczech. Po zakończeniu realizacji nowego zlecenia Spółka nie zamierza utrzymywać swojej obecności w Polsce, chyba że otrzyma kolejne zlecenie. Zatem należy uznać, że Spółka nie posiada na stałe na terytorium Polski żadnych własnych zasobów technicznych/rzeczowych oraz personalnych.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Aby wykonać umowę, Spółka będzie nabywać zarówno usługi, jak i towary, natomiast usługi zakupione przez Spółkę od polskich podwykonawców nie będą usługami wymienionymi w artykułach 28e-28n ustawy o VAT. Spółka będzie korzystać z usług polskich podwykonawców w zakresie wykonania prac instalacyjnych, które będą prowadzone pod nadzorem Spółki. Polscy podwykonawcy nie świadczą jednak usług wyłącznie dla Spółki. Są to podmioty kierujące ofertę do nieograniczonego kręgu odbiorców. Z wniosku nie wynika więc, aby Spółka miała możliwość korzystania z zasobów personalnych i technicznych usługodawcy jak z zasobów własnych.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada na stałe w Polsce żadnych zasobów technicznych oraz personalnych. Po zakończeniu realizacji nowego zlecenia Spółka nie zamierza bowiem utrzymywać swojej obecności w Polsce. Ponadto wszystkie istotne decyzje gospodarcze są podejmowane w jej siedzibie na terytorium Niemiec. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Tym samym stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.