Spółka z siedzibą w Słowenii, zarejestrowana jako podatnik VAT w Polsce, prowadzi działalność polegającą na zakupie i sprzedaży towarów, wykorzystując magazyn w Polsce oraz nabywając w Polsce usługi wspierające (logistyczne, celne, IT, HR). Spółka nie posiada w Polsce własnych pracowników, biur, magazynów ani innej infrastruktury. Wszystkie kluczowe decyzje biznesowe…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
23 grudnia 2025 r. za pośrednictwem systemu e-Urząd Skarbowy wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz braku obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSeF. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 27 stycznia 2026 r. (wpływ za pośrednictwem systemu e-Urząd Skarbowy 27 stycznia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
(…) d.o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest podmiotem posiadającym swoją siedzibę na terytorium Słowenii, działającym jako główna spółka zaopatrzeniowa/dostawcza w ramach (…) (dalej: „Grupa”). Spółka została zarejestrowana dla celów VAT w Polsce.
Spółka funkcjonowała wcześniej pod nazwą (…) d.o.o., a zmiana nazwy na (…) d.o.o. nastąpiła w (…) 2024 r.
Profil działalności Wnioskodawcy
Grupa obejmuje Spółkę oraz powiązane podmioty obecne w różnych krajach europejskich (Bośnia i Hercegowina, Bułgaria, Chorwacja, Czechy, Litwa, Łotwa, Rumunia, Serbia, Słowacja, Słowenia). Grupa zarządza portfolio marek wyposażenia domowego, głównie (...) i (...), a także innych marek zewnętrznych, pod którymi sprzedaje różne produkty konsumenckie, głównie z segmentu produktów (…).
Spółki z Grupy sprzedają towary poprzez wielokanałowy model sprzedaży, obejmujący media, platformy dystrybucyjne oraz inne zintegrowane pionowo kanały dystrybucji i sprzedaży, w tym: sklepy stacjonarne (wynajmowane), telewizję, lokalne strony internetowe i media społecznościowe, a także centra obsługi telefonicznej oraz partnerów hurtowych (B2B).
Spółka pełni rolę głównej spółki zaopatrzeniowej/dostawczej w Grupie (a także dla niektórych innych partnerów z UE, np. (…) w Bułgarii), co oznacza, że kupuje towary od dostawców zewnętrznych i sprzedaje je, wysyłając je za pośrednictwem centralnego magazynu w Polsce (...) do innych podmiotów Grupy. Dodatkowo, Spółka rozlicza podatek VAT w procedurze VAT OSS (rejestracja na potrzeby procedury w Słowenii) i dokonuje sprzedaży do klientów końcowych.
Jednocześnie Spółka odpowiada za (…), które są świadczone przez zasoby ludzkie i inne zasoby Spółki ze Słowenii.
Działalność Wnioskodawcy w Polsce
A. Zakres działalności
Spółka kupuje towary od zewnętrznych dostawców (głównie spoza UE i z UE) i sprzedaje je, wysyłając je za pośrednictwem centralnego magazynu w Polsce (...) do innych podmiotów z Grupy, podmiotów trzecich lub bezpośrednio do konsumentów końcowych w ramach procedury OSS zarejestrowanej w Słowenii.
W Polsce Wnioskodawca dokonuje następujących rodzajów transakcji:
Wnioskodawca planuje rozpoczęcie bezpośredniej sprzedaży B2C w Polsce oraz w innych państwach na koniec 2026 roku, przy czym rok 2026 będzie okresem przejściowym, a pełne wdrożenie nowej strategii przewidziane jest na rok 2027.
B. Infrastruktura i zasoby materialne w Polsce
Wnioskodawca nie posiada własnych pomieszczeń, biur ani obiektów w Polsce. W szczególności, Wnioskodawca nie posiada w Polsce:
Wszystkie koszty utrzymania infrastruktury są fakturowane przez podmioty trzecie bezpośrednio na Wnioskodawcę.
Dodatkowo Wnioskodawca wskazuje, że Spółka jest 100% właścicielem polskiej spółki A. PL, która korzysta z wirtualnego adresu w Polsce (na podstawie umowy z polskim usługodawcą). Polska Spółka A. PL nie świadczy żadnych usług na rzecz Wnioskodawcy ani nie wykonuje jakichkolwiek innych czynności na rzecz Wnioskodawcy. Spółka planuje w najbliższym czasie zlikwidować polską spółkę A. PL - od (…) 2025 r. spółka A. PL zawiesiła wykonywanie działalności gospodarczej.
C. Zasoby ludzkie w Polsce
Wnioskodawca nie zatrudnia własnego personelu w Polsce. Spółka korzysta z usług HR, IT, doradztwa podatkowego i innych usług wsparcia świadczonych przez podmioty zewnętrzne na podstawie umów. Czynności wykonywane na rzecz Spółki wykonywane są przez usługodawców i ich pracowników (i współpracowników) zatrudnianych lokalnie przez polskie podmioty, a nie przez Wnioskodawcę.
Zakres wyżej wymienionych usług obejmuje:
Wnioskodawca pragnie podkreślić, że dostawcy, od których Spółka nabywa usługi, świadczą usługi nie tylko na rzecz Wnioskodawcy, ale także na rzecz innych podmiotów.
Niektórzy z usługodawców Spółki posiadają pełnomocnictwa do działania w imieniu Wnioskodawcy, przy czym pełnomocnictwa zostały udzielone zewnętrznym podmiotom wyłącznie w celu realizowania przez nich usług mających na celu wywiązywanie się z obowiązków Spółki wynikających z prawa podatkowego i prawa celnego (pełnomocnictwo na potrzeby celne oraz na potrzeby przygotowania rozliczeń VAT Spółki w Polsce).
Dodatkowo, Wnioskodawca nie ma prawa nadzorowania i kontrolowania pracowników usługodawców ani wydawania im wiążących poleceń.
D. Obecność przedstawicieli Wnioskodawcy w Polsce
Wnioskodawca nie posiada stałych przedstawicieli w Polsce. Niemniej Zespół ds. łańcucha dostaw Spółka może odwiedzać magazyn położony w Polsce w ramach odbywających się spotkań. Dodatkowo przedstawiciele finansowi i audytorzy przeprowadzają coroczną inwentaryzację. Większość spotkań biznesowych odbywa się jednak zdalnie - za pośrednictwem platformy (...) (przedstawiciele Spółki biorą udział w spotkaniach on-line na terytorium Słowenii).
E. Podejmowanie decyzji i autonomia w Polsce
Kluczowe decyzje dotyczące działalności Wnioskodawcy w Polsce są podejmowane w siedzibie głównej - przez zespół słoweński w Słowenii. Osoby przebywające w Polsce (będące pracownikami lub współpracownikami usługodawców Spółki) nie posiadają uprawnień decyzyjnych. Przede wszystkim nie są one uprawnione do:
Decyzje względem wyżej wymienionych czynności są podejmowane przez zespół słoweński w Słowenii.
F. Łańcuch wartości i procesy biznesowe
Żadne z kluczowych funkcji biznesowych, wymienionych poniżej, nie są wykonywane w Polsce:
Decyzje względem wyżej wymienionych czynności są podejmowane przez zespół słoweński w Słowenii.
Działalność w Polsce ma charakter wyłącznie pomocniczy dla Wnioskodawcy. Obejmuje wsparcie w zakresie IT, HR, obsługi celnej oraz magazynowania/logistyki za pośrednictwem podmiotów trzecich. Wnioskodawca nie ma pracowników w Polsce. Podstawowa działalność biznesowa Spółki (sprzedaż, marketing, operacje) jest prowadzona z terytorium Słowenii.
Podsumowanie
Wnioskodawca nie posiada w Polsce żadnej własnej infrastruktury, personelu ani zasobów materialnych. Wszystkie działania w Polsce realizowane są przez niezależne podmioty na podstawie odrębnych umów.
Decyzje biznesowe podejmowane są w Słowenii, a nie w Polsce. Działalność prowadzona w Polsce ma charakter wyłącznie pomocniczy i nie jest związana z podstawową działalnością biznesową Spółki.
Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, Wnioskodawca zwraca się z wnioskiem o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie nieposiadania przez Spółka stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
Uzupełnienie wniosku
1) Od kiedy (proszę podać datę) Państwa Spółka jest zarejestrowana na potrzeby podatku VAT w Polsce, w tym do transakcji wewnątrzwspólnotowych oraz w związku z jakimi czynnościami dokonali Państwo tej rejestracji?
Spółka zarejestrowana jest jako podatnik VAT (w tym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych) od dnia (…) 2024 r. Rejestracja na potrzeby VAT w Polsce związana jest z dokonywaniem czynności opodatkowanych VAT na terytorium Polski, tj. czynności opodatkowanych wskazanych w ustawie z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2025 r., poz. 775; dalej jako: „ustawa o VAT”). Do tych czynności należy:
2) W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Państwa Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej (należy ogólnie bez wskazywania szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jak Państwa Spółka prowadzi działalność w Słowenii, np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, czy w kraju siedziby Państwa Spółka korzysta z jakichś magazynów, czy w kraju siedziby odbywa się produkcja towarów, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne posiada w kraju siedziby, itp.)?
Zasadnicza część działalności biznesowej Spółki odbywa się na terytorium Słowenii (w kraju siedziby), w tym marketing, dokonywanie zakupów, działalność HR, administracja, logistyka. Jedynie magazynowanie produktów odbywa się poza terytorium Słowenii (Spółka nie korzysta z magazynów na terytorium Słowenii). Główna siedziba (biuro), sprzęt IT, serwery i pracownicy Spółki zlokalizowani są na terytorium Słowenii.
Spółka współpracuje na terytorium Słowenii z 3 kontrahentami (partnerami biznesowymi), od których dokonuje nabyć towarów.
W zakresie zasobów osobowych, pracownicy Spółki zlokalizowani są w całości na terytorium Słowenii.
W zakresie zasobów technicznych, są one wykorzystywane w hybrydowej infrastrukturze chmurowej. Spółka posiada prywatne centrum danych hostowane w (...) w Słowenii. Prywatne centrum danych działa w trybie hybrydowym z publiczną chmurą (...). Systemy są ze sobą połączone i wykorzystywane w zależności od obszaru biznesowego i zapotrzebowania. Użytkownicy korzystają z (...) jako podstawowego rozwiązania dla środowiska pracy. Wsparcie jest organizowane z wykorzystaniem zasobów wewnętrznych (pracownicy) i zewnętrznych (partnerzy biznesowi).
3) Czy sprawują Państwo bezpośrednią kontrolę nad zasobami technicznymi/rzeczowymi podmiotów świadczących usługi na Państwa rzecz (usługi magazynowe i logistyczne, usługi celne, doradztwo podatkowe oraz usługi HR i IT) wykorzystywanymi do świadczenia usług na Państwa rzecz? Jeśli tak, należy wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana?
Nie, Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi lub rzeczowymi podmiotów świadczących usługi na jej rzecz.
4) Czy posiadają Państwo na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców (osoby pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby działające na podstawie udzielonego przez Państwa pełnomocnictwa, uprawnione do zawierania umów w Państwa imieniu?
Nie, Spółka nie posiada na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców lub innych osób działających w imieniu Spółki, które uprawnione są do zawierania umów w jej imieniu.
Pytania
1. Mając na uwadze opisany we wniosku model biznesowy, czy Spółka prawidłowo przyjmuje, że nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski na gruncie przepisów o podatku VAT?
2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, tj. uznania, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski na gruncie przepisów o podatku VAT, czy Spółka prawidłowo przyjmuje, że nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy,
1) Mając na uwadze opisany we wniosku model biznesowy, Spółka stoi na stanowisku, że nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski na gruncie przepisów o podatku VAT.
2) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, tj. uznania, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski na gruncie przepisów o podatku VAT, Spółka stoi na stanowisku, że nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
Uzasadnienie stanowiska
Ad 1
Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie zostało zdefiniowane w przepisach polskiej ustawy o VAT ani w przepisach wykonawczych do ustawy. Jego definicja znajduje się w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej - wersja przekształcona (Dz. Urz. UE. L. 77 z dnia 23 marca 2011 r, dalej: Rozporządzenie). Wspomniane Rozporządzenie nie wymaga implementacji do krajowego systemu, mając charakter wiążący i podlegając bezpośredniemu zastosowaniu we wszystkich krajach członkowskich UE.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (tzw. pasywne stałe miejsce prowadzenia działalności).
Dodatkowo, zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje (tzw. aktywne stałe miejsce prowadzenia działalności).
Jednocześnie, w myśl art. 11 ust. 3 Rozporządzenia, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT w danym kraju sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym kraju.
Powyższa definicja została wprowadzona jako odzwierciedlenie wydawanych w przeszłości przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) orzeczeń w sprawach odnoszących się do kwestii identyfikacji stałego miejsca działalności dla potrzeb VAT.
W wyroku TSUE wydanym 16 października 2014 r. w sprawie o sygn. C-605/12 (Welmory Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku) Trybunał podkreślił, że aby spółkę zagraniczną można było uważać za posiadającą stałe miejsce prowadzenia działalności „(…) powinna ona dysponować w Polsce przynajmniej strukturą charakteryzującą się wystarczającą stałością, umożliwiającą, w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Polsce odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych przez spółkę polską do własnych potrzeb działalności gospodarczej (...).”
Stanowisko analogiczne zaprezentowane zostało przez TSUE także m.in. w sprawie:
Ponadto, w rozstrzygnięciu TSUE z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie spółki ARO Lease BV (sygn. C-190/95), Trybunał wskazał wprost, iż podatnik, który nie posiada w państwie członkowskim ani własnego personelu, ani struktury organizacyjnej, która cechuje się wystarczającym stopniem trwałości, aby zapewnić ramy, w których mogłyby być zawierane umowy i podejmowane decyzje w zakresie zarządzania, nie może posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności w tym państwie.
Dodatkowo, Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, iż 14 listopada 2019 r. wydana została opinia Rzecznika Generalnego w sprawie o sygn. C-547/18 Dong Yang, dotycząca istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa zagranicznego w Polsce. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na główne tezy płynące z przedmiotowej opinii:
Wobec powyższego, Wnioskodawca pragnie podkreślić, że z przywołanej opinii wynika, iż (ze wskazanymi w opinii wyjątkami) jeden podmiot prawny, mający siedzibę na terytorium Polski, nie może stanowić stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej innego podmiotu prawnego (mającego siedzibę w innym kraju). Dalsze wskazówki co do kwalifikacji przyjętego sposobu działalności jako powodującego powstanie stałego miejsca działalności gospodarczej na terenie innego kraju przedstawione zostały w wyroku TSUE wydanym 7 kwietnia 2022 r. w sprawie o sygn. C-333/20 (Berlin Chemie). Sprawa dotyczyła spółki mającej siedzibę w Niemczech, która sprzedawała produkty farmaceutyczne do Rumunii i w związku z tym zawarła umowę na świadczenie usług ze spółką z Rumunii. W analizowanym rozstrzygnięciu Trybunał wskazał m.in.:
Dalsze wskazówki co do kwalifikacji przyjętego sposobu działalności jako powodującego powstanie stałego miejsca działalności gospodarczej na terenie innego kraju przedstawione zostały w wyroku TSUE wydanym 29 czerwca 2023 r. w sprawie Cabot Plastic Belgium, sygn. C-232/22. Sprawa dotyczyła spółki belgijskiej, która zawarła umowę o produkcję z materiałów powierzonych (toll manufacturing) z powiązanym podmiotem posiadającym siedzibę na terytorium Szwajcarii (zarejestrowanym dla celów VAT na terytorium Belgii). W analizowanym rozstrzygnięciu Trybunał wskazał m.in.:
Podsumowując powyższe, tj. zarówno definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej płynącą z treści Rozporządzenia, jak również z wniosków z przytoczonego orzecznictwa TSUE, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej należy rozumieć jako miejsce, w odniesieniu do którego:
1) występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz
2) istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również
3) działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.
Wymienione powyżej cechy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są również wskazywane przez polskie sądy administracyjne. W tym kontekście można powołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1979/16, zgodnie z którym:
(...) Z przywołanego zgodnie przez Strony orzecznictwa TSUE oraz Sądów krajowych (C-190/95 Aro Lease, C-168/84 Berkholz, C-260/05 DFDS A/S, C-73/06 Planzer Luxembourg Sarl, C-452/03 RAL, I FSK 2004/14, III SA/Wa 3334/12, III SA/Wa 3332/14) wynika kilka uwag, jakie wydają się istotne w sprawach dotyczących wykładni dość nieprecyzyjnego i przez to trudnego w zrozumieniu pojęcia „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”, użytego w art. 11 Rozporządzenia Rady nr 282/2011. Otóż uznać należy, że:
1) wypracowane kryteria oceny istnienia takiego miejsca dotyczą stałości działalności, niezależności decyzyjnej oraz istnienia wystarczających środków technicznych i osobowych do wykonywania działalności, przy czym elementy te muszą wystąpić łącznie, aby stwierdzić istnienie stałego miejsca,
2) pomimo wypracowania tych ogólnych kryteriów konkretna ocena co do występowania w danym przypadku stałego miejsca działalności gospodarczej wymaga uwzględnienia szeregu czynników specyficznych dla danej dziedziny - określone cechy zaaranżowanej działalności gospodarczej mogą w danych okolicznościach kreować takie stałe miejsce, ale te same cechy mogą w innych okolicznościach istnienie takiego miejsca wykluczyć,
3) orzecznictwo ETS (TSUE) wykazuje pewne różnice w podejściu do omawianego zagadnienia na przestrzeni okresu od roku 1985, kiedy wydano jeden z pierwszych wyroków, sygn. C-168/84 Berkholz, zaś zaobserwowana ewolucja dotyczy zwłaszcza zakresu i rodzaju władztwa, jakie powinien przejawiać dany podmiot nad pracownikami wykonującymi usługę,
4) okoliczność, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie dla zaistnienia stałego miejsca działalności, powinna być oceniana każdorazowo w kontekście konkretnych usług lub dostaw, na co wskazuje już ten fakt, że w art. 11 Rozporządzenie odrębnie definiuje stałe miejsce dla celów nabycia (ust. 1) i odrębnie dla celów sprzedaży (ust. 2). Nie jest więc właściwe dokonywanie oceny, czy podmiot w ogóle (w kontekście całej swojej działalności w kraju innym, niż kraj siedziby) posiada miejsce stałej działalności, a w szczególności nie należy oceniać łącznie zasobów związanych wyłącznie z nabyciem oraz wyłącznie ze sprzedażą.”
Jak zatem wynika z powyższego, gdy nie jest spełnione chociażby jedno z wyżej wymienionych kryteriów, nie można uznać, że działalność podmiotu na terytorium danego państwa członkowskiego powinna być rozpoznana jako posiadanie przez niego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT.
Powyższe rozumienie pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności zostało potwierdzone również w innych orzeczeniach polskich sądów administracyjnych.
Przykładowo, NSA w wyroku z 13 kwietnia 2023 r., sygn. I FSK 761/19, wskazał, że:
Przekładając powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, w ocenie Wnioskodawcy, Spółka nie spełnia przesłanek niezbędnych do potwierdzenia posiadania przez nią stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski. Poniżej Wnioskodawca przedstawia argumenty odnoszące się do kryteriów oceny istnienia stałego miejsca prowadzania działalności:
1. Kryterium stałości prowadzonej działalności
Odnosząc się do kryterium stałości prowadzonej działalności, w pierwszej kolejności należy podkreślić, iż termin „stały” oznacza tyle co „trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny”. W konsekwencji, pojęcie stałości można rozumieć jako zamiar permanentnego (a przynajmniej długofalowego) prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium danego państwa. Jednocześnie, stałość w odniesieniu do kryteriów powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, obejmuje konieczność zaangażowania określonego zaplecza personalnego, jak i technicznego, bezspornie przesądzającego o tym, że działalność nie jest tymczasowa.
Istotnym warunkiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest to, aby aktywa techniczne i personalne posiadane (z zamiarem stałości) w danym kraju tworzyły strukturę niezależną i samodzielną, w takim stopniu, aby w ramach tej struktury możliwe było podejmowanie decyzji zarządczych w zakresie kwestii, które dotyczą tego stałego miejsca prowadzenia działalności oraz działalności gospodarczej prowadzonej przez to miejsce. Struktura ta musi być wyposażona zatem w zdolność do samodzielnego realizowania i „konsumowania” świadczeń.
Co prawda obecny model biznesowy, w którym działa Spółka funkcjonuje już od pewnego czasu, zatem potencjalnie można twierdzić, iż cechuje się on pewną dozą „stałości”. Jednak w opinii Wnioskodawcy, działalność Spółki na terytorium Polski nie spełnia tego kryterium, gdyż „obecność” Spółki w Polsce związana jest przede wszystkim z nabyciem od usługodawców świadczeń o charakterze wyłącznie pomocniczym względem podstawowej działalności. Ponadto, Wnioskodawca nie utworzył na terytorium Polski sformalizowanego oddziału swojego przedsiębiorstwa, nie otworzył biura ani przedstawicielstwa handlowego, nie wynajmuje również żadnej nieruchomości, takiej jak powierzchnia biurowa, czy powierzchnia magazynowa.
Tym samym, nie można powiedzieć, że na terytorium Polski istnieje miejsce, z którego Spółka prowadziłaby działalność w sposób permanentny, w sytuacji, gdy Wnioskodawca nie utrzymuje ani nie planuje utrzymania na terytorium kraju żadnych struktur w zakresie zaplecza technicznego i osobowego. Ponadto Spółka nie posiada na stałe żadnych własnych zasobów w postaci własnych narzędzi, sprzętu oraz własnych pracowników, co oznacza, że Spółka w Polsce nie będzie spełniać kryterium stałego współdziałania własnych środków rzeczowych i personalnych.
W związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy warunek stałości prowadzonej działalności gospodarczej, który należy rozpatrywać w kontekście zasobów technicznych i osobowych, nie jest spełniony.
2. Kryterium niezależności prowadzonej działalności
W opinii Wnioskodawcy, nie można uznać, że realizowana przez niego działalność w Polsce ma charakter niezależny. Na terytorium Polski nie ma osób ani organów, które byłyby uprawnione do podejmowania wiążących decyzji dotyczących działalności Spółki, negocjowania lub zawierania umów w imieniu Spółki, czy samodzielnego uzgadniania cen lub udzielania nabywcom upustów czy rabatów w imieniu Spółki.
Miejsce efektywnego zarządu Spółki znajduje się w Słowenii. W szczególności wszystkie decyzje strategiczne i biznesowe są podejmowane w Słowenii, a proces sprzedaży produktów realizowany jest przez Spółkę bezpośrednio ze Słowenii. W Słowenii Spółka zatrudnia również osoby odpowiedzialne za bieżącą działalność.
W związku z prowadzoną działalnością Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników ani nie deleguje na terytorium Polski swoich pracowników. Usługi wsparcia logistycznego są świadczone wyłącznie przez usługodawcę i jego pracowników. Usługodawcy i jego pracownicy nie posiadają również żadnego pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki w kwestiach umownych i finansowych oraz działania w imieniu Spółki wobec osób trzecich, nie mogą także faktycznie zawierać kontraktów w imieniu Spółki, ani pozyskiwać zamówień w jej imieniu lub na jej rzecz.
Ponadto Spółka nie posiada na terytorium Polski własnej infrastruktury ani zasobów technicznych i ludzkich, które pozwalałyby jej na zawieranie umów lub podejmowanie decyzji zarządczych z Polski.
Do kwestii wpływu samodzielności decyzyjnej na powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej odniósł się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 czerwca 2021 r. o sygn. III SA/Wa 2074/20. Sąd zaznaczył, że „Trafnie również wskazuje Spółka, że kryterium co do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest też możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny, co oznacza, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość sporządzania umów bądź podejmowania decyzji o charakterze zarządczym. Tymczasem DKIS twierdzi w uzasadnieniu skarżonej interpretacji, że bez znaczenia pozostaje okoliczność podejmowania decyzji o charakterze zarządczym z terytorium Belgii, skoro stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie można utożsamiać z intensywnością i częstotliwością podejmowanych działań. Zdaniem organu istotny jest fakt, że decyzje, które zapadają w kraju siedziby dotyczą w rzeczywistości działalności prowadzonej w Polsce w zakresie przetwarzania towarów i ich dystrybucji. Sąd nie podziela również w tym zakresie oceny organu, gdyż decyzje podejmowane w Belgii z oczywistych względów nie mogą kreować zdolności decyzyjnej po stronie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.”
Jak już Wnioskodawca wykazał powyżej, w omawianych okolicznościach nie ma podstaw do stwierdzenia, że tego rodzaju zdolność decyzyjna po jego stronie istnieje na terytorium Polski. Wobec powyższego, w ocenie Spółki, warunek niezależności prowadzonej działalności gospodarczej również nie jest spełniony.
3. Kryterium odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych
W opinii Wnioskodawcy, nie można również stwierdzić na podstawie przedstawionego opisu, że posiada on na terytorium Polski zaplecze techniczne i personalne niezbędne do prowadzenia działalności w Polsce.
W tym kontekście, w pierwszej kolejności trzeba jeszcze raz podkreślić, że Spółka nie dysponuje w Polsce jakimikolwiek własnymi zasobami technicznymi (przykładowo sprzętem), a także własnymi zasobami personalnymi (pracownikami) niezbędnymi do samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie ma także praw do żadnej nieruchomości zlokalizowanej w Polsce.
Ponadto, Wnioskodawca nie sprawuje również żadnej kontroli nad żadnym zapleczem technicznym lub personalnym (pracownikami) znajdującymi się na terytorium Polski - w szczególności zapleczem usługodawców. Należy bowiem podkreślić, że usługodawcy dla potrzeb realizacji opisywanych w niniejszym wniosku usług logistycznych angażują swoich pracowników realizujących obowiązki pod bezpośrednią kontrolą oraz nadzorem usługodawcy. Przedstawiciele Spółki nie mogą wydawać żadnych instrukcji pracownikom usługodawców co do sposobu wykonywania przez nich czynności, nie sprawują również nad nimi żadnej kontroli. Wszelkie czynności wykonywane są ponadto na terenie/w pomieszczeniach usługodawcy, do których Wnioskodawca nie ma dostępu.
Co istotne, również polski podmiot powiązany jakim jest spółka A. PL nie świadczy usług na rzecz Wnioskodawcy oraz Wnioskodawca nie sprawuje kontroli nad zapleczem technicznym lub personalnym polskiej Spółki.
Mając na uwadze powyższe wnioski należy podkreślić, że nabywane w Polsce przez Spółkę usługi nie mogą stanowić samodzielnej działalności i stanowią działania wspierające zasadniczą działalność gospodarczą Spółki prowadzoną w Słowenii. Ponadto, czynności te wykonywane są wyłącznie przy wykorzystaniu infrastruktury i pracowników usługodawców, a nie Spółki.
Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, nie dochodzi do spełnienia żadnej z przesłanek koniecznych do powstania w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż:
Zdaniem Wnioskodawcy nie można zatem uznać, że Wnioskodawca posiada/będzie posiadać na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia.
Ad 2
W ocenie Wnioskodawcy, wobec braku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: KSeF), zgodnie z regulacjami, które mają wejść w życie z dniem 1 lutego 2026 r.
Zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
Należy także wskazać, że ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które pierwotnie miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852) termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r. Następnie, w drodze ustawy z dnia 5 sierpnia 2025 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2025 r. poz. 1203), wprowadzano dalsze, wybrane zmiany dotyczące KSeF, przy czym termin wejścia w życie większości omawianych regulacji nie został już ponownie przesunięty.
Na podstawie przytoczonych zmian, stosownie do uregulowań art. 106ga ustawy o VAT, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r., podatnicy będą obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
Jednocześnie jednak obowiązek ten nie będzie dotyczył wystawiania faktur m.in. przez:
1) podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
2) podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę.
Dalej, regulacje precyzują, że w powyższych przypadkach, dla których obowiązek używania KSeF nie będzie obowiązywał, podatnik będzie wystawiał faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej, ale nadal będzie mógł wystawiać faktury ustrukturyzowane.
Ponadto, zgodnie z art. 106gb ust. 4 ustawy o VAT, który także wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r., faktura ustrukturyzowana ma być udostępniana przez sprzedawcę nabywcy w sposób z nim uzgodniony (tj. niekoniecznie za pośrednictwem KSeF) m.in. w tych przypadkach, gdy nabywcą jest:
1) podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
2) podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę.
Jak zatem wynika wprost z powyższych regulacji, podmioty nieposiadające siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce:
Jak Wnioskodawca wykazał w uzasadnieniu do własnego stanowiska do pytania numer 1, należy uznać, że nie ma on stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce na potrzeby podatku VAT. W związku z powyższym, Wnioskodawca stoi również na stanowisku, że nie będzie zobowiązany do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, wchodzącego w życie z dniem 1 lutego 2026 r.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2) eksport towarów;
3) import towarów na terytorium kraju;
4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
Stosownie do art. 2 pkt 1 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Według art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).
Z opisu sprawy wynika, że Spółka posiada siedzibę w Słowenii. Spółka jest członkiem międzynarodowej grupy (Grupa), która zarządza portfolio marek wyposażenia domowego oraz marek zewnętrznych (…). Spółka pełni rolę głównej spółki zaopatrzeniowej/dostawczej w Grupie oraz dla innych partnerów z UE. Spółka odpowiada również za prowadzenie analiz rynkowych, tworzenie koncepcji biznesowych, świadczenie usług IT dla podmiotów z Grupy i/lub innych usług wspierających, wykorzystując do tego swoje zasoby ze Słowenii. Od 2024 roku Spółka jest zarejestrowana w Polsce dla celów VAT. Spółka jest 100% właścicielem polskiej spółki A. PL Przy czym, podmiot ten nie wykonuje na rzecz Spółki żadnych świadczeń i w najbliższym czasie będzie zlikwidowany (od (…) 2025 r. - zawieszone wykonywanie działalności gospodarczej).
Działalność Spółki w Polsce polega na tym, że Spółka kupuje towary od zewnętrznych dostawców (głównie spoza UE i z UE), a następnie je sprzedaje, za pośrednictwem centralnego magazynu w Polsce (...). Towary wysyłane są do innych podmiotów z Grupy, podmiotów trzecich lub bezpośrednio do konsumentów końcowych, w ramach procedury OSS zarejestrowanej w Słowenii. W Polsce Spółka realizuje dostawy towarów na rzecz podatników (B2B), wewnątrzwspólnotowe nabycia i dostawy towarów, import i eksport towarów oraz nabywa towary i usługi od polskich dostawców. Od polskich usługodawców Spółka nabywa usługi obejmujące obsługę celną, magazynowanie, doradztwo podatkowe, ubezpieczenie cargo, usługi IT i HR. Spółka planuje rozpocząć bezpośrednią sprzedaż B2C w Polsce i w innych państwach na koniec 2026 roku (pełne wdrożenie nowej strategii przewidziane jest na rok 2027). Spółka nie posiada w Polsce żadnej własnej infrastruktury, personelu ani zasobów materialnych. Wszystkie działania w Polsce realizowane są przez niezależne podmioty, na podstawie odrębnych umów.
Spółka powzięła wątpliwości, czy w związku z opisanym modelem biznesowym posiada/będzie posiadać w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.
Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:
a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.
Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.
Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
W powołanym również przez Państwa wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizowała na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały.
Spółka posiada siedzibę w Słowenii. W Słowenii znajduje się siedziba (biuro) Spółki, sprzęt IT, serwery oraz wszyscy pracownicy Spółki. W kraju siedziby odbywa się zasadnicza część działalności biznesowej Spółki, w tym marketing, zakupy, działalność HR, administracja i logistyka. Wyjątkiem jest jedynie magazynowanie produktów, które odbywa się poza Słowenią. Na terytorium Słowenii Spółka współpracuje z trzema kontrahentami (partnerami biznesowymi), od których nabywa towary. Odnośnie zasobów technicznych znajdujących się w Słowenii Spółka wskazała, że zasoby techniczne są wykorzystywane w hybrydowej infrastrukturze chmurowej. Spółka posiada prywatne centrum danych hostowane w (...) w Słowenii, które działa w trybie hybrydowym z publiczną chmurą (...). Systemy są ze sobą połączone i wykorzystywane w zależności od obszaru biznesowego i zapotrzebowania. Użytkownicy korzystają z (...) jako podstawowego rozwiązania dla środowiska pracy. Wsparcie jest organizowane z wykorzystaniem zasobów wewnętrznych (pracownicy) i zewnętrznych (partnerzy biznesowi). W Polsce Spółka nabywa towary, a następnie sprzedaje je za pośrednictwem magazynu zlokalizowanego w Polsce. Poza tym, Spółka nabywa w Polsce usługi magazynowe, logistyczne, celne, doradztwo podatkowe oraz usługi HR i IT. Przy czym, jak wskazuje Spółka, działalność prowadzona w Polsce ma charakter wyłącznie pomocniczy i nie jest związana z Jej podstawową działalnością biznesową.
Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością.
Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie posiada na terytorium Polski ani zasobów osobowych ani rzeczowych. Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników oraz nie posiada na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców lub innych osób działających w Jej imieniu, które uprawnione są do zawierania umów w imieniu Spółki. Spółka korzysta z usług HR, IT, doradztwa podatkowego i innych usług wsparcia świadczonych przez podmioty zewnętrzne przy czym, usługodawcy do wykonywania usług na rzecz Spółki angażują własne zasoby, tj. pracowników i współpracowników. Co prawda, Spółka udzieliła niektórym usługodawcom pełnomocnictwa do działania w Jej imieniu. Niemniej jednak pełnomocnictwa te zostały udzielone wyłącznie dla zapewnienia prawidłowej realizacji usług mających na celu wywiązywanie się przez Spółkę z obowiązków wynikających z prawa podatkowego i celnego (pełnomocnictwo na potrzeby celne oraz na potrzeby przygotowania rozliczeń VAT Spółki w Polsce). Osoby przebywające w Polsce, tj. pracownicy lub współpracownicy usługodawców Spółki nie posiadają uprawnień decyzyjnych, nie są uprawnione do prowadzenia negocjacji z klientami, ustalania cen i warunków współpracy, zawierania umów, ani do przyjmowania i rozpatrywania reklamacji. Kluczowe decyzje dotyczące działalności Spółki podejmowane są w siedzibie głównej, przez zespół w Słowenii. Jedynie zespół ds. łańcucha dostaw Spółki może odwiedzać magazyn położony w Polsce, w ramach odbywających się spotkań. Dodatkowo, przedstawiciele finansowi i audytorzy przeprowadzają coroczną inwentaryzację. Jednakże większość spotkań biznesowych odbywa się zdalnie - przedstawiciele Spółki biorą udział w spotkaniach on-line na terytorium Słowenii.
Spółka nie posiada w Polsce również zasobów technicznych, w tym własnych pomieszczeń, biur ani obiektów. W szczególności, Spółka nie posiada w Polsce własnych magazynów lub obiektów magazynowych, linii produkcyjnych, zakładów produkcyjnych, sprzętu i infrastruktury technicznej, środków transportu (transport zapewniany jest przez podmioty trzecie), serwerów ani innej infrastruktury IT. Wszystkie koszty utrzymania infrastruktury są fakturowane przez podmioty trzecie bezpośrednio na Spółkę.
Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
Spółka nabywa w Polsce usługi magazynowe, logistyczne, celne, usługi doradztwa podatkowego oraz usługi HR i IT. Do wykonania ww. usług usługodawcy angażują swoje zasoby, w tym pracowników/ współpracowników. Jak wynika z wniosku - osoby te realizują swoje obowiązki pod bezpośrednim nadzorem usługodawcy. Przedstawiciele Spółki nie mogą wydawać pracownikom usługodawców żadnych instrukcji co do sposobu wykonywania przez nich czynności, nie mają prawa do ich nadzorowania i kontrolowania ani do wydawania im wiążących poleceń. Spółka nie sprawuje również bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi/rzeczowymi podmiotów świadczących usługi na jej rzecz. Przy tym, Spółka wskazała, że usługodawcy, od których nabywa usługi nie świadczą usług wyłącznie na Jej rzecz.
Przedstawione okoliczności sprawy wskazują więc, że Spółka nie posiada na terytorium Polski kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym/rzeczowym usługodawców porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce zasobów technicznych i osobowych. Dodatkowo kluczowe decyzje dotyczące prowadzenia negocjacji z klientami, ustalania cen i warunków współpracy oraz zawierania umów podejmowane są przez zespół w Słowenii. W Słowenii zapadają również decyzje dotyczące takich obszarów biznesowych jak zarządzanie, marketing, obsługa klienta, badania i rozwój, magazynowanie i logistyka, księgowość i finanse. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że zostało spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.
Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do sytuacji Spółki należy stwierdzić, że usługodawcy świadczą na rzecz Spółki usługi magazynowe, logistyczne, celne, doradztwo podatkowe oraz usługi HR i IT, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych i technicznych usługodawców byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki.
W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy uznać, że w związku z opisanym modelem biznesowym Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
Tym samym stanowisko w zakresie pytania 1, z którego wynika, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski uznaję za prawidłowe.
Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
Ustawą z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:
1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;
5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej.
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane.
Zgodnie z art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:
1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie, której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
Zatem, skoro jak uznałem, Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, Spółka nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
Tym samym, stanowisko w zakresie pytania 2, z którego wynika, że Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSeF również jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
Jednocześnie informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (pytań). Inne kwestie przedstawione we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności kwestii otrzymywania faktur za pośrednictwem KSeF.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo