Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.813.2025.2.RM

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce oraz braku obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 26 stycznia 2026 r. (wpływ 2 lutego 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(…) GmbH (dalej także: „Spółka”, lub „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Niemiec w zakresie (…).

Wnioskodawca jest doświadczonym dostawcą rozwiązań w zakresie (…) dla wielu gałęzi przemysłu. Produkty Spółki są wykorzystywane w branży (…). Spółka oferuje także (…).

Spółka jest rezydentem podatkowym Republiki Federalnej Niemiec i jest zrejestrowana do celów podatku od wartości dodanej w Niemczech oraz do celów podatku od towarów i usług w Polsce.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka zamawia w Polsce u kontrahentów, będących polskimi podatnikami podatku od towarów i usług, elementy systemów (...), które są następnie sprzedawane przez Spółkę do ostatecznych klientów i najczęściej w wyniku transakcji sprzedaży są transportowane poza granice Polski. Elementy wykonywane przez polskich kontrahentów mogą być wykonywane z części dostarczonych kontrahentom przez Spółkę bądź z części zakupionych lub wytworzonych przez kontrahentów we własnym zakresie.

Wnioskodawca nie jest powiązany kapitałowo, ani osobowo z polskimi kontrahentami, którzy wykonują na zlecenie Wnioskodawcy elementy systemów (...) w Polsce.

Wnioskodawca nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników, ani nie posiada w Polsce żadnego zaplecza technicznego.

Wnioskodawca nie ma żadnego władztwa nad środkami trwałymi tworzącymi zaplecze techniczne polskich kontrahentów Wnioskodawcy. Podobnie personel zatrudniony przez polskich kontrahentów Wnioskodawcy nie podlega w żadnej mierze Wnioskodawcy.

Spółka w 2024 r. uzyskała łączną wartość sprzedaży wraz z kwotą podatku w kwocie wyższej niż (…) zł.

Uzupełnienie wniosku

1)  Od kiedy Państwa Spółka jest zarejestrowana na potrzeby podatku VAT w Polsce oraz w z związku z jakimi czynnościami dokonali Państwo tej rejestracji?

Spółka jest zarejestrowana w Polsce do celów podatku od towarów i usług od (…) 2021 r. Rejestracja do celów podatku od towarów i usług w Polsce została dokonana w związku z dokonywaniem z terytorium Polski transakcji o charakterze wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.

2)  Co to jest/do czego służy system (...), o którym mowa we wniosku, w jaki sposób przebiega proces wytworzenia tego systemu przez polskich kontrahentów oraz przy użyciu jakich/czyich, do kogo należących zasobów osobowych/technicznych jest realizowany - proszę ogólnie opisać bez szczegółów technicznych?

Systemy (...), o których mowa we wniosku o wydanie interpretacji prawa podatkowego są zazwyczaj instalowane w halach produkcyjnych w celu wyciszenia hałaśliwych procesów produkcyjnych (np. tłoczenie, cięcie laserowe, gięcie). Polscy kontrahenci Spółki produkują poszczególne elementy systemów (...). Są one następnie transportowane na odpowiednie place budowy do klientów Spółki, a następnie montowane przez Wnioskodawcę lub przez klientów końcowych. Budowy, na których odbywa się montaż, systemów (...) znajdują się na całym świecie. Pomiędzy polskimi kontrahentami a Spółką istnieją wyłącznie umowy na dostawy poszczególnych elementów systemów (...). Produkcja tych elementów w Polsce odbywa się wyłącznie przy użyciu zasobów (personelu, materiałów, maszyn) polskich kontrahentów Spółki.

3)  Co jest przedmiotem umowy (lub uzgodnień zawartych w innej formie) łączącej Państwa z polskimi kontrahentami, od których Spółka nabywa elementy systemów (...), do wykonania jakich czynności zobowiązane są strony?

Jak już zostało powyżej wskazane, polscy kontrahenci Spółki na mocy zawartych ze Spółką umów są zobowiązani do wykonania (produkcji) odpowiednich elementów systemów (...). Spółka z kolei jest zobowiązana do dokonania na rzecz polskich kontrahentów zapłaty za dostarczone elementy. Gotowe części systemów (...) są zazwyczaj odbierane przez Spółkę lub przez klienta końcowego od polskich kontrahentów i transportowane na place budowy zlokalizowane w różnych miejscach na świecie.

4)  Na czym polega działalność gospodarcza Spółki prowadzona w kraju siedziby oraz w jaki sposób jest ona realizowana/zorganizowana - proszę ogólnie, bez wskazywania szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości, wskazać jak Spółka prowadzi działalność w Niemczech, np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, czy w kraju siedziby Państwa Spółka korzysta z magazynów, czy w kraju siedziby odbywa się produkcja towarów, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne posiada w kraju siedziby, itp.)?

Jak już wskazano w treści wniosku o wydanie interpretacji prawa podatkowego, Wnioskodawca prowadzi w Niemczech działalność w zakresie produkcji i sprzedaży systemów (...) stosowanych w (…).

Spółka posiada w Niemczech siedzibę główną, zarząd, administrację oraz własny zakład produkcyjny dysponujący kadrą i zapleczem technicznym niezbędnym do produkcji systemów (...).

Spółka zatrudnia w Niemczech około (...) pracowników.

5)  W jaki sposób jest zorganizowana sprzedaż elementów systemów (...) na terytorium Polski, w jaki sposób klienci dokonują zamówień, przez jaki okres czasu towary są magazynowane, gdzie i przez kogo/na jakich zasadach są magazynowane, kto zajmuje się organizacją transportu towarów do klienta, kto rozpatruje ewentualne reklamacje - proszę opisać zdarzenie?

Proces sprzedaży produktów Spółki klientom końcowym nie odbywa się w Polsce, ponieważ Spółka nie zatrudnia żadnych pracowników w Polsce. Sprzedaż odbywa się zawsze za pośrednictwem działu dystrybucji w Niemczech. Zamówienia od klientów są odbierane przez pracowników wykonujących swoją pracę w Niemczech. Polscy kontrahenci Spółki zajmują się wyłącznie produkcją części systemów (...). Po wyprodukowaniu części instalacji, gotowe produkty są odbierane przez Spółkę lub bezpośrednio przez klientów końcowych i transportowane poza granice Polski na place budowy zlokalizowane w różnych miejscach na świecie. W przypadku opóźnień w transporcie części instalacji są tymczasowo składowane u polskiego kontrahenta, który je wyprodukował. Spółka nie posiada żadnych magazynów w Polsce. W razie potrzeby reklamacje zgłaszane przez klientów końcowych są rozpatrywane przez Spółkę. W przypadku gdyby odpowiedzialność za wady dostarczonych elementów systemów (...) leżała po stronie polskich kontrahentów, Spółka zwróciłaby się do nich z reklamacją.

6)  Jakim numerem NIP (nadanym w jakim kraju) posługuje się Spółka nabywając systemy (...) na terytorium Polski od polskich kontrahentów oraz jakim numerem NIP posługuje się Spółka wystawiając faktury dotyczące sprzedaży tych systemów na terytorium Polski?

Nabywając elementy systemów (...) od kontrahentów posiadających siedzibę w Polsce Spółka posługuje się polskim numerem VAT. Także dokonując sprzedaży nabytych w Polsce elementów systemów (...) w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, eksportu lub transakcji o charakterze dostaw krajowych w Polsce, Spółka posługuje się polskim numerem VAT.

7)  Czy posiadają Państwo w Polsce nieruchomości/ruchomości (własność, najem, dzierżawa itp.) - jeśli tak, to proszę je wymienić?

Spółka nie jest właścicielem żadnych nieruchomości położonych na terytorium Polski i nie wynajmuje w Polsce żadnych nieruchomości. Spółka nie dysponuje także w Polsce żadnymi nieruchomościami na podstawie jakichkolwiek innych umów.

8)  Czy posiadają Państwo na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców (osoby pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby działające na podstawie udzielonego przez Państwa pełnomocnictwa, uprawnione do zawierania umów w Państwa imieniu?

Spółka nie posiada w Polsce przedstawicieli, handlowców, ani żadnych innych osób pozyskujących nowych klientów, a także żadnych osób działających na podstawie udzielonego przez Spółkę pełnomocnictwa, uprawnionych do zawierania umów w imieniu Spółki.

9)  Czy oddelegowują Państwo do Polski swoich pracowników - jeśli tak proszę wskazać jakie czynności wykonują te osoby oraz przy wykorzystaniu jakich i czyich zasobów?

W indywidualnych przypadkach może się zdarzyć, że montaż systemu (...) odbywa się w Polsce u klienta końcowego na placu budowy. Wówczas może zaistnieć konieczność wysłania personelu montażowego do Polski. Montaż ma wówczas charakter krótkoterminowy i trwa kilka dni, maksymalnie 2 tygodnie. Innych pracowników Spółka nie deleguje do pracy w Polsce.

10)  Czy Spółka posiada bezpośrednią kontrolę nad zasobami technicznymi/personalnymi polskich kontrahentów, od których nabywa elementy systemów (...) bądź innych polskich usługodawców dokonujących świadczeń na rzecz Spółki, jeśli tak - proszę wskazać/opisać na czym ta kontrola polega, w jaki sposób jest realizowana oraz czy jest porównywalna do kontroli jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem technicznym/personalnym?

Spółka nie posiada żadnej kontroli nad zasobami technicznymi oraz nad zasobami personalnymi polskich kontrahentów, od których nabywa elementy systemów (...).

11)  Gdzie, w Polsce, czy w Niemczech podejmowane są istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski?

Wszystkie decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski podejmowane są w Niemczech.

Pytania

1)  Czy w okolicznościach przedstawionych w części niniejszego wniosku zawierającej opis stanu faktycznego, Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ?

2)  Czy Wnioskodawca od dnia 1 lutego 2026 r. będzie miał obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur ?

Państwa stanowisko w sprawie

W opinii Wnioskodawcy (dalej także: „Spółka”) w okolicznościach przedstawionych w części niniejszego wniosku zawierającej opis stanu faktycznego, Wnioskodawca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług i w związku z tym nie będzie miał obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

W dniu 1 lutego 2026 r. wejdzie w życie przepis zawarty w art. 106ga ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: „Ustawa o VAT”), który stanowi, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Zgodnie z treścią art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT obowiązek ten nie będzie dotyczył jednak wystawiania faktur przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.

Ustawa o VAT wielokrotnie posługuje się pojęciem „stałe miejsce prowadzenia działalności”, nie precyzując jednak, co owo pojęcie oznacza. Legalna definicja stałego miejsca prowadzenia nie została także zawarta w żadnym innym krajowym akcie prawnym.

W związku z tym przy wyjaśnianiu pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności” należy odwołać się do definicji zawartych w obowiązujących przepisach prawa Unii Europejskiej.

Zgodnie z treścią art. 44 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 ze zm. - dalej: „Dyrektywa VAT”) miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą ma stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.

Z kolei z treści art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (wersja przekształcona) (Dz. U. UE. L. z 2011 r. Nr 77, str. 1 ze zm. - dalej: „Rozporządzenie wykonawcze 282/2011”) wynika, że na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Wskazana powyżej definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zawarta w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 w pewnych sytuacjach nie pozwala jednak jednoznacznie stwierdzić, czy w konkretnym wypadku powstaje stałe miejsce prowadzenia działalności czy nie. Stąd też ustalenie zakresu przedmiotowego pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wymaga dodatkowo analizy orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”), który w przeszłości niejednokrotnie rozstrzygał wątpliwości w tym zakresie.

W sprawie C-168/84 Gunter Berkholz przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte-AItstadt TSUE doszedł do wniosku, że usługa nie może być uważana za świadczoną ze stałego miejsca prowadzenia działalności, jeżeli nie cechuje się ono pewnym minimalnym rozmiarem oraz stale obecnymi zasobami ludzkimi i technicznymi niezbędnymi do świadczenia usług.

Do podobnych wniosków doszedł również TSUE w Wyroku z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94 (Faaborg-Gelting Linien A/S przeciwko Finanzamt Flensburg), w którym stwierdził, że miejscem świadczenia usług nie powinno być miejsce, które nie charakteryzuje się określoną skalą działalności, a jednocześnie nie znajdują się tam na stałe personel i urządzenia techniczne niezbędne do świadczenia usług. Analogiczne tezy znajdują się także w orzeczeniach wydanych w sprawach C-190/95 (ARO Lease BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Grotę Ondernemingen te Amsterdam) i C-390/96 (Lease Plan Luxembourg SA przeciwko Belgische Staat).

Wynika z tego, że podstawowym kryterium posiadania w określonym państwie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest posiadanie w tym państwie zaplecza technicznego i personalnego. Wnioskodawca nie posiada w Polsce żadnych własnych urządzeń czy narzędzi, które mogłyby być traktowane jako zaplecze techniczne, umożliwiające świadczenie lub odbiór usług na terytorium Polski. Ponadto Wnioskodawca nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników.

Niemniej jednak z orzeczeń TSUE wynika, że dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie Unii Europejskiej nie zawsze jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego lub technicznego, ponieważ stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej może powstać także jeżeli dostępność innego zaplecza niż własne jest porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

Takie stanowisko zaprezentował TSUE np. wyroku z dnia 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12 Welmory sp. z o.o.

W kontekście kryterium dysponowania zapleczem personalnym podkreśla się, zatem, że dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności nie jest konieczne aby personel był „własny” (w pełni akceptowalny jest np. outsourcing), jednak wymagane jest sprawowanie określonego władztwa nad takim personelem. 

Podobne wnioski wypływają z wyroku w sprawie C-73/06 (Planzer Luxembourg Sari), w którym TSUE podkreślił, że „Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości, poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla świadczenia określonych usług. Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny”.

Także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2004/13 dokonując analizy wyroku TSUE w sprawie Planzer Luxembourg (C-73/06), stwierdził, że „... dla ustalenia, czy podmiot ma w określonym państwie stałe miejsce prowadzenia działalności, nie jest niezbędne, aby środki techniczne (składające się na odpowiednie zaplecze techniczne) były własnością tego podmiotu. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił jednak, że: „Istotne jest natomiast to, aby miał on nad nimi faktyczne władztwo tak, aby mógł je wykorzystywać odpowiednio przy nabywaniu i wykorzystywaniu (konsumowaniu) usług, bądź przy ich świadczeniu.”

W tym kontekście należy wskazać, że Wnioskodawca nie tylko nie posiada w Polsce żadnego własnego zaplecza technicznego, ani personalnego, ale też nie korzysta z żadnych urządzeń technicznych ani personelu, które nie należałyby do Wnioskodawcy.

W szczególności należy podkreślić, że Wnioskodawca nie ma żadnego władztwa nad środkami trwałymi tworzącymi zaplecze techniczne polskich kontrahentów Wnioskodawcy. Podobnie personel zatrudniony przez polskich kontrahentów Wnioskodawcy nie podlega w żadnej mierze Wnioskodawcy.

Biorąc powyższe pod uwagę Wnioskodawca uważa, że nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce w rozumieniu przepisów ustawy o podatku VAT.

Przepis zawarty w art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r. wyraźnie stanowi, że obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur nie dotyczy wystawiania faktur przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Uwzględniając powyższe zdaniem Wnioskodawcy, w okolicznościach przedstawionych w części niniejszego wniosku zawierającej opis stanu faktycznego, Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, bowiem nie posiada w Polsce ani siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu przepisów ustawy o podatku VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka prowadzi na terytorium Niemiec działalność w zakresie produkcji i sprzedaży systemów (...). Systemy (...) instalowane są m.in. w halach produkcyjnych w celu wyciszenia hałaśliwych procesów produkcyjnych. Spółka jest zarejestrowana w Niemczech do celów podatku od wartości dodanej. Od (…) 2021 r. Spółka jest również zarejestrowana do celów VAT w Polsce, w związku z dokonywaniem z terytorium Polski transakcji o charakterze wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka zawiera umowy z polskimi kontrahentami (Kontrahenci), na dostawy poszczególnych elementów systemów (...). Na podstawie umów zawartych ze Spółką, Kontrahenci zobowiązani są do wykonania (produkcji) odpowiednich elementów systemów (...), a Spółka zobowiązana jest do dokonania na ich rzecz zapłaty za dostarczone elementy. Kontrahenci wykonują elementy systemów (...) z części dostarczonych przez Spółkę lub z części zakupionych lub wytworzonych przez Kontrahentów we własnym zakresie. Elementy systemów (...) wykonane przez Kontrahentów są sprzedawane przez Spółkę klientom ostatecznym. Spółka lub klient końcowy odbiera gotowe części systemów (...) i transportuje na place budowy zlokalizowane w różnych miejscach na świecie, gdzie są montowane przez Spółkę lub przez klientów końcowych. Nabywając elementy systemów (...) od Kontrahentów Spółka posługuje się polskim numerem VAT. Również dokonując ich sprzedaży (wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, eksport, dostawy krajowe w Polsce), Spółka posługuje się polskim numerem VAT.

Spółka nie jest powiązana kapitałowo, ani osobowo z Kontrahentami. Spółka nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników i nie posiada w Polsce żadnego zaplecza technicznego.

Spółka powzięła wątpliwości, czy w związku z opisaną działalnością posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.

Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizowała na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały.

Spółka prowadzi na terytorium Niemiec działalność w zakresie produkcji i sprzedaży systemów (...) stosowanych w (…). W Niemczech Spółka posiada siedzibę główną, zarząd, administrację oraz własny zakład produkcyjny, który dysponuje kadrą i zapleczem technicznym niezbędnym do produkcji systemów (...). Na terytorium Niemiec Spółka zatrudnia około (...) pracowników. Zamówienia od klientów są odbierane przez pracowników wykonujących swoją pracę w Niemczech. Również sprzedaż odbywa się za pośrednictwem działu dystrybucji zlokalizowanego w Niemczech. Spółka rozpatruje reklamacje zgłaszane przez klientów końcowych. Wszystkie decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski podejmowane są na terytorium Niemiec.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością.

Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie posiada na terytorium Polski ani zasobów osobowych ani rzeczowych. Kontrahenci, od których Spółka nabywa elementy systemu (...), w celu wykonania przedmiotu umowy (produkcja) angażują własny personel, materiały oraz maszyny. Natomiast Spółka nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników, nie posiada w Polsce przedstawicieli, handlowców, ani żadnych innych osób pozyskujących nowych klientów. Spółka nie posiada w Polsce także żadnych osób uprawnionych do zawierania umów w Jej imieniu, na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Spółkę. Jedynie w indywidualnych przypadkach może zaistnieć konieczność wysłania personelu montażowego do Polski. Może to dotyczyć sytuacji, gdy montaż systemu (...) odbywa się u klienta końcowego na placu budowy w Polsce. Przy czym, taki montaż ma charakter krótkoterminowy (od kilku dni do dwóch 2 tygodni). Poza tym, Spółka nie deleguje do pracy w Polsce innych pracowników. Spółka nie posiada w Polsce również zasobów technicznych. Spółka nie jest właścicielem żadnych nieruchomości położonych na terytorium Polski, nie wynajmuje żadnych nieruchomości w Polsce i nie dysponuje żadnymi nieruchomościami na podstawie innych umów. W szczególności Spółka nie posiada żadnych magazynów w Polsce. W przypadku opóźnień w transporcie, części instalacji są tymczasowo składowane u polskiego kontrahenta, który je wyprodukował.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Jak wskazano, w celu wykonania przedmiotu umowy (produkcja) Kontrahenci angażują swoje zasoby, w tym pracowników materiały oraz maszyny. Spółka nie posiada żadnej kontroli nad zasobami technicznymi oraz nad zasobami personalnymi polskich Kontrahentów. Personel zatrudniony przez Kontrahentów nie podlega Spółce w żadnym zakresie. Spółka nie ma również żadnego władztwa nad środkami trwałymi tworzącymi zaplecze techniczne polskich Kontrahentów.

Przedstawione okoliczności sprawy wskazują więc, że Spółka nie posiada na terytorium Polski kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym/rzeczowym usługodawców (Kontrahentów) porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce zasobów technicznych i osobowych. Dodatkowo kluczowe decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski podejmowane są w Niemczech. W Niemczech znajduje się główna siedziba Spółki oraz zarząd, administracja oraz zakład produkcyjny dysponujący kadrą i zapleczem technicznym niezbędnym do produkcji systemów (...). Zamówienia od klientów odbierają pracownicy wykonujący swoją pracę w Niemczech. Podobnie proces sprzedaży produktów Spółki klientom końcowym nie odbywa się w Polsce, lecz za pośrednictwem działu dystrybucji w Niemczech.

Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że zostało spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do sytuacji Spółki należy stwierdzić, że Kontrahenci produkują na rzecz Spółki elementy systemów (...), a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych i technicznych Kontrahentów byłoby wykorzystywane zarówno do wykonywania jak i odbioru ww. świadczenia. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Tym samym stanowisko w zakresie pytania 1, z którego wynika, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski uznaję za prawidłowe.

Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ustawą z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Zgodnie z art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak uznałem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, Spółka nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowana dla celów VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.

Tym samym, stanowisko w zakresie pytania 2, z którego wynika, że Spółka nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSeF również jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.